II SA/GD 1407/03

II SA/Gd 1407/03 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-01-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-10-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Andrzej Przybielski
Jolanta Górska /przewodniczący sprawozdawca/
Wanda Antończyk
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia NSA Andrzej Przybielski Protokolant Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. K., C. K., A. J., R. J. i D. G. na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 28 sierpnia 2003 r., nr XII/302/2003 w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.
Uzasadnienie
Rada Miasta Gdańska uchwałą z dnia 28 sierpnia 2003r. nr XII/302/2003, na podstawie art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) odrzuciła w całości zarzuty C. i W. K., A. i R. J. oraz D. G. wniesione do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Szadółki - ulica tzw. "Nowa Stężycka" w mieście Gdańsku.
W uzasadnieniu tejże uchwały organ wskazał, że uchwałą nr XLIX/1473/2002 Rada Miasta Gdańska przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Szadółki - ulica tzw. "Nowa Stężycka" w mieście Gdańsku.
Projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu (wraz z prognozą skutków wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze) w dniach od 02.05.2003 r. do 30.05.2003 r.
Rada Miasta uznała pisma wniesione między innymi przez skarżących za zarzuty do projektu planu i odrzuciła je w całości.
W odniesieniu do zarzutów W. i C. K. podniesionych w piśmie z dnia 6 czerwca 2003r. wskazano, iż w związku z planowanym przebiegiem ulicy tzw. "Nowej Stężyckiej" autorzy zarzutu nie zgadzają się, aby projektowana ulica podcinała ich działkę nr [...]. Przedmiotowa ulica przebiega bardzo blisko nowowybudowanego budynku mieszkalnego, przez środek szamba i projektowanego budynku gospodarczego, jak również przez instalację elektryczną. Jednym z celów sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest projektowanie ulic w taki sposób, aby stworzyły one spójny system drogowy zapewniający dostępność komunikacyjną wszystkich rejonów miasta. Ogólne ramy takiego układu zawarte są w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Gdańska uchwalonym uchwałą Nr XLII/1289/2001 Rady Miasta Gdańska z dnia 20.12.2001r. Projektowana ulica tzw. "Nowa Stężycka" została wyznaczona w Studium i pełni ważną rolę w układzie komunikacyjnym miasta stanowiąc element układu powiązań drogowych dla dzielnicy Południe. Łączy ona tereny wokół wsi Szadółki z gminą Kolbudy, a także z planowanym nowym Centrum Gdańska Południe w Ujeścisku i pozostałymi obszarami Gdańska Południe oraz z terenami po zachodniej stronie Obwodnicy Trójmiasta (Kokoszki, lotnisko w Rębiechowie). Studium przewiduje w rejonie omawianej ulicy zabudowę mieszkaniową i mieszkaniowo - usługową oraz w pobliżu węzła Szadółki koncentrację usług (w tym wielkoprzestrzennych obiektów handlowych) wchodzących w skład Zachodniego Pasma Usługowego. W zarysowanej perspektywie tak intensywnego rozwoju, obecnie niezagospodarowanych obszarów w rejonie wsi Szadółki, istnieje nagląca potrzeba stworzenia nowego układu komunikacyjnego obsługującego ten teren.
Ulica tzw. "Nowa Stężycka" (strefa nr 016-82) jest projektowana w klasie ulicy zbiorczej o przekroju jednojezdniowym, z linią tramwajową, na odcinku od węzła z ulicą tzw. "Nową Abrahama" do wiaduktu nad Obwodnicą Trójmiasta. Dla uzyskania rezerwacji terenu pod tę inwestycję przyjęto w planie linie rozgraniczające ulicy w minimalnej wymaganej dla tej klasy funkcjonalno-technicznej szerokości pasa drogowego, umożliwiającej realizację niezbędnych elementów zagospodarowania ulicy (chodniki, ścieżka rowerowa zbiorcza). Zgodnie z § 8 Rozp. Min. Transportu i Gosp. Morskiej z dn. 02.03.1999r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 43, póz 430) najmniejsza szerokość w liniach rozgraniczających drogi o przekroju jednojezdniowym klasy Z zbiorczej powinna wynosić 20m. W projekcie planu przyjęto szerokość 22 m z uwagi na dodatkowy przebieg linii tramwajowej i ścieżki rowerowej zbiorczej. Przedmiotowy projekt planu uszczegóławia przebieg ulicy tzw. "Nowej Stężyckiej" w porównaniu z wyznaczonym w Studium. Po wnikliwej analizie planistycznej ustalono najkorzystniejszy przebieg trasy projektowanej ulicy pod względem zarówno komunikacyjnym jak i ekonomicznym. Przy jej wytyczaniu wzięto pod uwagę między innymi ukształtowanie terenu (duże różnice wysokości) oraz dopuszczalne promienie skrętu dla torowiska tramwajowego i ulic. Zgodnie z w/w rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie dla ulicy z torowiskiem tramwajowym, w wypadku jednoczesnego występowania łuku w przekroju podłużnym i łuku w planie, promień łuku w planie nie może być mniejszy niż 200 m, natomiast pochylenie podłużne toru tramwajowego na przystanku tramwajowym i na rozjazdach nie powinno być większe niż 2,5%. Takie parametry ograniczyły do minimum wachlarz możliwych wariantów przebiegu ulicy tzw. "Nowej Stężyckiej" i narzuciły projektowane rozwiązanie. Przyjęta w projekcie planu koncepcja zakłada wyprowadzenie ruchu kołowego z wsi Szadółki na północne obecnie niezagospodarowane obszary poprzez ulicę tzw. "Nową Jabłoniową" (strefa nr 024-82) połączoną rondem z przedłużeniem ulicy Jabłoniowej (strefa nr 025-82) oraz z ulicą tzw. "Nową Stężycka" (strefa nr 016-82). Takie rozwiązanie jest możliwe kosztem terenów stanowiących w większości własność prywatną. Zapewnia jednak wyprowadzenie ruchu komunikacyjnego na północne tereny poza wieś Szadółki bez konieczności wielu wyburzeń. Działka nr [...] o powierzchni 1175 m2, stanowiąca własność składających zarzut została w projekcie przedmiotowego planu okrojona o 160 m2 pod poszerzenie ulicy tzw. "Nowej Stężyckiej" w pobliżu skrzyżowania z ulicą tzw. "Nową Jabłoniową" oraz z ulicą Jabłoniową (strefa nr 025-82) na odcinku od skrzyżowania z ulicą tzw. "Nową Jabłoniową" do skrzyżowania z ulicą Leszczynową (strefa nr 027-81). Zgodnie z przeprowadzonymi analizami planistycznymi oraz obowiązującymi przepisami jest to obszar niezbędny do wytyczenia ulicy tzw. "Nowej Stężyckiej", nie powodujący utraty walorów inwestycyjnych omawianej działki. Skrzyżowanie w postaci ronda zostało usytuowane w takim miejscu, aby umożliwiło spełnienie w/w przepisów związanych z projektowaniem dróg. W przypadku wytyczania przebiegu ulicy tzw. "Nowej Stężyckiej" uwzględniono przede wszystkim zróżnicowane ukształtowanie terenu ograniczające wybór możliwych wariantów oraz wymuszające projektowane rozwiązanie. Podkład geodezyjny, na którym został sporządzony projekt planu nie zawiera znajdującego się na przedmiotowej działce budynku mieszkalnego, którego stan surowy został zakończony, zgodnie z informacją składających zarzut, w grudniu 1999 r. Został on jednak ujęty w sporządzonej na potrzeby planu szczegółowej inwentaryzacji terenu oraz uwzględniony przy wytyczaniu przebiegu ulicy tzw. "Nowej Stężyckiej". Autorzy zarzutu podnoszą, iż ulica tzw. "Nowa Stężycka" przebiega bardzo blisko nowowybudowanego budynku mieszkalnego, przez środek szamba i projektowanego budynku gospodarczego, jak również przez instalację elektryczną. Wspomniany wyżej budynek mieszkalny znajduje się w odległości 16 m od linii rozgraniczających projektowanej ulicy. Taka odległość umożliwia swobodne zagospodarowanie terenu przedmiotowej działki. Specyfiką wytyczania dróg w mieście jest konieczność sytuowania ich często w terenie zabudowanym, dlatego nie do uniknięcia jest zaplanowanie ulic w pobliżu budynków mieszkalnych. Odległość w/w budynku mieszkalnego od krawędzi jezdni ulicy tzw. "Nowej Stężyckiej" jest na rysunku projektu planu pokazana orientacyjnie, a jej dokładny przebieg będzie skonkretyzowany na etapie projektu budowlanego. Zarzut dotyczący przebiegu drogi przez środek szamba oraz budynku gospodarczego mija się z prawdą, gdyż odległość linii rozgraniczających ulicy tzw. "Nowej Stężyckiej" od projektowanego budynku gospodarczego wynosi 3,5 m, a od szamba 2,5 m. Natomiast skrzynka z licznikiem zużycia energii elektrycznej znajduje się rzeczywiście w obszarze linii rozgraniczających ulicy i podczas realizacji trasy będzie musiała ulec przesunięciu. Planowanie przestrzenne polega między innymi na godzeniu często sprzecznych interesów zainteresowanych stron. Proponowane rozwiązanie przebiegu ulicy tzw. "Nowej Stężyckiej" jest również wynikiem kompromisu i poprzedzone zostało szeregiem analiz planistycznych.
Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. "Jeżeli w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części, w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem, stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać od gminy: odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części, albo zamiany nieruchomości na inną".
Zgodnie z art. 37 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. tereny, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala inne przeznaczenie, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem, chyba że w planie ustalono zasady ich tymczasowego zagospodarowania. Przepis art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nakazuje uwzględniać w zagospodarowaniu przestrzennym wymagania ładu przestrzennego, walory architektoniczne i krajobrazowe oraz inne wymagania tam określone. Rada Miasta rozpatrując zarzut uwzględniła okoliczności decydujące o zagospodarowaniu przestrzennym wymienione w powołanym przepisie, w szczególności wzięła pod uwagę okoliczność, iż projekt planu na terenie będącym własnością wnoszącego zarzut uwzględnia wymagania ładu przestrzennego, walory ekonomiczne przestrzeni oraz interes publiczny a także wymagania przepisów szczególnych m.in. w zakresie przepisów techniczno - budowlanych projektowania ulic.
Zgodnie z art. 140 kodeksu cywilnego właściciel może korzystać z rzeczy w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Do takich ustaw należy m.in. ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalając przeznaczenie terenu w ramach przysługującego gminie władztwa planistycznego, gmina nie narusza konstytucyjnie chronionego prawa własności. Rada gminy nie ma obowiązku uwzględnienia zarzutu do projektu m.p.z.p. nawet, gdy zostaje naruszony interes prawny lub uprawnienie wnoszącego zarzut, w przypadku, gdy dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie - na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - władztwa planistycznego, w ramach którego rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. W takiej sytuacji rada gminy działa w ramach przysługującego jej uznania. W niniejszej sprawie Rada Miasta Gdańska nie nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego, granice uznania administracyjnego nie zostały przekroczone.
A. i R. J. w piśmie z dnia 28.05.2003 r. podnieśli zarzut, iż w związku z planowanym przebiegiem ulicy tzw. "Nowej Jabłoniowej" projektowana ulica przecina działki nr [...] oraz [...] stanowiące ich własność. Wg autorów zarzutu z chwilą przeprowadzenia drogi zagrożona zostanie ich egzystencja, a zamieszkanie na w/w działkach stanie się niemożliwe. Nowoprojektowana droga przecina zabudowania gospodarcze, a przede wszystkim szklarnie.
W odniesieniu do powyższego zarzutu Rada Miasta wskazała, że ulica Jabłoniowa jest obecnie ulicą jednojezdniową i stanowi połączenie terenów Gdańska Południe z wsią Szadółki, składowiskiem odpadów w Szadółkach oraz gminą Kolbudy, a także poprzez węzeł Szadółki z Obwodnicą Trójmiasta. Większość terenów wokół ulicy Jabłoniowej poza wsią Szadółki pokrywają pola oraz nieużytki porolne. Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta Gdańska uchwalone uchwałą Nr XLI 1/1289/2001 Rady Miasta Gdańska z dnia 20.12.2001 r. przewiduje na tym obszarze zabudowę mieszkaniową oraz koncentrację usług (w tym wielkoprzestrzennych obiektów handlowych) wchodzących w skład Zachodniego Pasma Usługowego. Ponadto Studium Miasta Gdańska wyznacza w pobliżu wsi Szadółki lokalizację Centrum Gdańska Południe w Ujeścisku (pomiędzy Trasą W-Z, projektowaną ulicą tzw. "Nową Północną" a projektowaną ulicą tzw. "Nową Abrahama"). W zarysowanej perspektywie tak intensywnego rozwoju, obecnie niezagospodarowanych obszarów w rejonie wsi Szadółki, istnieje nagląca potrzeba powiększenia parametrów istniejącej ulicy Jabłoniowej oraz stworzenia nowego układu komunikacyjnego obsługującego ten teren.
Uzasadnieniem powstania ulicy tzw. "Nowej Jabłoniowej" (strefa nr 024-82) są liczenia potoków pojazdów w mieście Gdańsku wykonane przez Zespół Komunikacji Biura Rozwoju Gdańska. Obliczenia te przewidziane zostały dla wyznaczonego w Studium tzw. etapu wypełnienia struktur czyli orientacyjnie na rok 2025, Przewidywany ruch na ulicy Jabłoniowej i tzw. "Nowej Jabłoniowej" to 1170 pojazdów umownych na godzinę szczytu w kierunku Obwodnicy Trójmiasta oraz 541 pojazdów umownych na godzinę szczytu w kierunku projektowanej ulicy tzw. Nowej Abrahama tj. około 1700 pojazdów w przekroju jezdni. W przedmiotowym projekcie planu ulica tzw. "Nowa Jabłoniowa" (ulica zbiorcza Z2/2 z dwoma jezdniami po dwa pasy ruchu) stanowi przedłużenie południowego odcinka ulicy Jabłoniowej (poza granicami planu) i łączy się z ulicą tzw. "Nową Stężycką" (ulica zbiorcza Z1/2 jedna jezdnia z dwoma pasami ruchu z tramwajem) oraz z ulicą Jabłoniową (strefa nr 025-82) na odcinku od skrzyżowania z ulicą tzw. "Nową Jabłoniową" do skrzyżowania z ulicą Leszczynową (strefa nr 027-81). Układ taki zapewnia prawidłową obsługę komunikacyjną terenów przyległych stanowiąc ważny element układu powiązań drogowych dla dzielnicy Południe.
Po wnikliwej analizie planistycznej ustalono najkorzystniejszy przebieg trasy projektowanej ulicy pod względem zarówno komunikacyjnym jak i ekonomicznym. Przy wytyczaniu przedmiotowej trasy wzięto pod uwagę między innymi ukształtowanie terenu (duże różnice wysokości) oraz dopuszczalne promienie skrętu ulic oraz linii tramwajowej projektowanej w ulicy tzw. "Nowej Stężyckiej". Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, póz. 430) dla ulicy z torowiskiem tramwajowym, w wypadku jednoczesnego występowania łuku w przekroju podłużnym i łuku w planie, promień łuku w planie nie może być mniejszy niż 200 m, natomiast pochylenie podłużne toru tramwajowego na przystanku tramwajowym i na rozjazdach nie powinno być większe niż 2,5%. Takie parametry ograniczyły do minimum wachlarz możliwych wariantów przebiegu ulicy tzw. "Nowej Stężyckiej" oraz tzw. "Nowej Jabłoniowej" i narzuciły projektowane rozwiązanie.
Działka [...] o powierzchni 4047 m2 stanowiąca przedmiot zarzutu jest obecnie niezagospodarowana. Projekt planu przewiduje jej całą powierzchnie jako rezerwę terenową pod ulicę tzw. "Nową Jabłoniową" oraz fragment skrzyżowania, w postaci ronda, z ulicą Jabłoniową.
Działka nr [...] o powierzchni 5898 m2, stanowiąca również własność składających zarzut została w projekcie przedmiotowego planu także objęta w części rezerwą terenową pod ulicę tzw. "Nową Jabłoniową" (strefa nr 024-82) oraz pod skrzyżowanie w postaci ronda łączące tę ulicę z ulicą tzw. "Nową Stężycką". Obszar omawianej działki przewidziany pod planowaną rezerwę wynosi 2340 m2. Składający zarzut twierdzą, iż projektowana droga przecina położone na ich terenie zabudowania (dwa budynki gospodarcze oraz dwie szklarnie). Nie jest to prawdą, ponieważ szklarnie są oddalone od linii rozgraniczających ulicy tzw. "Nowej Jabłoniowej" w najbliższym punkcie o 8 m, natomiast budynki gospodarcze o 19 m.
