II SA/Gd 1737/03

II SA/Gd 1737/03 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-02-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-12-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Barbara Skrzycka-Pilch /przewodniczący/
Jolanta Górska /sprawozdawca/
Tamara Dziełakowska
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Sygn. powiązane
II OSK 1174/06 - Wyrok NSA z 2007-09-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Sędziowie Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Protokolant Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. K. i E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 listopada 2003 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 września 2003 r., nr [...] i decyzję Prezydenta Miasta z dnia 1 lipca 2003 r., nr [...], 2. określa, że wymienione w punkcie pierwszym decyzje nie mogą być wykonane.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 1 lipca 2003r. nr [...] Prezydent Miasta ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania dla terenu działek nr [...], [...], [...] - [...], zlokalizowanych w G. przy ul. [...], [...], stanowiących własność wnioskodawcy J. S., G. S. i I. S. oraz części działki nr [...] - [...], stanowiącej pas drogowy ul. [...], będącej własnością Gminy Miasta (w celu wybudowania przyłączy instalacyjnych).
Decyzję wydano na podstawie art. 39 ust. l, art. 40 ust. l i 3 i art. 42 ustawy z 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), art. 104 Kpa oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G., zatwierdzonego uchwałą nr [...] w dniu 04.02.1988r. (Dz.Urz. Województwa Gdańskiego z 1988 r. nr 13, poz. 91), zmienioną uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia 28.04.1993 r. (Dz.Urz. Województwa Gdańskiego z 1993 r., nr 14 poz. 78) oraz uchwałą Nr [...] Rady Miasta z 30.11.1994 r. (Dz. Urz. Województwa Gdańskiego z 1994 r. nr 33, poz. 176).
W decyzji wskazano, z inwestycja polegać ma na dobudowie do istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego pomieszczenia z przeznaczeniem na sklep motoryzacyjny oraz rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku warsztatowego przy zachowaniu dotychczasowej funkcji w parterze oraz w celu powiększenia powierzchni mieszkalnej na piętrze wraz z przyłączami instalacyjnymi przy ul. [...], [...].
Wskazano także, iż zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego wnioskowana działka wchodzi w skład terenu mieszkaniowej jednostki strukturalnej Pogórze, o zabudowie mieszanej wielorodzinnej i jednorodzinnej oraz usługowej. Cały teren wymaga uporządkowania funkcjonalno - przestrzennego łącznie z infrastrukturą techniczną i społeczną oraz zielenią wewnątrzblokową i ciągami pieszymi. Teren jest oznaczony w planie symbolem A11 MN, MW.
W punkcie 2b) poz. 2 decyzji dopuszczono usytuowanie budynku od strony wschodniej, z zastrzeżeniem § 271 ust. 12 pkt l rozporządzenia o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki budowlanej, lecz nie mniejszej niż 1,5 m.
W uzasadnieniu podkreślono, iż wnioskowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G.. Potwierdza to uzgodnienie z Wydziałem Urbanistyki tut. Urzędu nr [...] z dnia 16.06.2003 r. Na etapie poprzedzającym wydanie decyzji Wydział Dróg i Komunikacji wniósł uwagi w zakresie dojazdu do działki i ilości miejsc postojowych, a warunki wynikające z uzgodnienia zawiera pkt 2b) poz. 4. Inwestycja nie narusza interesów osób trzecich przy uwzględnieniu warunków w niej zawartych, a w szczególności pkt 2d). W trakcie postępowania poprzedzającego wydanie decyzji strony nie wniosły uwag i zastrzeżeń. Inwestycję można zrealizować na przedmiotowym terenie po spełnieniu wszystkich warunków niniejszej decyzji.
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli E. B. i M. K. wskazując, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza zabudowę usługową, jednak charakter prowadzonej przez wnioskodawcę działalności jest uciążliwy i budzi sprzeciw sąsiadów. Ogromne maszyny (szlifierki, tokarki) bardzo hałasują i zanieczyszczają środowisko. Rozbudowa powierzchni warsztatowej będzie związana ze zwiększeniem ilości maszyn, co wzmoże uciążliwość (hałas, drgania). Warunki zabudowy planowanej inwestycji dopuszczają usytuowanie budynku od strony wschodniej w odległości 1,5 m od granicy. Tak bliskie sąsiedztwo zupełnie pozbawi odwołujących prywatności i spokoju. Jednocześnie ograniczy możliwość jakiejkolwiek budowy mieszkalnej na działce. Wydana decyzja narusza interesy osób trzecich.
