II SA/Gd 183/07

II SA/Gd 183/07 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2007-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-03-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Andrzej Przybielski
Janina Guść /przewodniczący sprawozdawca/
Jolanta Górska
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 153, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 51 ust. 2 i 3, art. 54 ust. 2 i 3, art. 49, art. 50 ust. 1 pkt 2, art. 30 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 156 par. 1 pkt 3, art. 10, art. 15
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 1999 nr 15 poz 140
par. 175
Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny  odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
par. 174 ust. 1
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia NSA Andrzej Przybielski Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 stycznia 2007 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 19 kwietnia 2002 r., nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 lutego 2002 r. i nałożył na Z. B. obowiązek wykonania w terminie do dnia 15 maja 2002 r. czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem takich, jak odłączenie, pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane, kominka znajdującego się w mieszkaniu nr [...] budynku przy ul. A. [...] w S., w pokoju usytuowanym od strony ulicy, od istniejącego przewodu kominowego oraz zamurowanie otworu wlotowego do tego przewodu oraz przedłożenia u Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oświadczenia o zgodnym z przepisami wykonaniu ww. robót i protokołu kominiarskiego potwierdzającego prawidłowość podłączeń kominowych w ww. mieszkaniu. Wyrokiem z dnia 29 września 2005 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 1835/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Z. B. na decyzję z 19 kwietnia 2002 r. wskazując, iż na przełomie 2000/2001 r. dokonał on podłączenia kominka do przewodu kominowego przeznaczonego do odprowadzania spalin gazowego pieca c.o. zainstalowanego w mieszkaniu Nr [...], bez wypełnienia obowiązku zgłoszenia wynikającego z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a podłączenie to spowodowało zagrożenie bezpieczeństwa ludzi. Sąd stwierdził, iż organ administracji zasadnie zatem na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i 4 w związku z art. 50 ust 1 wydał decyzję nakładającą obowiązek dokonania czynność w celu doprowadzenia czynności do stanu zgodnego z prawem.
Decyzją z dnia 28 czerwca 2002 r., nr [...], w oparciu o przepis art. 51 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 3, art. 52 oraz art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawa budowlanego (tj.: Dz.U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał Z. B. w mieszkaniu nr [...] w budynku przy ul. A. [...] w S. w pokoju usytuowanym od strony ulicy zamurowanie otworu wlotowego do przewodu komina odprowadzającego dym z kominka usytuowanego w pokoju od strony ul. A., wskazując, iż wlot od komina należy wypełnić cegłą ceramiczną gr. 12 cm i uszczelnić materiałem odpornym na wysoką temperaturę) to jest doprowadzić obiekt do stanu poprzedniego. W uzasadnieniu organ administracji wskazał, że wobec niewykonania nałożonych na Z. B. obowiązków, orzeczono nakaz przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego, tj. do stanu sprzed dokonania przez właściciela przebicia ściany przewodu kominowego w budynku przy ul. A. [...] w S. i wykonania, bez pozwolenia, robót budowlanych polegających na włączeniu odprowadzenia dymu kominka w pokoju mieszkania nr [...], w tym budynku do przewodu kominowego pieca c.o. mieszkania nr [...]. Dokonane podłączenie bowiem stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa życia lub zdrowia ludzi. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił nieważność postępowania, albowiem kwestionowana decyzja została podjęta w sprawie już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, niewyjaśnianie istotnych w sprawie okoliczności, a zwłaszcza czy skarżący dopuścił się samowoli budowlanej i w jakim okresie, brak należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji oraz wydanie jej bez wszczęcia i przeprowadzenia postępowania administracyjnego. Zarzucając powyższe skarżący wniósł o uznanie ją za nieważną i umorzenie postępowania albo o jej uchylenie i ponowne rozpoznanie sprawy przez organ pierwszej instancji. Wskazane odwołanie zainicjowało kontrolę instancyjną, w wyniku której organ odwoławczy decyzją z dnia 8 sierpnia 2002 r., nr [...], uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości oraz nałożył na skarżącego obowiązek usunięcia kominka wykonanego samowolnie znajdującego się w mieszkaniu nr [...] budynku przy ul. A. [...] w S. oraz zamurowanie otworu wlotowego przewodu kominowego, do którego ww. kominek jest podłączony. Nadto, organ odwoławczy zobowiązał skarżącego do powiadomienia organu nadzoru budowlanego o wykonaniu nałożonych obowiązków i przedłożenia protokołu kominiarskiego potwierdzającego prawidłowość podłączeń kominowych w lokalu nr [...]. Wyrokiem z dnia 29 września 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 2305/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił wskazaną decyzję, albowiem organ administracji drugiej instancji naruszył zasadę dwuinstancyjności oraz zasadę orzekania na niekorzyść strony odwołującej się w związku z rozszerzeniem nałożonego obowiązku zamurowania otworu wlotowego do przewodu kominowego o nakaz usunięcia kominka, co spowodowało wyjście poza granice sprawy rozpatrywanej przez organ pierwszej instancji i naruszenie normy art. 139 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny przesądził, iż podnoszony przez skarżącego zarzut orzeczenia w sprawie rozstrzygniętej poprzednio decyzja ostateczną jest niezasadny, bowiem wcześniejszą decyzją z dnia 19 kwietnia 2002 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.) nałożono na skarżącego obowiązki mające doprowadzić wykonane przez niego samowolnie roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem, a zaskarżona decyzja została wydana w wyniku niewykonania przez skarżącego nałożonych obowiązków w trybie przewidzianym w art. 51 ust. 2 w związku z ust. 3 Prawa budowlanego. Brak było zatem podstaw do stwierdzenia tożsamości spraw, wydania rozstrzygnięcia w sprawie rozstrzygniętej już uprzednio decyzją ostateczną i stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż skarżący nie wywiązał się z obowiązków nałożonych decyzją z dnia 19 kwietnia 2002 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, co umożliwiało zastosowanie wobec niego dyspozycji art. 54 ust. 2 w związku z ust. 3 Prawa budowlanego. Sąd uznał nadto za bezzasadne zarzuty skarżącego w zakresie prawidłowości dokonania ustaleń faktycznych i naruszenia zasad postępowania, przez nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez skarżącego dowodów i nieustalenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i uznał za prawidłowe ustalenia organu administracji, iż podłączenia komina w lokalu Nr [...] dokonano na przełomie 2000/2001 r., uczyniono to bez obowiązku zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru podłączenia, a podłączenie to spowodowało zagrożenie bezpieczeństwa ludzi.
Po rozpoznaniu odwołania, uwzględniając ocenę prawną i wskazania wyrażone w powyższym wyroku, decyzją z dnia 22 stycznia 2007 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ administracji wskazał, że podstawową okolicznością uprawniającą do wydania nakazu przywrócenia stanu poprzedniego jest ustalenie, że nałożone uprzednią decyzją obowiązki nie zostały wykonane. Fakt niewykonania obowiązków wynikających z decyzji ostatecznej z dnia 19 kwietnia 2002 r. jest niesporny. W toku postępowania ustalono, że skarżący nie wykonał nałożonego na niego obowiązku i odmówił udostępnienia mieszkania dla dokonania czynności sprawdzających. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ administracji publicznej stwierdził, że niniejsza sprawa doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego jest inną sprawą niż sprawa w przedmiocie doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a zatem rozpoznając niniejszą sprawę organ nie orzekał w materii uprzednio rozstrzygniętej już decyzją ostateczną. Organ administracji stwierdził, iż ocena, że skarżący dopuścił się samowoli budowlanej została dokonana już w decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 kwietnia 2002 r., od której skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wyrokiem z dnia 29 września 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 1835/02.
