II SA/GD 1246/03

II SA/Gd 1246/03 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-08-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Mariola Jaroszewska /przewodniczący/
Stanisław Nowakowski
Tamara Dziełakowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Nowakowski, Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.), Protokolant Agnieszka Dobroń, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. C. i T. C. na decyzję Wojewody z dnia 22 lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
Burmistrz Miasta decyzją z dnia 27 maja 2003 r., wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie w przedmiocie dokonanego przez skarżących zgłoszenia robót budowlanych.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje:
D. i T. C. w dniu 9 maja 2003 r. dokonali pisemnego zgłoszenia budowy ogrodzenia od strony ulicy [...] nr [...] w R., na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb nr [...]. Po zapoznaniu się ze zgłoszeniem organ uznał, że jest ono niekompletne i postanowieniem z dnia 16 maja 2003 r., nr [...] nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia stosownej dokumentacji. W dniu 21 maja 2003 r. inwestor uzupełnił zgłoszenie zgodnie z postanowieniem. Organ rozpatrując zgłoszenie ustalił, iż Burmistrz Miasta R. decyzją z dnia 8 października 1996 r. orzekł o rozbiórce wykonanych samowolnie na działce [...], obręb nr [...] w R. przy ul. [...] następujących obiektów: ogrodzenia od strony ulicy, sieci oświetleniowej wraz ze słupami, budynku drewnianego o funkcji portierni, budynku murowanego o funkcji hydrofornii oraz placu utwardzonego kostką brukową. Zgodnie z przywołaną decyzją teren tej działki powinien być przywrócony do stanu pierwotnego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował organ, że inwestor w części wykonał w/w decyzję tj. dokonał rozbiórki portierni i słupów oświetleniowych. Wydział Budownictwa i Architektury przeprowadził w dniu 20 maja 2003 r. kontrolę terenu, w trakcie której stwierdzono, że przedmiotowe ogrodzenie nie zostało rozebrane. Kontrola terenu została potwierdzona notatką służbową.
W tej sytuacji organ uznał, iż postępowanie w sprawie zgłoszenia planowanych robót budowlanych, które faktycznie są wykonane, jest bezprzedmiotowe i na mocy art. 105 § l kp.a. umorzył postępowanie.
Odwołanie od decyzji wnieśli D. i T. C. zarzucając naruszenie art. 79 w związku z art. 9 i art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, art. 80 i art. 81 w związku z art. 7 k.p.a. poprzez pominięcie materiału dowodowego w sprawie oraz naruszenie art. 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie.
W uzasadnieniu wskazano, iż obiekty, których dotyczyła decyzja rozbiórkowa, zostały wybudowane przez poprzedniego właściciela posesji bez pozwolenia na budowę. W związku z zamiarem przeprowadzenia legalnej inwestycji budowlanej na terenie przedmiotowej działki, odwołujący zgłosili do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wejherowie dokonanie rozbiórki tych obiektów. W wyniku wszczętego postępowania organ nałożył na nich grzywnę w celu przymuszenia uznając, że nie wykonali obowiązku rozbiórki w całości. W wyniku odwołania organ II instancji uchylił postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny i umorzył postępowanie egzekucyjne. Odwołujący wskazali, że w dniu 9 maja 2003 r. dokonali zgłoszenia zamiaru wybudowania ogrodzenia. W zgłoszeniu tym określili termin podjęcia planowanych robót na okres 15-20 maja 2003 r. W niniejszej sprawie organ działał jednak opieszale z naruszeniem art. 7 i 8 kpa, nie dbając należycie o interes strony. Pomimo bowiem dokonania zgłoszenia z tygodniowym wyprzedzeniem przed podjęciem robót, organ powiadomił stronę o obowiązku uzupełnienia dokumentów postanowieniem wydanym dopiero w dniu 16 maja 2003 r. oraz dokonał wizji lokalnej w dniu 20 maja 2003 r. Dokonując wizji lokalnej w dniu 20 maja 2003 r bez powiadomienia strony organ naruszył przepisy art. 79 w zw. z art. 9 i 10 kpa.
Strona odwołująca zarzuciła, że organ pomimo powiadomienia go o zamiarze przeprowadzenia inwestycji nie podjął niezwłocznie działań w celu sprawdzenia, czy nałożone przez niego obowiązki na inwestorów zostały wykonane. W opinii D. i T. C. dokonanie zgłoszenia na tydzień przed realizacją inwestycji umożliwiało organowi sprawdzenie stanu faktycznego. Poza tym brak natychmiastowej reakcji organu pozwolił przyjąć skarżącym, że zgłoszenie zostało przyjęte, a organ nie wnosi zastrzeżeń. Jednakże w momencie otrzymania przez stronę postanowienia nakładającego obowiązek uzupełnienia dokumentacji, odwołujący wstrzymali wykonywane roboty. Do dnia 20 maja 2003 r. została wykonana przez nich tylko brama wjazdowa.
Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 22 lipca 2003 r., na podstawie art. 138 § l pkt l i art. 105 § l k.p.a. oraz art. 80 ust. l pkt 2, art. 81 ust. l pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż z materiału dowodowego znajdującego się w aktach wynika, że D. i T. C. wykonali część zgłoszonych robót (montaż bramy) przed upływem trzydziestodniowego terminu wynikającego z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego oraz, że nie wykonali w całości obowiązku polegającego na rozbiórce obiektów m. in. nie wykonali rozbiórki ogrodzenia od strony ulicy, którego zamiar wykonania zgłosili organowi w dniu 9 maja 2003 r.
W związku z powyższym organ odwoławczy wyjaśnił, że zasadne było wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru realizacji przedmiotowej inwestycji. Z przedłożonego materiału dowodowego wynika, iż zaskarżona decyzja została poprzedzona postanowieniem z dnia 16 maja 2003r. nakładającym obowiązek uzupełnienia złożonych dokumentów w terminie 30 dni od otrzymania postanowienia. Jak wynika z akt sprawy, dnia 21 maja 2003r. inwestor wykonał nałożony powyższym postanowieniem obowiązek. Ustawowy, 30 dniowy termin minął w dniu 20 czerwca 2003r, zatem wydana w dniu 27 maja 2003r. (nadanie w urzędzie pocztowym 28 maj 2003r.) zaskarżona decyzja nie uchybia wymienionemu wyżej trzydziestodniowemu terminowi, zatem nie narusza art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Przepis tegoż artykułu stanowi, że do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w ciągu 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu wobec wnioskowanego zamiaru wykonania prac. Należy zatem przyjąć, że dopiero brak reakcji właściwego organu wobec złożonego zgłoszenia jest jednoznaczny z akceptacją i wyrażeniem przez tenże organ zgody na zakres zgłoszenia, co skutkuje możliwością wykonania czynności w nim określonych. Określenie przez inwestora terminu wykonania zgłaszanych robót budowlanych w przedmiotowym postępowaniu jest bezskuteczne.
Odnosząc się do zarzutów strony organ wyjaśnił, że zgodnie z obowiązującymi przepisami k.p.a. czynności organu, z których nie sporządza się protokołu, a które mają znaczenie dla sprawy lub toku postępowania, utrwala się w aktach sprawy w formie adnotacji podpisanej przez pracownika, który dokonał czynności. Adnotacja jest notatką służbową, uwagą pracownika sporządzoną bez zachowania określonej formy, w odróżnieniu od protokołu. Wobec tego, iż obowiązujące przepisy prawa nie przewidują dla postępowania administracyjnego z procedury zgłoszeniowej obowiązku przeprowadzania wizji w terenie skutkującej obowiązkiem powiadomienia stron o przeprowadzanej kontroli terenu, zarzut skarżących o braku możliwości udziału w tych czynnościach nie jest zasadny.
Podsumowując organ wskazał, że zgłoszone prace zostały wykonane przed upływem trzydziestodniowego terminu określonego w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Wobec powyższego, postępowanie administracyjne należało uznać za bezprzedmiotowe i umorzyć je zgodnie z art. 105 § l k.p.a.
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli D. i T. C., żądając jej uchylenia. Skarżący zarzucili:
• naruszenie art. 7 oraz art. 8 k.p.a. w związku z art. 75, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie istotnego dla sprawy materiału dowodowego oraz przyjęcia za podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonego przez stronę (uchylonego przez instancję odwoławczą) postanowienia w sprawie;
• naruszenie art. 10 k.p.a. w związku z art. 79 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu;
• naruszenie art. 12 § 1 k.p.a. zobowiązującego organ administracji do wnikliwego oraz szybkiego działania w sprawie;
• błędną interpretację art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 30 ust. 2 ustawy Prawa budowlanego poprzez pominięcie zastosowania w sprawie art. 50 oraz 51 ustawy Prawo budowlane.
W uzasadnieniu skarżący podtrzymali argumentację faktyczną i prawną przedstawioną w odwołaniu. Skarżący akcentowali niezgodność z prawem wydanej decyzji wskazując na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ich zdaniem, zgodnie z przytoczonym orzecznictwem organ obowiązany był nie umorzyć postępowanie, lecz na mocy art. 50 i 51 Prawa budowlanego wstrzymać wykonywanie dalszych prac objętych zgłoszeniem.
Poza tym organ powinien był wnikliwie wyjaśnić, czy obowiązek rozbiórki został w całości wykonany. Skarżący wskazali, iż w dniu 3 kwietnia 2003 r. złożyli pismo, w którym poinformowali organ o dokonanej rozbiórce wszystkich obiektów. Nie zrozumiałym dla skarżących było więc postępowanie organu w tej kwestii. Uznał on bowiem, że ów obowiązek nie został w całości wykonany na podstawie jednoosobowych oględzin i notatki służbowej, co według skarżących nie było wystarczające do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego.
Skarżący nie zgodzili się również z twierdzeniem organu, że przeprowadzenie jednoosobowo, bez uprzedzenia strony oraz bez jej udziału, oględzin nieruchomości oraz sporządzenie na potwierdzenie stanu faktycznego wyłącznie adnotacji znajduje umocowanie w przepisach prawa.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację faktyczną i prawną zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:
Kompetencja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do rozpoznania skargi wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika z treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ). Zgodnie z tym przepisem sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego ani przepisów prawa procesowego w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy.
Analiza akt postępowania administracyjnego, w tym treści odwołania i wniesionej skargi wskazuje jednoznacznie na zasadność umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie dokonanego przez skarżących zgłoszenia robót budowlanych. Skarżący wprawdzie kwestionują ustalenia organów dotyczące nie wykonania przez nich całości prac rozbiórkowych wynikających z decyzji z dnia 8 października 1996 r., jednak ustalenia w tym zakresie nie mają w sprawie istotnego znaczenia. Skarżący sami bowiem wskazują, iż po dokonanej rozbiórce bramy, ogrodzenia i kostki, przystąpili w dniu 17 maja 2003 r. do wykonania zgłoszonych robót przez postawienie bramy. Do odwołania oraz skargi skarżący załączyli dokumenty tj. kserokopie faktur i umowy z dnia 28 marca 2003 r. z których to dokumentów, w ich ocenie, jednoznacznie ma wynikać, iż w kwietniu 2003 r. dokonali rozbiórki obiektów wskazanych w decyzji "rozbiórkowej" a następnie w dniu 17 maja 2005 r. zamontowali ponownie bramę. Bezpornym jest natomiast, iż skarżący w dniu 9 maja 2003 r. zgłosili zamiar wykonania robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia od strony ulicy. Zgodnie ze zgłoszeniem planowane prace obejmowały budowę bramy stalowej i ogrodzenia z paneli siatkowych na słupach metalowych. Według twierdzeń skarżących, w dniu 17 maja 2003 r. przystąpili do wykonania robót objętych zgłoszeniem ( montaż bramy ), a następnie po otrzymaniu w dniu 20 maja 2003 r. postanowienia organu w przedmiocie uzupełnienia zgłoszenia - wstrzymali dalsze prace.
Przepis art. 30 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym zarówno w dacie wydania decyzji, jak i obecnie, wymaga zgłoszenia właściwemu organowi budowy ogrodzeń od strony dróg, ulic i innych miejsc publicznych. Zgodnie z treścią wskazanego przepisu w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć, w zależności od potrzeb, stosowne szkice, rysunki, uzgodnienia i opinie. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Zgłoszenia, o którym mowa, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia.
Należy wskazać, iż określony w postanowieniu wydanym na podstawie art. 30 ust. 2 termin uzupełnienia brakujących dokumentów przedłuża odpowiednio termin do wniesienia sprzeciwu przez organ. Jak wynika jednoznacznie z treści w/w przepisu inwestor nie nabywa uprawnienia do rozpoczęcia robót przed upływem terminu wskazanego w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane.
W niniejszej sprawie organ wydał postanowienie w trybie art. 30 ust. 2. i inwestorzy w dniu 21 maja 2003 r. uzupełnili zgłoszenie. Tak więc do dnia 21 czerwca 2003 r. skarżący nie mogli w ogóle przystąpić do wykonywania robót objętych zgłoszeniem, gdyż z mocy przepisów Prawa budowlanego nie nabyli do tego uprawnienia. Natomiast, jak sami wskazują w skardze i potwierdzają załączoną kserokopią faktury, montaż bramy stanowiącej część planowanych robót objętych zgłoszeniem nastąpił już w dniu 17 maja 2003 r. Tym samym skarżący, przystępując do wykonania zgłoszonych robót przed terminem wskazanym w przepisie, wykonali prace w warunkach tzw. samowoli budowlanej bez wymaganego prawem zgłoszenia. W kontekście powyższych rozważań nie ma znaczenia w sprawie okoliczność akcentowana w odwołaniu i skardze, iż skarżący dokonali zgłoszenia przed rozpoczęciem inwestycji ani, że rzekomo po otrzymaniu postanowienia w przedmiocie uzupełnienia zgłoszenia powstrzymali się od wykonywania dalszych prac. Nie ma znaczenia także okoliczność, że skarżący w zgłoszeniu z dnia 9 maja 2003 r. wskazali planowany termin wykonania prac w okresie od 15 do 20 maja 2003 r. W niniejszej sprawie organ nie był tym terminem związany. Z uwagi na treść art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane inwestor planując roboty budowlane wymagające zgłoszenia właściwemu organowi powinien dokonać tego zgłoszenia przynajmniej z 30 - dniowym wyprzedzeniem. Wobec konieczności uzupełnienia zgłoszenia skarżących z dnia 9 maja 2003 r. organ w dniu 16 maja 2003 r. wydał postanowienie w przedmiocie złożenia stosownej dokumentacji. Jak wynika z powyższego, zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 12 kpa, zobowiązującego organ do szybkiego i wnikliwego działania w sprawie, nie są uzasadnione.
Wobec rozpoczęcia przez skarżących robót budowlanych objętych zgłoszeniem przed upływem 30 – dniowego terminu wskazanego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego organ administracji rozpoznający zgłoszenie władny był umorzyć postępowanie prowadzone w przedmiocie rozpoznania zgłoszenia. Należy bowiem wyjaśnić skarżącym, iż przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego było wyłącznie rozpoznanie przez właściwy organ zgłoszenia robót budowlanych dokonanego przez skarżących w dniu 9 maja 2003 r. zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Przedmiotem tego postępowania nie było natomiast stwierdzenie wykonania przez skarżących obowiązków wynikających z decyzji rozbiórkowej ani tym bardziej postępowanie legalizacyjne prowadzone w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. W niniejszym postępowaniu organ rozpoznawał zgłoszenie i po stwierdzeniu rozpoczęcia przez skarżących robót budowlanych przed upływem terminu wskazanego w art. 30 ust. 5 organ zobowiązany był umorzyć to postępowanie. W ocenie Sądu, ustalenie rozpoczęcia robót przed terminem zastrzeżonym w art. 30 ust. 5 nie dawało organowi podstaw prawnych do wniesienia sprzeciwu. Przepis art. 30 Prawa budowlanego przewiduje jedynie dwa powody sprzeciwu: 1/ niedopełnienie przez inwestora we właściwym terminie obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów, mimo wezwania go postanowieniem ( art. 30 ust. 2 ), 2/ zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy; zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje ( art. 30 ust. 6 ). Jak wynika z powyższego przepisu sprzeciw jest merytorycznym załatwieniem sprawy zgłoszenia robót. Wyraża on stanowisko organu wobec planowanej inwestycji po rozważeniu przesłanek wskazanych w przepisach i po przeprowadzeniu stosownego postępowania. W przypadku natomiast stwierdzenia, iż inwestor przystąpił do wykonywania robót przed upływem terminu ( zagwarantowanego dla organu do rozważania przesłanek sprzeciwu ), dalsze postępowanie w tym przedmiocie należy uznać za bezprzedmiotowe, co uzasadnia umorzenie postępowania zgodnie z art. 105 § 1 kpa. Ugruntowana pozostaje linia orzecznictwa, iż w sytuacji przystąpienia do wykonywania zamierzonych robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Zatem i w analogicznym przypadku należy przyjąć, że i postępowanie w przedmiocie rozpoznania zgłoszenia nie może być dalej prowadzone i podlega umorzeniu. Zgłoszenie budowlane pełni bowiem identyczną rolę, jak pozwolenie na budowę i ma stanowić dla inwestora potwierdzenie uprawnienia do rozpoczęcia robót budowlanych, tam, gdzie jest ono ustawowo wymagane.
Reasumując należy stwierdzić, iż decyzje organów wydane w niniejszej sprawie na podstawie art. 105 § 1 kpa były prawidłowe.
Niezasadny jest zarzut skarżących dotyczący nie zastosowania przez organy przepisów art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Przepisy te nie mają zastosowania w sprawie, której przedmiotem jest rozpoznanie zgłoszenia robót budowlanych. Na podstawie zgłoszenia zostało wszczęte przez właściwy organ architektoniczno – budowlany ( por. art. 81 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 82a Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji) postępowanie mające na celu uzyskanie przez inwestorów uprawnienia do wykonywania robót budowlanych wskazanych w zgłoszeniu, a nie postępowanie w przedmiocie rozbiórki bądź legalizacji robót wykonanych bez wymaganego zgłoszenia. Organ architektoniczno - budowlany nie był władny w tym postępowaniu do wydawania decyzji w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, gdyż ustawa ta przekazuje zadania i kompetencje wynikające z tych przepisów do właściwości organów nadzoru budowlanego ( por. art. 83 ). Należy wskazać, iż okoliczność czy skarżący wykonali obowiązek rozbiórki bramy i ogrodzenia, a następnie w dniu 17 maja 2003 r. ponownie postawili bramę, czy też w ogóle nie rozebrali tych obiektów, powinna być zbadana przez właściwy organ nadzoru budowlanego. Okoliczność ta będzie miała wpływ na prowadzone postępowanie egzekucyjne w przedmiocie wykonania przez skarżących decyzji z dnia 8 października 1996 r. W niniejszej sprawie okoliczność ta nie miała znaczenia. Niezależnie bowiem od tego, czy skarżący faktycznie po zgłoszeniu robót budowlanych ponownie postawili bramę ( przed upływem 30 – dniowego terminu wskazanego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego ), czy też obiektu tego w ogóle nie rozebrali, decyzja organu rozpoznającego zgłoszenie o umorzeniu postępowania była zgodna z przepisami. Rozpoznanie zgłoszenie robót budowlanych, które faktycznie są wykonane, bądź rozpoczęcie ich wykonania nastąpiło przed upływem w/w terminu, jest bezprzedmiotowe. Stwierdzenie przesłanki bezprzedmiotowości postępowania skutkuje natomiast jego umorzeniem ( art. 105 § 1 kpa ).
Z powyższych względów Sąd, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), oddalił skargę.