II SA/Sz 616/23

II SA/Sz 616/23 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2023-10-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Wojciechowska
Katarzyna Sokołowska /przewodniczący sprawozdawca/
Wiesław Drabik
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 394/24 - Wyrok NSA z 2025-10-28
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 503
art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 i ust. 2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 259
art. 145 par. 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 15
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Protokolant starszy inspektor sądowy Alicja Poznańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 października 2023 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 9 maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie na rzecz skarżącego A. W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrot kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 3 marca 2023 r., na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.), dalej jako "u.p.z.p." i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 – j.t.), dalej jako "k.p.a.", Wójt Gminy D. ustalił na rzecz D. Spółki z o. o. w M. , warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie Zakładu Produkcyjnego D. P. Spółka z o.o. (po zmianie nazwy D. Spółka z o. o.), poprzez
. budowę:
- budynku administracyjno-biurowego,
- budynku produkcyjno-magazynowego,
- budynku magazynu dostaw,
- budynku portierni,
. budowę platformy technicznej
. budowę:
- łącznika pomiędzy projektowanym budynkiem administracyjno-biurowym a
projektowanym budynkiem produkcyjnym,
- łącznika pomiędzy projektowanym budynkiem produkcyjnym a istniejącym
budynkiem produkcyjnym,
- łącznika pomiędzy projektowanym budynkiem produkcyjnym a projektowanym
budynkiem magazynu dostaw,
- łącznika pomiędzy projektowanym budynkiem magazynu dostaw a istniejącą
halą produkcyjno-magazynową,
- podziemnego łącznika pomiędzy projektowanym budynkiem magazynu dostaw
a istniejącym budynkiem magazynowym,
. przebudowę istniejących budynków w zakresie realizacji łączników,
. budowę parkingów i wewnętrznej komunikacji, zatoki autobusowej dla autobusów pracowniczych, wiaty rowerowej,
. zagospodarowanie zielenią urządzoną,
. realizację ekranów akustycznych,
. budowę naziemnego i podziemnego zbiornika retencyjnego,
. budowę zbiorników na azot,
. budowę niezbędnej infrastruktury technicznej, związanej z planowaną rozbudową zakładu
na terenie działek nr:
- [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położonych w obrębie ewidencyjnym [...],
- [...], położonych w obrębie ewidencyjnym S.
oraz rozbiórkę budynku usytuowanego na terenie działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gmina D., woj. Z..
W zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustalono:
a) nieprzekraczalna linia zabudowy [zgodnie z załącznikiem nr 1]:
- nieprzekraczalnej linii zabudowy stanowiącej przedłużenie linii zabudowy budynku usytuowanego na terenie działki nr [...] [obr. M. 1] t.j. w odległości 15m od granicy działki drogowej nr [...] [obr. M. ] - zgodnie z załącznikiem graficznym,
- nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 15m od granicy działki drogowej nr [...] [obr. [...]] ul.Z. zgodnie z załącznikiem graficznym,
- nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 30m od północnej granicy działki nr [...] [obr. [...] - zgodnie z załącznikiem graficznym,
- nieprzekraczalnej linii zabudowy zgodnie z linią elewacji południowej istniejącej hali magazynowej, usytuowanej na terenie działki nr [...] [obr. [...]],
- nieprzekraczalnej linii zabudowy zgodnie z linią elewacji zachodniej istniejącej hali administracyjno-produkcyjnej, usytuowanej na terenie działki nr [...] [obr. [...]
- dopuszcza się przekroczenie nieprzekraczalnych linii zabudowy dla takich nowych obiektów jak: budynek portierni o wysokości do 3,5m i powierzchni zabudowy do 40m2, wiaty na rowery, otwarty zbiornik p.poż., pylony reklamowe, zachowując odległości określone w punkcie 3;
b) wskaźnik powierzchni w stosunku do wnioskowanego obszaru objętego
inwestycją:
- zabudowy - max. 28%,
- biologicznie czynnej - min. 15%;
c) szerokość elewacji fontowej budynków:
- usytuowanych przy linii zabudowy ustalonej od strony ul. L. do 70m, - usytuowanych w głębi obszaru inwestycji - nie ustala się;
d) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej: max. 9,5m, za wyjątkiem planowanego budynku dostaw, dla którego ustala się wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej max.l2m;
e) geometria dachu dla nowej zabudowy:
- dach płaski lub dwuspadowy o kącie nachylenia głównych połaci dachowych do 10°,
- wysokość zabudowy:
• max. 12m dla budynku magazynu dostaw,
• max. 9,5m dla pozostałych budynków,
- układ głównej kalenicy budynku - dowolny.
