II SA/GD 1945/02

II SA/Gd 1945/02 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-08-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-08-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Jan Jędrkowiak /przewodniczący/
Katarzyna Krzysztofowicz /sprawozdawca/
Mariola Jaroszewska
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Sentencja
Dnia 25 sierpnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak, Sędziowie Sędzia WSA Mariola Jaroszewska,, Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr), Protokolant Marta Went, po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi G. L. i S. L. na decyzję Wojewody z dnia 28 czerwca 2002 Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 19 czerwca 2001 roku nr [...]; 2/ orzeka, iż decyzje wymienione w punkcie pierwszym wyroku nie mogą być wykonane; 3/ zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących G. L. i S. L. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Dnia 25 kwietnia 2001 roku M. S. – M. oraz M. M., działając w imieniu małoletniej córki – E.M., złożyli w Urzędzie Miasta wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego powiększenia otworów okiennych w lokalu nr [...] zlokalizowanym na poddaszu budynku mieszkalno – usługowego położonego przy [...] nr [...] w G..
Decyzją z dnia 19 czerwca 2001 roku nr [...] Prezydent Miasta - na podstawie art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (jednolity tekst: Dz. U. z 2000 roku, nr 106, poz. 1126 ze zm.) - zatwierdził projekt budowlany inwestycji polegającej na powiększeniu otworów okiennych na poddaszu w budynku mieszkalno - usługowym przy [...] [...] w G. dla inwestorów M. S. – M. i M. M., działających w imieniu małoletniej E. M., wskazując, iż projekt budowlany został wykonany przez inż. Z. W. (upr. nr [...]). Organ I instancji ustalił termin ważności przedmiotowej decyzji do dnia 19 czerwca 2002 roku oraz wskazał, iż załączony do decyzji projekt budowlany stanowi jej integralną część.
W ww. decyzji organ I instancji zastrzegł także, iż aby uzyskać pozwolenie na wykonanie robót budowlanych polegających na powiększeniu otworów okiennych na poddaszu budynku inwestor musi przedłożyć pisemną zgodę wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na ww. inwestycję.
W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta stwierdził, iż przedstawiony przez inwestora projekt budowlany został sporządzony przez osobę uprawnioną do projektowania, zgodnie z warunkami określonymi w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U. z 1999 roku, nr 15, poz. 140), a zainteresowane G. L. i S. L. - będące współwłaścicielkami nieruchomości położonej przy [...] [...] w G., w trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego, stwierdziły w piśmie z dnia 6 czerwca 2001 roku, iż po spełnieniu przez inwestora wszystkich wymogów formalno – prawnych i uzyskaniu wszystkich dokumentów potwierdzających możliwość przebudowy okien są skłonne wyrazić zgodę na ww. inwestycję.
Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z 19 czerwca 2001 roku złożyły G. L. i S. L. zarzucając, iż ww. decyzja narusza:
a) przepisy prawa budowlanego albowiem:
• inwestorzy nie przedłożyli orzeczenia technicznego dotyczącego oceny wpływu projektowanych zmian na konstrukcję budynku oraz oceny bezpieczeństwa budynku;
• zmiany wielkości otworów okiennych wpłyną niekorzystnie na wytrzymałość ścian, stropów i dachu, co może doprowadzić do katastrofy budowlanej;
• nie stwierdzono jak będzie wyglądać elewacja po wykonaniu inwestycji, w ocenie odwołujących się zniszczony zostanie oryginalny wygląd elewacji budynku, który został wybudowany przed II wojną światową;
• lokal, w którym mają zostać powiększone okna, jest pomieszczeniem strychowym i nie spełnia norm mieszkalnych, a Urząd Miasta nie wyraził zgody na zamianę strychu na lokal mieszkalny;
• nie ustosunkowano się w projekcie do przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie dokumentów stosowanych w pracach planistycznych oraz wymaganych przy ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz. U. z 2002 roku, nr 1);
b) przepisy prawa rodzinnego albowiem rodzice nieletniej E. M. nie uzyskali zgody sądu rodzinnego na inwestycję prowadzoną w imieniu córki;
c) zasady współżycia społecznego bowiem inwestor, będąc współwłaścicielem przedmiotowego budynku jedynie w niewielkiej części, nie może samodzielnie podejmować decyzji go dotyczących.