Decyzją z dnia 19 września 2003r. nr 2566/03 Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa i art. 105 § 2 Kpa uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie wskazując, iż w piśmie z dnia 8 września 2003r. wnioskodawca J. S. oświadczył, że w związku z przedłużającym się terminem rozpoznania odwołania przez Kolegium, a tym samym braku możliwości rozpoczęcia inwestycji w tym roku, wnioskodawca postanowił całkowicie zrezygnować z inwestycji.
Złożone przez J. S. oświadczenie, z uwagi na jego treść, Kolegium uznało za równoznaczne z wycofaniem złożonego w dniu 25 marca 2003r. wniosku o wydanie decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis art. 105 § 2 Kpa stanowi, że organ administracji może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony postępowania oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Zdaniem składu orzekającego nie zachodziła żadna z negatywnych przesłanek uniemożliwiających uwzględnienie cofnięcia przez stronę wniosku o umorzenie postępowania |w przedmiotowej sprawie.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł J. S. domagając się jej uchylenia i zobowiązania organu drugiej instancji do merytorycznego rozpoznania odwołania uczestników postępowania. Skarżący podniósł, iż w piśmie z dnia 8 września 2003r. nie złożył oświadczenia o rezygnacji z realizacji planowanej inwestycji, a domaga się utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji I instancji jako zgodnej z prawem. Tym samym zaskarżona decyzja rażąco narusza przepisy Kpa.
Decyzją z dnia 7 listopada 2003r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 września 2003r. sygn. akt [...] i utrzymało wydaną w dniu 1 lipca 2003r. z upoważnienia Prezydenta Miasta decyzję nr [...] w mocy.
Decyzję wydano na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz.368 ze zm.) oraz art. 138 § l pkt l Kpa w związku z art. 40 ust. l, 42 i 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. Nr 15 z 1999 r., poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. l ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U.Nr 80, poz. 717) oraz na podstawie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Miejskiej Rady Narodowej w G. z dn. 04 lutego 1988r. (Dz. Urz. Woj. Gdańskiego Nr 13, poz. 91 ze zm.).
W uzasadnieniu wskazano, iż z treści złożonej skargi wynika, że zamiarem J. S. nie była i nie jest rezygnacja z planowanej inwestycji, o której mowa w decyzji z dnia 1 lipca 2003r. W tym stanie rzeczy Kolegium, działając na mocy art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz.368 ze zm.) postanowiło w całości uwzględnić skargę J. S. z dnia 13 października 2003r. i uchyliło wydaną przez siebie w dniu 19 września 2003r. decyzję sygn. akt [...], co daje z kolei podstawę do merytorycznego rozpoznania sprawy odwołań M. K. i E. B. od wydanej w dniu 1 lipca 2003r. z upoważnienia Prezydenta Miasta decyzji nr [...].
Merytorycznie rozpatrując złożone odwołania Kolegium wskazało, iż podstawą wydania orzeczenia w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu są ustalenia zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - stanowi o tym art. 40 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. Nr 15 z 1999 r., póz. 139 z późn. zm.). Przepis art. 42 cyt. ustawy stanowi, że decyzja ta zawiera określenie rodzaju inwestycji, warunki wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, rodzaj inwestycji, warunki zabudowy i zagospodarowania określone przepisami szczególnymi, warunki obsługi w zakresie obsługi infrastruktury technicznej, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji oraz okres ważności decyzji.
Rozpatrując charakter decyzji wydanej na podstawie art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym trzeba mieć na względzie przepis art. 43 ustawy, który stanowi, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei art. 46a pkt l ustawy stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Podstawą wydania orzeczenia w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu są ustalenia zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - stanowi o tym art. 40 ust. l ustawy.
