II SA/Gd 1864/01

II SA/Gd 1864/01 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2004-03-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-06-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Joanna Zdzienicka-Wiśniewska /przewodniczący/
Krzysztof Retyk /sprawozdawca/
Małgorzata Gorzeń
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, asesor WSA Krzysztof Retyk (spr.), Protokolant Jarosław Skopczyński, po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. J. na postanowienie Wojewody z dnia 30 kwietnia 2001 nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu użytkowego oddala skargę.
Uzasadnienie
A. J. w dniu 24 października 2000 r. złożyła w Urzędzie Miejskim w G. wniosek o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu użytkowego położonego w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w G., w którym prowadzi sklep w branży piekarsko - cukierniczej, w celu załączenia tego zaświadczenia do wniosku o wykup lokalu.
Postanowieniem z dnia 14 lutego 2001 r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu użytkowego branży piekarsko - cukierniczej w budynku przy ul. [...] w G.
W uzasadnieniu Organ I instancji stwierdził, iż zgodnie z art. 2 ust 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. Nr 80, poz. 903) samodzielnym lokalem mieszkalnym w rozumieniu ustawy jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą, zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych oraz, że przepis ten stosuje się również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
Organ I instancji podniósł, iż zgodnie z § 84 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 15, poz. 140), w budynku gdzie znajduje się lokal wykorzystywany jako zakład pracy musi być urządzony ustęp ogólnodostępny. Zgodnie z cytowanym przepisem, jeżeli liczba osób w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi na danej kondygnacji jest mniejsza od 10 dopuszczalne jest umieszczenie ustępu na najbliższej niższej lub wyższej kondygnacji, przy czym odległość do najbliższego ustępu nie może być większa niż 75 m.
Organ I instancji stwierdził, iż przedmiotowy lokal składa się z jednego pomieszczenia z wygrodzonym zapleczem bez ustępu oraz nie posiada takiego pomieszczenia jako przynależnego a więc nie można uznać przedmiotowego lokalu jako samodzielnego.
W zażaleniu skierowanym do Wojewody A. J. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, iż wystąpiła do Urzędu Miasta w G. o wykup lokalu, jednakże uzyskała odpowiedź negatywna albowiem brak było WC w obrębie 75 m.
Zdaniem skarżącej jest to zarzut nietrafny w świetle Protokołu Kontroli Sanitarnej z dnia 23 września 1975 r. oraz pisma nr [...] Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia 24 września 1975 r.
Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2001 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu Organ II instancji stwierdził, iż przedmiotowy lokal, należący do Skarbu Państwa wykorzystywany jako lokal użytkowy - sklep branży cukierniczej, z uwagi na brak pomieszczeń sanitarnych nie spełnia wymogów sanitarno - technicznych. Lokal przedmiotowy nigdy nie uzyskał akceptacji Państwowego Inspektora Sanitarnego.
Konsekwencja powyższego jest to, iż lokal ten nie spełnia wymogów określonych w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. Nr 80, poz. 903) a tym samym nie można zakwalifikować go jako lokal samodzielny.
Na powyższą decyzję strona złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca stwierdziła, iż lokal dzierżawi od 29 czerwca 1971 r. oraz ponownie podkreśliła, że musi mieć akt własności lokalu, aby przeprowadzić nadbudowę oraz rozbudowę lokalu. W skardze strona skarżąca ponownie przedstawiła te same argumenty, które reprezentowała w odwołaniu od postanowienia Organu I instancji oraz przeprowadziła swoje rozważania dotyczące działalności Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta w G.
W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji.
W dniu 16 marca 2004 r. strona skarżąca złożyła wniosek o zawieszenie postępowania albowiem w dniu 15 marca 2004 r. złożyła do Prezydenta miasta wniosek o przyznanie mieszkania w G. przy ul. [...], które miałoby służyć jako rozbudowa zaplecza sklepu (posiadałoby WC i wejście zapasowe).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.
Przede wszystkim należy zauważyć, iż przepisy Prawa budowlanego - ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. Nr 89, poz. 414 z póżn. zm.) oraz aktów wykonawczych do tej ustawy w tym rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140) mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących i muszą być ściśle stosowane.
Z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. Nr 85, poz. 388 ze zm.) wynika, że samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych.
Zdaniem Sądu z definicji tej należy wysnuć wniosek, iż lokal samodzielny to lokal spełniający odpowiednie wymagania budowlano-techniczne, z którego można korzystać bez konieczności korzystania z innego samodzielnego lokalu.
Pojęcia "samodzielny lokal" nie należy utożsamiać z terminem "nieruchomość lokalowa". Samodzielność lokalu dotyczy sfery faktu. To, ile w danym budynku znajduje się samodzielnych lokali, zależy od ustaleń faktycznych. Warunek, iż lokal samodzielny to lokal spełniający odpowiednie wymagania budowlano - techniczne należy łączyć z rozporządzeniem z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 15, poz. 140).
Stosownie do treści § 84. cytowanego rozporządzenia " l. W budynku użyteczności publicznej i zakładu pracy należy urządzić ustępy ogólnodostępne. Jeżeli liczba osób w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi na danej kondygnacji jest mniejsza od 10, dopuszcza się umieszczenie ustępu na najbliższej, wyższej lub niższej kondygnacji. 2. W budynkach, o których mowa w ust. 1, w ustępach ogólnodostępnych powinna przypadać co najmniej jedna miska ustępowa i jeden pisuar na 35 mężczyzn oraz jedna miska ustępowa na 25 kobiet, jeżeli przepisy dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy nie stanowią inaczej. W wypadku, gdy w pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi liczba osób jest mniejsza niż 5, dopuszcza się umieszczenie wspólnego ustępu dla kobiet i mężczyzn.
3. W budynkach, o których mowa w ust. 1, odległość od stanowiska pracy lub miejsca przebywania ludzi do najbliższego ustępu nie może być większa niż 75 m, a od stanowiska pracy chronionej - niż 50 m."
Dlatego wydanie zaświadczenia o spełnieniu wymagań samodzielności lokalu mieszkalnego (art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - Dz. U. Nr 85, poz. 388 ze zm.) może nastąpić po spełnieniu przez lokal odpowiednich wymogów budowlano - technicznych.
Oznacza to, że zaskarżone postanowienie nie narusza powyższych przepisów prawa materialnego. Nie narusza również żadnych przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej i nie zawiesił postępowania albowiem, zdaniem Sądu przedstawiony przez stronę skarżącą argument w postaci wniosku o przydział lokalu nie wypełnia znamion przepisu art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. (Dz.U.02.153.1270, z póź. zm.), ponieważ rozstrzygnięcie, które zapadnie w tym postępowaniu nie będzie miało wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz.U.02.153.1270, z póź. zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271, z póź. zm.) oddalił skargę.