II SA/Gd 244/25

II SA/Gd 244/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-08-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Diana Trzcińska /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Krzysztofowicz
Wojciech Wycichowski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 418
art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2025 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. Spółki z o.o. Spółki komandytowo – akcyjnej z siedzibą w Ł. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 11 marca 20025 r., nr WI-I.7840.1.4.2025.PK w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Skarga V. Sp. z o.o. s.k.a. (dalej także: spółka, skarżąca) na decyzję Wojewody Pomorskiego z 11 marca 2025 r. wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
W dniu 22 lutego 2024 r. do Starosty Puckiego wpłynął wniosek L. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą B., o pozwolenie na budowę budynku usługowo-mieszkalnego (hotel turystyczny i zabudowa wielorodzinna) wraz z parkingami podziemnymi, murami oporowymi i podziemnym zbiornikiem wody p.poż. na terenie działek nr [...] i [...] przy ul. S. w P.
Postanowieniem z 19 marca 2024 r. Starosta nałożył na inwestora obowiązek uzupełniania braków w złożonym projekcie budowlanym, wyszczególnionych w 25 punktach. W dniu 19 kwietnia 2024 r. inwestor złożył trzy egzemplarze poprawionego projektu budowlanego wraz ze stanowiskiem projektanta dotyczącym braków wymienionych w postanowieniu z 19 marca 2024 r.
Pismem z 26 kwietnia 2024 r. Starosta zawiadomił strony o zakończeniu postępowania i zamiarze wydania negatywnego orzeczenia z powodu niewywiązania się przez inwestora z części spośród nałożonych na niego postanowieniem z 19 marca 2024 r. obowiązków w zakresie uzupełnienia braków w projekcie budowlanym.
Decyzją z 23 maja 2024 r. Starosta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego. W uzasadnieniu wyjaśnił, że inwestor, mimo nałożenia na niego postanowieniem z 19 marca 2024 r. takiego obowiązku, nie usunął części spośród stwierdzonych w złożonej dokumentacji braków. Odnosząc się do nieuzupełnionych braków Starosta stwierdził:
- brak zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu bądź jego przebudowę z drogi gminnej na działki inwestycyjne nr [...] i [...]; w ocenie Starosty dołączona do wniosku decyzja Burmistrza Miasta Pucka z 12 lutego 2024 r. jest niewłaściwa, gdyż wynika z niej, że działka drogowa nr [...] jest działką gminną, podczas gdy w rzeczywistości stanowi ona własność Skarbu Państwa; nadto zaproponowany sposób dojazdu do nieruchomości inwestycyjnej, przebiegający przez działki nr [...] i [...], jest całkowicie odmienny i koliduje z rozwiązaniami przyjętymi w wydanych decyzjach Starosty nr AB/RW-6740/22/23/MP oraz AB/RW-6740/22/23/MP z 14 czerwca 2023 r. o pozwoleniu na budowę ulicy S. w P. - odpowiednio I i II etapu inwestycji;
- brak oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej:
- niewyłączenie z opisu PZT elementów oraz działek inwestycyjnych, które nie są objęte złożonym wnioskiem o pozwolenie na budowę, ponieważ dla tego terenu (działek nr [...] i [...]) zostały już wydane dwie decyzje o pozwoleniu na budowę, które pozostają w obiegu prawnym, w związku z czym konieczna jest zmiana zaprojektowanych rozwiązań w zakresie zapewnienia dojścia i dojazdów do budynku;
- niezaprojektowanie miejsc postojowych w ilości wymaganej w planie miejscowym; w ocenie Starosty minimalna liczba miejsc wynikająca z ustaleń planu to 93, natomiast w projekcie przewidziano jedynie 67 miejsc;
- brak jednolitej informacji w zakresie odprowadzenia wód opadowych – na poszczególnych stronach części opisowej PZT podano sprzeczne informacje na temat ilości oraz pojemności projektowanych zbiorników do gromadzenia wód opadowych, nadto zbiorniki te nie zostały ukazane w części rysunkowej PZT; Starosta zakwestionował również możliwość gromadzenia wód opadowych w zbiornikach jako niezgodną z ustaleniami planu miejscowego, który przewiduje ich odprowadzenie do układu odwadniającego z zastosowaniem zbiorników retencyjnych; organ dodał, że w ulicy S., w odległości około 18 m od granicy działki inwestycyjnej, znajduje się sieć kanalizacji deszczowej, co dodatkowo świadczy o niespełnieniu wymogów planu w tym zakresie przez inwestora;
- nieuzupełnienie przez inwestora rysunku PZT o oznaczenia planu miejscowego;
- nieprawidłowe uzupełnienie wymiarów wewnętrznego układu komunikacji oraz miejsc postojowych w PZT; z zamieszczonych na rysunku wymiarów wynika, że długość miejsc postojowych wynosi 4,93 m, a zatem jest niezgodna z wymaganiami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej jako: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych);
- nieuzupełnienie w prawidłowy sposób PZT o układ sieci i urządzeń uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych; w ocenie Starosty niezaprojektowanie sieci zewnętrznych i pozostawienie tej kwestii do rozwiązania w odrębnym opracowaniu jest niezgodne z § 26 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych;
Nadto Starosta stwierdził, że przedłożona przez inwestora po uzupełnieniu dokumentacja nie zawiera wymaganego uzgodnienia rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych (w pierwotnym projekcie takie uzgodnienie zostało załączone z uwagami). Organ stwierdził również, że strony projektu nie posiadają numeracji wymaganej rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a umieszczenie kserokopii podpisów lub ich brak m.in. w metrykach rysunków jest niedopuszczalne.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł inwestor, zarzucając naruszenie: art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9. art. 10, art. 11, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. m.in. poprzez:
- dowolne i subiektywne uznanie, że wnioskowana inwestycja koliduje z inwestycjami objętymi decyzjami tego organu z 14 czerwca 2023 r. o pozwoleniu na budowę,