Jak wynika z ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Miejskiej Rady Narodowej w G. z dnia 4 lutego 1988r. (Dz. Urz. Woj. Gdańskiego Nr 13, poz. 91 ze zm. ) teren wnioskowanej inwestycji położony jest w granicach obszaru objętego w planie symbolem: A11 MN, MW : tereny mieszkaniowej jednostki strukturalnej P., o zabudowie mieszanej wielorodzinnej i jednorodzinnej oraz usługowej. Cały teren wymaga kompleksowego uporządkowania funkcjonalno-przestrzennego łącznie z infrastrukturą techniczną i społeczną oraz zielenią wewnątrzblokową i ciągami pieszymi.
Wynika z powyższego, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, należy bowiem stwierdzić, że cyt. zapis planu przewiduje realizację na tym terenie nie tylko zabudowy mieszkaniowej, ale również wszelkiego rodzaju usług. Nie można zatem odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej m.in. na rozbudowie budynku warsztatowego z uwagi na fakt, że prowadzona tam działalność jest uciążliwa dla otoczenia, co podniesiono w odwołaniu.
Odnosząc się do zarzutu usytuowania części inwestycji w odległości 1,5 m od granicy działki będącej własnością odwołujących się organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji wprowadził tego rodzaju rozwiązanie działając na mocy § 12 ust. 7 pkt l rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz.690 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że dopuszcza się sytuowanie budynku, z zastrzeżeniem § 271 ust. 12 pkt l, w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki budowlanej, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, jeżeli wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Kolegium stwierdza, że ani przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym, jak również cyt. rozporządzenia nie określają żadnych kryteriów jakimi winien kierować się organ stosujący § 12 ust. 7 pkt l rozporządzenia.
Zdaniem Kolegium należy zauważyć, że cyt. przepis został wydany na podstawie art. 7 ust. 2 pkt l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r, - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z póz. zm.), która to ustawa została w swoich rozwiązaniach zsynchronizowana z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Nowe rozwiązania przyjęte w obu cyt. wyżej ustawach (i przepisach do nich wykonawczych) oparto generalnie na założeniu istnienia nowych planów zagospodarowania przestrzennego, które, w odróżnieniu od obecnie obowiązujących, regulować będą szczegółowo kwestię m.in. sposobu zagospodarowania terenu (stąd brak w wielu przypadkach, w nowej ustawie z dnia 27 marca 2003r., konieczności wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu).
W niniejszej sprawie zachodzi sytuacja, że do jej rozstrzygnięcia (w pewnym zakresie) zastosowanie mają przepisy nie w pełni dostosowane do obowiązujących, często lakonicznych i ogólnych, zapisów planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym brak jest możliwości weryfikacji przyjętego przez organ pierwszej instancji w pkt. 2 lit b. l. zaskarżonej decyzji rozwiązania.
Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania, zaś zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego (zawiera ona wszystkie elementy, o których mowa w art. 42 cyt. ustawy, w tym również dotyczące ochrony interesów osób trzecich) i procesowego.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wnieśli E. B. i M. K. domagając się jej uchylenia jako sprzecznej z planem zagospodarowania przestrzennego i naruszającej interesy osób trzecich. Skarżący stwierdzili, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa tereny, na których znajduje się wnioskowana inwestycja, jako tereny o zabudowie wielorodzinnej i jednorodzinnej oraz usługowej. Interpretacja, że dopuszcza się na tym terenie wszelkiego rodzaju usługi jest nieuzasadniona. W rozumieniu tego przepisu rodzaj usług na terenach mieszkalnych nie może mieć uciążliwego charakteru. Warunki te spełniają sklepy, punkty usługowe typu fryzjer, krawiec czy biura, ale nie wytwórnie betonów, blacharnie czy warsztaty obróbki silników, świadczące usługi w zakresie tokarstwa, ślusarstwa, gdyż jest to rzemiosło ciężkie.
