II SA/Gd 178/24

II SA/Gd 178/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-03-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono sprzeciw
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 33 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2024 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu K. P. i J. P. od decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 25 stycznia 2024 r., nr WOP.7721.103.2021.TA w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych oddala sprzeciw.
Uzasadnienie
K. P. oraz J. P., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sprzeciw od decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 25 stycznia 2024 r., nr WOP.7721.103.2021.TA uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdańsku z dnia 27 czerwca 2023 r., nr PINB.7141.105.2019.JS.16 umarzającą postępowanie w sprawie robót budowlanych.
Sprzeciw został wniesiony w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
W dniu 29 lipca 2019 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdańsku, dalej PINB, wpłynęło pismo administratora budynku przy ul. W. [...] zgłaszające samowolę budowlaną polegającą na wykonaniu zabudowy tarasu przynależnego do lokalu przy ul. W. [...].
W dniu 4 października 2019 r. przeprowadzona została kontrola, podczas której stwierdzono, że na tarasie przynależnym do przedmiotowego lokalu mieszkalnego wykonano zabudowę - konstrukcję szkieletową z profili aluminiowych o wymiarach w planie zabudowy 4,1 m na 4,0 m i 6,1 m na 6,5 m. W dniu 29 listopada 2019 r. ponownie została przeprowadzona kontrola. Jak oświadczył J. P., będący inwestorem, wykonanie urządzenia nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia.
W piśmie z dnia 30 stycznia 2020 r. organ I instancji stwierdził, że wykonana na tarasie konstrukcja nie wpływa na bezpieczeństwo dróg ewakuacyjnych, bezpieczeństwo pożarowe, nie stanowi też żadnej uciążliwości dla pozostałych użytkowników budynku. Nie zmienia również określonych przez architekta funkcji tarasu ani powierzchni czy funkcji przyległego lokalu mieszkalnego. Nie narusza też konstrukcji samego budynku. Mając to na uwadze PINB podał, że zainstalowanie zabudowy na tarasie przedmiotowego budynku nie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia i tym samym sprawa nie podlega kontroli organów nadzoru budowlanego.
Administrator budynku w piśmie z 17 lutego 2020 r. nie zgodził się z ustaleniami organu. W związku z tym pismem nr PINB.7141.105.2019JS-05 z dnia 14 maja 2021 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdańsku zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie samowolnie wykonanej rozbudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. W. [...] w G., poprzez zabudowę (konstrukcją z profili aluminiowych przeszkloną) tarasu przynależnego do lokalu mieszkalnego przy ul. W. [...], działka nr [...], obr. [...].
W dniu 24 maja 2021 r. z organem telefonicznie skontaktował się J. P. Wskazał on, że konstrukcja nie jest przeszklona. W dniu 28 czerwca 2021 r. wpłynęło pismo K. P. oraz J. P. z dnia 22 czerwca 2021 r., którym przesłano zdjęcia wykonanie dnia 04 czerwca 2021 r. na dowód tego, że konstrukcja nie jest przeszklona. Jednocześnie poinformowali o uzyskaniu zgody Prezydenta Miasta Gdańska na budowę ogrodu zimowego.
W dniu 13 lipca 2021 r. reprezentujący administratora budynku przedłożył pismo, którym wskazał, że przedmiotowa konstrukcja wykonana jest nielegalnie, gdyż właściciel nie przedstawił żadnej dokumentacji, nie otrzymał zezwolenia ani nie złożył zgłoszenia zabudowy. Jednocześnie podał, że konstrukcja jest przeszklona.
W piśmie z dnia 30 lipca 2021 r. inwestorzy wskazali, że posiadają zaświadczenie Prezydenta Miasta Gdańsk z 27 kwietnia 2021 r. zezwalające na budowę ogrodu zimowego o powierzchni 34,4 m2. Jak wskazują wykorzystali oni cześć istniejącej pergoli o rozmiarach 55 m2 poprzez dodanie do niej przeszklenia.
