II SA/Gd 249/05

II SA/Gd 249/05 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-08-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Felicja Kajut
Jan Jędrkowiak /przewodniczący sprawozdawca/
Jolanta Górska
Symbol z opisem
6011 Nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, rozbiórkę lub użytkowanie
Sygn. powiązane
II OSK 157/07 - Wyrok NSA z 2008-03-07
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Felicja Kajut Protokolant: Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. i J. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 lutego 2005 r.,nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zamiennego i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie oddala skargę.
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 18 października 2004 r. zatwierdził, inwestorowi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. , projekt budowlany zamienny stacji bazowej telefonii komórkowej usytuowanej na budynku przy ul.[...] w R..
W uzasadnieniu decyzji, organ wskazał, iż po przeanalizowaniu akt sprawy, dotyczącej montażu na budynku mieszkalnym usytuowanym na dz. nr 182 obr. 17 przy ul. [...] w R. , stacji bazowej telefonii komórkowej stwierdził, iż decyzją nr [...] z dnia 14 kwietnia 1999 r. Burmistrz Miasta zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na roboty budowlane montażowa dla inwestycji polegającej na montażu stacji bazowej telefonii cyfrowej "A" na istniejącym budynku mieszkalnym /na stropie czwartej kondygnacji/ na nieruchomości położonej w R. przy ul.[...]. nr [...] obr. [...]. W wyniku postępowania odwoławczego, w/w decyzja została utrzymana w mocy ostateczną decyzją nr [...] z dnia 31 maja 1999 r. wydaną przez Wojewodę. Zgodnie z art. 41 ust. 4 prawa budowlanego, na 7 dni przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót montażowych, inwestor zawiadomił Urząd Miasta.
Jak wynika z wpisów do dziennika budowy, w dniu 6 lipca 1999 r. inspektor nadzoru inwestorskiego potwierdził odbiór prac budowlano-montażowych przedmiotowej stacji. W dniu 20 stycznia 2000 r. decyzją nr [...] Burmistrz Miasta zezwolił na użytkowanie stacji bazowej [...] na budynku mieszkalnym usytuowanym na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w R.. Podstawą wydania zezwolenia był spełnienie przez inwestora obowiązków wynikających z art. 55 ust. 1 pkt. 1, art. 57 ust. 1 i art. 59 Prawa budowlanego. W dniu 10 października 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku wydał wyrok Sygn. Akt Il S.A./GD 1346/99, w którym uchylił decyzję Wojewody z dnia 31 maja 1999 r. oraz Burmistrza Miasta [...] z dnia 14 kwietnia 1999 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę stacji. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku w uzasadnieniu wskazał, że przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę błędnie przyjęto, iż wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie musi być poprzedzone uzyskaniem przez inwestora decyzji o warunkach zabudów i zagospodarowania terenu. Ponadto Sąd wskazał, że inwestor nie wykazał się prawem dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane.
Następnie Burmistrz Miasta. decyzją nr [...] z dnia 21 listopada 2002 r. uchylił własną, ostateczną decyzję nr [...] z dnia 20 stycznia 2000 r. o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej stacji. Inwestor rozpoczął roboty budowlane polegające na montażu stacji bazowej telefonii komórkowej na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę - zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny nie wstrzymał wykonania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe skutkowało brakiem podstaw do wydania nakazu rozbiórki obiektu w trybie art. 48 prawa budowlanego.