Skarżący zakwestionowali dopuszczenie usytuowania budynku w odległości l,5m od granicy działki. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury, powołane w decyzji, nie określa żadnych kryteriów, jakimi powinien kierować się organ stosujący rozporządzenie. Obowiązujące przepisy Prawa budowlanego i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadzają rozwiązania oparte na nowych planach zagospodarowania przestrzennego, skoro ich nie ma, a stare nie przystają do nowych przepisów to nie można wydać precyzyjnej decyzji. Decyzja wydana przez Kolegium chroni interesy wnioskodawcy, narusza jednak interesy osób trzecich - sąsiadów. Przez wiele lat prowadzona działalność wnioskodawcy powodowała hałas, wdychanie oparów olejów i smarów. Ponadto warsztat, o którego rozbudowę obecnie występuje wnioskodawca był wybudowany bez pozwolenia na budowę i była tam nielegalnie prowadzona działalność. Dopiero w sierpniu 2002r. wydano pozwolenie na użytkowanie.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sprawa niniejsza wymagała rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.), której przepisy, pomimo utraty mocy obowiązującej z dniem 11 lipca 2003 r., z mocy art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), mają zastosowanie do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. przed dniem 11 lipca 2003 r. Przedmiotowa sprawa zainicjowana wnioskiem inwestora wszczęta została w dniu 28 kwietnia 2003 r. i nie została zakończona przed wejściem w życie nowej ustawy, a zatem organy administracji obu instancji prawidłowo zastosowały w niniejszej sprawie przepisy dotychczasowej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Zgodnie z art. 40 ust. 1 obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan ten, w świetle art. 7 powołanej ustawy, jest przepisem gminnym, czyli stanowi on tzw. prawo miejscowe obowiązujące na terenie, którego dotyczy. Zgodność bądź niezgodność z tym planem projektowanego zamierzenia inwestycyjnego jest podstawowym kryterium rozstrzygnięcia w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ma według art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym charakter wiążący organ wydający pozwolenie na budowę. Dlatego decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu powinna ogólnie określać wymagania, które przesądzą z punktu widzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o ukształtowaniu projektowanej inwestycji budowlanej w sposób wiążący projektanta /art. 34 Prawa budowlanego/, jak również organ wydający pozwolenie na budowę lub odrębną decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego /art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego/. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, powinna zawierać określenie między innymi rodzaju inwestycji, warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisów szczególnych, jak również ustalenia w zakresie infrastruktury technicznej i wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Innymi słowy, omawiana decyzja wytycza ogólne podstawowe kierunki projektowanej inwestycji budowlanej, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom, przewidzianym w prawie budowlanym i przepisach o warunkach technicznych, w tym w zakresie usytuowania budowli w stosunku do innych obiektów i sąsiednich działek budowlanych. Dla określenia tych warunków i wymagań, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, należało mieć na uwadze charakter i usytuowanie zamierzonej inwestycji, istniejącą zabudowę na sąsiednich działkach i możliwość oddziaływania na warunki korzystania z sąsiedniej zabudowy, z którymi wiąże się uciążliwość zamierzenia inwestycyjnego, dla którego ustalane są warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Dokonanie tych ustaleń na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest niezbędne dla ustalenia warunków w zakresie zabudowy działki, które będą obowiązujące dla inwestora, projektanta budowy i organu nadzoru budowlanego przy sporządzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.
W sprawie niniejszej jest poza sporem, iż nieruchomość, na której projektowana jest przedmiotowa inwestycja położona jest w obrębie terenu oznaczonego symbolem A11 MN, MW - teren zabudowy mieszanej wielorodzinnej i jednorodzinnej oraz usługowej. Cały teren wymaga uporządkowania funkcjonalno-przestrzennego łącznie z infrastrukturą techniczną i społeczną oraz przestrzenią wewnątrzblokową i ciągami pieszymi.
działce.