W skardze na powyższą decyzję Z. B. zarzucił nierozpoznanie istoty sprawy, naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 49 ustawy – Prawo budowlane, naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 110 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w sprawie, w której organ był związany swoją poprzednią decyzją, wydanie decyzji niewykonalnej, art. 7 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia podstawowych okoliczności faktycznych mających istotny wpływ na treść podejmowanej decyzji, art. 10 i art. 15 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy nierozstrzygniętej przez organ pierwszej instancji oraz nie zapoznanie strony z zebranym materiałem dowodowym oraz nie wyjaśnienie podstawowych okoliczności faktycznych i prawnych. Zarzucając powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1, 3 i 4 k.p.a., względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż organy administracji pominęły najistotniejszą kwestię dotyczącą współwłaściciela przewodu kominowego, do którego włączony został kominek lokalu nr [...]. W lokalu nr [...] w trakcie remontu zdemontowano istniejący piec kaflowy, co wskazuje na to, iż do lokalu tego przynależał przewód kominowy, do którego kominek został podłączony w 1990 r. Powołując się na treść art. 49 Prawa budowlanego skarżący wskazał, że jeżeli od daty robót upłynęło 5 lat to nie można nakazać czynności z zakresu Prawa budowlanego. Skarżący podkreślił, iż w materiale dowodowym sprawy są dokumenty, w tym postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 listopada 2002 r., pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz protokoły oględzin z dnia 15 i 17 października 2002 r., które potwierdzają fakt wykonania nałożonych na skarżącego obowiązków poprzez zamurowanie otworu kominowego. W związku z tym skarżący stwierdził, że kwestionowaną decyzję wydano w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Organ administracji w zaskarżonej decyzji nie naruszył przepisów prawa, a podniesione w skardze zarzuty są niezasadne.
Zaskarżona decyzja została wydana została w wyniku uchylenia poprzedniej decyzji wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 2305/02. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 września 2005 r. przesądził, iż podnoszony przez skarżącego zarzut orzeczenia w sprawie rozstrzygniętej poprzednio decyzja ostateczną jest niezasadny, bowiem wcześniejszą decyzją z dnia 19 kwietnia 2002 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.) nałożono na skarżącego obowiązki mające doprowadzić wykonane przez niego samowolnie roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem, a zaskarżona decyzja została wydana w wyniku niewykonania przez skarżącego nałożonych obowiązków, w trybie przewidzianym w art. 51 ust. 2 w związku z ust. 3 Prawa budowlanego. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia tożsamości spraw, wydania rozstrzygnięcia w sprawie rozstrzygniętej już uprzednio decyzją ostateczną i stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Nadto w wyroku tym wskazano na bezzasadność zarzutów skarżącego w zakresie prawidłowości dokonania ustaleń faktycznych i naruszenia zasad postępowania, przez nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez skarżącego dowodów i nieustalenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe ustalenia organu administracji, iż podłączenia komina w lokalu Nr [...] dokonano na przełomie 2000/2001 r., uczyniono to bez obowiązku zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru podłączenia, a podłączenie to spowodowało zagrożenie bezpieczeństwa ludzi. Jednocześnie Sąd ten wskazał, iż skarżący nie wywiązał się z obowiązków nałożonych decyzją z dnia 19 kwietnia 2002 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, co umożliwiało zastosowanie wobec skarżącego dyspozycji art. 54 ust. 2 w związku z ust. 3 Prawa budowlanego. Z uzasadnienia rozstrzygnięcia wynikało, iż podstawą uchylenia pierwotnej decyzji organu odwoławczego było wyłącznie naruszenie normy art. 139 k.p.a., przez wydanie decyzji na niekorzyść skarżącego przez organ odwoławczy, który rozszerzył w decyzji zakres nałożonego na skarżącego obowiązku w stosunku do obowiązku wynikającego z decyzji organu I instancji.
Rozpoznając skargę na decyzję wydaną przez organ odwoławczy w toku ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny z mocy art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest związany oceną prawną dokonaną w wyroku z dnia 29 września 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 2305/02.
Ponownie rozstrzygając sprawę organ odwoławczy uwzględnił ocenę prawną i wytyczne wynikające z wydanego wyroku, a zarzuty wniesionej skargi ocenić należy jako bezzasadne.
W szczególności za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 49 Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej ustawą z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80 poz. 718 ze zm.), znajdującym z mocy art. 7 ust. 1, zastosowanie do postępowań wszczętych przed datą wejścia ustawy zmieniającej w życie. Niezależnie od ustaleń odnośnie daty wykonania robót – na przełomie 2000/2001 r., wskazać bowiem należy, iż art. 49 Prawa budowlanego nie dotyczył robót będących przedmiotem niniejszego postępowania i nie znajdował do nich zastosowania. Przepis ten stanowił bowiem iż nie można nakazać rozbiórki, o której jest mowa w art. 48, jeżeli upłynęło 5 lat od zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części. Art. 48 wprowadzał nakaz rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie lub wybudowanego bez pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Ustawodawca wskazał jednocześnie, iż w przypadkach innych niż określone w art. 48 znajduje zastosowanie tryb przewidziany w art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Prace wykonane przez skarżącego nie stanowiły wybudowania obiektu budowlanego lub jego części i nie podlegały regulacji art. 48 i 49 Prawa budowlanego, lecz znajdował do nich, jako "przypadku innego niż określony w art. 48", zastosowanie tryb przewidziany w art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Nawet zatem ustalenie innej, niż kwestionowana przez skarżącego daty realizacji, nie mogłoby w niniejszej sprawie uzasadniać zastosowania art. 49 Prawa budowlanego.