Z uwagi na powyższe, organ stwierdził, iż doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem, stacji bazowej, zamontowanej na budynku mieszkalnym przy ul. [...] w K., nastąpić może jedynie poprzez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o art. 51 prawa budowlanego. Organ nadzoru budowlanego, do którego zakresu kompetencji należy przeprowadzenie postępowania w oparciu o w/w art. 51. decyzją z dnia 27 stycznia 2004 r. nr [...] nałożył na "A" obowiązek sporządzenia w określonym terminie projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych z zastosowaniem przepisów dotyczących projektu budowlanego odpowiednio do zakresu wykonanych zmian. Inwestor w wyznaczonym terminie wywiązał się z nałożonego obowiązku. Zgodnie z obecnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta R. (Dz. Urz. Województwa Pomorskiego nr 39 z dnia 5 kwietnia 2004 r.), teren znajdujący się pomiędzy ulicami: [...] , [...], [...], [...], [...], [...]i [...] oznaczono symbolem [...]- zabudowa jednorodzinna z dopuszczeniem usług komercyjnych. Warunki ukształtowania zabudowy na w/w terenie określono na max. 10.0 m wysokości zabudowy. Wg pkt 12 pt. inne zapisy, lit. A, ustalono zakaz lokalizacji wież dla urządzeń technicznych (np.: wież telefonii komórkowej). Z uwagi na wątpliwości miejscowego Inspektoratu dot. w/w zapisu, wystąpiono do Urzędu Miasta o odpowiedź, czy zapis planu wyklucza:
- możliwość budowy wolno stojących, trwale związanych z gruntem masztów antenowych telefonii komórkowej,
- możliwość instalowania masztów antenowych telefonii komórkowej na istniejących obiektach budowlanych
- możliwość instalowania i budowy wszelkich masztów antenowych telefonii komórkowej.
Według stanowiska Urzędu Miasta, plan wyklucza możliwość lokalizowania i montażu wolnostojących tzn. usytuowanych bezpośrednio na gruncie także trwale z nim związanych, wież dla urządzeń technicznych (dotyczy to także wież dla potrzeb telefonii komórkowej). Zakaz ten dotyczy instalowania nowych budowli wymienionych w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, czyli wolno stojące urządzenia techniczne. Z przedstawionego raportu oddziaływania na środowisko wynika, że zasięg obszaru o przekroczonej dopuszczalnej gęstości pola elektromagnetycznego w otoczeniu anten nadawczych projektowanej stacji bazowej, występuje na wysokości 14 m ponad poziomem terenu.
Przedmiotowa stacja bazowa nie powoduje tym samym ograniczenia możliwości zabudowy nieruchomości sąsiednich, zgodnie z obecnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta.
Od powyższej decyzji złożyli dowołanie A.S., J. i W. S. , S. i J. S. oraz H. i A. S.. Skarżący nie zgodzili się z przyjętą przez organ I instancji interpretacją zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczącego terenu, na którym została wybudowana stacja bazowa telefonii komórkowej. Zdaniem skarżących, zapis o treści "zakaz lokalizacji wież dla urządzeń technicznych (np. telefonii komórkowej) dotyczy również tej inwestycji.
Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 3 lutego 2005 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ drugiej instancji wskazał, iż zgodnie z art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po upływie terminu lub na wniosek inwestora właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w art.51 ust. 1 pkt. 3 (poprzednio: art. 51 ust. 1 pkt.2), i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo jak w omawianym przypadku - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji nakłada również obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Inwestor przedłożył żądany projekt zamienny i wymagany przy tego rodzaju inwestycjach "Raport Oddziaływania Stacji Bazowej na Środowisko" opracowany przez mgr inż. M. M. w lutym 2004 r. W postępowaniu odwoławczym, na żądanie tut. Organu, inwestor uzupełnił przedłożoną dokumentację o wymagane uzgodnienia. Przy piśmie z dnia 26 stycznia 2005 r. przekazał decyzję Wojewody z dnia 24 stycznia 2005 r. nr [...], uzgadniającą przedmiotową inwestycję w zakresie oddziaływania na środowisko, na etapie przed zatwierdzeniem projektu zamiennego, z następującymi uwagami: przed przystąpieniem do eksploatacji instalacji inwestor jest zobowiązany uzyskać pozwolenie na emisję pól elektromagnetycznych do środowiska i udokumentowania dotrzymania w miejscach dostępnych dla ludności standardów jakości środowiska, zgodnie z obowiązującymi przepisami - oraz decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 19 stycznia 2005 r. nr [...], uzgadniającą bez uwag projekt zamienny w zakresie oddziaływania na środowisko.
Organ drugiej instancji wskazał, iż z decyzji Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Wojewódzkiego wynika, że wyznaczony w raporcie zasięg obszaru występowania pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych dla powyższej inwestycji, występować będzie w miejscach niedostępnych dla ludności (powyżej 14,0-18,0 m n.p.t.), a tym samym eksploatacja instalacji nie będzie powodować przekroczenia standardów jakości środowiska w zakresie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku.