Usytuowanie budynków na działce budowlanej reguluje Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz.690 ze zm.). § 12 ust.7 pk 1 dopuszcza sytuowanie budynku, z zastrzeżeniem § 271 ust. 12 pkt 1, w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki budowlanej, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, jeżeli wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie precyzuje przy tym warunków niezbędnych do dokonania takiego ustalenia w decyzji. Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania nie zawierają również żadnych szczególnych uregulowań dotyczących lokalizacji budynków. Nie oznacza to jednakże swobodnego uznania organów w tym zakresie. Skoro bowiem zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja ustalająca warunki zabudowy wydawana jest na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a kryterium rozstrzygnięcia stanowi zgodność bądź niezgodność z tym planem projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, uznać należy, że możliwość takiej lokalizacji powinna wynikać z treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Treść decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest ściśle związana z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego.
Z wyrysu i wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że plan ten nie reguluje odległości projektowanych budynków od granicy sąsiednich działek. Brak było zatem podstaw do dopuszczenia lokalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki budowlanej. Zaskarżona decyzja ustalająca taką lokalizację w sytuacji, gdy plan nie wypowiada się w kwestii usytuowania budynków względem granic działek, zapadła zatem z naruszeniem prawa materialnego.
Wskazać nadto należy, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna wyraźnie określać, dla jakiego zamierzenia inwestycyjnego ustalono te warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Jasne i precyzyjne określenie w rozstrzygnięciu decyzji przyszłych zamierzeń inwestycyjnych, celu, do jakiego dążyć będzie inwestor, konieczne jest nie tylko dla niego, ale i dla osób trzecich, których uzasadnione interesy mogą być naruszone w przypadku realizacji inwestycji. Tymczasem decyzja organu pierwszej instancji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w pełni przedstawionych warunków nie spełnia. Przede wszystkim nie określono w sposób jednoznaczny, dla jakiego zamierzenia ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Z wniosku inwestora, jak i decyzji organu pierwszej instancji wynika, że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zostały ustalone dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku warsztatowego. Z powyższego, jak i z okoliczności sprawy wynika, że projektowana inwestycja ma związek z prowadzoną przez inwestora działalnością gospodarczą. Nie zostało jednak określone, o jaki rodzaj działalności może chodzić, jak również z omawianej decyzji nie wynika, do jakich rozmiarów ulegnie zwiększenie działalność gospodarcza. Ustalenia te nie są zaś obojętne dla oceny przedmiotowego zamierzenia z punktu widzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza zabudowę mieszaną wielorodzinną i jednorodzinną oraz usługową. A zatem, niezbędne było się ustalenie, czy projektowana inwestycja i zamierzone działania gospodarcze są zgodne z tymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ustaleń takich zaskarżona decyzja nie zawiera. Powyższe ma również ścisły związek z ochroną zasadniczych interesów osób trzecich i ustalenia w tej kwestii nie mogą być pozostawione wyłącznie do rozstrzygnięcia przez organy nadzoru budowlanego. Tym samym doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Ocena przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji wymaga odniesienia się do sprawy w pełnym zakresie, a więc z uwzględnieniem okoliczności i rozstrzygnięć administracyjnych poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji, zwłaszcza w sytuacji gdy istnieje między nimi bezpośredni związek. Jeżeli organ nie zastosuje środków, które są w jego dyspozycji, w celu usunięcia negatywnych skutków wadliwego załatwienia sprawy, to sąd administracyjny rozpatrując skargę może, na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Tym samym Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja oraz wydana w sprawie decyzja Samorządowego Kolegium [...] naruszają przepisy prawa i celem należytego przeprowadzenia postępowania w sprawie winny zostać uchylone.
Z przedstawionych powyżej względów Sąd uznał, iż wydane w sprawie decyzje nie mogą być pozostawione w obrocie prawnym i orzekł na podstawie art. 145 § 1 lit a i c oraz art. 135 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Na podstawie art. 152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, iż decyzje te nie mogą być wykonane. Wobec uchylenia decyzji, ich wykonanie w okresie do uprawomocnienia się wyroku, prowadziłoby bowiem do aksjologicznie nieuzasadnionego zrealizowania decyzji wadliwych i naruszało prawa skarżących.
Z uwagi na zmianę stanu prawnego, jaka nastąpiła po wydaniu decyzji przez organ I instancji, ponownie rozpatrując sprawę organ ten winien mieć na uwadze treść przepisów art. 85 – 88 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.).