II SA/GD 122/04

II SA/Gd 122/04 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-09-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-03-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Jan Jędrkowiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OZ 78/05 - Postanowienie NSA z 2005-04-07
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Protokolant Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2006 r., sprawy ze skargi M. Ż. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 grudnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie nakazu zaniechania użytkowania budynku oddala skargę.
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 4 grudnia 2003 r. Nr [..., wydaną na podstawie art.104 k.p.a. oraz art. 51 ust.1 pkt 1 w związku z art.71 ust. 3, art.80 ust. 2 pkt 1, art.81 ust.1 pkt 1 i 2 oraz art.83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106, poz. 1126 - z późn. zm.) i art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) - po ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej samowolnego przeprowadzenia robót związanych z przebudową i remontem budynku dawnej hali sportowej, mających na celu zmianę sposobu użytkowania, zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w G. - bez wymaganego przepisami Prawa budowlanego pozwolenia, nakazał Inwestorowi A Sp. z o.o. zaniechanie użytkowania budynku dawnej hali sportowej, zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w G., zaadaptowanego samowolnie na samoobsługowy sklep ogólnospożywczy, bez uzyskania stosownego pozwolenia właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu.
W uzasadnieniu podał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta G. po przeprowadzeniu wizji lokalnej w dniu 10 września 2003 r. wydał postanowienie nr [...] z dnia 16 września 2002 r. wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych wykonanych w związku z przebudową dawnej hali sportowej, ze względu na wykonywanie ich bez wymaganego przepisami Prawa budowlanego pozwolenia na wykonanie tych robót. Następnie w/w organ decyzją nr [...] z dnia 31 października 2002 r. nakazał Inwestorowi A sp. z o.o. wykonanie rozbiórki przebudowanych części obiektu przy prowadzeniu robót związanych z przebudową i remontem budynku dawnej hali sportowej zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul.[...] w G. - bez wymaganego przepisami Prawa budowlanego pozwolenia. Decyzją nr [...] z dnia 13 listopada 2002 r. zmieniono z urzędu decyzję nr [...] z dnia 31 października 2002 r. dopisując stosowne zapisy, uzupełniające orzeczenie decyzji oraz jej uzasadnienie. W wyniku wniesienia odwołań od w/w decyzji, organ II instancji decyzją nr [...] z dnia 30 maja 2003 r. uchylił zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia 31 października 2002 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponadto decyzją nr [...] z dnia 30 maja 2003 r. organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia 13 listopada 2002 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ I instancji rozpatrując ponownie sprawę przeprowadził kolejny raz wizję lokalną na nieruchomości przy ul. [...] w dniu 21.08.2003 r. Stwierdzono, że budynek dawnej hali sportowej przy ul. [...] użytkowany jest jako sklep ogólnospożywczy. Wyjaśniając sprawę w zakresie wskazanym przez organ II instancji, w postępowaniu przed organem ustalono, że na ścianie przedmiotowego budynku od strony zaplecza zamontowano trzy obudowy agregatów sprężarkowych na metalowych wspornikach, wysokość obudowanych urządzeń wynosi 1,3 m, a przy ścianie zlokalizowano cztery agregaty sprężarkowe. Ponadto na elewacji przedmiotowego budynku zamontowano od zaplecza dwa klimatyzatory na metalowych wspornikach, wysokość zamontowanych klimatyzatorów wynosi 1,15 m. Powyższe urządzenia obsługują sklep i zostały zamontowane w związku z samowolną zmianą sposobu użytkowania budynku dawnej hali sportowej na sklep ogólnospożywczy. Jak wynika z oświadczenia złożonego przez prowadzącego działalność we wskazanym przedmiocie A. S. w trakcie wizji, stelaż reklamowy zlokalizowany przy budynku hali od strony ulicy [...] (działka nr [...]) użytkowany przez firmę A jako reklama sklepu spożywczego samoobsługowego, nie został pobudowany przez Inwestora. Według jego wiedzy stelaż pobudował B, wcześniej występowała na nim reklama piwa. W trakcie postępowania wyjaśniającego tutejszy organ po wystąpieniu do organu administracji architektoniczno-budowlanej uzyskał w dniu 12 września 2003 r. wypis i wyrys z planu miejscowego. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego Wrzeszcz Dolny w mieście G., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia 17 listopada 1994 r. (Dz. Urz. Województwa Gdańskiego Nr 29, póz. 151) - nieruchomość przy ul. [...] w G. położona jest na obszarze oznaczonym w w/w planie symbolami:
- IX, 3. U ...... powierzchnia 0,68 ha teren usług (zespół sportowy z usługami towarzyszącymi). Zakaz rozbudowy. W obrębie obszaru trafostacja. Korekta granic jak na rysunku planu. Likwidacja baraku w celu wyeksponowania obiektu zabytkowego. W przypadku ujawnienia w likwidowanym obiekcie elementów zabudowy historycznej - możliwość jej odtworzenia. Budynek przy ul. [...] stanowi obiekt zabudowy - dawny rokokowy budynek dworski- podlega pełnej ochronie konserwatorskiej łącznie z wnętrzami. Na zapleczu zabudowy obiekt architektury ogrodowej - ośmiokątna altana - podlega ochronie;
- IX. 2. Z ...... powierzchnia [...] ha rezerwa terenu dla zieleni wzdłuż [...] - fragment dawnego parku. Część terenu stanowi zieleń o znacznej wartości ekologicznej — do szczególnej ochrony. Likwidacja istniejącego zainwestowania;
- niewielki fragment hali znajduje się w liniach rozgraniczających przebiegu [...] - oznaczonej symbolem [...].