Organ drugiej instancji podzielił zdanie organu pierwszej instancji, że zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta R. , zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta z dnia 29 stycznia 2004 r. nr [...] (Dz.Urz.Woj.Gd.nr 39 poz.797 z dnia 05.04.2004r.) do terenu oznaczonego symbolem [...], dotyczy zakazu lokalizacji wolnostojących wieź dla potrzeb telefonii komórkowej. Zapis planu nie dotyczy masztów antenowych lokalizowanych na budynkach.
W świetle powyższych dokumentów, organ drugiej instancji uznał, że przedłożony projekt zamienny wypełnia nałożony obowiązek na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a zatem zaskarżone rozstrzygnięcie o zatwierdzeniu projektu zamiennego jest zgodne z cytowanymi na wstępie przepisami art.51 ust. 4 w/w. ustawy.
Odnosząc się do treści odwołania, organ drugiej instancji wyjaśnił, że zgodnie z przepisami art. 30 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych, do których zalicza się maszt antenowy (art.3 pkt.3 omawianej ustawy), wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowanej. W tym przypadku wymagane było pozwolenie na budowę, gdyż na maszcie zamontowana została baza telefonii komórkowej, zaliczona do inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko.
Na powyższe orzeczenie, S. i J. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W uzasadnieniu wskazali, iż w zaskarżonej decyzji organ pierwszej i drugiej instancji jako podstawę prawną swego działania wskazały art. 51 prawa budowlanego. Pomimo wskazania tych przepisów organy obu instancji nie przeprowadziły analizy przepisów oraz wydały objęte skargą decyzje na podstawie nie aktualnego stanu faktycznego. Stosownie do treści art. 51 ust. 3 prawa budowlanego w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - właściwy organ nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Skarżący zwrócili uwagę, iż już raz wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2001 r. została uchylona decyzja Burmistrza Miasta z dnia 14 kwietnia 1999 r. nr [...] oraz decyzja Wojewody z dnia 31 maja 1999 r. nr [...] w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu wyroku Sąd, między innymi, stwierdził, że oddziaływanie na nieruchomości sąsiednie projektowanej inwestycji, będącej montażem na istniejącym budynku mieszkalnym stacji bazowej telefonii komórkowej, spowoduje powstanie ograniczeń w inwestowaniu, zmianę sposobu zagospodarowania terenu i w konsekwencji wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W dalszej części uzasadnienia Sąd stwierdził, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania musi być poprzedzona postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, stosownie do treści ustawy z dnia 27 kwietnia 2000 r. Prawo ochrony środowiska. (Dz. U. Nr 62 póz. 627) która weszła w życie w dniu 1.10.2001 r. W 9 art. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - wprowadzenie ustawy Prawo ochrony środowiska, Ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych ustaw dz. U. 100 póz. 1085).
W związku z wydanym wyrokiem, Burmistrz Miasta decyzją nr [...] z dnia 21 listopada 2002 r. uchylił decyzję nr [...] z dnia 20 stycznia 2000 r. o pozwoleniu na użytkowanie stacji. Pomimo uchylenia decyzji, przez cały okres od chwili zakończenia inwestycji do chwili obecnej stacja telefonii komórkowej pracuje. Ponadto operator telefonii komórkowej dokonał kilku modyfikacji. Powołany wyżej art. 51 prawa budowlanego, ma na celu umożliwienie zalegalizowania budowli w sytuacji, w której nie istnieje ważne pozwolenie na budowę. Przepis ten nakłada na wykonawcę obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. W sprawie objętej skargą pierwotny nadajnik telefonii komórkowej posiadał odmienne od obecnych parametry, również sam nadajnik i rodzaj wykonywanych przez niego funkcji uległy zmianie w stosunku do pierwotnego planu. Działania operatora oraz zaniechania działań przez właściwe organy administracji doprowadziło do sytuacji w której inwestor zdając sobie sprawę, że na pracujący nadajnik nie istnieje jakikolwiek zezwolenie ograniczające jego moc, poprzez kolejne inwestycje i modyfikacje znacznie go rozbudował. Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając wyrok zmierzał do ochrony prawa oraz przeciwdziałał sytuacji, w której budowany jest nadajnik którego oddziaływanie na środowisko jest nieznane. Inwestor wykorzystując treść art. 51 powołanej ustawy dokonał inwestycji niemożliwych w sytuacji dotyczącej każdego innego nadajnika telefonii komórkowej, którego parametry są ściśle określone, a jego modyfikacja tych parametrów jest niemożliwa przez jednostronną decyzję inwestora. Powołanego wielokrotnie już art. 51 prawa budowlanego, zdaniem skarżących, nie można traktować jako metody dowolnej rozbudowy inwestycji i późniejszej automatycznej jej legalizacji w każdym niemal kształcie na podstawie art. 51. W ocenie skarżących, jeśli inwestor korzysta z możliwości przewidzianych w omawianym przepisie prawa budowlanego, to ewentualna legalizacja może dotyczyć inwestycji w kształcie jej zakończenia.
