II SA/Gd 248/13

II SA/Gd 248/13 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2013-06-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-04-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Krzysztof Ziółkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 2657/13 - Wyrok NSA z 2015-05-29
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 647
art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 61 ust. 3, art. 61 ust. 4
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
par. 3, par. 9
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Dz.U. 2006 nr 89 poz 625
art. 3 pkt 12, art. 3 pkt 20a
Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne - tekst jednolity
Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
art. 143 ust. 2
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
Dz.U. 1997 nr 132 poz 877
par. 3
Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie.
Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
art. 4 pkt 26
Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1589
par. 2 pkt 1 lit. c i d
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji  inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy
Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
par. 3 pkt 3
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Dz.U. 2012 poz 270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 7 listopada 2012 r. nr [...], Wójt Gminy odmówił A Spółce z o.o. w W. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrociepłowni na biogaz o mocy elektrycznej wynoszącej do 999 kW i mocy cieplnej 1058 kW na terenie działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym S., gmina C.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że przedmiotowa inwestycja nie kontynuuje funkcji, wielkości obiektów, szerokości elewacji frontowej oraz linii zabudowy, a tym samym zagospodarowania terenu. W obszarze analizowanym brak jest zabudowy usługowej, w tym obsługującej działanie elektrociepłowni, umożliwiającej ustalenie wymagań dla nowej inwestycji. Znaczące jest przede wszystkim sąsiedztwo zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, która nie stanowi kontynuacji funkcji i "dobrego sąsiedztwa" dla planowanej zabudowy usługowo-handlowej. Za kontynuację zabudowy usługowej nastawionej na prowadzenie działalności usługowej nie można uznać zabudowy służącej jedynie zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych.
W ocenie organu pierwszej instancji zabudowa spełniająca przede wszystkim funkcję usługową i to w zakresie prowadzenia elektrociepłowni, nie stanowi sąsiedztwa dla inwestycji, w której właśnie funkcja mieszkaniowa w zabudowie zagrodowej odgrywa główną rolę. Zabudowa usługowa stanowi zupełnie inny rodzaj zabudowy odróżniający ją od zabudowy zagrodowej czy mieszkaniowej. Przesądza to o braku spełnienia warunku kontynuacji funkcji z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2012 roku, poz. 647 ze zm.) – dalej w skrócie jako "ustawa".
Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego, nie wymaga przy projektowaniu nowych inwestycji prostego powielania celu i charakterystyki zabudowy istniejącej na terenie sąsiednim. Warunek "kontynuacji funkcji" należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, ze tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie da się z nią w praktyce pogodzić. Warunek braku sprzeczności dwóch funkcji musi być oceniany obiektywnie, niezależnie od upodobań i ocen inwestora. Wprowadzenie zabudowy usługowej w obszar, gdzie rozwija się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w zabudowie zagrodowej jest niewskazane ze względu na znaczną uciążliwość, jaką może generować. Nowo wprowadzana na dany teren funkcja musi być tego rodzaju, ze można przyjąć, że będzie mogła ona obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją, a także że w przyszłości ta nowo wprowadzona funkcja nie ograniczy obecnej.
W ocenie organu pierwszej instancji istnienie na danym terenie zabudowy mieszkalnej ewidentnie uniemożliwia wprowadzenie zabudowy usługowej o jaką wnioskuje inwestor.
Ponadto, zdaniem organu, brak jest możliwości ustalenia obowiązującej linii zabudowy jako kontynuacji istniejącej w sąsiedztwie linii zabudowy. Bezpośrednio wzdłuż drogi powiatowej znajduje się wyłącznie zespół zabudowań mieszkalnych, w odległości ok. 10-22 m od pasa drogowego. Poza tą zabudową nie ma innych budynków, które mogłyby stanowić kontynuację linii zabudowy. W związku z brakiem dobrego sąsiedztwa dla przedmiotowej inwestycji na tym terenie brak jest podstaw, by dopuścić inny sposób wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy. Dopuszczenie lokalizacji przedmiotowych budynków i budowli w odległości 20 m od pasa drogowego spowoduje lokalizację potencjalnej inwestycji na tereny dotąd niezagospodarowane w głąb obszaru analizowanego poza skupiska zabudowy, w zupełnym oderwaniu od kształtującej się jedynie wzdłuż drogi zabudowy zagrodowej.