Podkreślić należy, iż zasadniczą w niniejszej sprawie kwestią było, iż podłączenie kominka do pionu, do którego był podłączony piec gazowy sprowadziło zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Kominek podłączony został nieprawidłowo do przewodu spalinowego mieszkania Nr [...], do którego był podłączony piec gazowy centralnego ogrzewania. Pozostawało to w sprzeczności z treścią obowiązującego w dacie orzekania przez organ I instancji § 175 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz.140 ze zm.), zgodnie z którym grzewcze urządzenia gazowe, jak kotły, ogrzewacze pomieszczeń, grzejniki wody przepływowej powinny być połączone na stałe z przewodem indywidualnym kanałem spalinowym, jak również z treścią obowiązującego w dacie orzekania przez organ II instancji § 174 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zgodnie z którym grzewcze urządzenie gazowe, jak kotły, ogrzewacze pomieszczeń, grzejniki wody przepływowej, niezależnie od ich obciążeń cieplnych, powinny być połączone na stałe przewodami z indywidualnymi kanałami spalinowymi, z zachowaniem wymagań Polskich Norm dotyczących poszczególnych typów urządzeń gazowych. Przeciwna sytuacja z uwagi na wymogi przeciwpożarowe skutkuje zagrożeniem bezpieczeństwa ludzi. Z ekspertyzy technicznej z lipca 1992 r. wynikało, że kominek w mieszkaniu skarżącego Nr [...] nie był podłączony do przewodu kominowego, a właściciel przewidywał docelowo instalację paleniska zasilanego energią elektryczną. (dowód: akta administracyjne organu I instancji) Do spornego przewodu został podłączony piec gazowy centralnego ogrzewania w lokalu Nr [...]. Późniejsze podłączenie przez skarżącego do tego przewodu kominka spowodowało zagrożenie, o którym jest mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a skarżący wykonując kominek i dokonując jego podłączenia do przewodu kominowego wykonał roboty budowlane bez obowiązku zgłoszenia. Wyrokiem z dnia 29 września 2005 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 1835/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Z. B. na decyzję z 19 kwietnia 2002 r. wskazując, iż na przełomie 2000/2001 r. dokonał on podłączenia kominka do przewodu kominowego przeznaczonego do odprowadzania spalin gazowego pieca c.o. zainstalowanego w mieszkaniu Nr [...], bez wypełnienia obowiązku zgłoszenia wynikającego z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a podłączenie to spowodowało zagrożenie bezpieczeństwa ludzi. W niniejszej sprawie istniały zatem przesłanki zastosowania art. 51 ust. 2, 3 i 4 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego.
Zarzut skarżącego, iż organy administracji nie rozpoznały istoty sprawy przez pominięcie okoliczności, do którego lokalu winien przynależeć przewód kominowy, do którego dokonano podłączenia, nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący jest właścicielem samodzielnego lokalu mieszkalnego, do którego znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. Nr 80 z 2000 r. poz. 903 ze zm.) oraz kodeksu cywilnego. Kwestie własnościowe obiektu budowlanego, w tym zakres korzystania z części wspólnych budynku, nie podlegają rozstrzyganiu przez organy administracji, lecz należą do właściwości sądów powszechnych. Kwestionowanie przez skarżącego prawidłowości przydziału przewodów kominowych do korzystania przez właścicieli poszczególnych lokali nastąpić może w trybie cywilnym, a nie administracyjnym. Wydana w postępowaniu administracyjnym decyzja nie przesądza uprawnień właścicieli poszczególnych lokali do korzystania z przewodów kominowych. Jest ona jedynie konsekwencją samowolnego wybudowania i podłączenia kominka do komina w sposób sprzeczny z przepisami prawa budowlanego, sprowadzający niebezpieczeństwo pożaru.