2) Inwestycja musi spełniać wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie [t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późniejszymi zmianami], a w szczególności:
a) zachować odległości zabudowy od granic działki,
b) wysokość pomieszczeń winna być zgodna z art. 72,
c) wyposażenie pomieszczeń winno odpowiadać określonym funkcjom pomieszczeń,
d) w zakresie bezpieczeństwa pożarowego należy spełnić wymogi działu VI,
e) w zakresie realizacji miejsc parkingowych należy spełnić wymogi rozdziału 3 Działu II Rozporządzenia
3) Zgodnie z ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych [t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 1693 ze zmianą] minimalna odległość obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej i publicznej drogi gminnej na terenie zabudowanym wynosi odpowiednio: l0m i 6m, na terenie niezabudowanym - 25m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej.
W decyzji zawarte zostały również ustalenia dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi (pkt 2.2), ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (pkt 2.3), Warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji (pkt 2.4), wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (pkt 2.5), ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych (pkt 2.6).
Linie rozgraniczające teren inwestycji oraz nieprzekraczalne linie zabudowy wyznaczono na mapie zasadniczej w skali 1:1000, stanowiącej załącznik do decyzji.
Odwołanie od decyzji wniósł A. W., dalej jako "strona", "skarżący", domagając się jej uchylenia. Podniósł, że wadliwie zastosowano w niniejszej sprawie art. 61 ust. 2 u.p.z.p. wskazując, iż organ wydający decyzję przywołał przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D., zatwierdzonego uchwałą z dnia [...] grudnia 1994 r., nr [...], który utracił moc. Skarżący wyjaśnił, że z planu tego wynika, iż jedynie na ośmiu z osiemnastu działek (działki nr [...], [...], [...] [...], [...], [...]), na których planowana jest inwestycja było w planie tym przeznaczonych pod działalność produkcyjną. Natomiast większość działek, to jest dziesięć z osiemnastu (działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]), przeznaczonych było w planie pod działalność usług rzemiosła oraz usług handlu i rzemiosła. Tym samym w ocenie skarżącego art. 61 ust. 2 u.p.z.p. nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie.
Dalej skarżący podniósł, że dla działek przeznaczonych pod usługi rzemiosła w przewidziano drobną działalność rzemieślniczą, a nie przemysłową, wielkopowierzchniową, skumulowaną działalność produkcyjną. Dodał, że w planie miejscowym dla działek przeznaczonych pod działalność produkcyjną przewidziano, iż uciążliwość musi być ograniczona do własnego terenu, tymczasem trudno mówić o ograniczeniu uciążliwości do własnego terenu dla tak dużej firmy, jak zakład inwestora, który już obecnie generuje znaczne uciążliwości dla mieszkańców i działek sąsiednich.
Strona wskazała na wadliwe, jej zdaniem, sformułowanie w pkt 2.2.1 lit. a decyzji o warunkach zabudowy, z którego wynika, że dopuszcza się przekroczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy. Podniosła, iż nieprzekraczalna linia zabudowy wyznacza linię, poza którą nie może się znaleźć żadna zabudowa. Obiekt budowlany może się znajdować w większej odległości od niej, a nawet tuż przy linii ale nie może jej przekroczyć.
Skarżący zakwestionował także określony w pkt 2.2.1 lit. b wskaźnik powierzchni w stosunku do wnioskowanego obszaru objętego inwestycją: zabudowy - max. 28% i biologicznie czynnej – min. 15% wskazując, że dla sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej wskaźniki te zostały ustalone na poziomie: zabudowy – od 18 do 25%, biologicznie czynnej – min. 60%. W jego ocenie świadczy to o poważnej dysproporcji, która powinna zostać ponownie przeanalizowana.
Skarżący podniósł również zarzuty niewłaściwego określenia szerokości elewacji frontowej wskazując, że ustalono ją tylko od strony ul. L. , a zaniechano ustalenia dla budynków znajdujących się w głębi obszaru inwestycji.