- dowolne uznanie, że z opisu zagospodarowania terenu należy wyłączyć działki nr [...] i [..] z uwagi na wydanie dla tych nieruchomości innych pozwoleń na budowę,
- wezwanie inwestora do poprawienia projektu w zakresie odprowadzenia wód opadowych, a następnie uznanie tej poprawki za nową niezgodność, do której usunięcia organ nie wezwał przed wydaniem skarżonej decyzji,
- brak szczegółowego wskazania, o jakie oznaczenia, wynikające z planu miejscowego, należy uzupełnić rysunek projektu zagospodarowania przestrzennego,
- niewskazanie, w którym miejscu numeracja projektu została rzekomo wykonana niezgodnie z obowiązującymi przepisami,
- zarzucenie braku zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu bądź jego przebudowy z drogi gminnej na nieruchomość inwestora,
- zarzucenie braku oświadczeń projektantów o sporządzeniu PZT i projektu architektoniczno-budowlanego zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej;
Nadto odwołujący się zarzucił naruszenie:
- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak szczegółowego uzasadnienia faktycznego decyzji;
- art. 29 ust. 1 i 3 w związku z art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych poprzez uznanie, że Burmistrz Miasta Puck, jako zarządca drogi gminnej, nie był uprawniony do wydania decyzji o lokalizacji zjazdu do nieruchomości skarżącego;
- § 4 ust. 1 pkt 1 i 3 planu miejscowego poprzez błędne uznanie, że lokale hotelowe, projektowane w ramach funkcji usługowej inwestycji, stanowią mieszkania, a nie zabudowę usług turystyki, a tym samym błędne uznanie, że dla 45 takich lokali konieczne jest zaprojektowanie 45 miejsc postojowych;
- art. 35 ust. 5 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 79a k.p.a., poprzez oparcie zaskarżonej decyzji także na rzekomych nieprawidłowościach, do których usunięcia organ I instancji nie wzywał inwestora na etapie poprzedzającym wydanie decyzji;
- art. 35 ust. 5 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności niepozwalające na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a których to nieprawidłowości inwestor nie usunął, podczas gdy w rzeczywistości wskazane przez organ okoliczności nie zaistniały;
- art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez odmowę udzielenia pozwolenia na budowę, mimo spełnienia przesłanek zawartych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 tejże ustawy.
V. Sp. z o.o. S.K.A., strona postępowania administracyjnego, w piśmie procesowym, zgadzając się z argumentacją Starosty, wniosła o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji.
W dniu 26 września 2024 r. do Wojewody wpłynęło pismo projektanta, a zarazem pełnomocnika inwestora, w którym ustosunkowując się do pisma V. Sp. z. o.o. S.K.A. stwierdzono, że zawarte w nim opinie nie są zasadne.
Decyzją z 11 października 2024 r. Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Zdaniem Wojewody, część podniesionych zarzutów okazała się zasadna. Wojewoda wskazał na rozwiązania projektowe, które zostały przez Starostę błędnie ocenione jako nieprawidłowe ze względu na sprzeczność z planem miejscowym lub innymi decyzjami. Nadto wskazał na nieprawidłowości w projekcie, które nie zostały przez inwestora usunięte mimo prawidłowego wezwania, po trzecie, na okoliczności, które wymagają dodatkowego wyjaśnienia.
I tak odnosząc się do rozwiązań projektowych, które zostały przez Starostę błędnie ocenione jako nieprawidłowe, Wojewoda wskazał na kwestię ilości zaprojektowanych miejsc postojowych. Na terenie objętym przedmiotową inwestycją obowiązują ustalenia uchwały Nr XXXIX/4/2021 Rady Miasta Pucka z dnia 25 marca 2021 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta Puck w rejonie ul. Przemysłowej (Dz.Urz.Woj.Pom. z 4 maja 2021 r. poz. 1608). Zgodnie z planem, dla mieszkań, w tym realizowanych w formie tzw. apartamentów przewidzianych do sezonowego wynajęcia, należy zapewnić minimum 1 miejsce do parkowania dla samochodów osobowych na 1 mieszkanie lub tzw. apartament, natomiast dla zabudowy usług turystyki - minimum 3 miejsca na 500 m powierzchni użytkowej oraz minimum 1 miejsce na 5 zatrudnionych; dodatkowo wymagane jest zapewnienie miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową dla osób niepełnosprawnych w wymiarze minimum 1 miejsca oraz nie mniej niż 4% ogólnej liczby miejsc postojowych.
Wnioskowana inwestycja zakłada budowę 43 lokali mieszkalnych oraz 45 apartamentów hotelowych wraz z ogólnodostępną częścią usługową o powierzchni 127,55 m2. Obliczając wymaganą przez plan miejscowy liczbę miejsc postojowych Starosta przyjął, że dla 45 apartamentów wchodzących w skład projektowanego hotelu turystycznego wymagane jest zapewnienie miejsc postojowych w ilości 1 miejsce na 1 apartament. Tymczasem wskazane 45 apartamentów stanowi lokale projektowanego hotelu, które należy zaklasyfikować jako usługi turystyki, dla których, zgodnie z ustaleniami planu, zdaniem Wojewody, należy zapewnić co najmniej 3 miejsca postojowe na 500 m powierzchni użytkowej oraz minimum 1 miejsce na 5 zatrudnionych. Projekt budowlany zatem odpowiada tym ustaleniom.
Za pozbawione podstaw Wojewoda uznał twierdzenie Starosty odnośnie do nieuzupełnienia przez inwestora rysunku projektu zagospodarowania terenu o oznaczenia planu miejscowego. W postanowieniu z 19 marca 2024 r. w pkt 13 organ wskazał jedynie na brak oznaczeń wskazanych na rysunku planu miejscowego. Z treści tego punktu można jedynie domniemywać, że chodzi o brak oznaczeń z planu miejscowego na rysunku PZT. Inwestor zamieścił na PZT nieprzekraczalne linie zabudowy określone w planie miejscowym. W ocenie Starosty nie wyczerpuje to jednak zakresu obowiązku określonego w pkt 13. Stanowiska organu I instancji Wojewoda nie podzielił, gdyż w postanowieniu nie wskazał on, jakie to oznaczenia planu miejscowego powinny znaleźć się na rysunku zagospodarowania terenu. Uchybienie to ma o tyle znaczenie, że przepis § 15 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego nie precyzuje, jakie oznaczenia z planu miejscowego powinna zawierać część rysunkowa PZT.