W dniu 7 stycznia 2003 roku Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję [...] uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o braku podstaw do wydania decyzji na rozbiórkę w oparciu o art. 48 ustawy prawo budowlanego, która została zaskarżona przez "A" Spółka z o.o. do NSA Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku. W dniu 9 kwietnia 2003 roku NSA rozpatrując wniosek "A" o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oddalił ten wniosek (sprawa numer II S.A./Gd 259/03 do chwili obecnej nie została rozpoznana).
Zdaniem skarżących, do czasu rozpoznania opisanej wyżej skargi, żaden z organów nie powinien wydawać kolejnych decyzji sprzecznych tak z prawej jak i interesem uczestników postępowania. W ich ocenie, bezsporne jest że opisana w niniejszej sprawie inwestycja została zakończona, nadajnik funkcjonował w kształcie jaki wynikał z treści uchylonych decyzji. Składany przez inwestora w chwili obecnej wniosek, pomimo że dotyczy nadajnika znajdującego się w tym samym miejscu, to faktycznie dotyczy zupełnie innego urządzenia.
W opinii skarżących, organy nadzoru budowlanego powyższe okoliczności pominęły całkowicie ograniczając się do przyjęcia złożonej przez inwestora dokumentacji. Zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji mają obowiązek umożliwić stronom postępowania uczestnictwo w postępowaniu. Skarżący są uczestnikami niniejszego postępowania, zamieszkują w bezpośrednim sąsiedztwie w strefie oddziaływania nadajnika. Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska w treści art. 53 zobowiązuje organ prowadzący postępowanie do zapewnienia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego sporządzany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Bezsporne jest, że skarżący jako członkowie społeczeństwa maja prawo do brania udziału postępowania związanego z raportem. Pomimo, że skarżący mieszkają w strefie, która w poprzednim raporcie została wskazana jako strefa oddziaływania nadajnika, to o sporządzeniu raportu żaden ze skarżących nie został zawiadomiony. Okoliczność ta jest niezrozumiała. Zdaniem skarżących, pomiędzy organami nadzoru budowlanego, inwestorem z jednej strony, a mieszkańcami których część składa niniejszą skargę, od lat istnieje spór, co do legalności budowy nadajnika. Zarówno organy administracji jak i inwestor mogli domniemywać, że lokalna społeczność zamieszkująca w odległości kilkunastu metrów od nadajnika będzie zainteresowana informacjami zawartymi w raporcie i skorzysta z możliwości odniesienia się co do treści w nim zawartych. O fakcie powstania raportu skarżący dowiedzieli się dopiero z treści kolejnych pism, kierowanych przez organy administracji, a nie wyniku doręczenia samego raportu czy tez powiadomienia zainteresowanej społeczności o sporządzeniu takiego raportu. W związku z tym, że treść raportu doszła do wiadomości skarżących bezpośrednio przed złożeniem niniejszej skargi skarżący mogli bardzo ogólnikowo odnieść się co do treści tego raportu. Powołana już ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska w art. 52 wymienia szesnaście elementów które powinien zawierać raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast sporządzony na zlecenie inwestora raport nie zwiera wielu niezbędnych elementów. Jeśli natomiast nawet któraś z części raportu zawiera nazwę zbliżoną do elementu określonego w powołanym art. 52 to już treść punktu raportu opisuje inne rzeczy.