W dniu 10 września 2021 r. ponownie przeprowadzona została kontrola. PINB w protokole zawarł, że istniejąca wcześniej konstrukcja została pokryta przeszkleniem. Wykonano nową ścianę przeszkloną w odległości 3,0 m od ściany budynku w wyniku czego przeszklony ogród zimowy obejmuje powierzchnię w rzucie poziomym 3,9 m na 4,0 m i 3,0 m na 6,0 m. Wody z dachu są odprowadzane z krawędzi zewnętrznej lekko nachylonego dachu do słupów. W słupach są rury odprowadzające wodę na poziom wcześniej istniejącej posadzki z płytek. Posadzka z płytek aktualnie jest przysłonięta deskami tarasowymi ułożonymi na podkładzie z legarów z drewna.
Organ I instancji pismem nr PINB.7141.105.2019.JS.13 z dnia 21 kwietnia 2023 r. zawiadomił o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w terminie siedmiu dni.
Decyzją nr PINB.7141.105.2019JS.16 z dnia 27 czerwca 2023 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdańsku umorzył postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie wykonanej rozbudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. W.[...] w G., poprzez zabudowę (konstrukcją z profili aluminiowych przeszklonych) tarasu przynależnego do lokalu mieszkalnego nr [...] budynku nr [...] przy ul. W. w G.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wykonanie samej konstrukcji z profili aluminiowych na tarasie ww. budynku nie wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę ani dokonania zgłoszenia. Z kolei część przeszkloną zabudowy (ogród zimowy) inwestorzy wykonali zgodnie z zgłoszeniem przyjętym bez sprzeciwu przez Prezydenta Miasta Gdańska. W związku z powyższym PINB stwierdził, że wykonanie ogrodu zimowego nie nastąpiło w ramach samowoli budowlanej, nie stwierdzono też naruszenia innych przepisów w tym techniczno-budowlanych, a budowa ogrodu zimowego nie stanowi rozbudowy budynku mieszkalnego.
Od decyzji tej odwołanie wniósł pełnomocnik Wspólnoty Mieszkaniowej [...]. W odwołaniu wskazał, że PINB w decyzji nie odniósł się wcale o przesłanych przez niego pism. Wskazał, że inwestorzy nie posiadają w tej sprawie prawa do dysponowania przedmiotowym tarasem na wykonanie takiej zabudowy. Ponadto podniósł, że w 2019 r. przedmiotowa konstrukcja istniała już, a nie powstała w 2021 r. po powtórnym zgłoszeniu.
Pismem z dnia 19 lipca 2023 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zlecił PINB przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. W dniu 4 września 2023 r. organ I instancji ponownie przeprowadził oględziny. Według ustaleń organu zabudowa tarasu składa się z dwóch konstrukcji. Pierwsza z nich jest konstrukcja aluminiową i nie posiada przeszklenia. Druga jest analogiczna do pierwszej, z tym, że wypełniona jest elementami szklanymi. Zdaniem PINB została wykonana zgodnie z projektem budowlanym stanowiącym załącznik do skutecznego zgłoszenia dokonanego przez inwestorów.
W dniu 25 stycznia 2024 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, dalej PWINB, wydał decyzję, w której uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W uzasadnieniu decyzji wskazał, że dokonana przez PINB ocena pierwszej konstrukcji oraz drugiej konstrukcji jest niewłaściwa. PWINB podał, że zabudowa drugiej konstrukcji powstała w 2019 r., a tylko jej wypełnienie taflami szklanymi wykonano w 2021 r, więc nie można uznać dokonanego w 2021 r. przez inwestorów zgłoszenia zamiaru wykonania takiej zabudowy jako skutecznego. Ponadto obie konstrukcje stanowią całość pod względem funkcji, formy i konstrukcji niezależnie od tego, czy część szklanych wypełnień jest zdemontowana w chwili obecnej w przedmiotowej zabudowie czy też nie. Połączone są w jedną przestrzenną całość, aluminiowe poziome rygle pierwszej i drugiej konstrukcji oraz ukośne górne elementy obu konstrukcji połączone są we wspólnych węzłach na słupkach stanowiących pionowe podparcie i przenoszących obciążenia obu konstrukcji na wspólne podstawy w tej części zabudowy.
Zdaniem organu II instancji przebudowa części budynku mieszkalnego wielorodzinnego polegająca na przebudowie elementów konstrukcyjnych wymagała w 2019 r. i wymaga obecnie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a inwestorzy takiej decyzji nie uzyskali. PWINB podkreślił, że w pierwszej kolejności powinno się dokonać analizy, czy w tej sprawie wystąpiły przesłanki jednego z punktów wymienionych w art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organowi I instancji ponownie rozpatrując sprawę nakazał zastosować tryb naprawczy określony w przepisach art. 50 i 51 Prawa budowlanego.