W ocenie strony, ustalona w decyzji wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej odbiega od parametrów średnich istniejącej i sąsiedniej zabudowy. Podobnie ustalenie geometrii dachów i wysokości zabudowy. Wadliwe, zdaniem skarżącego jest określenie frontu nieruchomości przez podanie wartości przybliżonej.
Strona zarzuciła, iż organ wskazując na istnienie w obszarze analizowanym zabudowy o zbliżonych parametrach nie wziął pod uwagę tego, że obiekt, który ma powstać będzie nawet kilkudziesięciokrotnie większy od obiektów istniejących na działkach sąsiednich.
Zdaniem skarżącego, inwestycja – wbrew ustaleniom decyzji, doprowadzi do pogorszenia warunków użytkowania nieruchomości przyległych o czym świadczy chociażby przewidziana ilość miejsc postojowych i wzrost natężenia ruchu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 9 maja 2023 r. orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że sprawa niniejsza była już przedmiotem rozpoznania organu odwoławczego, w związku z wniesionym przez A. W. odwołaniem od decyzji Wójta Gminy D., z dnia 27 września 2022 r., ustalającej warunki zabudowy dla opisanej na wstępie inwestycji. Uchylając decyzję organu I instancji Kolegium wskazało na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego poprzez załączenie do akt planu miejscowego, który utracił moc, celem ustalenia, czy w przypadku planowanej inwestycji zastosowanie ma art. 61 ust. u.p.z.p.
Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji uznał, że art. 61 ust. 2 u.p.z.p. nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Organ odwoławczy zajął w tej sprawie odmienne stanowisko uznając, że przepis ten mógł mieć zastosowanie.
Kolegium przedstawiło argumentację, z której wynika, że bezspornym jest, iż na mocy art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym z dniem 1 stycznia 2003 r. utracił moc obowiązującą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy D., przyjęty uchwałą Rady Gminy D. z dnia [...] grudnia 1994 r., nr [...] Dalej organ wskazał, że zgodnie z ustaleniami planu, teren objęty inwestycją przeznaczony był pod funkcję:
- produkcyjną – 15P, teren przemysłu, uciążliwość ograniczona do własnego terenu – dotyczy działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], położonych w obrębie geodezyjnym [...],
- usługową – 7UR teren usług rzemiosła – dotyczy działek ne [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położonych w obrębie geodezyjnym [...],
- usługową - 5UH/UR teren usług handlu, rzemiosła – dotyczy działek nr [...], położonych w obrębie geodezyjnym S.
Kolegium zwróciło uwagę na to, że użyty w art. 61 ust. 2 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. termin "inwestycje produkcyjne" jest pojęciem nieostrym, gdyż nie posiada definicji legalnej. Termin ten musi być zatem każdorazowo definiowany przez organ administracji publicznej, z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy.
Organ II instancji, odwołując się do słownikowej (Słownik języka polskiego PWN) definicji terminów "przemysł", rzemiosło" i "handel" wyjaśnił, że przemysł to produkcja materialna, polegająca na wydobywaniu z ziemi bogactw naturalnych i wytwarzaniu produktów w masowy sposób przy użyciu urządzeń mechanicznych. Z kolei rzemiosło to drobna wytwórczość obejmująca wykonywanie i naprawianie przedmiotów użytkowych ręcznie lub prostymi narzędziami, a handel to działalność polegająca na kupnie, sprzedaży lub wymianie towarów i usług. Kolegium wskazało, że są to różne rodzaje działalności gospodarczej. Produkcja natomiast to zorganizowana działalność mająca na celu wytwarzanie towarów, usług, dóbr kultury; też: to co zostało wytworzone.
Organ uznał, że zarówno teren usług przemysłowych, jak i rzemiosła obejmuje swoim zakresem inwestycje produkcyjne. W odniesieniu do terenu oznaczonego w planie symbolem 5 UH/UR organ uznał, że użycie dwóch przymiotników po przecinku oznacza, że dopuszczalna jest na tym terenie lokalizacja obiektów zarówno handlowych, jak i rzemieślniczych.
