II SA/Gd 2630/01

II SA/Gd 2630/01 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-01-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-08-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Andrzej Przybielski
Barbara Skrzycka-Pilch /sprawozdawca/
Stanisław Nowakowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Sygn. powiązane
II OSK 550/05 - Wyrok NSA z 2006-02-22
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Nowakowski Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Przybielski Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch (spr.) Protokolant: Karolina Wielgosz - Rogocz po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 lipca 2001 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę
Uzasadnienie
II SA/Gd 2630/01
UZASADNIENIE
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 26 kwietnia 2001 r. nr [...], na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (jedn. tekst z 2000 r. Dz. U. Nr 106. poz. 1126 ze zm.) nakazał G. G. rozbiórkę samowolnie wybudowanego w latach 1999/2000 na działce nr [...] w S. garażu - do wysokości fundamentów wybudowanych w latach osiemdziesiątych oraz uporządkowanie terenu po wykonanej rozbiórce.
Organ administracji ustalił. że w dniu 17 stycznia 2001 r. G. G. zgłosił zamiar budowy wiaty przeznaczonej do garażowania trzech samochodów. Organ administracji w)'raził sprzeciw w dniu 31 stycznia 2001 r., gdyż obiekt ten, zgodnie z art. 3 cyt. wyżej Prawa budowlanego jest trwale z gruntem związany, posiada fundamenty i dach, a zatem jest on budynkiem. którego realizacja może nastąpić dopiero po uzyskaniu pozwolenia na budowę.
W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 11 kwietnia 2001 r. stwierdzono, że na działce nr [...] wybudowano budynek garażu. Inwestor oświadczył, iż obiekt ten wybudowany został na przełomie lat 1999/2000 na istniejących po rozebranej wiacie fundamentach. Poprzednia wiata pochodziła z lat osiemdziesiątych i ze względu na zły stan techniczny konieczny był jej remont.
Obiekt posadowiony na działce nr [...] w S. jest budynkiem parterowym o konstrukcji murowanej z dachem płaskim konstrukcji drewnianej. o wymiarach 9.70x5.70. Na budowę przedmiotowego obiektu inwestor nie posiada pozwolenia na budowę.
Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy S. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy S. nr [...] z dnia 30 września 1991 r. (Dz. Urz. Woj. II SA/Gd. nr [...] poz. [...].) działka nr [...] w S. stanowi teren pod budownictwo mieszkaniowe.
Stosownie do art. 28 cyt. wyżej Prawa budowlanego budowę obiektu budowlanego można rozpocząć jedynie po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Art. 48 tej ustawy stanowi zaś, że właściwy organ nakazuje. w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.
G. G. wniósł odwołanie od tej decyzji. w którym wywodził, że przedmiotowy budynek wybudowano w latach 1982-83 i służył on jako magazyn, a następnie garaż. Obecnie. po gruntownym remoncie przeprowadzonym w 1999 r., również spełnia taką rolę.
Remont polegał na wyburzeniu ścian bocznych z drzwiami. w miejsce których wmurowano okna, a drzwi przeniesiono na ścianę frontową. Usunięto także zniszczoną drewnianą podłogę, wykonano nowe zadaszenie bez stropu.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 9 lipca 2001 r.. nr [...], na podstawie m1. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz nakazał G. G. rozbiórkę samowolnie wybudowanego na działce nr [...] w S. garażu z wyłączeniem fundamentów.
Organ wskazał. że nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego. iż przedmiotowy budynek został wybudowany w latach 1982- 1983, a w roku 1999 r. jedynie wyremontowany. Jak wynika bowiem z protokołu wizji lokalnej. podpisanego przez skarżącego, na przełomie lat 1999/2000 wybudował on garaż dla 3 samochodów na starych fundamentach - istniejących po rozebranej wiacie, która była w złym stanie technicznym.
G. G. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. w której domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji wywodził. że przedmiotowy garaż istnieje od początku nabycia działki. tj. od 1983 r., a w latach późniejszych dokonano jedynie jego remontu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. ponawiając argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył. co następuje:
Skarga nie mogła być uwzględniona. albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153. poz. 1271) sprawy. w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone. podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz.U. Nr 153. poz. 1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).
Nie było sporu w sprawie. jeżeli chodzi o ustalenia stanu faktycznego. a spór dotyczy jedynie oceny prawnej tych ustaleń. Zdaniem organów nadzoru budowlanego skarżący nie remontował przedmiotowego obiektu budowlanego, lecz go wybudował. zachowując jedynie pewne elementy (fundament) z poprzedniego obiektu.