Od decyzji tej K. P. oraz J. P. wnieśli sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wnieśli oni o uchylenie zaskarżonej decyzji PWINB i zarzucili jej:
- naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. wzw. z art. 6 k.p.a. poprzez przyjęcie, że Decyzja PINB została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, w sytuacji, gdy postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe i postępowanie winno być - jak słusznie wskazał PINB - umorzone, gdyż wykonana konstrukcja aluminiowa zabudowy tarasu (częściowo z przesuwanymi taflami szkła) stanowi zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawa Budowlanego w zw. z § 14a ust. 2 rozporządzenia MSWiA z 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych dopuszczalną instalację urządzenia budowlanego, która nie wymaga dokonania zgłoszenia i nie jest objęta reglamentacją przez prawo budowlana, a nade wszystko została dokonana na podstawie zgłoszenia robót budowlanych do którego Prezydent Miasta Gdańska nie wniósł sprzeciwu co potwierdza zaświadczenie organu z dnia 27 kwietnia 2021 roku (WUiA-IV.6743.317-3.2021.SJ.68289); nie stanowiła też przebudowy w rozumieniu art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, gdyż nie wpływa na charakterystyczne parametry użytkowe lokalu, zaś twierdzenie WINB, że konstrukcja zabudowy tarasu skutkowała przebudową elementów konstrukcyjnych budynku nie znajduje jakiegokolwiek potwierdzenia w materiale dowodowym (art. 7, 77 i 80 k.p.a.);
- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 6 i 105 § 1 k.p.a. poprzez nieutrzymanie w mocy Decyzji PINB, z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania i brak materialnoprawnej podstawy jego prowadzenia, zważywszy także na uprzednie zgłoszenie robót budowlanych.
W uzasadnieniu sprzeciwu inwestorzy wskazali, że decyzja PINB była prawidłowa, gdyż postępowanie administracyjne w sprawie było bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu. Wykonana konstrukcja aluminiowa zabudowy tarasu w żaden sposób nie skutkowała ingerencją w konstrukcję budynku. Jaką podają inwestorzy w przypadku zabudowy balkonów i loggii konstrukcjami drewnianymi lub aluminiowymi wypełnionymi szkłem lub pleksi w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że tego rodzaju zakres robót mógłby być kwalifikowany jako rozbudowa budynku w przypadku połączenia loggii lub tarasu z pomieszczeniem mieszkalnym, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca i nie zostało wykazane przez PWINB. W przypadku zabudowy loggii i balkonów przepisy prawa nie wymagają dokonania zgłoszenia, czy tym bardziej uzyskania pozwolenia na budowę. Tym samym sprawy takie nie podlegają kontroli organów nadzoru budowlanego, co sprawia, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w przedmiocie samowoli budowlanej. Zatem wykonanie robót budowlanych polegających na montażu aluminiowej konstrukcji wypełnionej przesuwnymi szybami nie wymaga, w świetle aktualnie obowiązujących przepisów, uzyskania pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej.
W odpowiedzi na sprzeciw organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko zawarte w decyzji oraz wniósł o oddalenie sprzeciwu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuję:
Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 1634) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Z przywołanych wyżej przepisów wynika zatem, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 stycznia 2024 r. uchylająca w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdańsku z dnia 27 czerwca 2023 r. w sprawie umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie samowolnie wykonanej rozbudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. W. [...] w G., poprzez zabudowę (konstrukcja z profili aluminiowych przeszklonych) tarasu przynależnego do lokalu mieszkalnego nr [...] budynku nr [...] i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Sprzeciw został wniesiony na podstawie art. 64a p.p.s.a., zgodnie z którym od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 p.p.s.a.). Wskazać należy również, iż zgodnie z art. 64b p.p.s.a. w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 nie stosuje się. Ponadto, co istotne rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.).