Wojewoda decyzją z dnia 28 czerwca 2002 roku nr [...] - na podstawie art. 34 ust. 5, art. 80 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu jej ważności i ustalił nowy termin ważności decyzji - do dnia 28 czerwca 2002 roku, a w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż w niniejszej sprawie zostały spełnione wymogi wskazane w art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane konieczne do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Inwestor spełnił warunki niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę. Przedłożył dokument potwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – postanowienie Sądu Rejonowego oraz ugodę sądową z dnia 26 kwietnia 2002 roku, w której to ugodzie współwłaściciele budynku, w tym odwołujące się, wyrazili zgodę na projektowaną inwestycję zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów ustawy z dnia 16 marca 2000 roku o własności lokali (Dz. U. z 2000 roku, nr 80, poz. 903 ze zm.).
Organ II instancji wskazał także, iż inwestorzy - działając w imieniu małoletniej córki - nie przekroczyli swoich uprawnień albowiem – zgodnie z treścią art. 101 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 roku – kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 1964 roku, nr 9, poz. 59 ze zm.) - sprawują z należytą starannością zarząd majątkiem dziecka, dbając o jego majątek m. in. poprzez dokonywanie remontu budynku – jest to bieżące zarządzanie majątkiem z zachowaniem jego substancji. Przy czym czynność polegająca na wymianie okien według opinii technicznej załączonej do akt sprawy jest niezbędna aby zachować nieruchomość w stanie nie pogorszonym, a zatem nie potrzebują zgody sądu rodzinnego na projektowaną inwestycję.
Wojewoda stwierdził nadto, iż z oceny stanu technicznego oraz obliczeń konstrukcyjnych przyjętych rozwiązań projektowych wykonanych przez inż. Z. W. wynika, iż powiększenie otworów okiennych nie wpłynie na konstrukcję obiektu negatywnie.
Uzasadniając zmianę terminu ważności zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, iż ze zwrotnych potwierdzeń odbioru ww. decyzji wynika, że faktycznie została ona wydana dopiero w maju 2002 roku, a co za tym idzie termin w niej wskazany – 19 czerwca 2002 roku – nie zabezpieczał w żaden sposób interesu inwestorów.
Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2002 roku Wojewoda sprostował z urzędu błąd pisarski występujący w powyższej decyzji stwierdzając, iż zamiast słów: "ustalić nowy termin ważności decyzji do dnia 28 czerwca 2002 roku" winny znajdować się w sprostowanej decyzji słowa: "ustalić nowy termin ważności decyzji do dnia 28 czerwca 2003 roku". Na to postanowienie zażalenie wniosły G. L. i S. L., jednakże Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - postanowieniem z dnia 18 listopada 2002 roku nr [...]- utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie
W skardze na decyzję Wojewody z dnia 28 czerwca 2002 roku nr [...] G. L. i S. L. wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i powtórne rozpoznanie sprawy, zarzucając organom administracyjnym nierówne traktowanie stron i działanie na korzyść inwestorów. Skarżące wskazały nadto, iż w ich ocenie decyzja organu II instancji narusza przepisy prawa budowlanego, kodeksu cywilnego oraz kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu powtórzyły w zasadzie treść odwołania złożonego w niniejszej sprawie. Wskazały między innymi, iż zmiana wyglądu budynku w stosunku do otaczającej go zabudowy powinna wiązać się z uzyskaniem przez miejskiego architekta dodatkowego pozwolenia na budowę. Lokal, w którym mają być powiększone okna stanowi poddasze, nie stanowi lokalu mieszkalnego, a małżonkowie M. są tylko najemcami pomieszczenia strychowego i nie mają zgody sądu rodzinnego na wykonanie projektowanej inwestycji w imieniu małoletniej córki.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i zawartą w jej uzasadnieniu argumentację.
Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269).
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (por. T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224).
Zaskarżona decyzja Wojewody z dnia 28 czerwca 2002 roku oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta z dnia 19 czerwca 2001 roku zostały wydane na podstawie art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (jednolity tekst: Dz. U. z 2000 roku, nr 106, poz. 1126 ze zm.).
Zgodnie z treścią ustępu 1 art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych (ust. 2). Projekt budowlany powinien zawierać m. in. projekt architektoniczno - budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia (ust. 3).
Ustęp 5 ww. cytowanego artykułu stanowi zaś, iż inwestor, spełniający warunki do uzyskania pozwolenia na budowę, może żądać wydania odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, poprzedzającej wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja taka jest ważna przez czas w niej oznaczony, jednak nie dłużej niż rok (art. 34 ust. 5 w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej).
