II SA/Gd 1705/02

II SA/Gd 1705/02 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-05-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-07-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Andrzej Przybielski /przewodniczący sprawozdawca/
Krzysztof Retyk
Mariola Jaroszewska
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Przybielski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Asesor WSA Krzysztof Retyk, Protokolant Katarzyna Gross, po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. M. na postanowienie Wojewody z dnia 12 czerwca 2002 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie przeniesienia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżone postanowienie i zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej T. M. 10 (dziesięć) złotych tytułem kosztów postępowania.
Uzasadnienie
II SA/Gd 1705/02
UZASADNIENIE
Wojewoda postanowieniem z dnia 12 czerwca 2002 r., na podstawie art. 134 k.p.a.. po ponownym rozpatrzeniu odwołania T. M. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 11 sierpnia 2000r. zmieniającej inwestora w ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 28.09.1992r. o pozwoleniu na budowę budynków mieszkalnych szeregowych HXV/2, HXV/3, HXV/4 HXV/5, budynku mieszkalno - usługowego XV/6 i uzbrojenia terenu, w części dotyczącej budynku mieszkalno - usługowego XVI/6 położonego na działce nr [...], z inwestora Spółdzielni A na inwestora Z. K., stwierdził niedopuszczalność tego odwołania.
W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta z dnia 11 sierpnia 2000 r. w dniu 4 września 2000r. stała się ostateczna, o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru zaskarżonej decyzji przez Spółdzielnię A w G. w dniu 21 sierpnia 2000r. Organ stwierdził, iż T. M. złożyła odwołanie od decyzji ostatecznej, a zatem należało uznać, iż było ono niedopuszczalne.
T. M. wniosła skargę do Sądu, w której zarzucając naruszenie przepisów art. art. 7, 10 § 1. art. 59 § 1, art. 77" § 1, art. 79 § 1 i art. 81 w związku z art. 140 k.p.a. domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżąca o istnieniu decyzji Prezydenta Miasta z dnia 11 sierpnia 2000 r. dowiedziała się przypadkowo i niezwłocznie, za pośrednictwem organu 1 instancji, wniosła od niej odwołanie, w którym domagała się umożliwienia jej udziału w postępowaniu administracyjnym.
Skarżąca wywodziła, że jednocześnie z odwołaniem złożyła prośbę o ewentualne przywrócenie terminu- wskazując, że przysługiwał jej przymiot strony w tym postępowaniu administracyjnym. Skarżąca podniosła, że w piśmie organu I instancji z dnia 2 listopada 2000 r., przy którym przekazano organowi odwoławczemu jej wniosek, organ I instancji jednoznacznie stwierdził, iż odwołanie to zostało wniesione w terminie. W tej sytuacji miała ona pełne podstawy uważać, że nie było konieczności uruchamiania nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego w celu ochrony jej praw.
W skardze podniesiono również, że w uzasadnieniu wyroku Sądu z dnia 10 kwietnia 2002 r sygn. akt II SA/Gd 420/01 jednoznacznie wskazano, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy należy rozważyć kwestię dotyczącą zachowania terminu do wniesienia odwołania, w sytuacji, gdy z akt sprawy nie wynika (brak jednoznacznego dokumentu), kiedy decyzje organu I instancji doręczono Z. K. oraz Spółdzielni, co jest niezbędne dla ustalenia, kiedy ta decyzja stała się ostateczna.
Skarżąca wskazała, że przepis art. 134 k.p.a. przewiduje dwie odrębne sytuacje procesowe, tj. niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do jego wniesienia. Nie jest zatem dopuszczalne łączenie tego rozstrzygnięcia w jednym postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, wskazując, że decyzja Prezydenta Miasta z 11 sierpnia 2000 r. stała się ostateczna w dniu 4 września 2000 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru tej decyzji przez Spółdzielnię A w G. w dniu 21 sierpnia 2000 r.
Warunkiem skutecznego wniesienia odwołania jest zachowanie ustawowego terminu, po upływie którego decyzja organu I instancji staje się ostateczna, a strona może realizować swoje uprawnienia poprzez złożenie żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).
Skargę należało uznać za uzasadnioną.
Stosownie do obowiązującego w dacie podjęcia zaskarżonego postanowienia przepisu art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sadu wiąże w sprawie ten Sad oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Zgodnie z art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., z zastrzeżeniem art. 100, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Rozpatrując po raz pierwszy sprawę Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku w wyroku z dnia 10 kwietnia 2002 r. sygn. akt II SA/Gd 420/01 jednoznacznie wskazał, że "z akt sprawy wynika, że decyzja organu I instancji z dnia 11 sierpnia 2000 r. nie została doręczona skarżącej, która w świetle oceny Sądu była stroną postępowania dotyczącego przeniesienia pozwolenia na budowę. Sąd wskazał, że z akt sprawy nie wynika, kiedy tą decyzję doręczono pozostałym stronom, a w konsekwencji brak jest możliwości oceny, czy odwołanie wniesione zostało w terminie, tj. przed uostatecznieniem się decyzji organu I instancji. Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji w dniu 23 października 2000 r., tj. ponad dwa miesiące po dacie jej wydania. Jeżeli zatem w tym czasie decyzja organu I instancji była ostateczna, to odwołanie skarżącej, jako wniesione z uchybieniem terminu winno być załatwione w trybie art. 134 k.p.a. Skarżącej w takim przypadku przysługiwało bowiem wyłącznie prawo złożenia wniosku o wznowienie postępowania w trybie i na zasadach określonych wr art. 147 w związku z art. 148 § 1 i 2 oraz art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., przy zachowaniu przewidzianego tam terminu."
Ocena ta, zgodnie z art. 30 cyt. wyżej ustawy o NSA wiązała w tej sprawie Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Obowiązkiem organu odwoławczego przy ponownym rozpatrywaniu sprawy było zatem, nie tylko wyjaśnienie, kiedy decyzję doręczono stronom, ale również załączenie do akt sprawy dowodów - zwrotnego poświadczenia odbioru decyzji przez Spółdzielnie oraz inwestora, tj. Z. K.
W aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia 11 sierpnia 2000 r. pozostałym stronom postępowania, co uniemożliwia ocenę, czy odwołanie zostało wniesione w terminie, tj. przed uostatecznieniem się decyzji organu I instancji. Uzasadniało to uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), tj. z powodu naruszenia przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Bezzasadny jest zarzut skargi, iż w sytuacji, gdy organ I instancji przekazując odwołanie skarżącej wyraził pogląd, iż wniesione zostało ono w terminie, to stanowisko to wiązało organ odwoławczy i miało charakter dokumentu urzędowego.
Stosownie do art. 134 k.p.a. rozstrzygnięcie kwestii, czy odwołanie strony wniesione zostało w terminie należy do wyłącznej kompetencji organu odwoławczego, który stwierdza to w drodze postanowienia, które jest ostateczne. Pismo organu I instancji, przy którym przekazywane jest odwołanie nie ma oczywiście charakteru dokumentu urzędowego.
Wyjaśnić należy również skarżącej, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest wyłącznie zagadnienie procesowe, dotyczące zachowania terminu do wniesienia odwołania, wobec czego wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji organu I instancji, zawarty w piśmie z dnia 10 października 2002 r., określonym jako uzupełnienie skargi, nie mógł być przedmiotem rozważań Sądu w tej sprawie.
Ocena merytoryczna decyzji organu I instancji będzie możliwa dopiero po rozstrzygnięciu kwestii, czy odwołanie wniesiono w terminie.
Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzekł jak w sentencji wyroku.