Przechodząc do oceny zasadności przedmiotowego sprzeciwu wskazać na wstępie należy, że zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Określone w powyżej powołanym przepisie uprawnienia kasatoryjne organu odwoławczego mają charakter wyjątkowy i stanowią odstępstwo od przyjętej ogólnej zasady, orzekania przez ten organ, co do istoty sprawy. Przy czym wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest uzasadnione jedynie w przypadku stwierdzenia, że doszło do wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania oraz że zakres sprawy konieczny do wyjaśnienia ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Co więcej wydając decyzję kasatoryjną, organ odwoławczy jest zobligowany do wskazania, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, co wprost wynika ze zdania drugiego wyżej przywołanego przepisu art. 138 § 2 k.p.a. (por. Przybysz Piotr Marek Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany. LEX/el 2021, art. 138). Inaczej mówiąc organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną jedynie wtedy, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przy czym rozstrzygnięcie kasatoryjne może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu odwoławczego, co do stanu faktycznego sprawy, nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym w kompetencjach organu odwoławczego mieści się uzupełnienie, w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, poprzez przeprowadzenie określonego dowodu, co również wyłącza dopuszczalność wydania decyzji kasatoryjnej. Organ odwoławczy ma bowiem nie tylko obowiązek dokonania kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą przy tym te same co na organie I instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, zgodnie z wymogami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 7 maja 2019 r., IIOSK 1140/19; wyrok WSA w Kielcach z 15 lutego 2018 r., II SA/Ke 26/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasatoryjnej, co już wcześniej wskazano, jest dokonanie prawidłowości takiej decyzji pod kątem zasadnego skorzystania przez organ odwoławczy z uprawnienia wynikającego z art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola ta nie może natomiast obejmować sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne i niedopuszczalne. Zasadniczo więc, rozpoznając sprzeciw, sąd administracyjny nie powinien dokonywać bezpośrednio wykładni prawa materialnego, tym niemniej, jeśli zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny w ogóle zignorowane (por. wyrok NSA z 10 września 2019 r., I OSK 1932/19; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Rozpoznając wniesioną w tej sprawie skargę Sąd uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie naruszono prawa materialnego ani procesowego, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji.
W tym miejscu zauważyć należy, iż uchylona zaskarżoną decyzją decyzja organu I instancji wydana została na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Organ ten stwierdził bowiem, że zabudowa tarasu przynależnego do lokalu mieszkalnego nr [...] budynku nr [...] przy ul. W. [...] w G. w części składającej się z aluminiowej przestrzennej ramy bez wypełnienia nie wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę ani zgłoszenia, a w pozostałej części obejmującej wykonanie tożsamej konstrukcji z wypełnieniem poprzedzono zgłoszeniem przyjętym bez sprzeciwu przez właściwy organ architektoniczno-budowlany.
Jednakże zgodzić należy się ze stanowiskiem Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, iż zabudowa przedmiotowego tarasu składa się z dwóch części podlegających odrębnej ocenie w świetle przepisów prawa budowlanego.
Zauważyć bowiem należy, iż zgodnie z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego.
W świetle przywołanego przepisu, ocenie czy inwestorzy byli zobowiązani spełnić wymogi określone przepisami prawa budowlanego podlega zamierzenie budowlane rozumiane jako zadanie, które inwestorzy zamierzali wykonać. W ocenie Sądu zadaniem takim była zabudowa tarasu przynależnego do lokalu mieszkalnego nr [...] budynku nr [...] przy ul. W. [...] w G. jako całość. Z zebranego materiału dowodowego wynika bowiem jednoznacznie, iż zabudowa przedmiotowego tarasu jest ze sobą funkcjonalnie związana. To natomiast prowadzi do wniosku, że winna zostać ponownie dokonana ocena legalności przedmiotowej zabudowy. Podkreślić należy bowiem, iż inwestorzy rozpoczęli realizację przedmiotowego zamierzenia budowlanego już w 2019 r. bez wcześniejszego zgłoszenia czy uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż wyjaśnienia wymagają w szczególności takie kwestie jak: prawo inwestorów do dysponowania nieruchomością (części wspólne budynku) na cele budowlane, zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia z uwagi na wagę oraz sposób połączenia konstrukcji zabudowy z elementami budynku oraz zgodność zabudowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Prawidłowo zatem organ odwoławczy uznał, iż w przedmiotowej sprawie decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. oddalił sprzeciw.