Organ pierwszej instancji wyjaśnił także, że niedopuszczalne jest ustalenie powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu na poziomie 78 % dla całej nieruchomości o wielkości 30001 mkw., bowiem nowe obiekty będą nawet 13-krotnie większe od największego z obszaru analizowanego budynku pełniącego funkcję gospodarczą w siedlisku rolnym. Dodatkowo żadna z działek z obszaru analizowanego nie charakteryzuje się tak dużym wskaźnikiem zainwestowania terenu. Szerokość elewacji frontowej, wynosząca maksymalnie ok. 85 m, jest 5 razy większa od średniej szerokości elewacji frontowej z obszaru analizowanego. W sytuacji, gdy w granicach obszaru analizowanego nie występuje zabudowa o parametrach zbliżonych do wnioskowanych nie ma podstaw do ustalenia wnioskowanej szerokości elewacji frontowej, która znacznie różni się od zastanej sytuacji przestrzennej.
Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że dopuszczenie wyznaczenia parametrów zabudowy według innych zasad musi być traktowane jako wyjątek. Zasadą jest bowiem wyznaczenie wskaźnika na podstawie średniej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszczenie dowolnego ustalania tych parametrów zagrażać może także właściwemu kształtowaniu ładu przestrzennego, a więc realizacji zasadniczego celu ustawy. W związku z tym odmówiono wprowadzenia ewentualnych odstępstw od średnich wartości na poczet nowej zabudowy.
Dodatkowo organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C. nie wyznaczono obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu. Wobec tego przedmiotowa inwestycja jest także niezgodna z art. 10 ust. 2a ustawy.
Od decyzji tej wniosła odwołanie A Sp. z o.o. w W. zarzucając jej:
1. naruszenie art. 87 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 9 ust. 4 i 5, art. 10 ust. 2a ustawy poprzez uznanie, że niemożliwym jest ustalenie warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia z uwagi na okoliczność, iż zapisu studium nie zawierają zapisów, o których mowa w art. 10 ust. 2a ustawy oraz poprzez nieprawidłowe zastosowania art. 10 ust. 2a ustawy w związku z przyjęciem, że planowane przedsięwzięcie narusza ww. przepis,
2. naruszenie zasady legalizmu wyrażonej w art. 6 k.p.a. poprzez niezastosowanie art. 61 ust. 3 ustawy, co doprowadziło do błędnego zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy,
3. naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 i art. 88 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez poczynienie ustaleń faktycznych niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w sprawie nie został spełniony warunek "dobrego sąsiedztwa" i niemożliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy a w konsekwencji do wydanie decyzji, która narusza art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, jak również poprzez brak rzetelnego wyjaśnienia sprawy na skutek pominięcia istotnych okoliczności faktycznych i przywołanie błędnych informacji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28 stycznia 2013 r. znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu. W zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Dlatego przyczyna odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu. W obszarze zabudowanym znajdują się nieruchomości zabudowane. Zabudowa na nich ma jednak przede wszystkim charakter zabudowy mieszkaniowej i zabudowy zagrodowej uzupełnionej budynkami gospodarczymi i garażami. Ten rodzaj zabudowy, głównie zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, różni się od zabudowy produkcyjnej, którą wnioskodawca planuje realizować. Trudno jest porównywać gospodarstwa rolne (funkcjonujące w zabudowie zagrodowej) z zabudową mająca służyć produkcji energii i ciepła. Ponadto elektrociepłownia na biogaz, mimo że ma korzystać z biomasy pochodzenia rolniczego, nie zapewni ładu przestrzennego na analizowanym obszarze. Inny jest cel prowadzenia gospodarstwa rolnego, inny tez produkcji energii elektrycznej i cieplnej. Nie zmienia tej oceny fakt, że ubocznymi produktami mogą być substancje, które można wykorzystywać w rolnictwie. Nie jest to główny cel planowanego przedsięwzięcia. Budowa planowanego kompleksu, na który ma się składać elektrociepłownia na gaz na działce nr [...] w miejscowości S., byłaby sprzeczna z tzw. zasadą dobrego sąsiedztwa określoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, co uzasadniało wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy.