Przepis ten stanowi wyjątek od zasady wskazanej w ust. 4 art. 34 cytowanej ustawy, zgodnie z którą projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. Przy czym w doktrynie powszechnie wyrażane jest przekonanie, iż przydatność odrębnego zatwierdzenia projektu budowlanego jest znikoma, skoro o odrębne zatwierdzenie projektu budowlanego może ubiegać się jedynie inwestor, który spełnia warunki do uzyskania pozwolenia na budowę (tak Zdzisław Kostka w: "Prawo budowlane. Komentarz.", wyd. Ośrodek Doradztwa i Doskonalenia Kadr Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, Gdańsk 2005 rok, str. 100, zob. także Jerzy Siegień "Prawo budowlane. Komentarz.", Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2000 rok, str. 209 – 210).
Zgodnie z treścią art. 35 prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane (ust. 1). Właściwy organ może także badać zgodność projektu architektoniczno - budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 prawa budowlanego (ust. 2).
Z treści art. 5 prawa budowlanego wynika zaś, iż obiekt budowlany należy projektować zgodnie z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej, w sposób zapewniający m. in. ochronę dóbr kultury (art. 5 ust. 1 pkt 5 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej).
Szczególne wymogi, jakie musi spełnić inwestor ubiegający się o pozwolenie na budowę, przewiduje art. 39 prawa budowlanego, który stanowił (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej), iż odbudowa, przebudowa, rozbudowa, remont lub rozbiórka obiektu budowlanego wpisanego do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania zezwolenia właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków (ust. 1). Natomiast w stosunku do obiektów objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwolenie na budowę może być wydane przez właściwy organ, po wyrażeniu opinii przez wojewódzkiego konserwatora zabytków.
Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy pisma Architekta Miejskiego z dnia 15 maja 2000 roku (k. 147 akt) budynek, w którym miałaby zostać zrealizowana projektowana inwestycja, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i rewaloryzacji O., jest objęty ochroną konserwatorską (k. 147 aktach administracyjnych).
Co za tym idzie, zgodnie z treścią art. 39 ust 2. prawa budowlanego, w stosunku do inwestycji dotyczących tego budynku pozwolenie na budowę może być wydane przez właściwy organ dopiero po wyrażeniu opinii przez wojewódzkiego konserwatora zabytków.
Wprawdzie w art. 39 prawa budowlanego jest mowa jedynie o pozwoleniu na budowę, jednakże z art. 34 ust. 5 prawa budowlanego wynika, iż aby uzyskać odrębną decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego, trzeba spełniać wszystkie warunki konieczne do uzyskania pozwolenia na budowę, co za tym idzie - jeżeli inwestycja dotyczy obiektów wskazanych w art. 39 ust. 2 prawa budowlanego, już na etapie zatwierdzania projektu budowlanego organ I instancji winien zwrócić się o opinię do wojewódzkiego konserwatora zabytków o uzgodnienie projektu budowlanego. Dopiero bowiem po uzyskaniu opinii konserwatora zabytków organ zatwierdzający projekt może stwierdzić czy inwestor spełnia wszystkie warunki konieczne do uzyskania pozwolenia na budowę, a w szczególności ustalić czy przedstawiony przez niego projekt nie narusza norm wskazanych w treści art. 35 prawa budowlanego i został sporządzony w sposób zapewniający ochronę dóbr kultury.
Sąd miał przy tym na uwadze, iż odnośnie obiektów budowlanych wpisanych do rejestru zabytków nie ma żadnych wątpliwości dotyczących tego, że składając wniosek o wydanie odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego dotyczącego ich odbudowy, przebudowy, rozbudowy, remontu lub rozbiórki, inwestor musi do niego załączyć także zezwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków na dokonanie tych prac. Obowiązek ten wynikał w dacie wydania zaskarżonej decyzji z treści art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962 roku o ochronie dóbr kultury (tekst jednolity: Dz. U. z 1999 roku, nr 98, poz. 1150 ze zm.).
