II SA/Gd 1488/02

II SA/Gd 1488/02 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-06-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Katarzyna Krzysztofowicz /sprawozdawca/
Krzysztof Ziółkowski
Stanisław Nowakowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Nowakowski Sędziowie: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant: Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w dniu 29 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. J. na decyzję Wojewody z dnia 11 maja 2002 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części obiektu budowlanego oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 29 sierpnia 2001 roku Prezydent Miasta wydał dwie decyzje, którymi udzielił M. i M. J., zgodnie z ich wnioskiem z dnia 18 sierpnia 2001 roku, pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części pomieszczenia strychowego w obiekcie przy ulicy [...] w B. na powiększenie mieszkania nr (decyzja nr [...]) oraz udzielił pozwolenia na wykonanie koniecznych w tym zakresie robót budowlanych (decyzja nr [...]).
Od powyższych decyzji odwołanie wniósł F. C. twierdząc, iż udzielone pozwolenia naruszają prawa jego i pozostałych spadkobierców po zmarłym właścicielu nieruchomości - F. C. oraz wskazując, iż P. i T. C. nie są właścicielami ww. nieruchomości, a nadto P. C. nie ma prawa podejmować żadnych decyzji dotyczących przedmiotowej nieruchomości. Podał także, iż toczy się sprawa sądowa dotycząca uznania P. i T. C. za niegodnych dziedziczenia po ich ojcu.
Wojewoda decyzją z dnia 30 października 2001 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071) uchylił decyzję nr 1652/1/2001 udzielającą pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, iż M. i M. J. nie załączyli do wniosku dokumentu stwierdzającego, iż mają prawo dysponować nieruchomością na cele budowlane (zmienić sposób użytkowania części pomieszczenia strychowego na pomieszczenie mieszkalne). Organ stwierdził także, iż zgoda P. C. oraz T. C., udzielona M. i M. J. na realizację wnioskowanego zadania, nie spełnia tego wymogu albowiem brak jest w aktach dowodu na to, że ww. osoby mogą taką zgodę udzielić, nie są bowiem właścicielami nieruchomości.
Następnie - decyzją z dnia 5 listopada 2001 roku, [...], wydaną na podstawie art. 138 § l pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071) Wojewoda uchylił decyzję nr [...] udzielającą pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dotyczących zmiany sposobu użytkowania części pomieszczenia strychowego na pomieszczenie mieszkalne i umorzył postępowanie organu I instancji wskazując, iż projektowane prace, konieczne do zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia, nie stanowią robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.
Ponownie rozpoznając wniosek M. i M. J. Prezydent Miasta- postanowieniem z dnia 20 listopada 2001 roku, wydanym na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego - wezwał wnioskodawców aby w terminie do dnia 31 stycznia 2002 roku uzupełnili złożony wniosek z dnia 18 sierpnia 2001 roku, przedkładając aktualny dokument wykazujący ich prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i pouczył ich, że jeżeli takiego dokumentu nie złożą wydana zostanie decyzja odmowna.
Następnie - decyzją z dnia 28 lutego 2002 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo Budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz przepisów Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1995 roku w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części (Dz. U. nr 10, poz. 47), Prezydent Miasta odmówił wnioskodawcom udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części pomieszczenia strychowego w budynku przy ul. [...] w B. na powiększenie mieszkania nr. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż wnioskodawcy nie przedłożyli w zakreślonym (postanowieniem z dnia 20 listopada 2001 roku, nr [...]) terminie wskazanego w ww. postanowieniu aktualnego dokumentu wykazującego ich prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W odwołaniu od powyższej decyzji M. J. wniósł o jej uchylenie, zarzucając jej naruszenie art. 6, 7, 8 oraz 28 kodeksu postępowania administracyjnego albowiem decyzja wydana została wskutek odwołania wniesionego przez podmiot nie posiadający przymiotu strony w toczącym się postępowaniu. Jednocześnie odwołujący się - powołując się na treść art. 142 kodeksu postępowania administracyjnego - zaskarżył postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 20 listopada 2001 roku, nr [...] i wniósł o jego uchylenie.
W uzasadnieniu odwołujący się stwierdził, iż w jego ocenie organ II instancji, uwzględniając odwołanie wniesione przez F. C., dopuścił do udziału w sprawie podmiot, który nie posiada przymiotu strony w toczącym się postępowaniu. Wnosząc odwołanie od decyzji z 29 sierpnia 2001 roku F. C. winien bowiem w ocenie odwołującego się wykazać, iż toczące się postępowanie administracyjne dotyczy jego praw lub obowiązków, a z kolei obowiązkiem organu administracyjnego rozpatrującego sprawę, zgodnie z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego, było podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Odwołujący się stwierdził także, iż z uzasadnienia decyzji wydanych wskutek wniesionych przez F. C. odwołań nie wynika na jakiej podstawie organ administracji uznał, iż posiada on legitymację do występowania w sprawie jako strona, nie wiadomo także czy i w jaki sposób F. C. wykazał swoje ewentualne prawa do spadku, w tym do przedmiotowej nieruchomości. Wobec powyższego, w ocenie odwołującego się, jeżeli organ odwoławczy nie był w stanie jednoznacznie zweryfikować czy F. C. przysługuje w postępowaniu przymiot strony i legitymacja do wniesienia odwołania, nie powinien wniesionego odwołania uwzględniać.