Jak wynika z treści wniosku zakres inwestycji, która określona jest jako budowa elektrociepłowni na biogaz, obejmuje szereg budynków i budowli. We wniosku wskazano, że inwestycja ta może pełnić funkcje produkcyjne, polegające na produkcji energii ze źródła odnawialnego. Tak więc o kontynuacji funkcji można by było mówić wówczas, gdyby w obszarze analizowanym znajdowały się budynki, które pełnią funkcje produkcyjne. Analiza wykazała, iż brak jest takich budynków Tak więc słusznie organ l instancji ustalił, iż nie jest spełniona przesłanka zawarta w art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy, a w szczególności nie zachodzi w niniejszej sprawie kontynuacja funkcji, która umożliwiałaby ustalenie warunków dla nowej zabudowy.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie nie może być zastosowany art. 61 ust. 3 ustawy. Zdaniem Kolegium w pojęciu "urządzenia infrastruktury technicznej" nie mieści się elektrociepłownia na biogaz jako całość, stanowiąca zorganizowane przedsięwzięcie produkcyjne. Planowany obiekt nie ma charakteru elektrowni wiatrowych, które są urządzeniami służącymi do wykorzystania siły wiatru dla produkcji energii. Niezasadne są w tym zakresie zarzuty dotyczące interpretacji przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne. W ocenie Kolegium nie można uznać, że produkcja energii elektrycznej bądź ciepła mieści się w granicach pojmowania rolnictwa ujmowanego jako odrębny od energetyki dział gospodarki. Biogaz rolniczy nie jest odnawialnym źródłem energii, o którym stanowi art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo energetyczne. Zależnie od tego, czy energia będzie powstawała z odnawialnych źródeł energii, czy tez jako biogaz rolniczy, różne będą wymagania techniczne do ich pozyskania. O ile przy tym same urządzenia infrastruktury technicznej podlegają zwolnieniu z rygorów art. 61 ust. 1 ustawy, to tego uprawnienia pozbawione są obiekty budowlane, które stanowią budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, czy tez budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.
Jak wyjaśniło Kolegium rygorom art. 61 ust. 1 ustawy podlegają chociażby drogi, place wewnętrzne, parking, budynek techniczno-socjalno-bytowy. Będą to obiekty budowlane powiązane ze sobą technologicznie, lecz trudno mówić, aby miały stanowić urządzenia infrastruktury technicznej. Zamierzenie polegające na budowie elektrociepłowni na biogaz, na którą składają się konkretne obiekty budowlane, wymaga więc spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zakres planowanej inwestycji obejmuje cały kompleks obiektów budowlanych, które składają się na inwestycję, służącą do przetwarzania biomasy pochodzenia rolniczego w obiekcie stanowiącym elektrociepłownie na biogaz.
Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że inwestycję należy ujmować jako całość (zbiór budynków i obiektów budowlanych) z konsekwencjami, które dotyczą wskaźnika zabudowy terenu i wielkości oraz ilości planowanych budynków. Kwestionując te ustalenia poprzez wskazanie, że największy z budynków inwestycji ma mieć ok. 300 mkw., a w obszarze analizowanym znajduje się budynek o powierzchni 480 mkw., wnioskodawca celowo pomija pozostałe obiekty budowlane inwestycji wpływające na ustalenie współczynników zabudowy. Z uwagi na wielkość inwestycji nie sposób mówić o nawiązaniu, gdy chodzi o parametry udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także szerokości elewacji frontowej i linii zabudowy. Planowane zamierzenie spowoduje istotną zmianę zagospodarowania terenu. Zamierzenie to wymagało oceny w całości, jako kompleks architektoniczny, ponieważ decyzja o warunkach zabudowy określa zmianę zagospodarowania terenu spowodowaną budową obiektów oraz robót budowlanych, a nie finalny produkt otrzymany na skutek zrealizowanej inwestycji, jaką jest energia pozyskiwana z produktów odnawialnych. Podnoszona w odwołaniu możliwość wystąpienia powiązań między obiektem planowanym a rolniczym wykorzystaniem terenu nie dowodzi o nawiązaniu w zakresie funkcji danego przedsięwzięcia. Nie ma wpływu na tę ocenę fakt, że część z obiektów to budowle o charakterze rolniczym.
Zamierzenie inwestycyjne należy, w ocenie Kolegium, postrzegać jako architektoniczną całość z uwzględnieniem funkcji podstawowej, której ma ono służyć, a związanej z produkcją energii. Wyróżnienie w przepisach zabudowy zagrodowej i produkcyjnej wskazuje na inne przeznaczenie pod względem funkcjonalnym takich obiektów. Przy ocenie warunków zabudowy nie ma znaczenia, że produkcja biogazu będzie ściśle związana z rolnictwem poprzez wytwarzanie masy pofermentacyjnej, wykorzystywanej jako nawóz. Planowany obiekt znacznie przewyższa przy tym rozmiarem do tej pory istniejącą zabudowę. To, że w ramach zamierzenia inwestycyjnego będą zlokalizowane budowla rolnicze, nie przesądza, przy ocenie całego zamierzenia, że mamy do czynienia z zabudową zagrodową. Nie ma przy tym znaczenia, że biogazownia podlega rejestracji w Agencji Rynku Rolnego. Trudno też mówić o uzupełnieniu dotychczasowej funkcji, gdyż obrót energią elektryczną podlega ograniczeniom, biorąc pod uwagę zasady obrotu energią elektryczną.
W ocenie Kolegium podstaw do odmiennej decyzji nie daje podzielenie przez Kolegium zarzutu odwołania, że studium nie może być podstawą odmowy wydania korzystnej decyzji w sprawie warunków zabudowy. Nie mogło jednak dojść do naruszenia art. 87 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 9 ust. 4 i 5 oraz art. 10 ust. 2a ustawy. Ostatecznie bowiem odmowa ustalenia warunków zabudowy uzasadniona jest brakiem spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Również zarzut odwołania dotyczący wymogu uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu pod inwestycję na cele nierolnicze i nieleśne nie wpływa na brak podstaw odmownej decyzji. Ponadto przyczyna odmowy ustalenia warunków zabudowy nie wpływa na prawidłowość decyzji, gdy chodzi o przedmiotowe ustalenie czynione przez organ na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu.
Organ nie znalazł też podstaw w świetle zgromadzonego materiału dowodowego do uwzględnienia odwołania opartego na zarzucie art. 7, art. 77 i art. 88 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Organ I instancji prawidłowo dokonał analizy istotnych okoliczności sprawy odmawiając wydania przedmiotowej decyzji. Wyniki ustaleń przedstawiono w decyzji oraz analizie urbanistycznej. Wyjaśniono w uzasadnieniu decyzji zasadnicze przyczyny odmowy, dotyczące braku dobrego sąsiedztwa i podstaw braku odstąpienia od analizy obejmującej spełnienie tej przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy.
W skardze na powyższą decyzją A Sp. z o.o. w W. zarzuciła jej naruszenie:
1. art. 61 ust. 3 ustawy poprzez jego niezastosowanie na skutek błędnej wykładni pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej eliminującej z jego zakresu inwestycje takie jak elektrociepłownia na biogaz, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż planowane przedsięwzięcie powinno spełniać wymóg dobrego sąsiedztwa o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy,
2. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że planowana inwestycja, mimo iż nie musi, to nie spełnia przesłanki dobrego sąsiedztwa, gdyż projektowane przedsięwzięcie nie stanowi kontynuacji funkcji zabudowy dotychczasowej.
W oparciu o postawione zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy.
W uzasadnieniu skargi, skarżąca w sposób wyczerpujący przedstawiła stan faktyczny i prawny, uargumentowała swoje zarzuty oraz przywołała liczne przykłady orzecznictwa administracyjnego.
Skarżąca stanęła na stanowisku, że elektrociepłownia na biogaz ze względu na zapotrzebowanie w surowce wymagane do produkcji energii, produkcję wartościowego nawozu, charakter zabudowy, logistykę i organizację, stanowi inwestycję z zachowaniem kontynuacji funkcji istniejącej zabudowy. Wszystkie obiekty budowlane oraz instalacje są niezbędne do wytwarzania energii i łącznie stanowią urządzenie infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 ustawy o nazwie elektrociepłownia na biogaz.
Skarżąca wskazała na orzecznictwo sądów administracyjnych uznające za urządzenia infrastruktury technicznej elektrownie wiatrowe i towarzyszącą im infrastrukturę oraz stacje bazowe telefonii komórkowej.
Zdaniem skarżącej pojęcie urządzeń infrastruktury technicznej z art. 61 ust. 3 ustawy obejmuje swym zakresem pojęcie instalacji w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy – Prawo energetyczne. Urządzenia wchodzące w skład instalacji, jaką jest elektrociepłownia na biogaz stanowią pewien nierozerwalny ciąg technologiczny. W ramach instalacji zachodzi bowiem przepływ masy i energii, który wymaga udziału zespołu urządzeń stosowanych w procesach energetycznych. W skład takiej instalacji wchodzą urządzenia stosowane nie tylko w procesie przesyłania czy wytwarzania energii elektrycznej jak w przypadku instalacji parku wiatrowego, ale również w procesie magazynowania lub przetwarzania paliwa. Elektrociepłownia musi bowiem w pierwszej kolejności uzyskać biogaz rolniczy stanowiący paliwo gazowe, następnie magazynować odpowiedni zapas tego paliwa, z którego wytworzona zostanie energia elektryczna i cieplna. Częścią budowlaną wchodzącą w skład elektrociepłowni będzie np. komora fermentacyjna, zbiorniki na masę pofermentacyjną oraz budynek suszarni. Budynek socjalno-techniczno-bytowy stanowi część budowlaną urządzenia służącego do wytwarzania energii z biogazu rolniczego. Samodzielnymi urządzeniami w rozumieniu prawa energetycznego będą natomiast silosy na kiszonkę oraz zbiornik na gnojowicę. Elementy takie jak zbiorniki, stacja pomp, parking, place stanowią urządzenia budowlane będące częściami budowli – obiektów budowlanych wchodzących w skład urządzeń technicznych lub stanowią urządzenia budowlane wchodzące w skład budowli.
Ponadto, w ocenie skarżącej, zarówno zabudowa dotychczasowa jak i planowana to zabudowa rolnicza, która tworzyć będzie harmonijną całość. Kontynuacja funkcji polega na uzupełnieniu funkcji dotychczasowej. Planowane przedsięwzięcie uzupełnia dotychczasową funkcję produkcyjną o produkcję energii z biomasy pochodzenia rolniczego oraz o wytwarzanie ekologicznego nawozu. Zabudowa planowanej inwestycji nie jest zatem sprzeczna z funkcją zabudowy dotychczasowej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w udzielonej odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.
Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2012 roku, poz. 647 ze zm.) – dalej w skrócie jako "ustawa" - w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji (niż określone w pkt 1) ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
Zgodnie zaś z treścią art. 59 ust. 1 zd. 1 ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.
Stosownie do przepisu art. 61 cyt. ustawy warunki zabudowy można ustalić tylko wówczas, gdy inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi oraz spełnia wszystkie warunki w wskazane w pkt. 1-4, to jest:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej,
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.
Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 powołanej ustawy - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu. Ponadto § 3 tego rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2).
Zgodnie z § 9 cytowanego rozporządzenia warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy architektoniczno – urbanistycznej zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy.
Z powyższego wynika, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się w oparciu o analizę urbanistyczno-architektoniczną, którą sporządza osoba uprawniona, wpisana na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów, a zatem osoba o odpowiednim przygotowaniu zawodowym. Urbanista przystępując do wykonania analizy, dążąc do zachowania ładu przestrzennego, w kontekście kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników nowej zabudowy o której mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu, musi w pierwszej kolejności prawidłowo wyznaczyć obszar analizowany tak, by analiza uwzględniała kontekst urbanistyczny i przestrzenny terenu oraz stanowiła podstawę do wyznaczenia cech nowej zabudowy. Prawidłowo sporządzona analiza urbanistyczno – architektoniczna jest podstawowym dokumentem sporządzanym w toku postępowania zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy.
Decyzję o warunkach zabudowy organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.
W aktach administracyjnych niniejszej sprawy widnieją wyniki analizy architektoniczno–urbanistyczna przeprowadzonej na obszarze analizowanym, stanowiące załącznik do decyzji organu pierwszej instancji. Analiza została sporządzona wnikliwie, a jej wnioski zostały w sposób wyczerpujący uzasadnione przez biegłego urbanistę. Obszar analizowany został prawidłowo wyznaczony, a analiza zawiera ocenę spełnienia przez planowaną inwestycję kryteriów zawartych w ustawie i rozporządzeniu. W konsekwencji analiza ta może stanowić podstawę dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.
Bezzasadne były twierdzenia skarżącej Spółki, która zarzucała organowi odwoławczemu błędne wyłączenie planowanej inwestycji, polegającej na budowie elektrociepłowni na biogaz, z kategorii urządzeń infrastruktury technicznej, do których w świetle art. 61 ust. 3 ustawy nie stosuje się wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2.
Wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy obejmował budowę elektrociepłowni na biogaz o mocy elektrycznej wynoszącej 999 kW i mocy cieplnej 1058 kW. Na instalacje składać się będą budynki i budowle do składowania i przetwarzanie biomasy pochodzenia rolniczego w celu wytwarzania biogazu a następnie energii elektrycznej i ciepła. Jako rodzaj inwestycji wskazano obiekt produkcyjny, a jako rodzaj zabudowy, zabudowę produkcyjną – obiekty budowlane (budynki i budowle) z infrastrukturą techniczną.
Planowana inwestycja charakteryzować się będzie powierzchnią zabudowy wynosząca około 23.500 mkw. z łącznej powierzchni działki ok. 30000 mkw. Planowana inwestycja, stanowiąca architektoniczną całość, będzie składać się z kompleksu następujących obiektów budowlanych o podanej powierzchni zabudowy:
– budynek techniczno-socjalno-bytowy - ok. 200 mkw.,
– budynek stacji transformatorowej wewnętrznej - ok. 20 mkw. ,
– budynek stacji przyjęć - ok. 300 m2,
– silosy na kiszonkę roślin energetycznych - ok. 6100 mkw.,
– płyta obornikowa - ok. 350 mkw.,
– dwa podziemne zbiorniki żelbetonowe szczelne na odcieki - ok. 2x32 mkw.,
– dwa zbiorniki fermentacyjne - ok. 2 x 450 mkw.,
– trzy zbiorniki magazynowe na masę pofermentacyjną - ok. 3 x 800 mkw.,
– drogi i place wewnętrzne oraz parking - ok. 13.200 mkw.,
– pochodnia biogazu, studnia głębinowa oraz waga samochodowa - ok. 90 mkw,
– stacja pomp - ok. 100 mkw.,
– zbiornik na gnojowicę - ok. 88 mkw.,
– zbiornik wstępnego mieszania – 88 mkw.,
– zbiornik wód opadowych i przeciwpożarowy – ok. 400 mkw.,
Zdaniem Sądu, charakter inwestycji planowanej przez inwestora wymaga spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa, zawartego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż nie stanowi ona "urządzenia infrastruktury technicznej". Zdaniem Sądu planowana inwestycja jako całość (bo tak musi być rozpatrywana, skoro wniosek inwestora obejmował cały kompleks elektrociepłowni, a korzystna dla inwestora decyzja o warunkach zabudowy ma akceptować zmianę zagospodarowania terenu spowodowaną budową obiektów) jest obiektem służącym do produkcji energii elektrycznej i cieplnej, nie zaś urządzeniem infrastruktury technicznej.
Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1059) w art. 3 definiuje i różnicuje pojęcia: w pkt. 9 pojęcie "urządzeń" - urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych, w pkt. 10 pojęcie "instalacji" - urządzenia z układami połączeń między nimi, w pkt. 10a) pojęcie "instalacji magazynowych" - instalacja używaną do magazynowania paliw gazowych będąca własnością przedsiębiorstwa energetycznego lub eksploatowaną przez to przedsiębiorstwo z wyłączeniem tej części instalacji, która jest wykorzystywana do działalności produkcyjnej oraz instalacja służąca wyłącznie do realizacji zadań operatorów systemu przesyłowego gazowego oraz w pkt. 11 pojęcie "sieci" - instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego. Z przepisów ustawy - Prawo energetyczne wynika zatem, że "urządzenia" są częścią "instalacji" a te z kolei mogą służyć różnym celom w procesach energetycznych - produkcyjnym, magazynowym, przesyłowym. Ponadto pojęcie urządzenia lub instalacji nie odnosi się do obiektów kubaturowych takich jak budynki, czy tez budowle wyszczególnione we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Nie są to w szczególności budynki, czy budowle, które mogą stanowić część infrastruktury. W art. 61 ust. 3 ustawy jest mowa o urządzeniach, nie zaś o obiektach infrastruktury technicznej, albowiem odniesienie do obiektów dotyczy jedynie obiektów liniowych. W przypadku infrastruktury technicznej ustawodawca nie odniósł tej infrastruktury również do obiektów, co oznacza, że chodzi tu jedynie o urządzenia infrastruktury technicznej.
Mieć przy tym należy na uwadze, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi jest przedsiębiorstwem energetycznym. Niewątpliwie zatem planowana inwestycja będzie "zakładem produkcyjnym" przedsiębiorstwa energetycznego, gdyż służyć będzie wytwarzaniu energii elektrycznej i cieplnej z uprzednio wytworzonego biogazu.
Ustawa - Prawo energetyczne nie używa pojęcia "urządzenie infrastruktury technicznej". Nie jest zatem uprawnione i uzasadnione traktowanie pojęć "urządzenie" lub "instalacja" w rozumieniu ustawy - Prawo energetyczne i pojęcia "urządzenie infrastruktury technicznej" w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jako pojęć tożsamych.
Istota pojęcia "infrastruktury technicznej" w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest zupełnie inna. Podstawową cechą tego pojęcia jest to, że nie może ona istnieć sama dla siebie, ale zawsze dla obsługi określonych "jednostek przestrzenno – gospodarczych". Definicja "infrastruktury technicznej" sformułowana w encyklopedii powszechnej, wskazuje, że są to urządzenia, sieci przesyłowe i związane z nimi obiekty, świadczące niezbędne i podstawowe usługi dla określonej jednostki przestrzenno-gospodarczej, w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu, teletechniki itp. (Popularna Encyklopedia Powszechna t. VII, s. 238, Kraków 1995). Oznacza to, że czym innym jest usługa polegająca na dostarczaniu energii elektrycznej a czym innym produkcja tej energii. Przyjmując kierunek interpretacji zaprezentowany przez skarżącą należałoby dojść do absurdalnego wniosku, że możliwe jest ustalenie warunków zabudowy bez nawiązywania do zasad dobrego sąsiedztwa dla każdej elektrociepłowni niezależnie od jej rozmiarów, podczas gdy nawiązania do tych zasad wymaga wybudowanie niewielkiego domu jednorodzinnego.