Organ odwoławczy stwierdził, odmiennie od organu I instancji, że planowane zamierzenie spełnia warunki do uznania jej za inwestycję produkcyjną lokalizowaną na terenach przeznaczonych na ten cel w planie miejscowym, który utracił moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy i której mowa w art. 88 ust. 1 dla wszystkich działek objętych inwestycją. Badanie zatem przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. było zbędne.
Kolegium wyjaśniło, że utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy bowiem ustalone w decyzji parametry i wskaźniki wpisują się w zastany ład przestrzenny. Organ uznał, że pozostałe, poza art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. warunki zostały spełnione. Teren ma dostęp do drogi publicznej, jego uzbrojenie jest wystarczające dla planowanego zamierzenia, inwestycja spełnia wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., gdyż uzyskano dla niej zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych klasy III na cele nierolnicze. Inwestycja jest również zgodna z przepisami odrębnymi.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ uznał je za nieuzasadnione wyjaśniając, że w sprawie zastosowanie znajduje art. 61 ust. 2 u.p.z.p., gdyż zarówno teren usług rzemiosła, jak i teren przemysłu należy uznać za spełniające definicję szerszego sformułowania jakim jest "teren przeznaczony pod inwestycję produkcyjną". W ocenie organu odwoławczego, rozpatrywanie postanowień planu, który stracił moc, w oderwaniu od przepisu art. 61 ust. 2 u.p.z.p. nie może mieć miejsca.
Końcowo organ wskazał, że organ nie może rozstrzygać o potencjalnych oddziaływaniach na inne budynki znajdujące się w obszarze analizowanym, w tym istniejących bądź potencjalnych immisjach, które mogą mieć miejsce w związku z realizacją inwestycji. Wyjaśnił także, że zarzuty odwołania odnoszą się do parametrów planowanej inwestycji, a skoro zastosowanie ma art. 61 ust. 2 u.p.z.p. ich rozpatrywanie byłoby bezcelowe.
A. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
a) art. 61 ust. 2 u.p.z.p., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że teren usług rzemiosła teren usług handlowych wpisuje się w termin inwestycje produkcyjne, że rozbudowa zakładu produkcyjnego (aparatów słuchowych oraz specjalistycznego sprzętu diagnostycznego obejmuje swoim zakresem działalność polegającą na kupnie, sprzedaży lub wymianie towarów i usług i to wpisuje się w termin inwestycji produkcyjnych,
b) naruszenie art. 7 w zw. z art. 75 w zw. z art. 77 § 1, w zw. z art. 78 w zw. z art 107 § 3 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego braku wnikliwego zbadania i rozważenia wszystkich okoliczności sprawy j zgromadzonego w jej toku materiału dowodowego oraz sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób nie pozwalający na ustalenia na jakich podstawach organ I instancji dopuścił do odstępstw od przepisów rozporządzenia w zakresie linii zabudowy, powierzchni zabudowy szerokości oraz wysokości elewacji frontowej, geometrii dachu, w tym także w zakresie określenia ilości miejsc parkingowych, braku wskazania cech do określenia "zabudowy o zbliżonych parametrach",
c) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji.
Skarżący wskazał, że powyższe naruszenia prawa mają istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż doprowadziły do :utrzymania w mocy decyzji organu I Instancji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy sytuacji, gdy organ I instancji powinien odmówić wydania warunków takiej zabudowy.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o uchylenie decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania administracyjnego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ odwoławczy nie rozpoznał odwołania w całości, nie odniósł się bowiem do zarzutu dotyczącego dopuszczenia przekroczenia nieprzekraczalnych linii zabudowy, jak również do pozostałych zarzutów dotyczących ustalonych w decyzji organu I instancji wskaźników zabudowy, o których była mowa w odwołaniu.
Skarżący zakwestionował zastosowanie w niniejszej sprawie art. 61 ust. 2 u.p.z.p., podnosząc, ze zastosowanie słownikowych definicji określeń "produkcja", "rzemiosło" i "handel" jest zbyt dużym uproszczeniem. Wyjaśnił, co oznacza pojęcie usługi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. W odniesieniu do rzemiosła i rzemieślnika wskazał na celowość odwołania się do ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle, która zawiera definicje rzemiosła i rzemieślnika. W ocenie skarżącego działalność spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w pojęcia te się nie wpisuje.