Raport aby uniemożliwić stronie odniesienie się do niego został sporządzony w specjalistycznym języku. Nie znajdują się w nim żadne informacji pozwalające osobie z wykształcaniem poza teleinformatycznym wypowiedzieć się czy użyte twierdzenia są prawdziwe. Skarżący nie odbiera inwestorowi prawa do korzystania z usług specjalisty, jednocześnie zwraca w tym miejscu uwagę, że jeśli raport jest specjalistyczny i sporządzony w sposób fachowy to dlaczego, dołączone mapy lokalnego terenu przedstawiają sytuację sprzed pięciu lat i nie uwzględniają zbudowanych w tym czasie budynków. W aktach sprawy brak równocześnie informacji na temat wizji lokalnej dokonanej przez pracowników nadzoru budowlanego. Podstawą wydanej decyzji nie może być sama analiza map znajdujących się opinii. Istnieje bowiem możliwość, że mapy są nieaktualne lub nie uwzględniają takich rzeczy jak np. boisko czy skwer na którym spotykają się osoby z pobliskich domów. Skarżący zwrócili również uwagę, że w planie zagospodarowania przestrzennego istnieje zakaz budowy wież. Zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji nadzoru budowlanego nie przedstawiły racjonalnego wyjaśnienia z jakich powodów sposób oddziaływania wieży rozumianej jako słup z nadajnikiem ma być odmienny od sytuacji w której taki nadajnik zostanie umieszczony na budynku jednorodzinnym, jak miało to miejsce w tym przypadku. Plan przestrzenny powinien być przestrzegany, a jego zapisy nie omijane poprzez zastosowanie rozwiązań technicznych zmieniających nazwę budowli, a nie jej przeznaczenie. Ponadto, na terenie gdzie znajduje się nadajnik został w ostatnim okresie zmieniony plan zagospodarowania przestrzennego w celu umożliwienia budowy spornego nadajnika. Zawarte wiec w opinii informacje o ograniczeniach dla zabudowy wynikających z planu, nie uwzględniają więc faktu że na tym terenie znajdują się wyższe budynki budowane pod rządami starego planu. Skarżący podali również, że przez cały okres postępowania spotykają się z działaniami organów administracji zmierzającymi do uniemożliwienia im uczestnictwa w postępowaniu. Działania te polegają na nie traktowaniu skarżących jako uczestnika postępowania oraz uniemożliwianiu zapoznania się z aktami sprawy.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Odnosząc się natomiast do argumentów strony skarżącej podniesionych w skardze podał, iż stacja bazy telefonii komórkowej została wybudowana na podstawie decyzji Urzędu Miasta o pozwoleniu na budowę z dnia 14 kwietnia 1999r. nr [...], utrzymanej w mocy przez Wojewodę decyzją z dnia 31.05.1999r. nr [...] , a następnie uchylonej przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 10 października 2001 r. Sygn. akt II S.A./Gd 1346/99). Uchylenie przez Sąd decyzji o pozwoleniu na budowę spowodowało, że Burmistrz Miasta w trybie wznowieniowym decyzją dnia 21 listopada 2002r. nr [...] uchylił wcześniej wydaną decyzję z dnia 20 stycznia 2000 nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie stacji. Organ wskazał, iż zgodnie z przyjętym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego inwestor, który wybudował obiekt budowlany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wyeliminowanej następnie z obrotu prawnego, nie może być traktowany jako osoba, która dopuściła się samowoli budowlanej, podlegającej art. 48 prawa budowlanego. Jednakże w takim przypadku organy nadzoru budowlanego zobligowane są do zastosowania trybu określonego w art. 51 prawa budowlanego.
Wniesiony na etapie skargi zarzut o niezapewnieniu stronom czynnego udziału w postępowaniu jest bezpodstawny. Z akt organu pierwszej instancji wynika, że skarżący w dniu 27 października 2004 r. zwrócili się do organu pierwszej instancji o wydanie stosownych dokumentów, a w dniu 29 października 2004r. w siedzibie Inspektora Nadzoru Budowlanego strony zapoznały się po raz kolejny z aktami sprawy. Organ wskazał, iż w postępowaniu odwoławczym tut. organ uzupełnił materiał dowodowy o wymagane uzgodnienia przedłożone przy projekcie zamiennym raportu, o czym strony skarżące zostały poinformowane pismem z dnia 08 grudnia 2004r. nr[...]. Tak więc organ drugiej instancji nie zgodził się z zarzutem uchybienia przepisom administracyjnym w zakresie zapewnienia stronom czynnego udziału w tym postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Ponieważ rozpoznawana sprawa pozostaje w bezpośrednim związku ze sprawą zakończoną wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2001 r. II SA/Gd 1346/99 na wstępie rozważań należy odnieść się do treści tego wyroku oraz motywów rozstrzygnięcia zawartych w uzasadnieniu wyroku.
Wskazanym wyżej wyrokiem Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia 31 maja 1999 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta z dnia 14 kwietnia 1999 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na montażu stacji bazowej telefonii cyfrowej "A" na dachu istniejącego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w R.. Wyrok Sądu wydany został w okresie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15 z 1999 r., poz.139 ze zm.) Jak wynika z uzasadnienia wyroku, Sąd uznał, że opisana wyżej inwestycja stosownie do art. 39 ust.1 w/w ustawy, w brzmieniu obowiązującym w chwili podjęcia zaskarżonej decyzji wymagała ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponieważ inwestor nie przedłożył takiej decyzji udzielenie pozwolenia na budowę nastąpiło z naruszeniem art. 32 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 39 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy. W związku z zarzutami skargi Sąd wskazał na konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko.
Z istoty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wynikała też ocena zgodności inwestycji z planem zagospodarowania terenu.
Będące przedmiotem niniejszej sprawy decyzje wydane zostały już w innej sytuacji prawnej, tj. na gruncie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz w warunkach zmian wprowadzonych do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.). W myśl art. 4 ust. 2 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje o warunkach zabudowy wymagane są jedynie dla terenu dla którego brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozważanym tu przypadku plan istnieje i obowiązek badania zgodności podejmowanej inwestycji z planem, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, ciążył na organie nadzoru budowlanego.
Zrealizowanie inwestycji na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (wyeliminowanej następnie z obrotu prawnego na skutek uchylającego wyroku) sprawiło, że wdrożenie przez organ I instancji trybu z art. 51 Prawa budowlanego było uzasadnione. W tym też postępowaniu organ nałożył obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego oraz zobowiązał inwestora do uzupełnienia dokumentacji w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko. Po wykonaniu nałożonych obowiązków przez inwestora organ dokonał oceny przedłożonej dokumentacji i uznając, że zostały spełnione wymogi wynikające z przepisów prawa wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i zobowiązał inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu.
Należy stwierdzić, że w materiale dowodowym sprawy znajdują się wymagane opinie i uzgodnienia, których wnioski przytoczone w uzasadnieniach wydanych decyzji, świadczą o dopuszczalności usytuowania stacji bazowej na budynku przy ul. [...]w R..
Nie można również (co zarzuca strona skarżąca) przyjąć, że wydane w sprawie decyzje naruszają przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przepis ten nakazuje organowi przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdzenie jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązujący dla terenu inwestycji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza usługi komercyjne (a więc świadczone w celach zarobkowych). Wyłączając lokalizację na opisanym terenie wież telefonii komórkowej nie wyklucza lokalizacji masztów dla urządzeń technicznych na budynkach.
W wymienionym wyżej przedmiocie organy orzekające przeprowadziły postępowanie wyjaśniające a wyrazem tego są znajdujące się w aktach administracyjnych stanowiska prezentowane przez Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta (k. 76) oraz przez Grupę Urbanistyczną (k. 73).
Takie samo stanowisko zajęła też Rada Miasta w uzasadnieniu Uchwały Nr [...] z dnia 25 września 2003 r. Uchwałą o której wyżej Rada Miasta odrzuciła zarzut "A" do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu stwierdza się m. inn. że "Zakaz lokalizowania wież w postaci wolnostojących obiektów budowlanych ma na celu ochronę krajobrazu osiedla mieszkaniowego oraz utrzymanie ładu przestrzennego. Zakaz ten nie dotyczy masztów i anten montowanych na budynkach, a także modernizacji istniejących urządzeń telefonii. Zatem umożliwia ich funkcjonowanie i dalszy rozwój sieci telekomunikacyjnej, co zapewnia świadczenie usług telekomunikacyjnych, nie naruszając art. 49 ustawy z dnia 21.07. 2001 r."
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), orzekł, jak w sentencji wyroku.