Zgodnie z przeprowadzonymi analizami planistycznymi oraz obowiązującymi przepisami obszar ten jest niezbędny do wytyczenia ulicy tzw. "Nowej Jabłoniowej" i nie powoduje utraty walorów inwestycyjnych działki [...]. Podcięcie tej działki a także rezerwa działki nr [...] są konsekwencją koncepcji zakładającej wyprowadzenie ruchu kołowego z wsi Szadółki na północne obecnie niezagospodarowane obszary poprzez ulicę tzw. "Nową Jabłoniową" połączoną rondem z przedłużeniem ulicy Jabłoniowej oraz z ulicą tzw. "Nową Stężycką". Takie rozwiązanie jest możliwe kosztem terenów stanowiących w większości własność prywatną. Zapewnia jednak wyprowadzenie ruchu komunikacyjnego na północne tereny poza wieś Szadółki bez konieczności wielu wyburzeń. Podniesione przez składających zarzut zagrożenie ich egzystencji poprzez projektowaną ulicę tzw. "Nową Jabłoniową" jest przejaskrawioną wizją wydarzeń oraz jednostronnym, negatywnym i nie mającym potwierdzenia w faktach przewidywaniem następstw realizacji w/w inwestycji. Niesłuszne są również obawy autorów zarzutu dotyczące niemożności zamieszkania na działce nr [...]. Okrojenie tej działki oraz rezerwacja działki nr [...], jakkolwiek z pewnością bolesne dla składających zarzut ze względów emocjonalnych jak również materialnych, są niezbędne dla funkcjonowaniu tego obszaru Gdańska jak i pozwolą na udrożnienie ciągów komunikacyjnych w dzielnicy. Projekt planu przewiduje na przedmiotowym terenie funkcję mieszkaniowo - usługową i stwarza nowe możliwości rozwoju tego obszaru związane z położeniem w pobliżu ważnego węzła komunikacyjnego, przystanków tramwajowych oraz zalecanego obszaru koncentracji usług. Teren ten dzięki proponowanym założeniom projektowym ma szansę stać się dobrze skomunikowaną dzielnicą Gdańska o dużym potencjale atrakcyjnie położonych terenów inwestycyjnych.
Przy tworzeniu projektu planu wzięto pod uwagę alternatywne możliwości przebiegu ulicy tzw. "Nowej Jabłoniowej". Rozpatrywano między innymi koncepcję zakładającą wyprowadzenie nowej ulicy omijającej wieś Szadółki łukiem od południowego -wschodu. Takie rozwiązanie przebiegu ulicy tzw. "Nowej Jabłoniowej" jest atrakcyjne tylko z pozoru. Wymaga bowiem likwidacji szeregu prywatnych działek na jakie został podzielony ten teren, jak również wyburzenia nowowybudowanego budynku mieszkalnego. Wytyczenie ulicy o projektowanym przekroju na obszarach prywatnych wymaga wykupu tego terenu przez gminę, co stanowi znaczne obciążenie finansowe dla budżetu miasta Gdańska. Ponadto przywołane wyżej alternatywne rozwiązanie zaprzepaściłoby zawartą w projekcie planu ideę ochrony cennych pod względem przyrodniczo - krajobrazowym terenów wzdłuż doliny potoku Oruńskiego. Projektowany przebieg ulicy tzw. "Nowej Jabłoniowej" oraz ulicy tzw. "Nowej Stężyckiej" posiada tę zaletę, że kosztem stosunkowo niewielkiej ilości nowej rezerwy terenu umożliwia prawidłowe funkcjonowanie układu komunikacyjnego na omawianym obszarze.
Planowanie przestrzenne polega między innymi na godzeniu często sprzecznych interesów zainteresowanych stron. Proponowane rozwiązanie przebiegu ulicy tzw. "Nowej Jabłoniowej" i tzw. "Nowej Stężyckiej" jest również wynikiem kompromisu i poprzedzone zostało szeregiem analiz planistycznych.
Zgodnie z art. 36 ust 1 Ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. "Jeżeli w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części, w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem, stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać od gminy: odszkodowania za poniesioną rzeczywistą albo wykupienia nieruchomości lub jej części, albo zamiany nieruchomości na
Zgodnie z art. 37 ust. 1 Ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. tereny, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala inne przeznaczenie, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem, chyba że w planie ustalono zasady ich tymczasowego zagospodarowania.
Przepis art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nakazuje uwzględniać w zagospodarowaniu przestrzennym wymagania ładu przestrzennego, walory architektoniczne i krajobrazowe oraz inne wymagania tam określone. Rada Miasta rozpatrując zarzut uwzględniła okoliczności decydujące o zagospodarowaniu przestrzennym wymienione w powołanym przepisie, w szczególności wzięła pod uwagę okoliczność, iż projekt planu na terenie będącym własnością wnoszącego zarzut uwzględnia wymagania ładu przestrzennego, walory ekonomiczne przestrzeni oraz interes publiczny a także wymagania przepisów szczególnych m.in. w zakresie przepisów techniczno - budowlanych projektowania ulic.
Zgodnie z art. 140 kodeksu cywilnego właściciel może korzystać z rzeczy w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Do takich ustaw należy m.in. ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalając przeznaczenie terenu w ramach przysługującego gminie władztwa planistycznego, gmina nie narusza konstytucyjnie chronionego prawa własności. Rada gminy nie ma obowiązku uwzględnienia zarzutu do projektu m.p.z.p. nawet, gdy zostaje naruszony interes prawny lub uprawnienie wnoszącego zarzut, w przypadku, gdy dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie - na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - władztwa planistycznego, w ramach którego rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. W takiej sytuacji rada gminy działa w ramach przysługującego jej uznania. W niniejszej sprawie Rada Miasta Gdańska nie nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego, granice uznania administracyjnego nie zostały przekroczone.
D. G. w piśmie z dnia 31 maja 2003r., sprzeciwiła się pocięciu przez drogi obszaru wsi Szadółki, która jest starą enklawą mieszkaniowo - rolno - ogrodniczą znajdującą się pod opieką konserwatora zabytków. Nowy układ drogowy spowoduje wg składającej zarzut pogorszenie warunków życia okolicznych mieszkańców (hałas, spaliny drgania) i pozbawi ich możliwości uzyskiwania dochodów z hodowli zwierząt i upraw warzyw i owoców oraz może doprowadzić do zawalenia się budynków mieszkalnych. Dzielnica ta już od wielu lat znosi niedogodności związane usytuowaniem wysypiska śmieci (samochody gubiące odpadki, uciążliwy fetor). Składająca zarzut proponuje alternatywne poprowadzenie projektowanej ulicy tzw. "Nowej Jabłoniowej" poprzez pola na wschód od wsi Szadółki.
Rozpatrując ten zarzut organ wskazał, iż ulica Jabłoniowa jest obecnie ulicą jednojezdniową i stanowi połączenie terenów Gdańska Południe z wsią Szadółki, składowiskiem odpadów w Szadółkach oraz gminą Kolbudy, a także poprzez węzeł Szadółki z Obwodnicą Trójmiasta. Większość terenów wokół ulicy Jabłoniowej poza wsią Szadółki pokrywają pola oraz nieużytki porolne. Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta Gdańska uchwalone uchwałą Nr XLII/1289/2001 Rady Miasta Gdańska z dnia 20.12.2001 r. przewiduje na tym obszarze zabudowę mieszkaniową i mieszkaniowo - usługową oraz koncentrację usług (w tym wielkoprzestrzennych obiektów handlowych) wchodzących w skład Zachodniego Pasma Usługowego, w pobliżu węzła Szadółki. Ponadto wyznacza w pobliżu wsi Szadółki lokalizację Centrum Gdańska Południe w Ujeścisku (pomiędzy Trasą W-Z, projektowaną ulicą tzw. "Nową Północną" a projektowaną ulicą tzw. "Nową Abrahama").
W związku z zarysowaną perspektywą tak intensywnego rozwoju obecnie niezagospodarowanych obszarów w rejonie wsi Szadółki przedmiotowy projekt planu wyznacza nowy układ komunikacyjny umożliwiający prawidłową obsługę tego obszaru. Projekt planu zakłada wyprowadzenie ruchu kołowego z wsi Szadółki na północne obecnie niezagospodarowane obszary poprzez ulicę tzw. "Nową Jabłoniową" (strefa 024-82) połączoną rondem z przedłużeniem ulicy Jabłoniowej (strefa nr 025-82), na odcinku od skrzyżowania z ulicą tzw. "Nową Jabłoniową" do skrzyżowania z ulicą Leszczynową (strefa nr 027-81), oraz z ulicą tzw. "Nową Stężycką" (strefa nr 016-82). Takie rozwiązanie jest możliwe kosztem terenów stanowiących w większości własność prywatną. Zapewnia jednak wyprowadzenie ruchu komunikacyjnego na północne tereny poza wieś Szadółki bez konieczności wielu wyburzeń.
Uzasadnieniem powstania ulicy tzw. "Nowej Jabłoniowej" są obliczenia potoków pojazdów w mieście Gdańsku wykonane przez Zespół Komunikacji Biura Rozwoju Gdańska. Obliczenia te przewidziane zostały dla wyznaczonego w Studium tzw. etapu wypełnienia struktur czyli orientacyjnie na rok 2025. Przewidywany ruch na ulicy Jabłoniowej i tzw. "Nowej Jabłoniowej" to 1170 pojazdów umownych na godzinę szczytu w kierunku Obwodnicy Trójmiasta oraz 541 pojazdów umownych na godzinę szczytu w kierunku projektowanej ulicy tzw. Nowej Abrahama tj. około 1700 pojazdów w przekroju jezdni.