Skarżący powielił zarzuty odwołania dotyczące wpływu planowanej inwestycji na otoczenie i liczne uciążliwości, które będą się z tym wiązały.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Organ wyjaśnił, że w jego ocenie przywołane w skardze przepisy rozporządzenia oraz ustawy o rzemiośle nie mogą mieć zastosowania do odkodowania pojęcia "inwestycji produkcyjnych", a dokonana przez organ wykładnia jest prawidłowa.
Na rozprawie, w dniu 26 października 2023 r., skarżący podniósł, że jego działka nr [...] sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji. Aby wybudować na niej dom musiał spełnić wszystkie rygorystyczne warunki dotyczące dobrego sąsiedztwa. Odmówiono mu wydania warunków zabudowy dla zabudowy bliźniaczej argumentując, że najbliższym sąsiedztwie takiej zabudowy nie ma. W jego ocenie ustalenie warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia z pominięciem i nieuwzględnieniem zabudowy sąsiedniej, a w szczególności tego, że w najbliższym otoczeniu dominuje zabudowa jednorodzinna jest głęboko niesprawiedliwe. Podkreślił, że na terenie objętym decyzją znajdowały się działki przeznaczone pod przemysł i rzemiosło, a planowana rozbudowa będzie się znajdowała na terenie, który w planie miejscowym poprzednio obowiązującym miał przeznaczenie usługi i rzemiosło.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:
Skarga okazała się zasadna, bowiem przeprowadzona przez Sąd, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 – j.t.), kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego usunięcie z obiegu prawego.
Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy D., w przedmiocie warunków zabudowy.
Kluczową kwestią sporną w niniejszej sprawie wydaje się być zasadność zastosowania art. 61 ust. 2 u.p.z.p., co doprowadziło do zaniechania przez organ odwoławczy oceny spełnienia zasady tzw. dobrego sąsiedztwa, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Kolegium dostrzegło, że planowana inwestycja będzie obejmować działki o różnym przeznaczeniu w planie miejscowym przyjętym uchwałą Rady Gminy D. z dna [...] grudnia 1994 r., nr [...], który utracił moc ma podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 – j.t.). Okoliczność ta jest bezsporna.
Rzeczą organu było zatem ustalenie, czy planowana inwestycja jest inwestycją produkcyjną, a także, tereny na których planuje się jej realizację miały takie przeznaczenie w planie miejscowym, który utracił moc. Określenie przez organ odwoławczy tych elementów było istotne z uwagi na podniesione w odwołaniu i powielone w skardze zarzuty, dotyczące z jednej strony charakteru planowanej inwestycji (skarżący kwestionuje, iż jest to inwestycja produkcyjna), a z drugiej przeznaczenia terenów, na których ma być zrealizowana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc.
Kolegium przedstawiło wykładnię pojęcia "inwestycje produkcyjne" w oparciu o Słownik języka polskiego PWN i odniosło je do przeznaczenia działek w poprzednio obowiązującym planie miejscowym, uznając, że w niniejszej sprawie stanowi to podstawę do zastosowania art. 61 ust. 2 u.p.z.p. i w ocenie Sądu argumentacja zaprezentowana przez organ jest wystarczająca.
Należy zauważyć, na co również zwrócił uwagę organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zamierzenie budowlane ma zostać zrealizowane na kilkunastu działkach, w odniesieniu do których ustalenia planu miejscowego były różne: 15P teren przemysłu, 7UR teren usług rzemiosła i 5UH/UR teren usług handlu, rzemiosła. Organ wymienił działki, na których planowana jest budowa i rozbudowa istniejącego zakładu i ich przeznaczenie w planie który utracił moc. Należy się zgodzić z organem, iż zarówno działalność przemysłowa jak i rzemieślnicza stanowią rodzaj produkcji o różnej skali. Jednak nie skala tej działalności ani też to, kto ją prowadzi ma przy zastosowaniu art. 61 ust. 2 u.p.z.p. znaczenie. Istotnym jest, czy działki inwestycyjne miały w planie, który utracił moc przeznaczenie pod inwestycje produkcyjne. Należy przy tym przyznać organowi rację, iż okolicznościach, gdy pojęcia te nie posiadają swoich ustawowych definicji właściwym było odwołanie się do słownikowych definicji pojęć przemysł, rzemiosło i handel.
