II SA/Gd 2403/00

II SA/Gd 2403/00 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2004-02-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2000-09-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Barbara Skrzycka-Pilch
Elżbieta Kowalik-Grzanka
Jan Jędrkowiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 80, art. 77, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA: Jan Jędrkowiak /spr./ Sędziowie: NSA: Barbara Skrzycka - Pilch del. SO: Elżbieta Kowalik - Grzanka Protokolant: Danuta Penkalla po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. U. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 sierpnia 2000 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę
Uzasadnienie
II SA/Gd 2403/00
Uzasadnienie
E. U. zaskarżyła do Naczelnego Sadu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 sierpnia 2000 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiacie z dnia 19 maja 2000 r. Utrzymaną w mocy decyzją organ I instancji nakazał skarżącej dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego murowanego obiektu gospodarczo - garażowego zlokalizowanego na działce nr [...] w U. przy ul S. [...]. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.). W uzasadnieniu podano, że w trakcie postępowania dowodowego ustalono, że E. U. wybudowała w latach 1996 - 1998 obiekt murowany (ściany zewnętrzne z gazobetonu gr. 24 cm oraz cegły sylikatowej na zaprawie cement. - wap.) o wym. 7,96 x 6,28 i wys. 2,6 m bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Ww. obiekt trwale związany z gruntem (fundamenty żwirowo - betonowe) został dobudowany do obiektu znajdującego się na sąsiedniej działce nr [...], która jest współwłasnością H. C., P. C., B. O. i R. S. oraz w odległości ok. 80 cm od granicy działki nr [...] stanowiącej własność Gminy Miejskiej U. Obiekt ten wybudowany został bez wymaganego pozwolenia na budowę.
W odwołaniu od decyzji E. U. wnosząc o jej uchylenie zarzuciła, iż występowała do organów o wyrażenie zgody na użytkowanie obiektu, który w rzeczywistości wybudowała już w 1994 r. Na potwierdzenie ww. okoliczności powołała się na wskazanych świadków. Czyniła również próby o legalizację, które nie zesłały uwzględnione.
Organ II instancji podzielając stanowisko organu I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdza, iż podana przez skarżącą data wybudowania obiektu nie odpowiada rzeczywistemu stanowi rzeczy
Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 31 maja 1999 r. skierowanym do Burmistrza Miasta w.wymieniona zwróciła się z prośbą o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu do budowy garażu na przedmiotowej działce. Treść tego wniosku jednoznacznie wskazuje na to, że Pani U. dopiero zamierzała wykonać ww. obiekt, dobudowując go do istniejącego garażu sąsiada, przy wspólnej granicy. Na dołączonej do powyższego wniosku mapie do celów projektowych dotyczącej działki nr [...] w U., wykonawca tej mapy - Zakład "A" me naniósł przedmiotowego budynku pomimo obowiązku naniesienia wszystkich obiektów, co świadczy o tym, że obiekt ten jeszcze wówczas nie istniał Na mapie tej zaznaczono jedynie przewidziany do realizacji garaż. Że dotyczy to obiektu projektowanego, wynika zarówno z treści wniosku z dnia 31 maja 1996 r., jak również z tego, że znajdująca się w aktach sprawy mapa do celów projektowych z października 1.993 r. (na którą to mapę naniesiono przedmiotowy wykonany już budynek gospodarczo - garażowy) wskazuje na nieznacznie zmienioną, w stosunku do projektowanej lokalizację tego obiektu. Organ odwoławczy wskazał nadto na okoliczność, iż z dołączonego do odwołania oświadczenia H. C. nie wynika, by przedmiotowy obiekt został wybudowany w 1994 r., a jedynie, że w 1994 r. wyraziła ona zgodę na powyższą budowę.
W skardze skarżąca ponownie podniosła zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji dotyczące czasu zakończenia budowy obiektu. W jej ocenie otrzymała również zgodę organu na użytkowanie obiektu.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawa podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z uwagi na treść art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zgodnie z którą sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skargi nie można było uwzględnić.
Istotną okolicznością w sprawie jest ustalenie okresu czasu w jakim będący przedmiotem sprawy obiekt został zbudowany. Ustalenie to warunkowało tryb postępowania organu odmienny na gruncie Prawa budowlanego z 1974 r. od obowiązującego na gruncie ustawy Prawo budowlane z 1994 r.
W tym kierunku czynione były ustalenia orzekających w sprawie organów.
Zgodnie z treścią art. 80 K.p.c. organ administracji państwowej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W przytoczonym tu przepisie wyrażona została zasada swobodnej oceny dowodów.
Dokonujący kontroli wydanych decyzji pod względem zgodności z prawem, sąd administracyjny bada czy materiał dowodowy zebrany został w sposób wyczerpujący (art. 77 K.p.a.), czy ocena tego materiału zawarta w uzasadnieniu decyzji opiera się na przekonujących podstawach, czy nie jest wadliwa z punktu widzenia logiki i zasad doświadczenia życiowego.
Po rozpatrzeniu materiału dowodowego orzekający w sprawie organ administracji może pewnym dowodom odmówić wiary.
W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów, a swoje stanowisko umotywowały w uzasadnieniach wydanych decyzji zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a.
Z tego też względu Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - skargę oddalił.