Przy tworzeniu projektu planu wzięto pod uwagę alternatywne możliwości przebiegu ulicy tzw. "Nowej Jabłoniowej". Rozpatrywano między innymi koncepcję zakładającą wyprowadzenie nowej ulicy omijającej wieś Szadółki łukiem od południowego - wschodu. Takie rozwiązanie przebiegu ulicy tzw. "Nowej Jabłoniowej" jest atrakcyjne tylko z pozoru. Wymaga bowiem likwidacji szeregu prywatnych działek na jakie został podzielony ten teren, jak również wyburzenia nowowybudowanego budynku mieszkalnego. Wytyczenie ulicy o projektowanym przekroju na obszarach prywatnych wymaga wykupu tego terenu przez gminę, co stanowi znaczne obciążenie finansowe dla budżetu miasta Gdańska. Ponadto przywołane wyżej alternatywne rozwiązanie zaprzepaściłoby zawartą w projekcie planu ideę ochrony cennych pod względem przyrodniczo - krajobrazowym terenów wzdłuż doliny potoku Oruńskiego. Projektowany przebieg ulicy tzw. "Nowej Jabłoniowej" oraz ulicy tzw. "Nowej Stężyckiej" posiada tę zaletę, że kosztem stosunkowo niewielkiej ilości nowej rezerwy terenu umożliwia prawidłowe funkcjonowanie układu komunikacyjnego na omawianym obszarze.
Przedmiotowy projekt planu uszczegóławia przebieg ulicy tzw. "Nowej Stężyckiej" w porównaniu z wyznaczonym w Studium. Po wnikliwej analizie planistycznej ustalono najkorzystniejszy przebieg trasy projektowanej ulicy pod względem zarówno komunikacyjnym jak i ekonomicznym. Przy jej wytyczaniu wzięto pod uwagę między innymi ukształtowanie terenu (duże różnice wysokości) oraz dopuszczalne promienie skrętu dla torowiska tramwajowego i ulic. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, póz. 430) dla ulicy z torowiskiem tramwajowym, w wypadku jednoczesnego występowania łuku w przekroju podłużnym i łuku w planie, promień łuku w planie nie może być mniejszy niż 200 m, natomiast pochylenie podłużne toru tramwajowego na przystanku tramwajowym i na rozjazdach nie powinno być większe niż 2,5%. Takie parametry ograniczyły do minimum wachlarz możliwych wariantów przebiegu ulicy tzw. "Nowej Stężyckiej" i narzuciły projektowane rozwiązanie.
Składająca zarzut twierdzi, iż projektowana ulica tzw. "Nowa Jabłoniowa" naruszy historyczny układ wsi Szadółki, znajdującą się pod opieką konserwatora zabytków. Poprowadzenie przedmiotowej ulicy na północ poprzez niezagospodarowane dotychczas tereny tworzy co prawda nowy układ komunikacyjny, lecz ma on na celu przede wszystkim ochronę istniejącej zabudowy we wsi Szadółki. Żaden z budynków znajdujących się na omawianym terenie nie jest wpisany do rejestru zabytków. Ochronie konserwatorskiej podlega natomiast układ urbanistyczny wsi. Polega ona głównie na odpowiednim doborze skali projektowanych budynków jak również zachowaniu takich istniejących elementów przestrzeni takich jak układ ulic czy plac przy ulicy Goszyńskiej (poza planem). Przedmiotowy projekt planu w pełni respektuje te wymagania zmieniając jedynie szerokość linii rozgraniczających istniejących ulic, natomiast ulice projektowane zostały wyprowadzone poza historyczny układ wsi.
Projekt planu został uzgodniony z Pomorskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków (uzgodnienie nr PWKZ-G/2543/2003 z dnia 14.04.2003 r.).
Specyfiką wytyczania dróg w mieście jest sytuowanie ich w terenie zabudowanym, często w sposób intensywny, dlatego nie do uniknięcia jest zaplanowanie ulic w pobliżu budynków mieszkalnych. Każda tego typu inwestycja niesie za sobą pewne zagrożenia dla środowiska jak i komfortu życia okolicznych mieszkańców. Obecne natężenie ruchu na ulicy Jabłoniowej jest przyczyną okresowego przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu, drgań oraz stężenia zanieczyszczeń powietrza w ich bezpośrednim sąsiedztwie gdzie zlokalizowane są budynki mieszkalne. Budowa nowej ulicy tzw. "Nowej Jabłoniowej", modernizacja istniejących ulic Jabłoniowej i Lubowidzkiej oraz przesunięcie głównego skrzyżowania ze wsi Szadółki na północ, pomimo zwiększenie ruchu samochodowego w tym rejonie, stwarza szansę udrożnienia ruchu samochodowego, poprawę bezpieczeństwa użytkowników drogi, jak również podniesienia walorów estetycznych otoczenia. Naruszenie interesu faktycznego zostanie zminimalizowane poprzez zastosowanie nowoczesnych technologii wykonania planowanej inwestycji gwarantują maksymalne zniwelowanie przewidywanych uciążliwości zawiązanych z funkcjonowaniem projektowanej ulicy tzw. "Nowej Jabłoniowej". Zgodnie z art. 139 Prawa Ochrony Środowiska z dnia 27.04.2001 r. (Dz. U. Nr 62 póz. 627) "Przestrzeganie wymagań ochrony środowiska związanych z eksploatacja dróg. linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów zapewniają zarządzający tymi obiektami".
Hodowla zwierząt oraz uprawa warzyw i owoców na omawianym terenie będzie mogła być kontynuowana na małą skalę w ramach wyznaczonych w projekcie planu stref mieszkaniowych i mieszkaniowo - usługowych.
Działka nr [...] o powierzchni 6691 m2 będąca własnością p. D. G. od północy została objęta rezerwą komunikacyjną pod ulicę tzw. "Nową Stężycką" (strefa 016-82) o powierzchni 742 m2, natomiast od południa rezerwą pod ulicę Lubowidzką (strefa 022-82) o powierzchni 126 m2.
Po wnikliwej analizie planistycznej ustalono najkorzystniejszy przebieg tras w/w ulic pod względem zarówno komunikacyjnym jak i ekonomicznym, o czym była mowa wyżej.
Przedmiotowy projekt planu przewiduje zmianę klasy ulicy Lubowidzkiej z lokalnej na zbiorczą Z1/2 (jedna jezdnia dwa pasy ruchu). Zmiana ta stanowi kontynuację zamysłu planistycznego zawartego w planie Szadółki rejon ulicy Lubowidzkiej uchwalonym Uchwałą nr Vl/123/2003 Rady Miasta Gdańska z dnia 27 lutego 2003 r. Plan ten ustala ulicę Lubowidzką jako ulicę zbiorczą z przejazdem w kierunku Otomina pod Obwodnicą Trójmiasta. Pomimo powiększenia parametrów ulicy Lubowidzkiej zmniejszeniu do 20 m uległa szerokość jej linii rozgraniczających w porównaniu z obowiązującym na tym terenie miejscowym szczegółowym planem zagospodarowania przestrzennego dzielnicy Jasień. Szerokość ta jest niezbędna do wyznaczenia ulicy o takiej klasie.
Zgodnie z § 8 Rozp. Min. Transportu i Gosp. Morskiej z dn. 02.03.1999r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 43, poz 430) najmniejsza szerokość w liniach rozgraniczających drogi o przekroju jednojezdniowym klasy Z zbiorczej powinna wynosić 20m.
Projekt planu przewiduje na terenie działki nr [...] oprócz rezerwy pod funkcję komunikacyjną także funkcję mieszkaniowe - usługową i stwarza nowe możliwości rozwoju tego obszaru związane z położeniem w pobliżu ważnego węzła komunikacyjnego, przystanków tramwajowych oraz zalecanego obszaru koncentracji usług. Teren ten dzięki planowanym inwestycją ma szansę stać się dobrze skomunikowaną dzielnicą Gdańska o dużym potencjale atrakcyjnie położonych terenów inwestycyjnych.
Planowanie przestrzenne polega między innymi na godzeniu często sprzecznych interesów zainteresowanych stron. Proponowane rozwiązanie przebiegu ulicy tzw. "Nowej Stężyckiej" i szerokość linii rozgraniczających ulicy Lubowidzkiej jest również wynikiem kompromisu i poprzedzone zostało szeregiem analiz planistycznych.
Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. "Jeżeli w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części, w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem, stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać od gminy: odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części, albo zamiany nieruchomości na inną".
Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. tereny, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala inne przeznaczenie, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem, chyba że w planie ustalono zasady ich tymczasowego zagospodarowania.
Przepis art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nakazuje uwzględniać w zagospodarowaniu przestrzennym wymagania ładu przestrzennego, walory architektoniczne i krajobrazowe oraz inne wymagania tam określone. Rada Miasta rozpatrując zarzut uwzględniła okoliczności decydujące o zagospodarowaniu przestrzennym wymienione w powołanym przepisie, w szczególności wzięła pod uwagę okoliczność, iż projekt planu na terenie będącym własnością wnoszącego zarzut uwzględnia wymagania ładu przestrzennego, walory ekonomiczne przestrzeni oraz interes publiczny a także wymagania przepisów szczególnych m.in. w zakresie przepisów techniczno -budowlanych projektowania ulic.
Zgodnie z art. 140 kodeksu cywilnego właściciel może korzystać z rzeczy w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Do takich ustaw należy m.in. ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalając przeznaczenie terenu w ramach przysługującego gminie władztwa planistycznego, gmina nie narusza konstytucyjnie chronionego prawa własności. Rada gminy nie ma obowiązku uwzględnienia zarzutu do projektu m.p.z.p. nawet, gdy zostaje naruszony interes prawny lub uprawnienie wnoszącego zarzut, w przypadku, gdy dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie - na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - władztwa planistycznego, w ramach którego rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. W takiej sytuacji rada gminy działa w ramach przysługującego jej uznania. W niniejszej sprawie Rada Miasta Gdańska nie nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego, granice uznania administracyjnego nie zostały przekroczone.
Skargę na powyższą uchwałę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli W. i C. K., A. i R. J. oraz D. G. wskazując, iż nie zgadzają się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Biuro Rozwoju Miasta Gdańska, że po wnikliwej analizie planistycznej ustalono najkorzystniejszy pod względem komunikacyjnym i ekonomicznym przebieg trasy ulic "Nowej Jabłoniowej" i "Nowej Stężyckiej". Stara dzielnica Szadółki stanowi zwartą zabudowę mieszkaniową, otoczoną dookoła polami, podzielonymi na niezabudowane i niezagospodarowane działki, które mogą zostać wykorzystane pod budowę nowej drogi, zarówno pomiędzy nowym osiedlem mieszkaniowym a starą częścią Szadółek lub za zabudowaniami Szadółek - w kierunku na Gdańsk-Kiełpino a obwodnicą.
Którekolwiek z wyżej przedstawionych rozwiązań będzie niosło za sobą najniższe skutki ekonomiczno-finansowe dla budżetu Miasta Gdańska jak i mieszkańców. Proponowany w w/w uchwale przebieg trasy pociągnie za sobą, poza bardzo wysokimi kosztami inwestycji, dodatkowo wysokie koszty związane z wykupem przez miasto całych zabudowanych nieruchomości (a nie tylko fragmentów działek o których mowa w uzasadnieniu) oraz budowę ekranów dźwiękochłonnych i antydrganiowych. Żadna bowiem nowoczesna technologia budowy dróg nie niweluje hałasu i drgań, które już w chwili obecnej ( przy mniejszym obciążeniu ruchem drogowym) są bardzo uciążliwe dla mieszkańców. Ponadto w nowej propozycji planu nie jest zachowana, przewidziana przepisami prawa, odległość granic działek oraz drogi od budynków mieszkalnych wbrew temu co pisze uchwałodawca.
Biorąc zatem pod uwagę skutki ekonomiczne przyjętego planu skarżący stwierdzili, że koszty planowanej inwestycji, jak wyżej wg projektu BRMG, będą dla budżetu Miasta wielokrotnie wyższe, niż przebieg trasy przez tereny obok usytuowane około 500 m dalej od planowanej trasy, tj. niezagospodarowane nieruchomości stanowiące własność gminy i osób prywatnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący w zarzutach zakwestionowali ustalenia projektu planu, a w szczególności przebieg nowego układu drogowego, który pogorszy warunki życia okolicznych mieszkańców poprzez uciążliwości tj. hałas, spaliny i drgania oraz pozbawienie możliwości uzyskiwania dochodów z hodowli zwierząt ,upraw warzyw i owoców. Podniesiono także zmiany przeznaczenia nieruchomości w części działek nr [...],[...] i [...]. Skarżący proponują alternatywne poprowadzenie projektowanej drogi poprzez pola na wschód od wsi Szadółki. Uchwałą Nr Xll/302/03 z dnia 28 sierpnia 2003 r. Rada Miasta Gdańska, odrzuciła wniesione zarzuty.
W świetle ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym Gmina jest uprawniona do ustalania przeznaczenia i kształtowania zasad zagospodarowania terenu (art. 2 ust. 1 ustawy). Ochrona prawa własności zagwarantowana w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie jest absolutna. Konstytucja zastrzega możliwość ograniczenia tego w drodze ustaw, a art. 140 kodeksu cywilnego stanowi m.in., że właściciel może korzystać z rzeczy w granicach określonych przez ustawy.
Ustawowe ograniczenia prawa własności przewidziane są w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zaś ich praktycznym wyrazem jest miejscowy plan zagospodarowania. Ograniczenia własności wynikające z planów miejscowych ustanawiane są zatem na podstawie upoważnienia zawartego w tej ustawie. Z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że prawo własności nie jest jedynym elementem podlegającym uwzględnieniu w zagospodarowaniu przestrzennym. Z treści art. 1 ust.2 w/w ustawy wynika bowiem nakaz uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym również innych niż własność okoliczności np. wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki, architektury, ochrony dóbr kultury i innych. Jak twierdzi Zygmunt Niewiadomski w artykule zamieszczonym we "Wspólnocie" obowiązek uwzględnienia w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań walorów i potrzeb określonych w komentowanym przepisie oznacza, że obowiązek ten istnieje w tym zakresie, w jakim przewidują go przepisy szczególne, zawarte zarówno w przedmiotowej ustawie, jak i w innych licznych przepisach prawa materialnego.
W sytuacji kiedy brak jest takich przepisów, przepis ust. 2 komentowanego artykułu 1 ustawy może tworzyć wprost podstawy do ograniczeń zasady swobodnego korzystania z rzeczy, określonej w art. 140 k.c. (Prawo zagospodarowania przestrzennego. W interpretacji Zygmunta Niewiadomskiego. Wspólnota 1998 r. Nr 43). Art.3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zawiera podobną treść jak art. 140 k.c. Oba te przepisy określają granice w których dysponent nieruchomości może z niej korzystać w sposób przez siebie zamierzony. Wspólnymi w obu przepisach granicami są ustawy i zasady współżycia społecznego. O ile chodzi o granice określone ustawą, a dotyczące zagospodarowania terenu, to wyznaczone one zostały przede wszystkim w art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie zaś do tego przepisu ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Uregulowanie to stanowi przedmiotowe ograniczenie w sposobie wykonywania prawa do nieruchomości, poddając korzystanie z nieruchomości rygorom wynikającym z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co stanowi zamierzone przez ustawodawcę wyraźne odstępstwo od zasady swobodnego korzystania z rzeczy, wyrażonej w art. 140 k.c.
Sam fakt naruszenia ustaleniami planu interesu prawnego lub uprawnienia świadczy o tym, że podmiot którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone ma prawo wnieść zarzut, lecz z faktu tego jednak nie wynika, że organ ma obowiązek uwzględnić zarzut, albo że uchwała gminy odrzucająca zarzut została podjęta z naruszeniem prawa. Za naruszenie prawa nie można uznać działań gminy podejmowanych w granicach przysługujących jej na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, uprawnień do stanowienia planów zagospodarowania przestrzennego, które pozwalają jej na ustalenie przeznaczenia i zasad gospodarowania terenem. Mimo, że naruszony zostaje prawem chroniony interes, w szczególności wynikający z uprawnień właścicielskich rada nie ma obowiązku uwzględnienia zarzutu i nie można skutecznie podnieść, iż zgłoszony zarzut odrzuciła.
Z uwagi na powyższe, mając na względzie podniesione w skardze zarzuty organ wyjaśnił, że projektowane ulice tzw. "Nowa Stężycka", tzw. "Nowa Jabłoniowa" oraz Jabłoniowa stanowią fragment układu komunikacyjnego dzielnicy Gdańska Południe. W kierunku wschód - zachód łączą one planowane nowe Centrum Gdańska Południe w Ujeścisku z pozostałymi obszarami Gdańska Południe oraz z terenami po zachodniej stronie Obwodnicy Trójmiasta (Kokoszki, lotnisko w Rębiechowie), a w kierunku północ - południe w/w ulice stanowią dogodne powiązanie komunikacyjne pomiędzy tzw. "Trasą W-Z" a Obwodnicą Trójmiasta i dalej gminą Kolbudy. Ogólne ramy takiego układu zawarte są w "Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta Gdańska" uchwalonym uchwałą Nr XLI l/1289/2001 Rady Miasta Gdańska z dnia 20 grudnia 2001r. "Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta Gdańska" przewiduje w rejonie omawianych ulic zabudowę mieszkaniową i mieszkaniowo - usługową oraz w pobliżu węzła Szadółki koncentrację usług (w tym wielkoprzestrzennych obiektów handlowych) wchodzących w skład Zachodniego Pasma Usługowego.
Projekt planu uszczegóławia wyznaczone w Studium ulice wybierając najkorzystniejszy wariant ich przebiegu. Przy wyborze wariantów brano pod uwagę przede wszystkim: poprawne funkcjonowanie projektowanych ulic w układzie miejskim, spełnienie wymaganych warunków technicznych dotyczących projektowanych ulic i ekonomię rozwiązań. Według obliczeń komunikacyjnych dla wyznaczonego w Studium tzw. etapu wypełnienia struktur czyli orientacyjnie na rok 2025 przewidywany ruch na ulicy Jabłoniowej i tzw. "Nowej Jabłoniowej" to 1170 pojazdów umownych na godzinę szczytu w kierunku Obwodnicy Trójmiasta oraz 541 pojazdów umownych na godzinę szczytu w kierunku projektowanej ulicy tzw. Nowej Abrahama tj. około 1700 pojazdów w przekroju jezdni, natomiast na ulicy tzw. "Nowej Stężyckiej" około 320 pojazdów umownych na godzinę szczytu. W zarysowanej perspektywie tak znacznego obciążenia ruchu oraz intensywnego rozwoju, obecnie niezagospodarowanych obszarów w rejonie wsi Szadółki, istnieje nagląca potrzeba stworzenia nowego układu komunikacyjnego obsługującego ten teren. Głównym założeniem układowym projektowanych ulic była próba ominięcia historycznych zabudowań wsi Szadółki. Planowanie przestrzenne polega między innymi na godzeniu często sprzecznych interesów zainteresowanych stron. Proponowane rozwiązanie przebiegu ulicy tzw. "Nowej Stężyckiej" jest również wynikiem kompromisu i poprzedzone zostało szeregiem analiz planistycznych. Przy sporządzaniu projektu przedmiotowego planu wzięto pod uwagę następujące opcje ich przebiegu:
Wariant l pokazany na załączniku graficznym przewidywał poprowadzenie ulicy (tak jak sugerują to skarżący) tzw. "Nowej Jabłoniowej" poza obszarem planu w odległości około 500 m na wschód istniejącej ulicy Jabłoniowej. Zapewnia on korzystne dla skarżących rozwiązanie, jednak po głębszej analizie został odrzucony ze względu na następujące wady:
1)pod względem układowym wariant ten rezygnuje z przedłużenia ulicy tzw. "Nowej Jabłoniowej" na północ w kierunku projektowanej tzw. "Trasy W-Z". Rozwiązanie takie uwzględnia tylko kierunek wschód - zachód. W kierunku północnym ruch zostaje wprowadzony w istniejącą ulicę Leszczynową o znaczeniu lokalnym. Tym samym degradacji ulega jedno z podstawowych założeń tej arterii jakim jest czytelne połączenie Obwodnicy Trójmiasta z tzw. "Trasą W-Z"
2)następstwem wariantu l jest likwidacja walorów inwestycyjnych sześciu prywatnych działek. Rozwiązanie proponowane w projekcie planu uniemożliwia zagospodarowanie tylko jednej działki prywatnej.
3)pod względem ekonomicznym jest to wariant bardzo niekorzystny. Przy uzasadnionej wyżej konieczności poprowadzenia układu ulic Jabłoniowej i tzw. "Nowej Stężyckiej" podłączenie ulicy tzw. "Nowej Jabłoniowej" wymaga wykupu przez gminę około 16000 m2 gruntów prywatnych. Projekt planu przewiduje wykorzystanie około 270 m istniejącej ulicy Jabłoniowej i jedynie na fragmencie nową rezerwę na gruntach prywatnych. W sumie daje to około 6000 m2 do wykupu.
4)proponowany w wariancie l przebieg ulicy tzw. "Nowej Jabłoniowej" graniczy na odcinku około 200 m bezpośrednio z wyznaczonym w obowiązującym mpzp Szadółki rejon ulicy Jabłoniowej i tzw. "Nowej Abrahama" terenem ekologiczno -krajobrazowym. Jest to obszar cenny pod względem przyrodniczym jak i krajobrazowym (ciąg pieszo - rowerowy) położony wzdłuż doliny potoku Oruńskiego. Oddalenie projektowanej ulicy od potoku spowoduje wyburzenie niedawno wybudowanego budynku mieszkalnego.
5)wariant l przewiduje skrzyżowanie ulicy tzw. "Nowej Jabłoniowej" z ulicą Jabłoniową w odległości około 30 m od innego skrzyżowania tj. ulicy Jabłoniowej z ulicą, której wjazd został wyznaczony w obowiązującym mpzp Szadółki rejon ulicy Lubowidzkiej. Przewiduje się znaczne obciążenie tego węzła ze względu na dopuszczenie w w/w planie funkcji usług o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, jak również z powodu planowanego przedłużenia ulicy od wyznaczonego wjazdu w kierunku projektowanej tzw. "Trasy W-Z". W efekcie takiego rozwiązanie powstałoby dodatkowe pełne skrzyżowanie czterech ulic, wadliwe pod względem komunikacyjnym.
6)proponowany w wariancie l przebieg ulicy tzw. "Nowej Jabłoniowej" wymaga zmiany niedawno uchwalonego mpzp Szadółki rejon ulicy Jabłoniowej i tzw. "Nowej Abrahama" co jest dodatkowym kosztem dla gminy.
Wariant II zakładał przesunięcie układu projektowanych ulic Jabłoniowej i tzw. "Nowej Stężyckiej" w kierunku północnym. Wizualnie oraz ze względu na rytm i tzw. "moduł" wydaje się bardziej korzystny od przyjętego w projekcie planu. Taki też przebieg miały projektowane trasy w pierwotnej wersji projektu planu. Jednak po głębszej analizie planistycznej oraz sporządzeniu dokładnej niwelety terenu wariant ten został odrzucony.
Ulica tzw. "Nowa Stężycka" (strefa nr 016-82) jest projektowana w klasie ulicy zbiorczej o przekroju jednojezdniowym, z linią tramwajową, na odcinku od węzła z ulicą tzw. "Nową Abrahama" do wiaduktu nad Obwodnicą Trójmiasta. Dla uzyskania rezerwacji terenu pod tę inwestycję przyjęto w planie linie rozgraniczające ulicy w minimalnej wymaganej dla tej klasy funkcjonalno-technicznej szerokości pasa drogowego, umożliwiającej realizację niezbędnych elementów zagospodarowania ulicy (chodniki, ścieżka rowerowa zbiorcza). Zgodnie z § 8 rozp. Min. Transportu i Gosp. Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz 430) najmniejsza szerokość w liniach rozgraniczających drogi o przekroju jednojezdniowym klasy Z zbiorczej powinna wynosić 20 m. W projekcie planu przyjęto szerokość 22 m z uwagi na dodatkowy przebieg linii tramwajowej i ścieżki rowerowej zbiorczej.
Ponadto zgodnie z w/w rozporządzeniem dla ulicy z torowiskiem tramwajowym, w wypadku jednoczesnego występowania łuku w przekroju podłużnym i łuku w planie, promień łuku w planie nie może być mniejszy niż 200 m, natomiast pochylenie podłużne toru tramwajowego na przystanku tramwajowym i na rozjazdach nie powinno być większe niż 2,5%, zaś spadek terenu na terenie skrzyżowań ulic nie może przekraczać 3%. Ponieważ projekt planu przewiduje lokalizację przystanków tramwajowych w pobliżu głównego skrzyżowania pomiędzy ulicami Jabłoniową tzw. "Nową Jabłoniową" oraz tzw. "Nową Stężycka" (takie usytuowanie przystanków jest wynikiem analiz odległości od przystanków planowanych w rejonie skrzyżowania ulic Jabłoniowej i tzw. "Nowej Abrahama") niezbędne jest wyznaczenie znacznego terenu spełniającego wymienione powyżej parametry. Przedstawione w wariancie II rozwiązanie skutkowałoby rozległymi robotami ziemnymi przy realizacji projektowanego skrzyżowania. To z kolei spowodowałoby poszerzenie linii rozgraniczających skrzyżowania, a w efekcie większą rezerwą terenu na gruntach prywatnych.
W/w argumenty ograniczyły do minimum wachlarz możliwych wariantów przebiegu ulicy tzw. "Nowej Stężyckiej" i narzuciły rozwiązania przyjęte w projekcie.
Poza w/w wariantami we wstępnych pracach projektowych odrzucono od razu pomysł poprowadzenia ulicy tzw. "Nowej Jabłoniowej" na całej długości po śladzie istniejącej ulicy Jabłoniowej. Rozwiązanie skutkowałoby całkowitym rozcięciem historycznego układu wsi Szadółki oraz wyburzeniem wielu budynków mieszkalnych.
Innym pomysłem było poprowadzenie ulicy tzw. "Nowej Jabłoniowej" na zachód od istniejącej ulicy Jabłoniowej w kierunku Kiełpina. Ta opcja została odrzucona ze względu na zbyt bliskie sąsiedztwo ewentualnego skrzyżowania z ulicą Jabłoniową od skrzyżowania z ulicą której wjazd został wyznaczony w obowiązującym mpzp Szadółki rejon ulicy Lubowidzkiej. Ponadto odgięty na zachód przebieg projektowanej arterii jest sprzeczny z głównym, prognozowanym natężeniem ruchu o kierunkach południe-wschód.
Na podstawie przeprowadzonych wnikliwych analiz, wbrew podniesionym przez skarżących zarzutom, wybrano wariant najbardziej korzystny pod względem zarówno komunikacyjnym jak i ekonomicznym. Przy lokalizacji inwestycji celu publicznego, a takimi są z pewnością projektowane ulice, nie da się uniknąć kosztów ponoszonych zarówno przez gminę jak i mieszkańców, w celu zapewnienia niezbędnych w aglomeracji miejskiej połączeń komunikacyjnych. Koszty związane z wykupem terenów prywatnych, jak i z budową ulic, infrastruktury technicznej, ekranów akustycznych itp. są naturalną konsekwencją planowania przestrzennego, a co za tym idzie rozwoju miasta. Omawiany projekt planu ogranicza do minimum skutki finansowe związane z wykupem gruntów prywatnych przez gminę. Wbrew twierdzeniom skarżących, na omawianym obszarze planu przeznacza się pod wykup w całości tylko jedną działkę stanowiącą między innymi przedmiot jednego z zarzutów. Pozostałe obszary to niezbędne dla budowy drogi tylko niewielkie fragmenty działek prywatnych. Doceniając troskę skarżących o budżet gminy, należy także uzmysłowić sobie korzyści jakie dla miasta spowoduje realizacja projektowanych dróg. Pozorna strata finansowa stwarza szansę rozwoju niezagospodarowanych dotąd terenów Gdańska Południe. Inwestycja w infrastrukturę, w tym przypadku drogi, otwiera nowe możliwości inwestowania, a co za tym idzie również zyski dla miasta i nowe miejsca pracy.
Skarżący wnoszą ponadto, iż żadna nowoczesna technologia budowy dróg nie zniweluje hałasu i drgań, które już w chwili obecnej (przy mniejszym obciążeniem ruchem drogowym) są bardzo uciążliwe dla mieszkańców. Należy wskazać jednak, że realizacja projektowanego układu komunikacyjnego na tym terenie, pomimo zwiększenia ruchu samochodowego w tym rejonie, stwarza szansę udrożnienia ruchu samochodowego, poprawę bezpieczeństwa użytkowników drogi, jak również podniesienia walorów estetycznych otoczenia. Zastosowanie nowoczesnych technologii wykonania planowanej inwestycji gwarantują maksymalne, choć z pewnością nie całkowite zniwelowanie przewidywanych uciążliwości zawiązanych z funkcjonowaniem projektowanych ulic.
Jednak kwestie dotyczące szeregu utrudnień dla otoczenia w przypadku realizacji zamierzonej inwestycji ( hałas, utrudnienia komunikacyjne ), w istocie nie stanowi naruszenia prawa materialnego, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesu faktycznego, a nie interesu prawnego rozumianego jako złamanie konkretnej normy prawnej"( wyrok z 07.07.1999 r. NSA w Warszawie IV SA1492/98).
Kolejnym zarzutem skierowanym przez skarżących jest niezachowanie przewidzianej przepisami prawa odległości granic działek oraz drogi od budynków mieszkalnych. Specyfiką wytyczania dróg w mieście jest sytuowanie ich w terenie zabudowanym, często w sposób intensywny, dlatego nie do uniknięcia jest zaplanowanie ulic w pobliżu budynków mieszkalnych. Projekt planu wyznacza optymalne linie rozgraniczające tereny przewidziane pod komunikację, zgodnie z przepisami prawa. Narysowane na projekcie planu ulice są jedynie elementem zalecanym ukazującym w sposób bardziej czytelny ideę całego układu. Konkretyzacja i uszczegółowienie przebiegu ulic odbywa się na etapie projektu budowlanego.
W skardze z dnia 7 października 2003 r. podpisanej przez W. i C. K., A. i R. J. i D. G., na uchwałę Nr Xll/302/03 Rady Miasta Gdańska z dnia 28 sierpnia 2003 r. skarżący nie wskazują w szczególności bezpośrednio na naruszenie ich własnego interesu prawnego, kwestionując głównie samo usytuowanie przebiegu drogi i uciążliwości z niej wynikających, dla ogółu mieszkańców dzielnicy Szadółki. Sytuacja skarżących dotycząca określenia, jak ustalenia projektu planu wpływają bezpośrednio na ograniczenia ich sfery prawa własności, została szczegółowo i wyczerpująco przeanalizowana w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały w pakt 1, 2 i 6. Projekt planu uzyskał wymagane prawem uzgodnienia, w tym od organów uzgadniających i opiniujących plan pod kątem zgodności z przepisami prawa. Na Gminie wypełniającej zadania własne, ciąży obowiązek realizacji wytyczenia właściwego, bezpiecznego przebiegu drogi publicznej, zapewniającej dostępność i obsługę komunikacyjną dla wszystkich podmiotów wspólnoty gminnej. Zgodnie z art.7 ust. l i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591), do zadań własnych gminy należą sprawy m. in. ładu przestrzennego, gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego .
Dlatego też Gmina ma prawo samodzielnie decydować o zaspokajanie potrzeb wspólnoty samorządowej w tym zakresie, ustalając w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego linie rozgraniczające ulice, place, drogi publiczne, a także tereny przeznaczone dla realizacji celów publicznych i linie rozgraniczające te tereny. W konsekwencji - zgodnie z przepisami art. 4 ust. l, art. 7 i art. l0 ust. l pkt 2 i 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym dopuszczalna i legalna będzie ingerencja Gminy w uprawnienia właścicielskie skarżących na obszarze ich nieruchomości, gdzie w nowym projekcie mpzp przewiduje się w niezbędnym zakresie przeznaczenie na cel publiczny - przebieg drogi gminnej. Przepis art. 10 ust.1 pkt 2 i 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż w planie miejscowym ustala się tereny przeznaczone do realizacji celów publicznych oraz linie rozgraniczające te tereny, jak również linie rozgraniczające drogi publiczne. Projektowana droga publiczna służąca ogółowi mieszkańców uwzględnia istniejące uwarunkowania oraz interes społeczny. Przebieg tej drogi stanowi podstawowy element układu ulicznego w mieście Gdańsku przewidziany w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w mieście Gdańsku". Rada Gminy ma prawo uchwalić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym określone tereny mogą być przeznaczone dla realizacji celów publicznych niezależnie od tytułów prawnych poszczególnych podmiotów do tych terenów i takiej polityki planistycznej gminy nie można poczytać za sprzeczną z prawem (wyrok NSA w Gdańsku z dnia 19.12.2001 r. sygn. akt II SA/Gd 537/01).
Nadto w wyroku z dnia 5 października 1999 r. oraz z dnia 27 maja 1999 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że badając legalność uchwały NSA nie jest uprawniony do wkraczania w ocenę celowości i słuszności działania administracji (sygn. akt II SA/Gd 630/99 i II SA/Gd1714/98).Takie stanowisko prezentuje również Jan Zimmermann w artykule "Zarzuty i Protesty w procedurze planowania przestrzennego".
W ocenie organu zaskarżona uchwała została podjęta prawidłowo zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i z zachowaniem procedury tam określonej oraz na podstawie przepisów upoważniających zawartych w ustawie o samorządzie gminnym.
Na rozprawie w dniu 4 stycznia 2006r. skarżący zarzucili, że w trakcie posiedzenia Rady Miasta Gdańska, podczas którego rozpatrywane były zgłoszone zarzuty, nie udzielono skarżącym głosu,
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Kontrola zgodności zaskarżonej decyzji z prawem dokonywana jest przez Sąd w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie orzekania przez organy administracji. Dlatego Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w oparciu o przepisy nieobowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. nr 15 z 1999 r., poz. 139 ze zm.), zastąpionej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm. ), która obowiązuje od 11 lipca 2003 r.
Skarga nie jest zasadna.
Rozpoznając skargę na uchwałę o odrzuceniu zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy mieć na uwadze, iż w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym zamieszczono jedynie unormowanie dopuszczające możliwość wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na taką uchwałę (art. 24 ust. 4 tej ustawy). Brak jest natomiast w tej ustawie przepisów, które wskazywałyby kryteria kontroli zaskarżonej w tym trybie uchwały rady gminy. Mając jednak na uwadze treść art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, który - z racji umieszczenia w ustawie regulującej ustrój i właściwość sądów administracyjnych - posiada charakter ogólnego unormowania, stwierdzić można, że również w tym przypadku sąd administracyjny sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem.
Oceniając zgodność uchwały o odrzuceniu zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z prawem należy mieć na uwadze cel instytucji zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Jak stanowi art. 1 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawa ta określa zakres oraz sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele i ustalania zasad ich zagospodarowania, przyjmując rozwój zrównoważony jako podstawę tych działań, a także określa zasady i tryb rozwiązywania konfliktów między interesami obywateli, wspólnot samorządowych i państwa w tych sprawach. Z kolei według art. 24 ust. 1 cytowanej ustawy zarzut mógł wnieść każdy, kogo interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Już z zestawienia tych dwóch przepisów wynika, że możliwość wniesienia zarzutu miała służyć rozwiązywaniu konfliktów, pojawiających się w trakcie określania przeznaczania terenów i zasad ich zagospodarowania.
Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowy projekt planu dotyczy interesów prawnych skarżących skoro są oni właścicielami terenu objętego opracowaniem projektu, a przeznaczenie stanowiących własność skarżących nieruchomości w projekcie planu ulega w części zmianie i to na niekorzyść skarżących z uwagi na zaprojektowanie ulic. Tym samym interes prawny skarżących został naruszony w związku z projektowanymi rozwiązaniami komunikacyjnymi ograniczającymi dotychczasowe korzystanie z tych działek. Skarżący mają zatem legitymację do obrony swoich praw w formie zarzutu.
Podkreślić należy jednakże, że obowiązek uwzględnienia zarzutu do projektu planu powstaje dopiero wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego związane jest z naruszeniem porządku pranego. Nie ma natomiast obowiązku uwzględnienia zarzutu wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego nastąpiło zgodnie z prawem w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego.
Z art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że nieważność uchwały rady gminy w całości lub części powoduje naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18.
Planowanie przestrzenne musi powodować konflikty interesów. W interesie właścicieli nieruchomości (użytkowników wieczystych) leży nieskrępowane korzystanie z nieruchomości. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm powszechnie obowiązujących (art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), określają granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości (art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).
Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, podstawą planowania przestrzennego jest zrównoważony rozwój. Z kolei w art. 1 ust. 2 tej ustawy przykładowo wskazano okoliczności, które winny być uwzględniane przy planowaniu przestrzennym. Ustawodawca nie zakłada więc w procesie planowania przestrzennego pierwszeństwa interesu publicznego przed prywatnym lub odwrotnie. Na równi kładzie nacisk zarówno na prawo własności, jak i inne elementy uwzględniane przy planowaniu przestrzennym. Gmina, do której w zasadzie należy wyłączna kompetencja ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu (art. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), siłą rzeczy w pierwszej kolejności dbać będzie o zaspokojenie potrzeb zbiorowości, a nie indywidualnych podmiotów. Zatem możliwość wniesienia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma służyć temu, aby podmiot, którego interes prawny lub uprawnienia zostaną naruszone przez ustalenia uchwalonego w przyszłości miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego, mógł jeszcze w trakcie projektowania planu przedstawić do rozważenia swoje racje. Racje te, organy gminy (zarząd, rada gminy), którym ustawa nadaje określone kompetencje, winny wziąć pod rozwagę. Przede wszystkim zaś rada gminy winna rozważyć naruszenie interesu prawnego lub prawa osoby zgłaszającej zarzut. Czyniąc to winna mieć przede wszystkim na uwadze okoliczności, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz to, aby rozwój był zrównoważony, przez co należy rozumieć rozwój, który ma na względzie wszystkie aspekty życia człowieka. Rozpoznając zarzuty właściwy organ gminy powinien skonfrontować interes indywidualny z interesem przemawiającym za ustaleniami przyjętymi w projekcie miejscowego planu zagospodarowania.
Zatem uzasadnienie faktyczne i prawne uchwały o odrzuceniu zarzutów powinno wskazywać przesłanki dokonanego przez radę gminy wyboru przyjętego w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rozwiązania
W § 3 zaskarżonej uchwały wskazano w sposób jednoznaczny, że uzasadnienie stanowi integralną część podjętej uchwały. W uzasadnieniu tym organ szczegółowo ustosunkował się do wszystkich podniesionych przez skarżącego zarzutów. Jest ono obszerne i w ocenie Sądu spełnia wymogi stawiane uzasadnieniu uchwały odrzucającej zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał dlaczego nie uwzględnił zarzutu dotyczącego ewentualnego poprowadzenia projektowanej drogi w taki sposób, aby ominąć działki skarżących. Nadto, wyjaśnił powody, dla których w projekcie planu przyjęto takie usytuowanie projektowanych dróg oraz wytłumaczył powody, dla których uznał takie rozwiązanie za najkorzystniejsze dla interesu społecznego. Podkreślić w tym miejscu należy, o czym już mowa była powyżej, że sąd ma kompetencje jedynie do oceny zgodności podjętej uchwały z obowiązującymi przepisami prawa. Oznacza to jednocześnie, iż sąd nie ma kompetencji do merytorycznego badania zarzutów skarżących, gdyż takie uprawnienia zastrzeżone zostały dla Rady Miasta Gdańska. Sąd zatem nie może ingerować we władztwo planistyczne gminy w sytuacji, gdy zachowane zostały wszystkie przepisy związane z procedurą uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego oraz gdy organ gminy ustosunkował się do wszystkich zarzutów skarżących, szczegółowo argumentując zajęte stanowisko i przyczyny, dla których zarzuty uznane zostały za niesłuszne. Sąd nie może również wskazywać, który z rozpatrywanych wariantów byłby najlepszy. Sąd administracyjny nie kontroluje celowości konkretnych zamierzeń planistycznych, gdyż wkraczałoby w takim przypadku w kompetencje rady gminy. Jego funkcją jest natomiast badanie, czy podczas tworzenia planu nie naruszono przewidzianej w ustawie procedery planistycznej oraz czy uzasadnienie faktyczne i prawne uchwały o odrzuceniu zarzutów w całokształcie zamierzeń, które realizować ma projekt, świadczy o tym, że organ wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy, a wyprowadzone wnioski są do zaakceptowania w sensie logicznym.
W opisanych wyżej okolicznościach, zdaniem Sądu, Rada Miasta Gdańska, podejmując zaskarżoną uchwałę, nie naruszyła obowiązującego prawa, działała w ramach swoich kompetencji i swoje stanowisko uzasadniła w sposób racjonalny. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały spełnia wymogi art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazuje na znaczenie projektowanych rozwiązań komunikacyjnych dla interesu publicznego. Odnosi się także do interesów indywidualnych osób składających zarzuty. W szczególności zaś Rada Miasta Gdańska w sposób wyczerpujący wskazała, że ustalony w projekcie przebieg ulic Nowa Stężycka oraz Nowa Jabłoniowa wynika z potrzeb istniejącego układu komunikacyjnego oraz elementów układu planowanego. Wskazała przy tym na konieczność zachowania wymaganych przepisami prawa parametrów technicznych projektowanych rozwiązań komunikacyjnych. Wyjaśniła także z jakich przyczyn nie ma możliwości przyjęcia innego wariantu. W zaskarżonej uchwale należycie zostały uzasadnione potrzeby obsługi komunikacyjnej miasta i najmniej społecznie uciążliwy sposób jej zapewnienia. Z uzasadnienia uchwały wynika, że organ planistyczny miał na uwadze potrzebę pogodzenia interesu publicznego i interesu prywatnego. Realizacja obu tych interesów okazała się jednak niemożliwa, co wynika z analizy istniejącego stanu faktycznego i wykluczenia możliwości zaplanowania drogi w inny sposób. Z wykaz uzgodnień do projektu planu jednoznacznie wynika, iż Rada Miasta Gdańska, przed wyłożeniem projektu planu do publicznego wglądu, uzyskała wszystkie niezbędne uzgodnienia, opinie oraz stanowiska innych organów administracji.
Przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zobowiązują m.in. do przestrzegania określonej w art. 18 ust. 2 ustawy procedury planistycznej. Naruszenie tej procedury skutkuje, w myśl art. 27 ust. 1 ustawy, nieważnością uchwały. Nie stanowi tego typu naruszenia podniesiona podczas rozprawy kwestia, iż podczas sesji Rady Miasta skarżącym nie została stworzona możliwość ustnego wypowiedzenia się co do proponowanych zmian w planie zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 18 ust. 2 pkt 1 ustawy określa jedynie sposób ogłoszenia terminu sesji, na której to mają zostać rozpatrzone zarzuty. Brak jest więc podstaw do przyjęcia, iż uniemożliwienie skarżącym ustnego wypowiedzenia się co do projektu planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego działki będące ich własnością na sesji Rady jest uchybieniem prowadzącym do nieważności uchwały, gdyż żaden przepis ustawy nie ustanawia takiego wymogu.
Wskazać nadto należy, że w postępowaniu planistycznym nie są przesądzane kwestie własności gruntu, chociaż niewątpliwie przeznaczenie w planie danego terenu na cele publiczne może prowadzić w przypadku realizacji tego celu do wywłaszczenia prawa. Ustawodawca przewidział ochronę prawa własności osób, których interes prawny naruszony zostanie ustaleniami planu w postaci możliwości żądania odszkodowania, wykupienia nieruchomości lub jej zamiany na inną (art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).
W niniejszym postępowaniu nie mogą odnieść skutku zarzuty skargi dotyczące m. in. prawidłowej odległości budynków od projektowanej ulicy, budowy i wielkości ekranów akustycznych, czy też nadmiernego hałasu i spalin. Należy jednak wskazać, iż wszystkie szczegółowe zagadnienia związane z realizacją inwestycji będą przedmiotem innych postępowań administracyjnych prowadzonych przed przystąpieniem przez gminę do procesu inwestycyjnego. Ewentualna realizacja inwestycji możliwa będzie dopiero po uzyskaniu przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona uchwała nie narusza prawa. W tej sytuacji należało na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalić skargę.