Nieruchomość znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej A i E. W oznaczeniach do rysunku planu nr [...] ul. [...] przedmiotowy budynek zaznaczony jest jako "budynki likwidowane ze względów porządkowych." Z powyższych ustaleń oraz z ustaleń zawartych na rysunku planu nr [...] wynika, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z obowiązującym planem. Natomiast po wystąpieniu do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków tutejszy organ uzyskał w dniu 26.11.2003 r. informacje, iż obiekt zespołu dworu zlokalizowany przy ul. [...] w G. objęty jest ścisłą ochroną konserwatorską jako najstarszy zachowany zespół rezydencjonalny na terenie dawnej wsi Wrzeszcz i z racji swoich walorów historyczno-przestrzennych wpisany został do rejestru zabytków decyzją nr [...] z dnia 02.04.1986 r. Decyzja ta obejmuje budynek Dworu wraz z ocalałą częścią parku, które tworzą historyczna i przestrzennie jedną całość. Ze stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wynika, że przedmiotowy budynek hali przylegający bezpośrednio do dworu przeznaczony jest do wyburzenia w całości. Ponadto Wojewódzki Konserwator Zabytków na przeprowadzone w hali prace adaptacyjno -remontowe nie wydawał zezwolenia ani też w jakiejkolwiek innej formie nie uzgadniał tych robót.
Z dokonanej przez organ I instancji analizy akt sprawy wynika, że po rozpatrzeniu zgłoszenia A. S. z dnia 08.10.2002 r. do Wydziału Urbanistyki i Architektury UM w Gdańsku, w sprawie robót budowlanych polegających na remoncie budynku przy ul. Wajdeloty 12/13 w Gdańsku organ administracji architektoniczne - budowlanej decyzją nr [...] z dnia 28.10.2002 r. umorzył postępowanie z uwagi na to, iż prace budowlane były prowadzone bez wymaganego przepisami Prawa budowlanego pozwolenia na wykonanie tych robót. W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego wykazano, że wykonane roboty budowlane związane z przebudową i remontem budynku dawnej hali sportowej, zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w G. miały na celu zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu i zaadaptowaniem go na samoobsługowy sklep ogólnospożywczy. W/w roboty przeprowadzono samowolnie bez zezwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz bez pozwolenia właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu. Z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i stanowiska konserwatorskiego wynika, że przedmiotowy obiekt winien ulec likwidacji. Organ nadzoru budowlanego rozpoznając przedmiotową sprawę uznał, iż nie ma podstaw do wydania rozbiórki budynku dawnej hali sportowej. W tym przypadku również brak jest możliwości "zalegalizowania" obiektu z wprowadzoną funkcją usługową - sklep ogólnospożywczy. W świetle zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jakiekolwiek roboty budowlane mające na celu zwiększenie wartości techniczno-użytkowych przedmiotowego obiektu są niezgodne z tym planem. Zgodnie z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50 i art. 51 stosuje się odpowiednio. W decyzji, o której mowa w art.51 ust. 1, właściwy organ może nakazać właścicielowi lub zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Natomiast w myśl art. 51 ust. 1 pkt 1 właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót. W przedmiotowym przypadku sprowadza się do nakazania zaniechania użytkowania, w związku z samowolnie przeprowadzonymi robotami remontowo-adaptacyjnymi w celu zmiany sposobu użytkowania budynku dawnej hali sportowej zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w G..