Zestawiając ww. definicje z treścią art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. z 2010 roku Nr 102, poz. 651 ze zm.) - dalej w skrócie jako "u.g.n.", zgodnie z którym przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych, należy przyjąć, że również ww. regulacja nie obejmuje swym zakresem planowanej inwestycji jako całości.
Na gruncie przedmiotowej sprawy urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej. Takimi częściami budowlanymi elektrociepłowni na biogaz mogą być budowle rolnicze, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 1997 r. Nr 132. poz.877).
Niewątpliwie elementy, takie jak: zbiorniki na płynne odchody zwierzęce, płyty do składowania obornika, silosy na kiszonki, komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu rolniczego stanowią część składową większości biogazowni lokalizowanych w Polsce. Rozporządzenie w § 3 uznaje właśnie takie budowle za budowle rolnicze. Zdaniem skarżącej wystarczy bowiem dla uznania ich za budowle rolnicze ustalenie, że uczestniczą w produkcji rolniczej. Taką produkcją rolniczą niewątpliwie jest między innymi produkcja biogazu rolniczego oraz masy pofermentacyjnej, która stanowi ekologiczny nawóz. Przez biogaz rolniczy zgodnie z art. 3 pkt 20a ustawy - Prawo energetyczne rozumieć należy paliwo gazowe otrzymywane w procesie fermentacji metanowej surowców rolniczych, produktów ubocznych rolnictwa, płynnych lub stałych odchodów zwierzęcych, produktów ubocznych lub pozostałości z przetwórstwa produktów pochodzenia rolniczego lub biomasy leśnej, z wyłączeniem gazu uzyskanego z surowców pochodzących z oczyszczalni ścieków oraz składowisk odpadów.
W ocenie Sądu przedstawione przez organ cechy zamierzenia inwestycyjnego, a wynikające jednocześnie z opisu przedsięwzięcia, zawartego we wniosku inwestora, niewątpliwie świadczą o zamiarze podjęcia przez skarżącego działalności przemysłowej w rozumieniu art. 4 pkt 26 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity Dz.U. z 2004 r., nr 121, poz. 1266 ze zm.) oraz prowadzeniu przez inwestora przedsiębiorstwa energetycznego w rozumieniu art. 3 pkt 12 ustawy – Prawo energetyczne. Przepisy o warunkach technicznych dla budowli rolniczych odnoszą się do budowli, a nie zakładów przemysłowych, a przy tym budowli dla potrzeb rolnictwa i przechowalnictwa. Okoliczność, że wśród tych budowli wymienia się komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu nie uzasadnia wniosku, że zamierzona przez skarżącą inwestycja będzie służyła działalności rolniczej, a nie przemysłowej i nie zmieni rolniczego charakteru terenu.
W konsekwencji powyższych rozważań Sąd uznał, że zamierzenie polegające na budowie elektrociepłowni na biogaz, na którą składają się konkretne obiekty budowlane, wymaga spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przyjmując przeciwne wnioskowanie, każda budowa zakładu służącego do produkcji energii, który obejmowałby kompleks obiektów budowlanych z zapleczem technicznym, stanowiłaby obejście warunku dobrego sąsiedztwa.
Odnosząc się do przedstawionych w skardze tez orzeczeń sądów administracyjnych należy podkreślić, że dotyczą one przede wszystkim elektrowni wiatrowych, których nie można utożsamiać z elektrociepłowniami na biogaz, które zdaniem Sądu nie stanowią urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu ww. przepisu. Słuszne są wywody strony skarżącej, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie definiuje pojęcia "infrastruktura techniczna". W celu ustalenia jego znaczenia niezbędne jest zastosowanie reguł wykładni prawa. Podstawowym rodzajem wykładni przepisów prawa jest zaś wykładnia językowa (gramatyczna), której zasady nakazują w przypadku braku definicji legalnej danego pojęcia, nadawać mu znaczenie możliwie najbliższe potocznemu rozumieniu danego wyrazu lub zwrotu.
W orzecznictwie sądów administracyjnych za właściwe uznano sięgnięcie do językowej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna". W wyroku z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 2251/10 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) jako poprawne przyjęto odwołanie się do słownikowej definicji "infrastruktury technicznej", z uzupełniającym odniesieniem się do wykładni systemowej, bazującej na regulacjach zawartych w ustawie o gospodarce nieruchomościami oraz ustawie - Prawo energetyczne. Pogląd, że elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej jest zresztą już utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 310/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mieć jednak należy na uwadze, że inwestycje w postaci elektrowni wiatrowej, czy też stacji bazowej telefonii komórkowej, zasadniczo różnią się swoimi rozmiarami oraz charakterystyką od inwestycji polegających na budowie elektrociepłowni na biogaz. Z tych względów orzecznictwo sądów dotyczące elektrowni wiatrowych nie może stanowić uzasadnienia dla uznania elektrociepłowni na biogaz za urządzenia infrastruktury technicznej.