Błędnie Starosta uznał też za nieprawidłowy projekt zagospodarowania terenu w zakresie sposobu zaprojektowania układu sieci i urządzeń uzbrojenia terenu, przedstawionego z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych, z wyjątkiem możliwości przyłączenia do sieci telekomunikacyjnej.
Za niezasadny uznał Wojewoda zarzut Starosty dotyczący nieprawidłowego rozwiązania kwestii zagospodarowania wód opadowych z uwagi na zamierzone zagospodarowanie ich na terenie nieruchomości inwestycyjnej, bez odprowadzenia ich do układu odwadniającego, tj. sieci kanalizacji deszczowej. Obowiązujący plan miejscowy istotnie nakazuje odprowadzenie wód opadowych do układu odwadniającego, precyzując jednakże, iż za układ takich uważa się szczelne, otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej oraz cieki naturalne, kanały, rowy i drenaże, zbiorniki, itp. Zaprojektowany przez inwestora sposób zagospodarowania wód opadowych jest zatem zgodny z ustaleniami tego aktu prawa miejscowego. Przedstawione rozwiązanie jest jednak niekompletne i niespójne, nie tylko w zakresie wskazanym przez Starostę, ale też z dodatkowych względów zauważonych przez Wojewodę.
Wreszcie, za niezasadny, a przynajmniej w niedostateczny sposób uzasadniony, Wojewoda uznał zarzut Starosty dotyczący braku zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu bądź jego przebudowę z drogi gminnej na działki inwestycyjne nr [...] i [...]. Inwestor przedłożył decyzję Burmistrza Miasta Puck z 12 grudnia 2024 r. zezwalającą na lokalizację, na czas nieokreślony, dwóch dwukierunkowych zjazdów zwykłych z drogi gminnej nr [...] (ul. S.), poprzez układ dróg wewnętrznych, w sposób przedstawiony na załączonym do decyzji załączniku. Okoliczność, że w ww. decyzji wskazano błędny nr działki określającej drogę [...] nie oznacza, iż zawarte w tym akcie zezwolenie jest nieważne. Niezrozumiałe jest w oceni Wojewody twierdzenie Starosty, że zaproponowany w uzgodnieniu sposób dojazdu do nieruchomości inwestycyjnej, przebiegający przez działki nr [...] i [...], koliduje z rozwiązaniami przyjętymi w wydanych na wniosek Gminy Miasta Puck decyzjach Starosty z 14 czerwca 2023 r. o pozwoleniu na budowę ulicy S. w P. - odpowiednio I i II etapu inwestycji. Starosta w żaden sposób nie wyjaśnił, jakie rozwiązania przyjęte w decyzjach z 14 czerwca 2024 r. kolidują z proponowanym dojazdem do działek inwestycyjnych. Z załączonych do akt sprawy kopii fragmentów projektów zagospodarowania terenu, stanowiących załączniki do ww. decyzji, nie wynika bowiem, aby proponowany sposób dojazdu z nieruchomości inwestycyjnej skarżącego do drogi publicznej kolidował z rozwiązaniami projektowanymi na działkach nr [...] i [...] w ramach ww. rozstrzygnięć. Z tego też powodu za niezrozumiałe uznał Wojewoda żądanie przez Starostę wyłączenia z opisu PZT rozwiązań planowanych na działkach nr [...] i [...], jako sprzecznych z rozwiązaniami przyjętymi w wydanych dla tych nieruchomości decyzjach o pozwoleniu na budowę.
W ramach nieprawidłowości projektu, których inwestor nie usunął mimo prawidłowego wezwania, Wojewoda wskazał na brak wykazania możliwości przyłączenia budynku do sieci telekomunikacyjnej, co jest sprzeczne z § 26 ust. 1 i § 56 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych,.
Zarzut braku oświadczenia projektantów o sporządzeniu PZT i projektu architektoniczno-budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej również uznano za zasadny. W pkt 4 postanowienia z 19 marca 2024 r. Starosta wskazał, że powyższe oświadczenie należy dołączyć zarówno do PZT jak i do projektu architektoniczno-budowlanego. Wymóg taki wynika wprost z art. 34 ust. 3d pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Tymczasem na załączonym do PZT oświadczeniu brakuje podpisu projektanta branży architektonicznej, oryginałów podpisów projektantów i sprawdzających branży sanitarnej i elektrycznej, a także podpisu projektanta branży telekomunikacyjnej.
Zarzut nieuzupełnienia wymiarów miejsc postojowych w projekcie zagospodarowania terenu również uznano za zasadny. Na rysunku podano szerokość wszystkich miejsc, nie zamieszczono natomiast informacji na temat ich długości. Zaprojektowane miejsca postojowe swymi końcami przylegają do zachodniej granicy działki nr [...]. Na rysunku podano odległości od zachodniej ściany projektowanego budynku do granicy działki nr [...] oraz do początku miejsca postojowego, które wynoszą odpowiednio 13,14 m i 8,21 m. Z powyższego wynika, że długość miejsca postojowego to 4,93 m. Zawarte w odwołaniu stanowisko skarżącego, że zamieszczona na rysunku odległość 13,14 m nie stanowi odległości zachodniej ściany budynku od granicy działki nr [...], a odległość ta w istocie wynosi 13,21 m, brzmi nieprzekonywująco. Skarżący nie wskazał bowiem, czego dotyczy zatem odległość 13,14 m i w jakim celu została podana na PZT. Twierdzenie skarżącego nie zmienia faktu, że na rysunku nie podano wprost wymaganej długości miejsc postojowych.