Odwołujący się stwierdził nadto, iż w kontekście wykonanych już na podstawie nieostatecznych decyzji z dnia 29 sierpnia 2001 roku prac budowlanych w nieruchomości przy ulicy [...], zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzające jej wydanie akty administracyjne - naruszają słuszny interes obywateli, który zgodnie z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji powinny mieć na względzie przy podejmowaniu decyzji. Uznał przy tym także, iż z ww. przyczyn uzasadnione jest również zaskarżenie postanowienia Prezydenta Miasta numer 1529/2001 z dnia 20 listopada 2001 roku albowiem - biorąc pod uwagę brak legitymacji do występowania w sprawie w charakterze strony po stronie odwołującego się F. C., postanowienie to także jest bezzasadne.
Wojewoda decyzją z dnia 11 maja 2002 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071) oraz art. 81 ust. l pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 106, poz. 1126 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wskazał, iż z akt sprawy wynika, że strona skarżąca nie spełniła w wyznaczonym terminie wymogów określonych w postanowieniu Prezydenta Miasta z dnia 20 listopada 2002 roku, nr [...], tj. nie przedstawiła dokumentu potwierdzającego prawo wnioskodawcy do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Mając na uwadze powyższe organ II instancji uznał, że organ administracji architektoniczno - budowlanej obowiązany był wydać decyzję o odmowie udzielenia pozwolenia na przedmiotową zmianę sposobu użytkowania.
Odnosząc się do zasadności postanowienia Prezydenta Miasta z dnia 20 listopada 2002 roku, organ II instancji stwierdził, iż jest ono wynikiem podjętej przez Wojewodę decyzji z dnia 30 października 2001 roku, uchylającej decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 29 sierpnia 2001 roku, udzielającą pozwolenia na przedmiotową zmianę sposobu użytkowania. Wówczas to organ odwoławczy wytknął wnioskodawcom brak dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ uznał przy tym, iż podnoszone w odwołaniu zarzuty nie mogą być rozpatrzone na tym etapie postępowania, gdyż dotyczą one decyzji ostatecznej z dnia 30 października 2001 roku.
W skardze na powyższą decyzję Wojewody M. J. wniósł o jej uchylenie, zarzucając zaskarżonej decyzji:
1) naruszenie art. 6, 7, 8, 28 oraz 127 kodeksu postępowania administracyjnego albowiem została ona wydana wskutek zaskarżenia decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji przez podmiot nie będący stroną w toczącym się postępowaniu,
2) naruszenie art. 123 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie wydanie postanowienia o dopuszczeniu w charakterze strony do toczącego się postępowania F. C..
W uzasadnieniu skargi ponownie przytoczył argumenty wskazane w odwołaniu, jeszcze raz podkreślając, iż zaskarżona decyzja została wydana wskutek dopuszczeniu do udziału w postępowaniu podmiotu nie będącego stroną w sprawie. W ocenie skarżącego odwołanie wniesione przez F. C. w ogóle nie powinno być wzięte pod uwagę albowiem legitymacja czynna do jego wniesienia, jak wynika z art. 127 kodeksu postępowania administracyjnego, przysługuje jedynie stronie postępowania, a wnoszący je w żaden sposób nie wykazał, iż toczące się postępowanie administracyjne dotyczy jego praw lub obowiązków. Odwołanie jednak uwzględniono i doprowadziło ono do uchylenia wydanych w sprawie decyzji zgodnych z wnioskiem złożonym przez skarżącego.
Skarżący ponownie zarzucił organom istotne naruszenie art. 7 i 8 kodeksu postępowania administracyjnego wskazując, iż nie podjęły kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nie zbadały należycie czy F. C. posiada legitymację do występowania w sprawie jako strona. Jak wskazał bowiem skarżący F. C. nie był stroną toczącego się postępowania do momentu wydania decyzji, od której wniósł odwołanie - nie ma go na przykład w spisie osób, które decyzję tę otrzymały. W złożonych odwołaniach F. Ci. podniósł, iż zaskarżone przez niego decyzje naruszają jego prawa jako spadkobiercy po poprzednim właścicielu nieruchomości przy ulicy [...]. Nie wiadomo jednakże czy i w jaki sposób wykazał on swoje ewentualne prawa do spadku, w tym do przedmiotowej nieruchomości. Wobec powyższego, w ocenie skarżącego, jeżeli organ nie był w stanie jednoznacznie zweryfikować czy F. C. przysługuje w postępowaniu przymiot strony i legitymacja do wniesienia odwołania, nie powinien wniesionego odwołania uwzględniać.
Skarżący wskazał także, iż uwzględnienie odwołania wniesionego przez F. C. stanowi rażące naruszenie art. 123 kodeksu postępowania administracyjnego albowiem dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze strony podmiotu, który wcześniej w takim charakterze nie występował, powinno nastąpić w przewidzianej przez procedurę formie, a taką formą jest postanowienie, które winno być należycie uzasadnione i odpowiadać wymogom przewidzianym w art. 124 kodeksu postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wyjaśnił, iż w aktach znajduje się wprawdzie zgoda P. C. (podającego się, bez przedłożenia na to dowodu, za administratora budynku) oraz T. C. udzielona M. i M. J. na zmianę sposobu użytkowania części strychu przy ul. [...] w B.. Brak jest jednak dowodu na to, że osoby te mogły taką zgodę udzielić. Nie są oni bowiem właścicielami nieruchomości. Organ wskazał nadto, iż postępowanie spadkowe dotyczące ww. nieruchomości, w którym uczestniczy również F. C., nie zostało jak dotąd rozstrzygnięte, a zgodnie z zaświadczeniem Sądu Rejonowego Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia 17 kwietnia 1997r., właścicielem nieruchomości przy ul. [...] (obecnie [...] w B.) jest nieżyjący już F. C.. Organ stwierdził także, iż kwestia uznania F. C. za stronę postępowania została rozstrzygnięta decyzją ostateczną Wojewody z dnia 30 października 2001r., nr [...], która nie została zaskarżona.
Ustosunkowując się do zarzutu, iż przedmiotowe roboty związane ze zmianą sposobu użytkowania pomieszczenia strychowego zostały zakończone organ II instancji wyjaśnił, iż przed wydaniem zaskarżonej decyzji ustalił, że inwestorowi omyłkowo wydano dziennik budowy oraz przyjęto zgłoszenie o przystąpieniu do robót. Organ stwierdził także, iż w jego ocenie błąd organu administracji nie może obciążać strony i z tej przyczyny organ odstąpił od uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania organu I instancji i rozpoznał sprawę merytorycznie.
Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269).
Z treści art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo Budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.) wynika, iż zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga pozwolenia właściwego organu.
Przy czym - zgodnie z treścią przepisu § 8 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1995 roku w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części (Dz. U. nr 10, poz. 47) do wniosku o pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, o której mowa w art. 71, powinien być załączony dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Brak tego dokumentu stanowi jedną z przesłanek odmowy wyrażenia zgody na zmianę sposobu użytkowania obiektu.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż zasadnie Prezydent Miasta - ponownie rozpoznając wniosek M. i M. J. - wezwał wnioskodawców (postanowieniem z dnia 20 listopada 2001 roku) aby w terminie do 31 stycznia 2002 roku uzupełnili złożony wniosek z dnia 18 sierpnia 2001 roku przedkładając aktualny dokument wykazujący ich prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Sąd podziela stanowisko organów wyrażone w niniejszej sprawie, zgodnie z którym załączona do wniosku zgoda P. C. oraz T. C. z dnia 4 sierpnia 2001 roku, udzielona M. i M. J. na realizację wnioskowanego zadania, nie spełnia powyższego wymogu albowiem brak jest w aktach sprawy dowodu na to, że ww. osoby mogły takiej zgody udzielić, nie są bowiem właścicielami nieruchomości i nie legitymują się żadnym innym prawem, które umożliwiałoby im swobodne dysponowanie przedmiotową nieruchomością. Podobnie jak F. C., P. C. oraz T. C.należą bowiem jedynie do spadkobierców po właścicielu ww. nieruchomości.
Sąd miał przy tym także na uwadze, iż skarżący co do zasady nie kwestionował zasadności wydania ww. postanowienia, nie przeczył także, iż wnioskodawcy - po otrzymaniu przedmiotowego postanowienia w dniu 27 listopada 2001 roku (zwrotne poświadczenie odbioru postanowienia w aktach administracyjnych), nie wywiązali się z nałożonego nim obowiązku.
Skarżący zarówno skargę na decyzję Wojewody z dnia 11 maja 2002 roku, jak i zażalenie na postanowienie z dnia 20 listopada 2001 roku, oparł bowiem jedynie na stwierdzeniu, iż ww. decyzja oraz poprzedzające ją postanowienie nie zostałyby wydane gdyby organy nie dopuściły do udziału w niniejszej sprawie F. C., który w ocenie skarżącego nie jest stroną niniejszego postępowania. Zarzucił nadto organom naruszenie art. 123 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie wydanie postanowienia o dopuszczeniu F. C. do toczącego się postępowania w charakterze strony.
Mając na uwadze powyższy zarzut Sąd stwierdził, iż z akt niniejszej sprawy wynika, że właścicielem nieruchomości położonej przy ul. [...] w B. (poprzednio ul. [...]) wpisanym do księgi wieczystej był nieżyjący już F. C. (vide: zaświadczenie Sądu Rejonowego Wydziału Ksiąg Wieczystych z dnia 17 kwietnia 1997 roku).
W niniejszej sprawie pozostawało poza sporem, iż postępowania spadkowe dotyczące ww. nieruchomości nie zostały dotąd rozstrzygnięte, a F. C.bierze w nich czynny udział, domagając się ustalenia, iż jest jednym z spadkobierców, którzy dziedziczą po F. C. (powyższe wynika chociażby z treści pisma skarżącego z dnia 31 października 2001 roku, w którym potwierdza on, iż toczą się postępowania z udziałem F. C. dotyczące ustalenia powyższej kwestii).
Sąd zauważył przy tym również, iż wnosząc odwołanie F. C. stwierdził, iż udzielone przez P. C. oraz T. C. pozwolenie narusza jego prawa, jako spadkobiercy po zmarłym właścicielu nieruchomości, a wnioskodawcy (skarżący i M. J.) oraz pozostali uczestnicy niniejszego postępowania tj. T. C. i P. C., zarówno po otrzymaniu zawiadomienia o wpłynięciu odwołania złożonego przez ww. osobę, jak i po otrzymaniu decyzji Wojewody z dnia 30 października 2001r., nr [...], którą organ II instancji uwzględnił odwołanie F. C. i uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z dnia 29 sierpnia 2001 roku o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania części pomieszczenia i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, nie zakwestionowali prawa F. C. do złożenia odwołania w niniejszej sprawie i w żaden inny sposób nie podważyli ww. decyzji Wojewody, w wyniku czego decyzja ta, w której odwołujący się F. C. został uznany za stronę niniejszego postępowania, stała się ostateczna, a to właśnie ta decyzja - nie wzruszona przez strony niniejszego postępowania - stanowiła podstawę ponownego rozpoznania niniejszej sprawy.
Z tych też przyczyn Sąd uznał, iż podnoszenie na tym etapie postępowania zarzutu naruszenia art. 6, 7, 8, 28 oraz 127 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie zbadanie przez organy legitymacji F. C. do wniesienia odwołania jest chybione. Organy bowiem, właśnie kierując się treścią art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, uwzględniły zarzuty F. C. wskazane w odwołaniu i podjęły kroki zmierzające do ustalenia, czy wnioskodawcy mają należyte umocowanie do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane, a następnie, stwierdzając, iż takim umocowaniem nie dysponują, zasadnie wydały decyzję nie zezwalającą na dokonanie zmiany sposobu użytkowania obiektu.
Sąd stwierdził także, iż organy administracji, dopuszczając do udziału w sprawie w charakterze strony odwołującego się F. C., nie były zobligowane do wydania w tej kwestii oddzielnej decyzji, czy też postanowienia. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 września 1998 roku (sygn. akt IV SA 2027/96, LEX nr 43794) z treści art. 28 k.p.a. nie można wyprowadzić właściwości organu administracji do wydawania postanowień o dopuszczeniu do udziału w charakterze strony zgłaszającego się do udziału w sprawie podmiotu. Jedynie w odniesieniu do organizacji społecznych w art. 31 § 2 k.p.a. przewidziano dopuszczenie ich do udziału w sprawie na prawach strony w formie postanowienia, w pozostałych przypadkach, o czym była mowa wyżej, nie ma podstaw do orzekania o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu administracyjnym danego podmiotu.
Sąd miał przy tym także na uwadze, iż fakt zrealizowania przez skarżącego robót zmieniających sposób użytkowania części pomieszczenia w obiekcie przy ulicy [...] w B. ze strychu na pomieszczenie mieszkalne, na podstawie nieostatecznych decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania oraz o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych z dnia 29 sierpnia 2001 roku, również powoduje, iż w niniejszej sprawie skarżący nie ma możliwości uzyskania decyzji zezwalającej mu na (dokonaną już) zmianę sposobu użytkowania ww. pomieszczenia albowiem decyzja oparta na treści art. 71 Prawa budowlanego (w brzmieniu sprzed zmian wprowadzonych do Prawa budowlanego ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane - vide art. 2 ust. 3 przedmiotowej ustawy) dotyczy jedynie przyszłych inwestycji.
Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.