Skoro elektrociepłownia na biogaz, obejmująca zamierzeniem kompleks obiektów, nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej, o jakim mowa w art. 61 ust. 3 ustawy to w przedmiotowej sprawie, w związku z planowanym przedsięwzięciem, znajdują zastosowanie przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy. Wiąże się to z koniecznością prowadzenia postępowania, mającego na celu wyjaśnienie przesłanek uregulowanych w ww. przepisach. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie był wyłączony przez art. 61 ust. 3 w tej sprawie, miał zastosowanie i stanowił podstawę rozstrzygnięć organów administracyjnych, które są zgodne z prawem.
Zgodnie z art. 3 pkt 12 ustawy - Prawo energetyczne podmiot prowadzący działalność poprzez prowadzenie elektrociepłowni na biogaz będzie spełniał kryteria przedsiębiorstwa energetycznego, przez które rozumie się podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi. W procesie produkcji będzie powstawał biogaz rolniczy w rozumieniu art. 3 pkt 20a ustawy - Prawo energetyczne. Oznacza to, że planowane zamierzenie jest zaliczane do obiektów produkcyjnych, odpowiadających charakterowi zabudowy produkcyjnej, o której stanowi § 2 pkt 1 lit. d rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003, Nr 164 poz. 1589).
Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji słusznie zatem zwrócił uwagę, że przedmiotowe przedsięwzięcie kłóci się z istniejącą w obszarze analizowanym rozproszoną zabudową zagrodową.
W ocenie Sądu organy prawidłowo przeprowadziły analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z wymogami § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, których nie spełnia zamierzenie inwestycyjne ustalono w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną.
W sąsiedztwie planowanej inwestycji zlokalizowana jest rozproszona zabudowa zagrodowa (budynki o funkcji mieszkalnej wraz z towarzyszącą im zabudową gospodarczą i inwentarską). W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo wykazał, że architektonicznie i urbanistycznie kompleks planowanych budynków i budowli odbiega od istniejących w analizowanym obszarze, zarówna w zakresie funkcji, jak również wskaźników zagospodarowania terenu.
Powyższe ustalenia stanu faktycznego potwierdzają, że planowane zamierzenie byłoby sprzeczne z zasadą dobrego sąsiedztwa. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut skargi, że zamierzenie inwestycyjne spełnia (mimo że w ocenie skarżącej nie musi) wymagania wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy.
W przepisie § 2 pkt 1 lit. c i d rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) w sposób czytelny rozdzielono rodzaje zabudowy. Powyższy przepis nakazuje zapisywanie rodzaju zabudowy, stosując w szczególności m.in. następujące nazewnictwo:
– zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych,
– zabudowa produkcyjna.
Zapisy powyższego aktu wykonawczego są bardzo czytelne. Brak jest regulacji, która dopuszczałaby zabudowę mieszaną, jak np. zagrodowo-produkcyjną, czy też odwrotnie produkcyjno-mieszkaniową.
Prawdą jest, że każdy z rodzajów zabudowy zawiera w sobie elementy obiektów budowlanych o charakterze mieszanym np. budynki mieszkalne, budynki gospodarcze, czy budynki produkcyjne. Zamierzenie inwestycyjne należy jednak w ocenie Sądu, jak już wyżej wykazano, postrzegać jako architektoniczną całość z uwzględnieniem funkcji, której ma ono służyć. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na legalną definicję zabudowy zagrodowej, zawartą w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). I tak przez użyte w tym rozporządzeniu przez pojęcie "zabudowy zagrodowej", należy rozumieć budynki mieszkalne, gospodarcze i inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Również rozróżnienie wprowadza art. 61 ust. 4 ustawy i jako wyjątek od zasady z ust. 1 pkt 1, dotyczy także zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie.
W niniejszej sprawie inwestycja nie dotyczy zabudowy zagrodowej w rozumieniu § 3 pkt 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., ponieważ nie dotyczy ona rozbudowy rodzinnego gospodarstwa hodowlanego. Planowany obiekt ma powstać na cele produkcyjne.
Przy ocenie warunków zabudowy nie ma znaczenia, że produkcja biogazu będzie ściśle związana z rolnictwem poprzez wytwarzanie masy pofermentacyjnej, wykorzystywanej jako nawóz. To, że w ramach zamierzenia inwestycyjnego będą zlokalizowane także budowle rolnicze, nie przesądza przy ocenie całego zamierzenia, że mamy do czynienia z zabudową zagrodową.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), skargę jako bezzasadną oddalił. ządzenie: