II SA/Gd 203/04

II SA/Gd 203/04 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-08-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-04-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dorota Jadwiszczok /przewodniczący/
Katarzyna Krzysztofowicz /sprawozdawca/
Wanda Antończyk
Symbol z opisem
6016 Ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 2sierpnia 2006 roku, na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej w B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 28 stycznia 2004 roku, nr [...] w przedmiocie obowiązku wyposażenia budynku w system sygnalizacji przeciwpożarowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w S. decyzją z dnia 25 listopada 2003 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 roku, nr 147, poz. 1230 ze zm.), po ponownym rozpoznaniu sprawy - nakazał A Spółce Akcyjnej z siedzibą w B. (jako właścicielowi budynku):
▪ na podstawie § 24 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 czerwca 2003 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. nr 121, poz. 1138) - wyposażyć budynek Ośrodka Wypoczynkowego B, zlokalizowany w S. przy ul. [...], w terminie do 30 września 2004 roku, w system sygnalizacji pożarowej obejmujący urządzenia sygnalizacyjno - alarmowe, służące do samoczynnego wykrywania i przekazywania informacji o pożarze;
▪ na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o ochronie przeciwpożarowej (tekst jednolity: Dz. U z 2002 roku, nr 147, poz. 1229 ze zm.) połączyć w tym samym terminie ww. system sygnalizacji pożarowej, w sposób zapewniający samoczynne przekazanie informacji o pożarze, z Komendą Miejską Państwowej Straży Pożarnej w S..
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż podczas kontroli, opisanej w protokole z dnia 13 października 2003 roku, stwierdzono, że budynek Ośrodka Wypoczynkowego B posiada 90 miejsc noclegowych, przy czym czas pobytu gości w tym ośrodku waha się od 1 do 24 dni. Podczas kontroli stwierdzono także, iż ww. budynek nie jest wyposażony w system sygnalizacji pożaru, co jest sprzeczne z § 24 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 czerwca 2003 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, który stanowi, iż w budynkach zamieszkania zbiorowego, w których przewidywany okres pobytu tych samych osób nie przekracza 3 dni, a liczba miejsc noclegowych przekracza 50, wymaga się zainstalowania systemu sygnalizacji pożaru.
Organ wyjaśnił nadto, iż budynki, które zgodnie z ww. przepisem muszą być wyposażone w system sygnalizacji pożaru - zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o ochronie przeciwpożarowej - winny również posiadać połączenie tego systemu z najbliższą jednostką Państwowej Straży Pożarnej.
W odwołaniu od tej decyzji A Spółka Akcyjna w B. wniosła o jej uchylenie, jako wydanej z naruszeniem art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz § 24 ust. 1 pkt 11 i 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 czerwca 2003 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów.
W uzasadnieniu odwołania spółka stwierdziła, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ I instancji oparł swoje ustalenia, dotyczące zaliczenia do określonej kategorii budynku wykorzystywanego na Ośrodek Wypoczynkowy B w S., wyłącznie na zestawieniu pobytów gości opracowanym przez spółkę C. Zdaniem odwołującej się stanowi to naruszenie art. 81 k.p.a. oraz innych przepisów gwarantujących stronie należyty udział w prowadzonym postępowaniu, ponieważ odwołująca się nie miała możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów ani w zakresie całości materiału dowodowego, ani w szczególności co do ww. zestawienia pobytów gości.
Odwołująca się stwierdziła także, iż Ośrodek Wczasowy B w S., zgodnie z przeznaczeniem i umową dzierżawy zawartą w dniu 30 grudnia 1992 roku z Przedsiębiorstwem C jest domem wczasowym i nie powinien przyjmować gości hotelowych. Podkreśliła przy tym, iż wydała "zakaz stosowania tego typu praktyk".
Spółka zauważyła nadto, iż § 24 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 czerwca 2003 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów "odnosi się do przewidywanego okresu pobytu, wyraźnie uznając za istotne dla oceny nie tyle dane z okresu poprzedzającego ocenę (kontrolę), nb. w którym ww. rozporządzenie nie obowiązywało, co dane przewidywane, a więc przeznaczenie budynku". W ocenie odwołującej się nie ulega zaś wątpliwości, iż przedmiotowy budynek przeznaczony jest na ośrodek wczasowy, "którego naturą jest przyjmowanie gości na okres dłuższy niż 3 dni". Z takim też założeniem budynek ten odwołująca się spółka wydzierżawiła. Odwołująca się nadmieniła również, iż gdyby przewidywana działalność dzierżawcy miała odmienny charakter, to raczej jego osoba powinna być w takich okolicznościach adresatem decyzji.
Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia 28 stycznia 2004 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ powołał się na przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o ochronie przeciwpożarowej oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów i stwierdził, iż Ośrodek Wczasowy B w S., w świetle materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, stanowi obiekt o jakim mowa w § 24 ust. 1 pkt 12 ww. rozporządzenia. Jak wskazał bowiem organ - z dokumentów załączonych do akt sprawy w postaci: protokołu ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych spisanego w dniu 13 października 2003 roku, umowy zawartej pomiędzy A S.A., a C spółką z o.o. w dniu 30 grudnia 1992 roku, statutu tej drugiej Spółki oraz sporządzonego przez firmę C zestawienia pobytu gości w B za okres od 1 października 2002 roku do 30 września 2003 roku, wynika, iż przedmiotowy budynek ma ponad 50 miejsc noclegowych i pełni - oprócz funkcji wczasowej, również funkcję hotelową, ponieważ goście przebywają w nim także nie dłużej niż 3 dni.
Odnośnie podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 81 k.p.a. organ II instancji stwierdził, iż zarzut ten jest niezasadny, ponieważ odwołująca się spółka w momencie podpisywania protokołu ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej, spisanego w dniu 13 października 2003 roku, nie skorzystała z możliwości wniesienia uwag w stosunku do informacji jakie są zapisywane w tym protokole.
Organ wyjaśnił nadto, iż zaskarżona decyzja została skierowana do właściwego podmiotu, ponieważ obowiązek wyposażenia przedmiotowego obiektu w system sygnalizacji pożarowej oraz podłączenia ww. systemu do Komendy Miejskiej PSP w S., celem samoczynnego przekazywania informacji o pożarze, spoczywa na właścicielu obiektu tj. A S.A. w B., gdyż wykonanie powyższego obowiązku wykracza poza zakres zwykłego korzystania z rzeczy.
W skardze na powyższą decyzję A Spółka Akcyjna w B. wniosła o jej uchylenie, powtarzając w uzasadnieniu argumentację zawartą w odwołaniu.
Dodatkowo skarżąca stwierdziła, iż stanowisko organu II instancji, zgodnie z którym zarzut naruszenia art. 81 k.p.a. jest niezasadny, gdyż "strona skarżąca w momencie podpisywania protokołu nie skorzystała z możliwości wniesienia uwag w stosunku do informacji jakie są zapisywane w protokole" nie jest trafne, ponieważ protokół, który strona podpisała, i do którego nie wniosła uwag (z dnia 13 października 2003 roku), nie zawiera jakichkolwiek informacji co do kwalifikowania budynku do kategorii określonej w § 24 ust. 1 pkt 12 wskazywanego powyżej rozporządzenia, ani też określenia tegoż budynku jako takiego, w którym przewidywany pobyt tych samych osób nie przekracza trzech dób.
Odnosząc się do kwestii, czy w przedmiotowym budynku w świetle materiału dowodowego należy wykonać obowiązek wynikający z § 24 ust. 1 pkt 12 ww. rozporządzenia skarżąca dodatkowo stwierdziła, iż przedmiotowy budynek przeznaczony jest na ośrodek wczasowy, którego naturą jest przyjmowanie gości na okres dłuższy niż 3 dni. W ocenie skarżącej "takie przeznaczenie budynku przewidziane przez jego właściciela i wynikające (potwierdzone) w treści stosunku prawnego, na podstawie którego budynek jest dzierżawiony, w kontekście okoliczności, że w okresie minionym prawie 70% gości przebywało w budynku dłużej niż 3 doby, musi prowadzić do wniosku, iż przewidywany okres pobytu w tym budynku (w rozumieniu rozporządzenia) przekracza 3 doby".
Skarżąca podkreśliła przy tym, iż celem ustalenia długości przewidywanego pobytu gości, organy prowadzące postępowanie powinny wystąpić do dzierżawcy obiektu nie o informację dotyczącą okresów minionych, a dotyczącą tego, w jaki sposób (w tym w odniesieniu do jak długich pobytów) budynek będzie wykorzystywał. Koresponduje to w ocenie skarżącej z charakterem samej decyzji, "która przecież nie jest sankcją za jakieś niedopatrzenia zaistniałe w przeszłości, lecz ma doprowadzić do tego, iż przyszłe wykorzystywanie budynku będzie pozostawać w zgodzie z przepisami o ochronie przeciwpożarowej".
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Dodatkowo organ zaznaczył, iż przewidywany czas pobytu gości w obiekcie został prawidłowo ustalony, ponieważ w protokole z kontroli, która odbyła się dnia 13 października 2003 roku, zaznaczono, iż pobyt gości w obiekcie jest zróżnicowany i czasookres pobytu wynosi zarówno powyżej 3 dni jak i do 3 dni, co zostało przyjęte przez stronę skarżącą bez żadnych uwag.
Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej stwierdził nadto, iż stanowisko strony skarżącej, zgodnie z którym obiekt jest przeznaczony do świadczenia usług jako ośrodek wczasowy, przez co czasookresy pobytu gości na pewno będą wynosić ponad 3 dni, jest sprzeczne z zapisem § 5 umowy spółki C Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (użytkownika B), określającym, że przedmiotem działalności Spółki są między innymi usługi hotelarskie. Organ zaznaczył przy tym, iż § 24 ust. 1 pkt 12 cyt. rozporządzenia dotyczy obiektów zamieszkania zbiorowego, do których zalicza się zarówno ośrodki wczasowe jak i obiekty hotelowe, a zatem obowiązek wynikający z powyższego przepisu dotyczy przedmiotowego obiektu.
Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o ochronie przeciwpożarowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 roku, nr 147, poz. 1229 ze zm.) - ochrona ta polega na realizacji przedsięwzięć mających na celu ochronę życia, zdrowia i mienia przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem poprzez zapobieganie powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia.
Właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu ponoszą odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych w trybie i na zasadach określonych w innych przepisach (art. 3 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy). Zapewniając ochronę przeciwpożarową budynku, obiektu lub terenu są oni obowiązani w szczególności: przestrzegać przeciwpożarowych wymagań budowlanych, instalacyjnych i technologicznych oraz wyposażać budynek, obiekt lub teren w sprzęt pożarniczy i ratowniczy oraz środki gaśnicze zgodnie z zasadami określonymi w odrębnych przepisach (art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie przeciwpożarowej).
Sposoby i warunki ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów określa minister właściwy do spraw wewnętrznych w drodze rozporządzenia (art. 13 ust. 1 cyt. ustawy).
W rozporządzeniu tym uwzględnia się m. in.:
▪ sposób, w jaki właściciele, zarządcy lub użytkownicy obiektów budowlanych lub terenów powinni spełniać swoje obowiązki w zakresie ochrony przeciwpożarowej (art. 13 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy);
▪ zakres obligatoryjnego stosowania w obiektach budowlanych stałych urządzeń gaśniczych, systemów sygnalizacji pożarowej obejmujących urządzenia sygnalizacyjno-alarmowe oraz dźwiękowych systemów ostrzegawczych i gaśnic (art. 13 ust. 2 pkt 6 cyt. ustawy);
▪ wymagania, jakie powinny spełniać instalacje i urządzenia techniczne w obiektach budowlanych (art. 13 ust. 2 pkt 7 cyt. ustawy).
Dnia 16 czerwca 2003 roku Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji – działając na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej wydał Rozporządzenie w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. nr 121, poz. 1138 ze zm.), które weszło w życie 26 lipca 2003 roku (za wyjątkiem § 25 rozporządzenia, który wszedł w życie 12 stycznia 2004 roku).
Zgodnie z treścią § 24 ust. 1 pkt 11 i 12 ww. rozporządzenia stosowanie systemu sygnalizacji pożarowej, obejmującego urządzenia sygnalizacyjno-alarmowe służące do samoczynnego wykrywania i przekazywania informacji o pożarze, jest wymagane w:
▪ budynkach zamieszkania zbiorowego, w których przewidywany okres pobytu tych samych osób przekracza 3 doby, o liczbie miejsc noclegowych powyżej 200 (pkt 11);
▪ budynkach zamieszkania zbiorowego niewymienionych w pkt 11, o liczbie miejsc noclegowych powyżej 50 (pkt 12).
W niniejszej sprawie Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w S., przeprowadzając dnia 10 października 2003 roku czynności kontrolno-rozpoznawcze w zakresie ochrony przeciwpożarowej w budynku Ośrodka Wypoczynkowego B w S. ustalił, iż:
▪ budynek ośrodka - zlokalizowany przy ul. [...] w S. posiada 45 pokoi hotelowych dla 90 osób (pkt 1 "Protokołu ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej" z dnia 13 października 2003 roku);
▪ "pobyt gości w ośrodku jest zróżnicowany pod względem długości pobytu. Obiekt świadczy usługi dla gości, których pobyt nie przekracza 3 dni, jak również dla gości, których pobyt przekracza 3 dni." (pkt 4 ww. protokołu);
▪ ośrodek nie posiada instalacji sygnalizacji pożaru (pkt 8 ww. protokołu).
W "Protokole ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej" z dnia 13 października 2003 roku znalazł się także zapis, iż załącznik do niego stanowi zestawienie pobytów gości w Ośrodku Wczasowym B za okres od 1 października 2002 roku do 30 września 2003 roku (pkt 4 zd. 3 protokołu).
Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy ww. protokół podpisali bez uwag przedstawiciele skarżącej spółki tj. specjalista ds. prewencji pożarowej S. S. (obecny w czasie oględzin) oraz dyrektor ds. technicznych i rozwoju P. N. (który także w imieniu skarżącej podpisał odwołanie). Protokół ten podpisał bez zastrzeżeń również Prezes C Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A. K..
Z akt administracyjnych wynika nadto, iż przedmiotowy protokół został przesłany do A S.A., na adres siedziby skarżącej spółki, wraz z pouczeniem, iż skarżąca może wnieść do protokołu uwagi oraz informacją, iż po otrzymaniu podpisanego protokołu organ administracji podejmie czynności mające na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami ochrony przeciwpożarowej (vide - pismo Komendy Miejskiej PSP w S. z dnia 16 października 2003 roku w aktach administracyjnych). Podpisany bez uwag protokół skarżąca odesłała do Komendy Straży Pożarnej dnia 24 października 2003 roku (vide - pismo skarżącej z dnia 24 października 2003 roku w aktach administracyjnych).
W ocenie Sądu z treści samego protokołu z czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej przeprowadzonych w dniu 10 października 2003 roku w sposób jednoznaczny wynika, iż w stanowiącym własność skarżącej spółki Ośrodku Wypoczynkowym B w S., posiadającym ponad 50 miejsc noclegowych, świadczone są usługi dla gości, których pobyt nie przekracza 3 dni, jak również dla gości, których pobyt przekracza 3 dni.
Zestawienie pobytów gości w ww. ośrodku za okres od 1 października 2002 roku do 30 września 2003 roku stanowi jedynie dodatkowe potwierdzenie tego faktu. Ustalenie to znajduje oparcie także w treści podpisanej przez Prezesa C Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A. K. notatki służbowej z dnia 8 marca 2002 roku, w której stwierdza się, iż obiekt świadczy usługi hotelowe, przy czym czas pobytu klientów wynosi od 1 do 14 dni. Również z treści umowy dzierżawy, zawartej w dniu 30 grudnia 1992 roku pomiędzy skarżącą, a C spółką z o.o., wynika, iż C świadczy w tym obiekcie usługi zgodne z jej statutem (§ 1 umowy), a więc także usługi hotelarskie (§ 5 umowy spółki C spółki z o.o.).
W świetle powyższych ustaleń - w ocenie Sądu - nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przez organy treści art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Niewątpliwie bowiem skarżąca miała możliwość wypowiedzenia się w toku postępowania co do treści najważniejszego dowodu tj. protokołu z dnia 13 października 2003 roku, znała także treść pozostałych dokumentów, na jakie powołały się organy w uzasadnieniach kwestionowanych decyzji. Co więcej – po otrzymaniu protokołu z dnia 13 października 2003 roku, skarżąca zaakceptowała go bez uwag, a następnie przesłała do Komendanta Miejskiego PSP w S. pismo z dnia 12 listopada 2003 roku, w którym - nawiązując do czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzonych w dniu 10 października 2003 roku, zapewniła, iż usunie wszelkie nieprawidłowości stwierdzone podczas tej kontroli. Skarżąca przy tym piśmie przesłała organowi "Ocenę warunków ochrony przeciwpożarowej" stwierdzając, iż w dokumencie tym przedstawiono sposób usunięcia tych nieprawidłowości. Jednocześnie – wskazując, iż zawarte w tej "Ocenie" prace znacznie obciążą ją finansowo, wniosła o uwzględnienie tej okoliczności przy wyznaczaniu terminu usunięcia nieprawidłowości.
Na szczególne podkreślenie zasługuje zdaniem Sądu fakt, iż
w ww. dokumencie, na który powoływała się sama skarżąca, zapewniając o podjęciu wynikających z niego działań, zmierzających do usunięcia stwierdzonych uchybień, znalazł się zapis, zgodnie z którym należący do skarżącej obiekt - ze względu na funkcję hotelową - powinien być wyposażony w system sygnalizacji pożarowej zgodnie z § 24 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 czerwca 2003 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, a sygnalizacja ta powinna być połączona z Komendą Miejską Państwowej Straży Pożarnej w S.. W dokumencie tym wskazane zostały także działania jakie musi podjąć skarżąca aby obiekt w taką instalację wyposażyć (vide - "Pozostałe nieprawidłowości" strona 4 "Oceny").
Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny niniejszej sprawy i w świetle poczynionych ustaleń prawidłowo zakwalifikowały należący do skarżącej obiekt jako budynek zamieszkania zbiorowego wymieniony w § 24 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 czerwca 2003 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów.
Zgodnie z dyspozycją art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 roku, nr 147, poz. 1230 ze zm.), Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest do nakazania w drodze decyzji usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie.
Skoro zatem należący do skarżącej spółki obiekt nie posiada instalacji sygnalizacji pożaru (pkt 8 protokołu z dnia 13 października 2003 roku) i stanowi budynek zamieszkania zbiorowego wymieniony w § 24 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 czerwca 2003 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, to nałożenie na skarżącą - na podstawie ww. przepisów, obowiązku wyposażenia tego budynku w system sygnalizacji pożarowej (obejmujący urządzenia sygnalizacyjno - alarmowe, służące do samoczynnego wykrywania i przekazywania informacji o pożarze), było w pełni zasadne.
Powyższe ustalenia spowodowały także konieczność nałożenia na skarżącą, wynikającego z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o ochronie przeciwpożarowej, obowiązku połączenia ww. systemu sygnalizacji pożarowej (w sposób zapewniający samoczynne przekazanie informacji o pożarze) z Komendą Miejską Państwowej Straży Pożarnej w S..
Na marginesie powyższych rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, iż obowiązek wyposażenia budynku Ośrodka Wypoczynkowego B w S. w system sygnalizacji pożarowej wynikał także z § 18 pkt 13 wcześniej obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 3 listopada 1992 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów
(Dz. U. nr 92, poz. 460 ze zm.), który w swej treści był tożsamy z § 24 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia z 16 czerwca 2003 roku.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał również na uwadze, iż w odwołaniu skarżąca stwierdziła, że "budynek przeznaczony jest na ośrodek wczasowy, którego naturą jest przyjmowanie gości na okres dłuższy niż 3 dni. Z takim też założeniem budynek wydzierżawiają A S.A. Nadmienić tu można, iż gdyby przewidywana działalność dzierżawcy miała odmienny charakter, to raczej jego osoba powinna być w takich okolicznościach adresatem decyzji".
Wprawdzie zarzutu niewłaściwego zaadresowania decyzji skarżąca nie zawarła w skardze, jednak - kierując się treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – Sąd rozważył także tę kwestię.
W niniejszej sprawie bezspornym pozostawało, iż właścicielem budynku jest skarżąca, zaś C spółka z o.o. jedynie go eksploatuje na podstawie zawartej dnia 30 grudnia 1992 roku umowy dzierżawy.
Zgodnie z treścią § 6 ww. umowy dzierżawca (C
spółka z o.o.) zobowiązany jest wykonywać w budynku jedynie takie remonty, które zostaną uzgodnione ze skarżącą spółką. Jednocześnie stwierdzić należy, iż obowiązek wyposażenia budynku w system sygnalizacji pożarowej obejmujący urządzenia sygnalizacyjno - alarmowe, służące do samoczynnego wykrywania i przekazywania informacji o pożarze, oraz połączenia tego systemu z Komendą Miejską Państwowej Straży Pożarnej w S. w sposób zapewniający samoczynne przekazanie informacji o pożarze wykracza poza zakres zwykłego korzystania z rzeczy.
Rozstrzygając powyższą kwestię Sąd miał także na uwadze, iż – jak już wykazano powyżej, C spółka z o.o. eksploatuje budynek Ośrodka Wypoczynkowego B zgodnie z zapisami umowy dzierżawy - umożliwiającymi jej świadczenie także usług hotelowych, a z treści pisma skarżącej z dnia 12 listopada 2003 roku wynika, że to skarżąca spółka miała zlecać prace zmierzające do zlikwidowania w przedmiotowym ośrodku stanu zagrożenia życia w przypadku pożaru.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż w rozpatrywanej sprawie organy prawidłowo oceniły prace niezbędne do wykonania wskazanych w decyzji obowiązków jako wykraczające poza zakres zwykłego korzystania z rzeczy i zasadnie zaadresowały decyzję do właściciela obiektu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 1996 roku, sygn. SA/Wr 1101/95, Wokanda 1997/5/35).
Reasumując - Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarga A Spółki Akcyjnej z siedzibą w B. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organy administracji obu instancji rozstrzygając niniejszą sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, przeprowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. Z tych też przyczyn Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.