Wreszcie zdaniem Wojewody, zarzut Starosty o braku jednolitej informacji w zakresie odprowadzenia wód opadowych również należy uznać za uzasadniony. W pkt 8 postanowienia z 19 marca 2024 r. Starosta nałożył na inwestora obowiązek ujednolicenia informacji w zakresie odprowadzenia wód opadowych, zawartych na str. 25 i 35 części opisowej PZT. Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że informacje w powyższym zakresie są nadal niespójne, gdyż na str. 25 mowa jest o projektowanych 5 zbiornikach bezodpływowych o pojemności 5.6 m3 każdy, rozmieszczonych na terenie nieruchomości inwestycyjnej, natomiast na str. 26 widnieje informacja o 4 zbiornikach o pojemności 6 m3 każdy. Nadto na rysunku PZT zbiorniki te nie zostały wrysowane, nie ma ich również w legendzie rysunku. Wojewoda podzielił ocenę Starosty, że tego typu rozbieżności i braki są niedopuszczalne. Co prawda obiekty wyglądające jak projektowane zbiorniki zostały ukazane na rysunku, jednak nie zostały opisane w legendzie, zatem ich funkcja pozostaje jedynie w fazie domysłów. Organ I instancji nie wzywał jednak inwestora do usunięcia nieścisłości i braków stwierdzonych na str. 26 PZT oraz na rysunku tego projektu w drodze wydanego postanowienia. Zatem braki, które nie zostały w sposób precyzyjny wskazane w wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy postanowieniu nie mogą stanowić podstawy wydania decyzji odmownej, gdyż inwestor nie został wezwany do ich usunięcia.
Nadto zdaniem Wojewody, uwadze Starosty umknął fakt, że na rysunku projektu zagospodarowania terenu przestawiono projektowaną sieć kanalizacji deszczowej Ø200 prowadzącą z działki inwestycyjnej nr [...] poprzez działkę nr [...] do usytuowanej w ulicy S. (działka nr [...]) istniejącej sieci kanalizacji deszczowej Ø250. Rozwiązanie to stoi w sprzeczności z częścią opisową PZT, gdzie przewidziano zagospodarowanie wód opadowych na terenie nieruchomości inwestycyjnej, a także z zawartym w odwołaniu twierdzeniem pełnomocnika skarżącego o braku możliwości podłączenia inwestycji do sieci kanalizacji deszczowej w ulicy S. z uwagi na fakt, iż jest to sieć prywatna. Nadto w PZT zabrakło dokładnych informacji o sposobie zagospodarowania wód opadowych - szczególnie w części rysunkowej nie przedstawiono żadnych instalacji odprowadzających wody opadowe, bądź ukazano je w sposób szczątkowy, bez stosownego odwołania w legendzie. Z opisu wynika, że wody zgromadzone w zbiornikach częściowo zostaną wykorzystane na potrzeby ogrodowe. Brak natomiast informacji, w jaki sposób zostanie zagospodarowana pozostała część wody, przechowywanej w szczelnych zbiornikach. Nie wiadomo nawet, czy projektowany budynek posiada rynny i rury spustowe, bo w części rysunkowej projektu architektoniczno-budowlanego nie przedstawiono tych elementów.
Zasadne są również uwagi Starosty dotyczące braku wymaganego uzgodnienia rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych na poprawionym projekcie zagospodarowania terenu i rzucie 1 kondygnacji nadziemnej, a także braku numeracji stron w projekcie oraz braku oryginałów podpisów projektantów w niektórych metrykach na rysunkach. Zamieszczone w PZT uzgodnienie rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, to w istocie nie oryginalne uzgodnienie, lecz kolorowy wydruk uzgodnienia z 21 grudnia 2023 r., a zatem sprzed dnia wprowadzenia zmian w projekcie (kwiecień 2024 r.). Co prawda pełnomocnik inwestora dołączył do odwołania poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię rzutu I kondygnacji nadziemnej projektowanego budynku opatrzoną aktualnym uzgodnieniem rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, jednakże uzgodnienie to powinno zostać umieszczone w projekcie, na właściwym rysunku, nie zaś na kopiach, na odrębnych kartach, niewchodzących w skład tego opracowania.
Za ewidentne uznał Wojewoda uchybienia w numeracji stron projektu. Numerów stron nie posiada cała część opisowa projektu zagospodarowania terenu (13 stron), wszystkie rysunki projektu architektoniczno-budowlanego, natomiast strony zawierające kopię uprawnień i zaświadczeń projektantów projektu architektoniczno-budowlanego mają błędną numerację, będącą najprawdopodobniej elektem skopiowania tych stron z PZT. Również braki podpisów bądź oryginałów podpisów projektantów w poszczególnych metrykach są oczywiste. Na stronie tytułowej PZT brak podpisów projektantów branży elektrycznej i teletechnicznej, na stronach 38 i 39 nie ma podpisu sprawdzającego branży architektonicznej, natomiast na str. 42 i 43 - projektanta branży architektonicznej. Wojewoda podkreślił, że powyższe braki, zarówno w zakresie uzgodnienia projektu przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, numeracji stron projektu, jak i podpisów projektantów, nie mogą stanowić podstawy odmowy wydania pozwolenia na budowę, gdyż organ I instancji nie nakładał na inwestora, w drodze postanowienia, obowiązku ich usunięcia, a ten ostatni o ich istnieniu został powiadomiony dopiero w decyzji.
Wojewoda wskazał na potrzebę rzetelnego i wyczerpującego wyjaśnienia kwestii domniemywanej (gdyż nie potwierdzonej żadnymi ustaleniami organu I instancji) kolizji zaprojektowanego dojazdu do nieruchomości inwestycyjnej z rozwiązaniami zatwierdzonymi w wydanych przez Starostę decyzjach o pozwoleniu na budowę dotyczących sąsiadującej z przedmiotową inwestycją ulicy S. Nadto wskazał, że istnieje konieczność nałożenia na inwestora, w przewidzianym trybie, obowiązku doprowadzenia złożonego projektu do zgodności z prawem w zakresie, w jakim organ go do tego nie wzywał, a który to zakres został wskazany dopiero w skarżonej decyzji oraz w decyzji Wojewody.