Również ta regulacja przemawia za uznaniem, iż konserwator zabytków - odnośnie obiektów objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - ma prawo zapoznać się z projektami prac budowlanych przed ich zatwierdzeniem albowiem jedynie na tym etapie postępowania może zbadać projekt pod kątem ochrony dóbr kultury i zgłaszać zastrzeżenia, które organ wydający decyzję o zatwierdzeniu projektu może uwzględnić. Wystąpienie do konserwatora zabytków o uzgodnienie projektu budowlanego dopiero po wydaniu odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu wydaje się bowiem być bezprzedmiotowe skoro w sytuacji, gdy wniosek o wydanie pozwolenia na budowę wpłynie w okresie ważności decyzji zatwierdzającej projekt, organ przy wydawaniu pozwolenia na budowę będzie związany wydaną wcześniej decyzją zatwierdzającą projekt - art. 110 k.p.a. (tak Jerzy Siegień "Prawo budowlane. Komentarz.", Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2000 rok, str. 210).
Za taką interpretacją ww. przepisów przemawia również wskazywany już wcześniej pogląd doktryny, zgodnie z którym postępowanie dotyczące zatwierdzenia projektu budowlanego, z uwagi na wymóg spełnienia przez inwestora wszystkich warunków koniecznych do uzyskania pozwolenia na budowę, w zasadzie jest tożsame z postępowaniem dotyczącym wydania pozwolenia na budowę.
Mając powyższe na uwadze Sąd – na mocy art. 34 ust. 5 w zw. z art. 39 ust. 2 prawa budowlanego – uznał, iż odrębna decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego mogła być wydana w niniejszej sprawie przez właściwy organ dopiero po wyrażeniu opinii odnośnie proponowanego projektu przez wojewódzkiego konserwatora zabytków.
Zarówno w orzecznictwie jak i w nauce prawa administracyjnego nie budzi wątpliwości, że prawną formą opinii, o której mowa w przepisie art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane, jest postanowienie wydane w trybie art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego /tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm./ (tak też: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 listopada 2003 roku, sygn. akt II SA/Gd 1859/00, nie publ., Zdzisław Kostka w: "Prawo budowlane. Komentarz.", wyd. Ośrodek Doradztwa i Doskonalenia Kadr Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, Gdańsk 2005 rok, str. 114 oraz Jerzy Siegień w "Prawo budowlane. Komentarz.", Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2000 rok, str. 227).
Przepis art. 106 § 1 k.p.a. stanowi bowiem, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Przy czym organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę (§ 2), która może wnieść zażalenie na postanowienie, w którym organ zajmie stanowisko (§ 5).
Jak z powyższego wynika w niniejszej sprawie Prezydent Miasta, przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, winien był zwrócić się do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o wyrażenie opinii co do proponowanego przez inwestora projektu, a tego nie uczynił. Błędu tego nie skorygował także organ II instancji. Tym samym należy stwierdzić, iż organy działające w niniejszej sprawie naruszyły przepis art. 106 § 1 k.p.a. Załatwienie sprawy przez organ decyzyjny było bowiem w niniejszej sprawie uzależnione od zajęcia stanowiska przez inny organ. Organ decyzyjny winien wydać decyzję dopiero po zajęciu stanowiska przez konserwatora zabytków w drodze postanowienia, na które stronom przysługiwałoby zażalenie. Przy czym decyzję winien wydać dopiero po ustaleniu, iż postanowienie wydane przez organ współdziałający jest ostateczne (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale /składu 7 sędziów/ z 9 listopada 1998 roku, OPS 8/98, ONSA 1999/1/7).
Mając powyższe rozważania na uwadze Sąd orzekający w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazane, albowiem organy obu instancji działające w niniejszej sprawie naruszyły art. 106 k.p.a. wydając decyzje bez zasięgnięcia opinii wojewódzkiego konserwatora zabytków.
Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu stanowi przesłankę wznowienia postępowania.
Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania - zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Przy czym naruszenie to stanowi przesłankę uzasadniającą uchylenie decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny bez względu na to, czy miało ono, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 202 § 2 i art. 205 § 1 oraz art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł, iż zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane. Wykonanie wadliwych i uchylonych decyzji w okresie do uprawomocnienia się wyroku jest bowiem zbędne i aksjologicznie nieuzasadnione.
Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji przede wszystkim zbadają czy budynek, którego dotyczy projekt budowlany, nadal jest objęty ochroną konserwatorską, a jeżeli tak jest, a inwestorzy podtrzymają wniosek o odrębne zatwierdzenie projektu budowlanego, wydadzą stosowną decyzję w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Zgodnie bowiem z treścią art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. z 2004 roku, nr 93, poz. 888) do spraw wszczętych, a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się co do zasady przepisy niniejszej ustawy, w tym zmieniony przepis art. 39 prawa budowlanego, zgodnie z którym w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów nie wpisanych do rejestru zabytków, a objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków.