II SA/Gd 123/23

II SA/Gd 123/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-07-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz
Justyna Dudek-Sienkiewicz /sprawozdawca/
Magdalena Dobek-Rak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 64
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 lipca 2023 r. sprawy ze skargi P na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 5 grudnia 2022 r. nr SKO Gd/2741/22 w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 5 kwietnia 2022 r. nr WUiA.V.6733.20-5.2022.LW.70956, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz P kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Skarga Politechniki Gdańskiej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 5 grudnia 2022 r. nr SKO Gd/2741/22 w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Prezydent Miasta Gdańska ustalił na wniosek S. Sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającego na przebudowie dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kV relacji Gdańsk I - Gdańsk II, Piecki - Gdańsk II polegającej na skablowaniu, na odcinku od słupa nr [...] do słupa nr [...], na terenie obejmującym działki nr [...]-[...] przy ul. S. w Gdańsku. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że o zamiarze przeprowadzenia inwestycji zawiadomiono strony poprzez obwieszczenie w dniach od 11.03.2022 r. do 19.03.2022 r. na tablicy ogłoszeń i w BIP, a inwestora i właścicieli nieruchomości, na której lokalizowana jest inwestycja, zawiadomiono na piśmie. Nie odnotowano następnie wpływu uwag i zastrzeżeń od powiadomionych tymi drogami. Organ wskazał też, że projekt decyzji został uzgodniony z zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. W związku z tym, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Skarżąca w odwołaniu od powyższej decyzji podniosła m.in., że przedsięwzięcie nie realizuje żadnego z celów, o którym mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i stanowi wyłącznie zabezpieczenie prywatnych interesów wnioskodawcy oraz że decyzja nie zawiera określenia realnych mechanizmów ochrony osób trzecich.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z dnia 5 grudnia 2022r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji wskazując, że pod pojęciem inwestycji celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym) stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami lub celów publicznych określonych w innych ustawach. Celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Stosownie do art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne przesyłanie energii elektrycznej oznacza jej transport sieciami przesyłowymi w celu dostarczania do sieci dystrybucyjnych lub odbiorcom końcowym przyłączonym do sieci przesyłowych. Z kolei dystrybucja energii elektrycznej to jej transport sieciami dystrybucyjnymi w celu ich dostarczania odbiorcom. Sieć przesyłowa to sieć elektroenergetyczna najwyższych lub wysokich napięć, za której ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu przesyłowego. Sieć dystrybucyjna to sieć elektroenergetyczna wysokich, średnich i niskich napięć, za której ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu dystrybucyjnego. Z kolei sieci to instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego. W konsekwencji Kolegium uznało, że przedmiotowa inwestycja może realizować cel, o którym mowa w art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a którym jest przebudowa i budowa przewodów służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Przy czym inwestycje służące celom publicznym nie muszą mieć związku z działaniem podmiotów publicznych, tj. inwestorem nie musi być podmiot o charakterze publicznym.
Powołując się na art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazano, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Zarzuty przedstawione w odwołaniu, to jest konieczność przeprowadzenia inwentaryzacji infrastruktury, nie mają zdaniem Kolegium wpływu na zaskarżoną decyzję i nie mogą być rozpatrywane w postępowaniu. Bez znaczenia jest również kwestia wyrażenia zgody przez Politechnikę Gdańską. Skarżąca zarzucając brak jakichkolwiek realnych mechanizmów ochrony interesów właściciela terenu nie wskazała nawet, jakiej realnie ochrony swych interesów oczekuje, ograniczając się do kwestionowania samej decyzji.
Politechnika Gdańska w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 5 grudnia 2022 r. zarzuciła:
1/ naruszenie art. 50 ust. 1 w zw. art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 140 k.c. polegającego na błędnym uznaniu przedmiotowej inwestycji za inwestycję celu publicznego, podczas gdy organ nie wykazał w uzasadnieniu, czy będzie to inwestycja o charakterze lokalnym, czy też ponadlokalnym, czy będzie realizowana w interesie publicznym czy prywatnym oraz czy z uwagi na wskazany przebieg inwestycji jest dopuszczalne, aby mogła we wskazanym kształcie zostać realizowana na nieruchomości stanowiącej własność Politechniki Gdańskiej. Organ zaniechał dokonania ustaleń, czy inwestycja nie narusza prawa własności osób trzecich, w szczególności, czy należycie została wyważona proporcja pomiędzy interesem prywatnym inwestora a publicznym celem inwestycji,
2/ pominięcie przy rozstrzygnięciu art. 4 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskutek czego doszło do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do przedsięwzięcia inwestycyjnego, które nie realizuje żadnego z celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami,
3/ naruszenie art. 6 pkt 10 w powiązaniu z art. 6 pkt 1-9 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne przyjęcie, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowią podstawę do zakwalifikowania prywatnego zamierzenia jako zmierzającego do realizacji celu publicznego,
4/ niewłaściwe zastosowanie art. 54 pkt 2 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie określenia realnych mechanizmów ochrony osób trzecich,
5/ naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, jego dowolną ocenę oraz uchybienia polegające na niedostatecznym uzasadnieniu, braku przywołania podstaw faktycznych i prawnych podjętego rozstrzygnięcia, zaniechanie oceny, czy inwestor wykazał, że jego inwestycja nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego, lecz publicznego.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że Kolegium nie wskazało, który z celów z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami miałoby realizować działanie inwestycyjne wnioskodawcy. W ocenie skarżącej inwestycja nie realizuje żadnego z tych celów, a stanowi wyłącznie zabezpieczenie prywatnych interesów wnioskodawcy bez uwzględnienia nie tylko interesu publicznego, lecz również interesu innych uczestników postępowania, Politechniki Gdańskiej czy Gminy Miasta Gdańska. Zdaniem skarżącej Kolegium dla uznania planowanej inwestycji jako inwestycji celu publicznego przyjęło jako wystarczające jedynie deklarację charakteru inwestycji, pomijając całkowicie element inwestycji, który przesądza o jej publicznym charakterze - inwestor nie może być w świetle przepisów prawa podmiotem realizującym cele publiczne w imieniu własnym oraz o publicznym celu - inwestycja jest wyłącznie w interesie prywatnym.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie stwierdzając, że art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w sposób jednoznaczny wskazuje, że celem publicznym jest budowa i utrzymywanie już nawet samych przewodów służących do przesyłania energii elektrycznej. Tym bardziej inwestycja w zakresie przebudowy linii energetycznej z całą pewnością powinna być określona jako cel publiczny. Zarzuty dotyczące naruszenia zasad postępowania administracyjnego zdaniem Kolegium nie znajdują uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlega uwzględnieniu, w części z przyczyn w niej wskazanych, a w części z powodu uchybień dostrzeżonych przez sąd z urzędu na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (zastrzeżenie to nie dotyczy sprawy niniejszej).
Przede wszystkim Sąd stwierdził, że Prezydent Miasta Gdańska, wydając decyzję z dnia 5 kwietnia 2022 r., dopuścił się naruszenia art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022r., poz. 2052), dalej "k.p.a." w zw. z art. 52 ust. 1 u.p.z.p., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a Kolegium naruszenia tego nie dostrzegło.
Zgodnie z art. 52 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Jest to zatem postępowanie wszczynane wyłącznie na wniosek. Wniosek taki, oprócz wymagań wynikających z art. 52 ust. 2 u.p.z.p., powinien również spełniać wymogi podania wynikające z art. 63 § 2 i 3 k.p.a. tj. zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych, w tym zawierać podpis osoby, od której pochodzi. Zgodnie przy tym z art. 32 k.p.a., strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Zgodnie z art. 33 § 3 k.p.a., pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa.
Organ administracji publicznej przystępując do rozpatrzenia wniesionego podania ma obowiązek zbadania, czy spełnia ono wszelkie określone przepisami prawa wymogi formalne. Inicjujący niniejsze postępowanie wniosek podpisany został w imieniu spółki S. sp. z o.o. przez pełnomocnika P. B. W aktach sprawy brak jest jednak dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która to pełnomocnictwo podpisała do reprezentowania S. sp. z o.o. Prawidłowość udzielenia pełnomocnictwa osobie, która podpisała wniosek o wydanie decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, do działania w imieniu inwestora, nie została zatem zweryfikowana.
Wszczęcie postępowania administracyjnego na żądanie strony możliwe jest tylko na podstawie takiego wniosku, który czyni zadość wymaganiom formalnym określonym w art. 63 § 2 i 3 lub 3a k.p.a. oraz ewentualnym dalszym wymaganiom prawnym, określonym innymi przepisami. W przypadku, gdy podanie nie spełnia tych wymagań (określonych przepisami k.p.a. lub innymi, szczególnymi przepisami), organ zobowiązany jest sięgnąć do instrumentu prawnego przewidzianego w art. 64 k.p.a. w postaci wezwania do usunięcia braków formalnych podania. Obowiązkiem organu było zweryfikowanie prawidłowości umocowania P. B. do działania w imieniu inwestora, czego nie uczynił. Braki formalne podania nie zostały usunięte na żadnym etapie postępowania. Doszło zatem do naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, co jest wystarczającą podstawą do uchylenia oby wydanych w sprawie decyzji.
Niezależnie od powyższego Sąd stwierdził, że postępowanie wyjaśniające nie zostało ukierunkowane na wyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności, co sprawia, że wydane decyzje – niezależnie od powyższych uchybień popełnionych na wstępnym etapie badania wniosku – były niedostatecznie uzasadnione, a więc co najmniej przedwczesne.
Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Z cytowanego przepisu wynika, że kluczową przesłanką do zastosowania tej regulacji jest bezsporne ustalenie, że w danej sprawie mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego. Definicję tego pojęcia zawiera art. 2 pkt 5 u.p.z.p., zgodnie z którym "inwestycją celu publicznego" są działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r. poz. 1899, z późn. zm.), dalej: "u.g.n.". W art. 6 pkt 2 u.g.n. ustawodawca wymienia wśród celów publicznych budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.
Przepis art. 2 pkt 5 u.p.z.p. wymaga dla zaliczenia inwestycji do kategorii inwestycji celu publicznego, aby miała ona co najmniej znaczenie lokalne lub ponadlokalne. Inwestycji można przypisać takie znaczenie, gdy ma ona realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny (zob. wyrok NSA z dnia 3 września 2008 r., II OSK 989/07). Zawsze więc inwestycja celu publicznego ukierunkowana będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości przynajmniej na poziomie lokalnym.
Dokonując więc kwalifikacji inwestycji, jako mającej realizować cel publiczny, nie można kierować się wyłącznie treścią art. 6 u.g.n. i zawartym w niej katalogiem, albowiem o tym, czy mamy do czynienia z celem publicznym w istocie decyduje normatywne uregulowanie danej inwestycji, a więc czy mieści się ona – stosownie do art. 2 pkt 5 u.p.z.p. – w pojęciu działań o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim, krajowym), stanowiących realizację celów, o których mowa w wart. 6 u.g.n. Twierdzenie, opierające się na art. 2 pkt 5 u.p.z.p., że każda budowa sieci stanowi realizację inwestycji celu publicznego, ponieważ odpowiada celowi wymienionemu w art. 6 u.g.n. (który za cel publiczny uznaje utrzymanie i budowę ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej) nie uwzględnia drugiej przesłanki niezbędnej do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, tj. możliwości przypisania inwestycji znaczenia lokalnego (gminnego) i ponadlokalnego (powiatowego, wojewódzkiego i krajowego). Jedynie łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi warunkujące zaliczenie do inwestycji celu publicznego (zob. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2016 r., II OSK 461/15). Inwestor powołujący się na cel publiczny powinien być gotowy na wykazanie, że jego realizacja nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego – indywidualnego bądź grupowego (zob. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2015, s. 397 – 398).
Należy mieć na uwadze, że wydawanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi wyjątek, którego nie wolno domniemywać ani rozszerzać. Przeciwnie, dla objęcia inwestycji zakresem stosowania przepisów dotyczących decyzji lokalizacyjnej należy udowodnić, że inwestycja ta spełnia wskazane wyżej przesłanki, tj. jest przedsięwzięciem, które można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym (ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości), oraz że stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Niespełnienie którejkolwiek z dwóch wyżej wskazanych przesłanek skutkować musi przyjęciem, że nie mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego, a do określenia warunków tego przedsięwzięcia właściwym jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy (por. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2015, s. 395-396, także wyrok NSA z dnia 30 listopada 2016 r., II OSK 520/15).
W niniejszej sprawie organy błędnie zatem przyjęły, że skoro planowana inwestycja związana jest z budową i utrzymaniem przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, to stanowi inwestycję celu publicznego. Wniosek taki jest przedwczesny, nie zbadano bowiem czy inwestycji tej można jednocześnie przypisać znaczenie lokalne lub ponadlokalne. Wniosek inwestora nie zawierał żadnych informacji na ten temat, również organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Organ powinien był przede wszystkim wezwać inwestora do podania informacji pozwalających na wyjaśnienie czy inwestycja ma służyć potrzebom społeczności lokalnej czy interesowi prywatnemu (indywidualnemu lub grupowemu), czego jednak nie uczynił.
Podkreślić w tym miejscu należy, że to na organie administracji publicznej ciąży obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Uzasadnienie faktyczne decyzji w szczególności winno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne, wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.)
Postępowanie w tej sprawie przeprowadzone zostało z naruszeniem powyższych przepisów, co skutkowało niewyjaśnieniem okoliczności sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia w kontekście art. 2 pkt 5 u.p.z.p., tj. czy planowana inwestycja ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Ze względu na braki w postępowaniu wyjaśniającym wydane w sprawie decyzje są przedwczesne.
Spostrzec nadto należy, że organy zignorowały obowiązek wynikający z art. 10 § 1 i art. 79a § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 10 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (§ 1). Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (§ 2). Organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1 (§ 3). Zgodnie natomiast z art. 79a § 1 k.p.a., w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się. W niniejszej sprawie organy zignorowały obowiązki wynikające z powyższych przepisów, co przy ponownym rozpatrywaniu sprawy nie powinno mieć miejsca.
Organ ponownie rozpoznając sprawę przeprowadzi kontrolę legalności decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego według wskazań zawartych w uzasadnieniu zapadłego wyroku. Przede wszystkim powinien wezwać wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku wszczynającego postępowanie, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. i dopiero - w razie uzupełnienia tych braków - rozpoznać sprawę merytorycznie. W ramach natomiast ewentualnego merytorycznego rozpoznania sprawy, organ przeprowadzi postępowanie wyjaśniające w kierunku ustalenia lokalnego lub ponadlokalnego charakteru planowanej inwestycji.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zarówno zaskarżoną decyzję Kolegium, jak i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Gdańska, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 202 § 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając na rzecz skarżącej zwrot kwoty 997 zł, na którą składa się wpis sądowy od skargi (500 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz opłata od pełnomocnictwa (17 zł).
W niniejszej sprawie Sąd orzekał w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., gdyż wniosek w tej sprawie zgłosiła skarżąca w piśmie procesowym, a żadna ze stron nie sprzeciwiła się temu żądaniu w wyznaczonym terminie.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).