Sprzeciw od decyzji wniosła V. Sp. z o.o. s.k.a., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie 138 § 2 k.p.a. i art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne uznanie projektu budowlanego za zgodny z planem miejscowym.
Zasadniczy zarzut do projektu budowlanego, skutkujący wydaniem decyzji odmawiającej pozwolenia na budowę, dotyczy jego niezgodności z planem miejscowym w zakresie liczby miejsc parkingowych. Inwestor, lokalizując lokale do wynajęcia dla turystów - nazwane w planie miejscowym "apartamentami przewidzianymi do sezonowego wynajęcia" - nazywa tę część zabudowy "hotelem" w celu zmniejszenia liczby miejsc parkingowych w stosunku do parametru wymaganego planem miejscowym. Zdaniem spółki organ II instancji błędnie ocenił treść dokumentacji projektowej oraz niewłaściwie zakwalifikował budynek jako "hotel", co skutkuje istotnym zaniżeniem liczby miejsc postojowych i jest niezgodne z planem miejscowym.
Nadto projekt budowlany zawiera szereg istotnych wad, wśród których należy wymienić brak uzgodnienia pożarowego inwestycji, niewyjaśnienie zasad odprowadzania wód opadowych z terenu inwestycji, wady formalne w postaci braku podpisów i zaświadczeń projektantów. W tej sytuacji ewentualne niedostateczne opisanie przez organ I instancji zagadnienia kolizji obsługi komunikacyjnej z wydanymi już decyzjami administracyjnymi nie ma znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy i nie powstaje potrzeba dodatkowych wyjaśnień w trybie ponownego rozpatrywania wniosku inwestora.
Wyrokiem z 13 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 1159/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zasadnie skarżąca spółka podniosła w sprzeciwie, że wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w sytuacji, w której przedłożony projekt budowlany zawierał braki i nieprawidłowości, które nie zostały usunięte na wezwanie organu w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, stanowi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., nawet jeśli w toku postępowania przed organem odwoławczym organ ten dostrzegł również w projekcie budowlanym także inne braki i nieprawidłowości, nieobjęte wezwaniem wystosowanym do inwestora przez organ I instancji na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Sąd wskazał dalej, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, iż inwestor nie wykonał nałożonych na niego postanowieniem z 19 marca 2024 r. obowiązków, określonych w punktach 4, 9, 20, 25. Wojewoda nie kwestionował ani prawidłowości wezwania inwestora do usunięcia nieprawidłowości projektu wskazanych w pkt 4, 9, 20 i 25 postanowienia z 19 marca 2024 r., ani faktu niewykonania tego wezwania przez inwestora. W tej sytuacji, jak wskazał Sąd - jeżeli inwestor nie wykona obowiązków prawidłowo na niego nałożonych w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, to konsekwencją jest wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wówczas też dostrzeżone w postępowaniu odwoławczym dodatkowe nieprawidłowości, jakimi dotknięty jest projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany, nie stanowią podstawy do wydania decyzji kasacyjnej w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a., nie można bowiem twierdzić, że stanowią one "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Wskutek bowiem niesunięcia wskazanych w postanowieniu z 19 marca 2024 r. nieprawidłowości w postaci m.in. braku oświadczeń projektantów o sporządzeniu projektu zagospodarowania terenu i architektoniczno-budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, w oparciu o art. 34 ust. 3d pkt 3 ustawy Prawo budowlane, braku ujednolicenia informacji w zakresie odprowadzania wód opadowych i oznaczenia na rysunku PZT poszczególnych zbiorników na wody opadowe, braku wykazania możliwości przyłączenia się do sieci telekomunikacyjnej, braku wymiarów wewnętrznego układu komunikacyjnego, o które inwestor był wzywany, a w związku z tym zaistnieniem podstaw do wydania decyzji odmownej, nie było konieczności wzywania inwestora do uzupełnienia dodatkowych braków i kierowania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.
Decyzją z 11 marca 2025 r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że organ I instancji naruszył szereg przepisów, jednakże niespornym jest, iż inwestor nie wykonał w wyznaczonym terminie prawidłowo i zasadnie nałożonego na niego postanowieniem z 19 marca 2024 r. obowiązku usunięcia nieprawidłowości wskazanych w punktach 4, 9, 20 i 25 dotyczących braku oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, braku ujednoliconej informacji w zakresie odprowadzania wód opadowych, braku wymiarów zewnętrznych miejsc postojowych oraz częściowego braku układu sieci i urządzeń i uzbrojenia terenu, a także braku oznaczenia zbiorników na wody opadowe. Zatem jak wskazał Sąd w wyroku z 13 grudnia 2024 r., konsekwencją tego jest wydanie decyzji odmownej. Wojewoda jednocześnie podtrzymał swoje stanowisko odnośnie do zgodności inwestycji z planem miejscowym w zakresie miejsc postojowych, nie podzielając stanowiska strony odwołującej.
W skardze na tak wydaną decyzję wniesiono o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 107 §1 pkt 6 k.pa. przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na wadliwym sformułowaniu uzasadnienia decyzji, a także naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.) przez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne uznanie projektu budowlanego za zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Strona skarżąca nie zgodziła się z oceną prawną zawartą w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, w zakresie zagadnień dotyczących obsługi komunikacyjnej inwestycji oraz zgodności inwestycji z planem miejscowym pod względem wymaganej liczby miejsc postojowych dla samochodów.
Stanowisko Starosty, iż okoliczność objęcia działek drogowych ul. S. niewykonanymi dotychczas decyzjami o pozwoleniu na budowę, wyklucza objęcie tych samych działek pozwoleniem na budowę w niniejszej sprawie, jest prawidłowe. Jak wynika z okoliczności sprawy, dla ul. S. zostały wydane dwie decyzje o pozwoleniu na budowę z dnia 14 czerwca 2023 r. nr AB/RW-6740/22/23/MP obejmujące działkę nr [...] oraz działkę nr [...]. Będąca przedmiotem niniejszego postępowania dokumentacja projektowa inwestora włącza powyższe działki do terenu opracowania, co oznacza, że inwestor wnioskuje o wydanie dla tych działek decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczącej jego inwestycji. Rozstrzygnięcie takie, zdaniem skarżącej, byłoby niezgodne z prawem, ponieważ niedopuszczalne jest objęcie tych samych działek więcej niż jedną decyzją o pozwoleniu na budowę, jeżeli realizacja pierwszej z nich jest niezakończona. Nie ma przy tym znaczenia, czy decyzje te są ze sobą "zgodne", ani czy właściciel działek (gmina) wyraził na to zgodę, lub inwestor zawarł z gminą tzw. umowę drogową. Każda bowiem z tych decyzji o pozwoleniu na budowę stanowi samodzielny akt administracyjny, podlegający zmianom na zasadach prawa budowlanego, a ponadto wiążący pozostaje art. 156 §1 pkt 3 k.p.a., wskazujący naruszenie powagi rzeczy osądzonej, jako przesłankę nieważności decyzji. Jeżeli zatem pozwolenie na budowę dla inwestycji mieszkaniowo-usługowej na terenie działek nr [...], [...] przy ul. S. w P. ma zostać wydane prawidłowo - granice terenu opracowania powinny zostać w czytelny sposób dostosowane do wcześniej wydanych decyzji dla innych inwestycji, dotychczas niezakończonych.
Niewłaściwe jest nadto sformułowanie przez Wojewodę oceny sprawy w powyższym zakresie, przez kilkukrotne powtórzenie zarzutu, że stanowisko Starosty jest "niezrozumiałe". Jeżeli bowiem organ II instancji "nie rozumie" stanowiska organu I instancji, to powinien zwrócić się do tego organu o wyjaśnienie. W niniejszej sprawie natomiast, Wojewoda Pomorski najwyraźniej stara się uniknąć konfrontacji ze stanem faktycznym sprawy i określa ten stan jako "niezrozumiały".
Na marginesie wskazano, że Wojewoda za "niezasadny" uznał zarzut Starosty, dotyczący nieprawidłowego zagospodarowania wód opadowych z terenu inwestycji, a następnie szeroko omówił wady projektu budowlanego w obu częściach (rysunkowej i opisowej) dotyczące tego zagadnienia, na tyle poważne, że aż uniemożliwiające zatwierdzenie tego projektu.
Najistotniejszym błędem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, uniemożliwiającym pozostawienie jej w obrocie prawnym, jest stanowisko organu II instancji w przedmiocie zgodności inwestycji z miejscowym planem. Jak wskazał skarżąca, organ ocenił, że zapewnienie przez inwestora tzw. pomieszczeń serwisowych na parterze, osobnej klatki schodowej, osobnej windy, garażu i osobnego systemu ogrzewania, przesądza o "hotelowej" funkcji tej części obiektu. Stanowisko to jest nieporozumieniem, ponieważ powyższy sposób zaprojektowania inwestycji świadczy jedynie o rozłączeniu funkcji usługowej od części mieszkalnej obiektu, czego wymaga plan miejscowy. Nie świadczy natomiast o tym, że apartamenty zaprojektowane w części usługowej nie są "apartamentami na wynajem sezonowy", dla których plan miejscowy przewiduje taki sam wskaźnik liczby miejsc postojowych, jak dla lokali mieszkalnych. W rezultacie, budynek w części usługowej posiada na parterze m.in. siłownię, szatnie, toalety, restaurację, magazyny i pomieszczenia gospodarcze (nazwane "magazynami brudnej i czystej bielizny"), a na wyższych kondygnacjach apartamenty na wynajem. Potwierdza to nazwa inwestycji użyta przez inwestora, która obok 43 lokali mieszkalnych przewiduje realizację "45 lokali zakwaterowania turystycznego", a nie "hotelu".
Zdaniem skarżącej organ II instancji błędnie ocenił treść dokumentacji projektowej oraz niewłaściwie zakwalifikował budynek jako "hotel", co skutkuje istotnym zaniżeniem liczby miejsc postojowych dla samochodów (aż o 26 miejsc) i jest niezgodne z obowiązującym na terenie inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazano przy tym, że definicję hotelu reguluje art. 36 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (t. j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1944 ze zm.) o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych, natomiast zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów , w których są świadczone usługi hotelarskie (Dz.U. z 2017 r., poz. 2166 ze zm.), w pokojach hotelowych nie przewiduje się sytuowania kuchni. W świetle tych regulacji hotelem jest obiekt, w którym goście nie mają możliwości indywidualnego zaspokajania swoich wszystkich potrzeb bytowych w pokojach hotelowych, ani prowadzenia gospodarstw domowych.
Zdaniem skarżącej, w niniejszej sprawie zaprojektowano budynek usługowy zawierający część apartamentową - apartamenty na wynajem sezonowy dla turystów - oraz na parterze część usługową (siłownia, gastronomia i in.), który dla części mieszkalnej powinien posiadać liczbę miejsc postojowych wymaganą planem miejscowym dla apartamentów na wynajem. Nazwanie tej części budynku "hotelem" i twierdzenie, że w hotelach zamiast pokoi projektuje się "lokale zakwaterowania turystycznego", służy zaniżeniu liczby miejsc postojowych wymaganej planem miejscowym dla funkcji "apartamenty na wynajem sezonowy dla turystów".