Stosownie do art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106. poz. 1126 ze zm.) pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych i skarżący z tego wnioskuje, że skoro - w jego ocenie - przeprowadził jedynie remont istniejącego budynku, to nie mają do niego zastosowania unormowania zawarte w art. 28 tej ustawy. a w konsekwencji z art. 48 ustawy. Z kolei organy administracyjne nie kwalifikują robót przeprowadzonych przez skarżącego jako remontu, ale jako budowę - po rozebraniu dawnego obiektu - nowego garażu. do której to budowy ma zastosowanie art. 28 ustawy.
Z definicji wynikającej z potocznego znaczenia słowa remont, za taki należy uznać: naprawę, reperowanie, odnawianie w celu przywrócenia wartości użytkowej danego obiektu. (por. Słownik Języka polskiego PWN Warszawa 1996 r. tom. III s. 40).
Z kolei ustawowa definicja zamieszczona wart. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane przez remont rozumie wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym (...).
Skarżący nie przeczy, że najpierw dokonał rozbiórki dawnego obiektu pozostawiając jedynie fundamenty. a potem (na przełomie 1999/2000 r.) pobudował na tych fundamentach inny garaż, większy. Nie ma zatem racjonalnych podstaw. by taki stan faktyczny ocenić jako remont budynku (wiaty - garażu), bowiem nie mieści się to działanie w definicji pojęcia "remont". Brak jest zasadniczej przesłanki występującej przy remoncie, jaką jest odtworzenie stanu pierwotnego, przez które należy rozumieć odtworzenie istniejącego obiektu. Obiekt nieistniejący odbudowany wiernie na odstawie planów, szkiców czy fotografii nie może być kwalifikowany jako poddany remontowi. W tej sprawie zresztą nawet takiego stanu rzeczy nie ma. Po rozbiórce powstał inny większy obiekt spełniający jedynie tę samą funkcję -garażu. Nie można też zgodzić się z podnoszonymi zarzutami. że prace wykonane przez skarżącego należy kwalifikować jako modernizację obiektu. Dokonanie rozbiórki obiektu nigdy nie można kwalifikować jako podstawy do remontu.
Skoro ocena musi wypaść zbieżnie z tą, jaką dokonały organy nadzoru budowlanego, to konieczne jest wyjaśnienie podstawy prawnej nakazu rozbiórki. W tym zakresie sąd administracyjny także podziela stanowisko wyrażone w decyzji, ponieważ jej uzasadnienie w pełni odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a., a ocena stanu sprawy art. 80.
Zgłoszenie skierowane do Urzędu Gminy w K. pozostaje bez znaczenia w sprawie, albowiem organ zgłosił sprzeciw. Wobec powyższego budowa rozpoczęła się bez pozwolenia na budowę, a także wbrew sprzeciwowi organu. Rozbiórka dotyczyła istniejącego obiektu, z którego nie pozostało nic do remontu, ponieważ nie jest przedmiotem sprawy remont fundamentów. To, co po rozbiórce skarżący wykonał, może być uznane wyłącznie za nowy obiekt, na wykonanie którego, stosowanie do art. 28 ustawy Prawo budowlane konieczne jest uzyskania pozwolenia na budowę. Konsekwencją braku ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę jest uznanie, że skarżący na przełomie 1999/2000 roku dopuścił się samowoli budowlanej, a zatem działanie to podlega reżimowi art. 48 ustawy Prawo budowlane z 1994 r.
W tej sytuacji nie mają także znaczenia dla sprawy rozważania dotyczące miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ art. 48 nie uzależnia (tak jak to miało miejsce przy stosowaniu art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.) nakazu rozbiórki od sprzeczności z postanowieniami planu, aczkolwiek dokumenty świadczą o zasadności stanowiska organów administracji publicznej.
Wskazać ponadto należy skarżącemu, iż zgodnie z obecnie obowiązującym art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego (jedn. tekst Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), możliwość zalegalizowania obiektu budowlanego będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę istnieje, gdy:
1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:
- ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo
- ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Art. 48 ust. 2 pkt 1 w brzmieniu ustalonym przez ustawę z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - prawo budowlane (Dz.U. Nr 93, poz. 888).
Przedmiotowego przepisu nie można zastosować w wypadku, gdy organ wydał nakaz rozbiórki przed wejściem w życie tego przepisu.
Z tych też przyczyn Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) oddalił skargę.