Podnoszony przez skarżącego zarzut niewyjaśnienia okoliczności faktycznych i pominięcia ustaleń odnośnie wykonania przez skarżącego nałożonego obowiązku poprzez zamurowanie otworu kominowego, jest niezasadny. Z twierdzeń skarżącego wynika, iż dokonał on zamurowania otworu, zgodnie z nakazem zawartym w decyzji organu I instancji z dnia 28 czerwca 2002 r., we wrześniu 2002 r. Fakt ten znajduje potwierdzenie w treści znajdujących się w aktach dokumentów (m.in. postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru z dnia 5 listopada 2002 r. protokołu z dnia15 października 2002 r. i 17 października 2002 r. akta administracyjne), z których wynika, iż otwór kominowy był w dacie sporządzania tych dokumentów zamurowany. Okoliczność ta nie ma jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zasadnicze znaczenie dla oceny tego zarzutu, ma fakt, iż zamurowanie otworu nastąpiło po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Stanowiło ono zatem realizację wynikającej z tej decyzji nakazu. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę bada prawidłowość wydanej decyzji, na dzień orzekania w II instancji, prawidłowości tej decyzji nie może jednak podważać fakt jej wykonania. Zasada, zgodnie z którą organ II instancji rozpatruje sprawę na nowo i uwzględnia nowe dowody i okoliczności nieznane organowi I instancji, nie może, w ocenie Sądu, uzasadniać rozumowania, zgodnie z którym, organy odwoławcze winny dokonywać w toku prowadzonego postępowania ustaleń odnośnie faktu wykonania zaskarżonych decyzji i uchylać prawidłowe decyzje organów I instancji z uwagi na ich wykonanie po wydaniu decyzji – czy to dobrowolne czy też przymusowe. Celem tej zasady jest bowiem dwukrotne rozpatrzenie sprawy przez organy administracji dla zapewnienia stronie wszelkich gwarancji i możliwość obrony jej praw w toku postępowania administracyjnego, bez konieczności korzystania z trybów nadzwyczajnych w sytuacji zaistnienia nowych okoliczności po wydaniu decyzji I – instancyjnej. Tak rozumiany cel przepisu nie może prowadzić do podważania w toku postępowania odwoławczego zasadności decyzji organu I instancji z uwagi na okoliczność jej wykonania. Przeciwne rozumowanie prowadziłoby do sytuacji, w której, przykładowo, po przymusowym wyegzekwowaniu od strony należności pieniężnej w toku postępowania egzekucyjnego, organ II instancji uchyliłby decyzję nakładającą obowiązek pieniężny, z uwagi na fakt, iż należna kwota została uiszczona. Wykonanie przez stronę obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją administracyjną nie może zatem stanowić przesłanki jej uchylenia przez organ odwoławczy jako decyzji zbędnej czy wadliwej. W szczególności ma to istotne znaczenie w sytuacji gdy strona, mimo wykonania decyzji kwestionuje prawidłowość nałożonego obowiązku, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Fakt zamurowania przez skarżącego otworu kominowego ma zatem dla sprawy jedynie takie znaczenie, iż nałożony decyzją obowiązek nie będzie już, z uwagi na jego dobrowolne wykonanie, egzekwowany przez organ administracji w drodze przymusu. W tym kontekście zarzuty skarżącego, iż wykonanie decyzji narazi go na straty materialne i naruszy jego interes są bezprzedmiotowe.
Wbrew zarzutom skarżącego miał on możliwość w toku wieloletniego postępowania zapoznania się z materiałem dowodowym. Naruszenie przez organ administracji art. 10 § 1 k.p.a. stanowiącego, że przed wydaniem decyzji organ winien umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, nie miało wpływu na wynik sprawy. Niewątpliwe skarżący brał udział w postępowaniu, składał oświadczenia i dowody z postaci dokumentów. Skarżący nie wskazał konkretnych dowodów, odnośnie których nie mógł zająć stanowiska ani ich ewentualnego wpływu na treść wydanej decyzji. Twierdzenie skarżącego, iż organ odwoławczy rozpoznał sprawę nie będącą przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji jest błędne, a zarzut naruszenia treści art. 15 k.p.a. bezzasadny, bowiem zaskarżoną decyzją organu II instancji rozpoznano odwołanie skarżącego od decyzji I - instancyjnej wydanej w tym samym przedmiocie.
Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę jako bezzasadną.