Uwzględniając okoliczności niniejszej sprawy wskazano, że Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty odmawiającą pozwolenia na budowę, z powodu licznych wad formalnych projektu budowlanego, które jednak inwestor, po dołożeniu wymaganej przepisami staranności, jest w stanie usunąć i złożyć nowy wniosek o pozwolenie na budowę. Wojewoda potwierdził jednak w uzasadnieniu swojej decyzji, zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a stanowisko to będzie wiążące dla organów administracji w kolejnych postępowaniach dotyczących tej inwestycji. Z tego względu skarżąca za konieczne uznała zaskarżenie decyzji Wojewody w części dotyczącej uzasadnienia, ponieważ przesłanki utrzymania w mocy decyzji organu I instancji sformułowane zostały w sposób niepełny i nieprawidłowy. Projekt budowlany przedstawiony przez inwestora jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie zapewnienia niezbędnej liczby miejsc postojowych dla samochodów, przy czym niezgodność ta jest rażąca, gdyż dotyczy aż 26 miejsc.
Z uwagi na zaskarżenie uzasadnienia decyzji, skarżący wnioskuje o jej uchylenie w całości, zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w wyroku z 1 lutego 2017 r. II OSK 2436/15.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2024, poz. 1267 ze zm.) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2024, poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.). Mając na względzie wskazane kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa, mającego istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Co istotne, w realiach badanej sprawy, skarżąca Spółka nie zakwestionowała decyzji w zakresie jej rozstrzygnięcia, wskazując wprost we wniesionej skardze, że jest ono prawidłowe. Skarżąca zwalcza jednak stanowisko organu odwoławczego odnośnie do oceny rozwiązań projektowych, odmiennej niż dokonana przez organ I instancji, w zakresie ich zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Tak oznaczony zakres zaskarżenia wymaga poczynienia na wstępie uwag natury ogólnej. Przede wszystkim trzeba wskazać, że w obowiązujących regulacjach p.p.s.a. możliwość zaskarżenia decyzji w części dotyczącej jej uzasadnienia nie została wprost uregulowana. Powszechnie jednak w orzecznictwie jest aprobowane stanowisko dopuszczające taką skargę, jednakże trzeba nadmienić, że wniesienie skargi przeciwko uzasadnieniu decyzji zawsze oznacza zaskarżenie decyzji jako całości, której poszczególne elementy są ze sobą nierozerwalnie związane i stanowią integralną całość. To z kolei oznacza, że przedmiotem kontroli Sądu musi być objęte także jej rozstrzygnięcie. Stwierdzenie zaś, że jest ono prawnie wadliwe (zwłaszcza w kontekście przywołanej na jego poparcie argumentacji uzasadnienia), obliguje sąd do uchylenia w całości zakwestionowanej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., chyba że wydanie tego rodzaju wyroku oznaczałoby pogorszenie sytuacji prawnej strony skarżącej, a stwierdzone naruszenie prawa nie daje podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. Wówczas bowiem, ze względu na uregulowany w art. 134 § 2 p.p.s.a. tzw. zakaz reformationis in peius (orzekania na niekorzyść strony skarżącej) sąd musi oddalić skargę. Zobligowany jest także do oddalenia skargi jeżeli poszczególne zakwestionowane w skardze fragmenty uzasadnienia decyzji administracyjnej są wprawdzie wadliwe (błędne), ale nie mają one zasadniczego wpływu na wynik sprawy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 2154/19, wyrok NSA z 1 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 2436/15 CBOSA). Co do zasady nie jest bowiem możliwe uchylenie wyłącznie uzasadnienia decyzji, stąd skarga skierowana przeciwko uzasadnieniu powinna zostać oddalona, gdy wady uzasadnienia nie mają wpływu na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 22 maja 2024 r., sygn. akt I OSK 2444/19, CBOSA).
Taka zaś sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie w odniesieniu do decyzji Wojewody Pomorskiego z 11 marca 2025 r., którą utrzymana została w mocy zakwestionowana przez inwestora decyzja Starosty Puckiego z 23 maja 2024 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla analizowanej inwestycji. Powodem tak wydanego rozstrzygnięcia był stwierdzony fakt niewykonania części z nałożonych w trybie art. 35 ust. 3 P.b. obowiązków w postanowieniu z 10 marca 2024 r. w zakresie doprowadzenia inwestycji i złożonego projektu budowlanego do zgodności z prawem.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 418 ze zm. dalej też jako P.b.). Przepis art. 35 ust. 1 tej ustawy określa przedmiot i zakres czynności wyjaśniających, jakie winien podjąć organ administracji architektoniczno-budowlanej przed zatwierdzeniem projektu budowlanego lub udzieleniem pozwolenia na budowę. Zgodnie z treścią tego przepisu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in.:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego,
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego.
Powołany przepis określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.
W okolicznościach niniejszej sprawy, na szczególną uwagę zasługuje art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) P.b., który wskazuje, że pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim zbadaniu zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że organ architektoniczno-budowlany jest zobowiązany poddać dokładnej analizie przepisy obowiązującego na danym obszarze planu miejscowego i ocenić przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania działki lub projekt architektoniczno-budowlany pod kątem jego zgodności z ustaleniami takiego planu. Jeżeli w tym zakresie istnieją nieprawidłowości to organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, co wynika z art. 35 ust. 3 P.b. Brak zaś wykonania takiego wezwania uprawnia organ do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, co wynika z art. 35 ust. 5 P.b. Odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie jest wynikiem braku realizacji przez inwestora nieprawidłowości dostrzeżonych przez organ I instancji dotyczących braku oświadczenia projektantów o sporządzeniu PZT i projektu architektoniczno-budowlanego zgodnie z prawem, braku informacji o sposobie odprowadzania wód opadowych, braku wymiarów zewnętrznych miejsc postojowych oraz częściowego braku układu sieci i urządzeń uzbrojenia terenu, a także braku oznaczenia zbiorników na wody opadowe i brak wymaganego uzgodnienia rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Wojewoda w swoim uzasadnieniu szczegółowo omówił braki dokumentacji, które przesądziły o konieczności utrzymania w mocy decyzji odmownej. Podstawą prawną odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w okolicznościach niniejszej sprawy jest więc art. 35 ust. 5 pkt 1 P.b., który stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3;
Sąd podziela argumentację organu odwoławczego w zakresie uznania, że brak prawidłowego wykonania nałożonych obowiązków na podstawie art. 35 ust. 3 P.b. powoduje konieczność rozstrzygnięcia negatywnego w zakresie przedłożonego projektu i wniosku o pozwolenie na budowę. Zawarty w aktach sprawy projekt budowlany zawiera nieścisłości i braki, które nie zostały uzupełnione, czego też nie kwestionuje inwestor. Z lektury uzasadnienia organu odwoławczego wynika, że 23 stycznia 2025 r. inwestor w siedzibie organu I instancji złożył trzy egzemplarze poprawionego projektu budowlanego (zostały one przekazane do organu odwoławczego 12 lutego 2025 r.), jednak egzemplarz dołączony do akt sprawy, pomimo opatrzenia adnotacją, że stanowi projekt poprawiony, w istocie jest projektem pierwotnie złożonym. Notatka z 18 marca 2025 r. (k.8 akt organu odwoławczego) potwierdza, że inwestor odebrał 3 egzemplarze projektu budowlanego złożonego w dniu 23 stycznia 2025 r. Akta wpłynęły do Sądu 16 kwietnia 2025 r. i zawierały jedynie jeden egzemplarz projektu budowlanego pierwotnie złożonego. Brak w aktach poprawionego projektu budowlanego, którego oceny dokonał Wojewoda Pomorski, skutkuje niemożnością dokonania przez Sąd oceny zgodności z prawem zawartych w nim rozwiązań i weryfikacji stanowiska organu odwoławczego.
Inwestor w toku postępowania sądowego w piśmie z 9 czerwca 2025 r. wskazał, że podziela stanowisko organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji w zakresie odnoszącym się do oceny zgodności wnioskowanej inwestycji z przepisami prawa miejscowego. Oświadczył jednocześnie, że wyłącznym powodem braku zaskarżenia decyzji Wojewody jest zakres związania organu wyrokiem WSA w Gdańsku z 13 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 1159/24 i instrukcją postępowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Zarzuty skargi, które w zakresie podniesionego uchybienia prawu procesowemu i materialnemu, koncentrują się wokół zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji twierdzenia, iż planowane przez inwestora zamierzenie budowlane, w tym zaprojektowana ilość miejsc postojowych, wypełnia normy wskazane w przepisach prawa miejscowego, nie są uzasadnione. W skardze strona skarżąca wyartykułowała obawę, że treść uzasadnienia w zakresie poczynionej przez Wojewodę oceny co do zgodności planowanej inwestycji z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będzie rzutować na przyszłą ocenę tej inwestycji przez organy architektoniczno-budowlane podczas procedowania ponownie złożonego wniosku o udzielnie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego i stanowić będzie ocenę wiążącą. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że wiążąca ocena prawna może dotyczyć tylko tej sprawy, której granice wyznacza konkretny wniosek inwestycyjny. Zatem sprawa zainicjowana wnioskiem z 22 lutego 2024 r. i wydane w jej toku decyzje administracyjne oraz orzeczenia sądowe nie będą w żaden sposób oddziaływać na sprawę zainicjowaną kolejnym wnioskiem inwestora. Po złożeniu przez inwestora nowego wniosku z projektem budowlanym o innej zawartości będzie on podlegać ponownej kompleksowej ocenie organów architektoniczno-budowlanych i stanowisko wyrażone w obecnie kontrolowanej decyzji i wyroku nie będzie miało mocy wiążącej w przyszłym postępowaniu. Obawa skarżącej w tym zakresie nie jest zatem usprawiedliwiona.
W konsekwencji, uznać należy, że poczynione w uzasadnieniu twierdzenia Wojewody, kwestionowane przez skarżącą, pozostają bez wpływu na samą treść rozstrzygnięcia. Jak wyjaśniono powyżej, brak wykonania postanowienia organu I instancji, zawierającego wezwanie do uzupełnienia braków dokumentacji projektowej, stanowił zasadniczy powód wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Taki stan utrzymał się również w toku postępowania odwoławczego, gdyż dokumentacja projektowa niewątpliwie nie została poprawiona. Jakkolwiek Sąd nie podziela stanowiska Wojewody co do jego oceny o zgodności przedłożonego projektu budowlanego z przepisami prawa miejscowego odnośnie do ilości miejsc postojowych, podzielając w całości pogląd organu I instancji w tym zakresie, to jednak ostatecznie kwestia ta nie ma wpływu na wynik sprawy w postaci decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Nie poddają się jednocześnie ocenie stanowiska organów obu instancji odnośnie do zgodności lub też nie - zaprojektowanego sposobu dojazdu do nieruchomości inwestycyjnej z przepisami prawa, w tym wydanymi decyzjami Starosty Puckiego z 14 czerwca 2023 r. o pozwoleniu na budowę ulicy S. – a to z tego względu, że w aktach sprawy brak jest tych decyzji. Nie ma też racji skarżąca argumentując, że pogląd organu odwoławczego w kwestii zgodności projektowanych rozwiązań w zakresie miejsc parkingowych z przepisami prawa miejscowego będzie wiążący w postępowaniu wywołanym kolejnym wnioskiem inwestora o wydanie pozwolenia na budowę, o czym już mowa była powyżej. Wojewoda dokonał oceny zamierzenia opisanego w projekcie budowlanym, który inwestor winien był doprowadzić do zgodności z prawem. Treść tego projektu, jeśli będzie on miał towarzyszyć nowemu wnioskowi o wydanie pozwolenia na budowę, ulegnie zmianie. Natomiast jego poprawność i kompletność będzie podlegać ponownej ocenie i jakiekolwiek nawiązanie do obecnie kontrolowanego postępowania i decyzji nie będzie mogło mieć miejsca.
W tych okolicznościach, wobec zakreślonych ram zaskarżenia oraz kierując się również brzmieniem art. 134 § 2 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę w całości, na podstawie art. 151 p.p.s.a., uznając że zaskarżona decyzja, pomimo częściowo wadliwego uzasadnienia, jest zgodna z prawem. Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. na wniosek skarżącej, przy braku sprzeciwu pozostałych stron postępowania.