Oceny tej nie zmienia postulowane przez skarżącego odwołanie się do przepisów ustawy o rzemiośle, czy też rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Pierwszy z przywołanych aktów prawnych nie zawiera definicji rzemiosła, a jedynie wskazuje na to, kto może zostać uznany za rzemieślnika. Drugi, jak trafnie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, jest aktem wykonawczym do ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej, a wprowadzone tam klasyfikacje i nomenklatury stosuje się – stosownie do art. 40 ust. 2 tej ustawy, w statystyce, ewidencji i dokumentacji oraz rachunkowości, a także w urzędowych rejestrach i systemach informacyjnych administracji publicznej. Stąd też zastosowanie omawianej klasyfikacji dla oceny, czy wymienione w planie miejscowym usługi rzemiosła stanowią rodzaj działalności produkcyjnej nie jest, zdaniem Sądu właściwe, chociażby z tego względu, że w zakres rzemiosła wchodzi zarówno działalność usługowa, jak i działalność wytwórcza.
Trafnym jest zatem stanowisko organu odwoławczego, iż skoro przemysł i rzemiosło są działalnością produkcyjną, to teren o przeznaczeniu pod przemysł i rzemiosło można zbiorczo określić terenem inwestycji produkcyjnych. Bez znaczenia, zdaniem Sądu, pozostaje w przedstawionych okolicznościach, na których działkach i o jakim przeznaczeniu w planie, który utracił moc zlokalizowane będą poszczególne części zamierzenia inwestycyjnego.
Zasadnie oceniono również, że planowana inwestycja jest inwestycją produkcyjną, skoro na terenie rozbudowanego zakładu prowadzona będzie zarówno działalność wytwórcza, jak i magazynowa. Oczywistym jest, że w przypadku prowadzenia działalności produkcyjnej niezbędne jest zapewnienie przestrzeni do magazynowania wytworzonych dóbr, a zatem obie te funkcje wzajemnie się uzupełniają.
Przyjęcie, iż zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 61 ust. 2 u.p.z.p. nie zwalnia jednak organu z obowiązku zbadania, czy spełnione zostały pozostałe wymagania określone przepisami tej ustawy oraz odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania, czemu organ uchybił.
W tym miejscu należy wyjaśnić, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne (art. 15 k.p.a.). Oznacza to, że strona ma prawo do rozpatrzenia sprawy przez dwa niezależne organy, przy czym rolą organu odwoławczego jest rozpoznanie sprawy w jej całokształcie, nie tylko w kontekście zarzutów odwołania. Jakkolwiek obowiązkiem organu odwoławczego, w ramach rozpatrzenia odwołania jest odniesienie się do wszystkich jego zarzutów.
W badanej sprawie organ odwoławczy, nie podzielając stanowiska organu I instancji, w przedmiocie konieczności przeprowadzenia analizy architektoniczno-urbanistycznej dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego i zbadania zasady dobrego sąsiedztwa przyjął, że zastosowanie ma art. 61 ust. 2 u.p.z.p. W konsekwencji uznał, że nie ma konieczności odnoszenia się do pozostałych zarzutów odwołania, bowiem dotyczą one ustalonych w decyzji pierwszoinstancyjnej parametrów nowej zabudowy, których rozpatrzenie, w związku z zastosowaniem art. 61 ust. 2 u.p.z.p. byłoby bezcelowe.
Zauważyc należy, że lektura odwołania i złożonej następnie skargi prowadzi do wniosku, iż organ odwoławczy nie sprostał swoim obowiązkom. W odwołaniu od decyzji Wójta Gminy D. podniesiono bowiem, iż organ ten dopuścił możliwość przekroczenia nieprzekraczalnych linii zabudowy dla takich nowych obiektów jak: budynek portierni o wysokości do 3,5m i powierzchni zabudowy do 40m2, wiaty na rowery, otwarty zbiornik p.poż., pylony reklamowe. Tymczasem, w ocenie skarżącego, wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy oznacza, że poza nią nie może się znaleźć żadna zabudowa. Do zarzutu tego organ odwoławczy się nie odniósł, pomimo tego, że nie ma on związku z zastosowaniem art. 61 ust. 2 u.p.z.p., co oznacza, że zasadny jest podniesiony w skardze zarzut dotyczący nierozpoznania odwołania.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 – j.t.) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zostało wydane na podstawie art. 200 i 205 § 2 przywołanej ustawy.