Od powyższej decyzji odwołała się do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego właścicielka opisanego wyżej obiektu – M. Ż.
W uzasadnieniu podała, iż zaskarżona decyzja z dnia 4 grudnia 2003 r. nakazuje zaniechanie użytkowania budynku podmiotowi będącemu najemcą budynku, pomimo braku doręczenia adresatowi została jednakże wysłana również do właściciela budynku.
Zdaniem odwołującej, organ orzekający błędnie przyjął, iż uzasadnieniem dla orzeczenia o zaniechaniu użytkowania budynku może być taka okoliczność, jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, tj. oparcie decyzji o dane wynikające z planu miejscowego szczegółowego zagospodarowania przestrzennego W. w mieście G., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia 17.11.1994r. Wspomniany powyżej plan obowiązuje jedynie do końca 2003 r., albowiem zgodnie z treścią art.87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy (tj. 11 lipca 2003r.) miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do 31 grudnia 2003 r. Powoływanie się przez Inspektorat na plan, którego utrata mocy obowiązującej nastąpi w ciągu najbliższego miesiąca, nie uzasadnia wniosków i rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonej decyzji. Ponadto podkreśliła, iż w przedmiotowym budynku przeprowadzono jedynie roboty budowlane o charakterze remontowym, renowacyjnym oraz konserwacyjnym, które nie naruszały stałych elementów konstrukcji budynku, nie stanowiły rozbudowy budynku, a zatem nie wymagały, zgodnie z treścią art. 29 ust. 2 pkt 1, uzyskania pozwolenia na budowę.
Zamontowanie na ścianie od strony zaplecza trzech agregatów sprężarkowych oraz na elewacji, również od strony zaplecza, klimatyzatorów, nie stanowiło prac remontowych, wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, albowiem prace te polegały jedynie na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych i jako takie, zgodnie z art. 29 ust.2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, nie wymagały uzyskania stosownego pozwolenia. Wobec powyższego, złożenie przez A. S. do Wydziału Urbanistyki i Architektury UM w G. zgłoszenia omawianych powyżej prac remontowych w dniu 8 października 2002 r. stanowi wykonanie obowiązku nałożonego ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Skarżąca podniosła ponadto, iż przedmiotowa decyzja została skierowana do niewłaściwego podmiotu. Określona mianem "inwestora" Spółka A Sp. z o.o. jest jedynie najemcą wspomnianego budynku. Zgodnie z uregulowaniami zawartymi w ustawie Prawo budowlane, dochowanie określonych obowiązków wynikających ze wspomnianej ustawy obciąża właściciela budynku (art. 61 ustawy). Ponadto zgodnie z art. 71 ust. 3 ustawy wydając odpowiednia decyzję właściwy organ może nakazać przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części jedynie właścicielowi albo zarządcy budynku (lokalu). Odpowiednie stosowanie przepisów nie oznacza dowolności organu w ustalaniu treści i zakresu uprawnień i obowiązków wynikających z tych przepisów. Dlatego też wskazała, iż odpowiednio stosowane przepisy art. 50 i 51 prawa budowlanego nie mogą stanowić podstawy wydania decyzji o treści zawartej w zaskarżonej decyzji z dnia 4 grudnia 2003 r. Tym samym zaskarżona decyzja jest nieważna na mocy przepisu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. jako skierowana do osoby nie będącej stroną postępowania.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 31 grudnia 2003 r. Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, nie znajdując podstaw do jej uchylenia lub zmiany.
W uzasadnieniu organ II instancji podał, iż prawidłowe było rozstrzygnięcie organu I instancji omawianej sprawy na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z przepisami art. 71 ust. 3 w/w ustawy w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez pozwolenia właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanego" przepisy art. 50 i 51 stosuje się odpowiednio. W decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 właściwy organ może nakazać właścicielowi lub zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydanie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania przedmiotowego budynku byłoby w omawianej sytuacji niezasadne, ponieważ przed rozpoczęciem w/w robót obiekt ten (uprzednio będący halą sportową) nie był użytkowany przez kilka lat, jak również z uwagi na to, że zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym oraz wytycznymi konserwatorskimi obiekt ten jest przeznaczony do wyburzenia. Uznać zatem należy, że wydanie, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 71 ust. 3 decyzji nakazującej zaniechanie użytkowania w/w budynku zaadaptowanego na sklep ogólno-spożywczy - było słuszne.
Odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji organ II instancji stwierdził, iż nie mogą one stanowić podstawy do jej uchylenia.
Organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż niezasadny jest podniesiony w odwołaniu A. S. zarzut co do skierowania zaskarżonej decyzji do osoby nie będącej stroną postępowania. Z akt omawianej sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że firma A sp. z o.o. jest inwestorem przedmiotowych robót budowlanych i użytkownikiem w/w budynku. Ponadto, z treści załączonego do odwołania pełnomocnictwa wynika, że właścicielka w/w budynku upoważniła prezesa spółki A - A. S. do zarządu i administrowania omawianą nieruchomością. Zwrócił także uwagę na to, iż oprócz przepisów art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy art. 52, zgodnie z którymi obowiązek o jakim mowa w art. 51 winien zostać nałożony na inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Wobec powyższego skierowanie zaskarżonej decyzji do firmy A sp. z o.o. było - w ocenie organu II instancji - prawidłowe.
Na powyższą decyzję M. Ż. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu podała, iż doszło do naruszenie jej interesu prawnego (art. 57 § 1 pkt 3 k.p.a.), które uzasadnieniem jest okolicznością, iż stanowiący jej własność budynek położony w G. przy ul. [...] skarżąca wynajęła spółce A Sp. z o.o. w G. na cele prowadzenia działalności gospodarczej. Nakazanie tej spółce zaprzestania użytkowania budynku grozi zatem skarżącej tym, iż najemca zrezygnuje z przedmiotowego budynku i wypowie (rozwiąże) umowę najmu, co narazi skarżącą na szkody.
Ponadto podała, iż wobec utraty mocy obowiązującej (zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) planu miejscowego szczegółowego zagospodarowania przestrzennego jednostki urbanizacyjnej W. w G., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia 17.11.1994r. bezzasadne jest powoływanie się przez organ na dane wynikające z tego planu. Niezależnie od utraty mocy przez plan, wskazała, iż zastrzeżenia wynikające z planu a dotyczące konieczności likwidacji przedmiotowego budynku stanowią jedynie zalecenia. Powyższe odnosi się również do wniosków wynikających z opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, zdaniem którego przedmiotowy budynek powinien zostać wyburzony. W takiej sytuacji powoływanie się przez organy rozpoznające niniejszą sprawę na zalecenia wynikające z nieobowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz opinii Konserwatora Zabytków i traktowanie powyższego jako wiążącego i ostateczne w sytuacji gdy nie została wydana w tym zakresie żadna decyzja jest nieprawidłowe i powoduje naruszenie interesu strony. Zdaniem skarżącej, organy nadzoru budowlanego bezpodstawnie stają na stanowisku, iż w przedmiotowym obiekcie miała miejsce zmiana sposobu użytkowania. Powoływanie się przez Wojewódzkiego Inspektora w uzasadnieniu decyzji na adaptację budynku hali sportowej na sklep ogólno-spożywczy, w jej ocenie jest nieuzasadnione, albowiem taka adaptacja nie miała miejsca. Budynek już wcześniej był użytkowany jako lokal usługowy (sklep) a zatem inwestor nie adaptował hali sportowej. Tym samym organy niesłusznie twierdzą jakoby dla inwestora konieczne było uzyskanie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu. Skoro w budynku była już wcześniej prowadzona działalność gospodarcza, podjęcie prowadzenia sklepu ogólno spożywczego nie stanowi zmiany sposobu jego użytkowania. Zarówno organ I instancji jak i II instancji, powołują się na nieprawidłową podstawę prawną wydanej decyzji. Przedmiotowa decyzja nakazuje zaniechanie użytkowania budynku w oparciu o art. 51 ust. l pkt l Prawa budowlanego w związku z art. 71 ust. 3 tej ustawy. Jednakże, przepisy art. 50 i art. 51 ustawy stosuje się odpowiednio, jedynie w przypadku zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez uzyskania stosownego pozwolenia. Zdaniem skarżącej, w niniejszym przypadku nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania budynku, tym samym kierowanie do Inwestora zaskarżonej decyzji narusza powołane powyżej przepisy. Jednocześnie skarżąca wskazała na cel zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Nakazanie zaniechania dalszych robót budowlanych ma na celu wstrzymanie prac prowadzonych bez uzyskania stosownego pozwolenia, celem nie dopuszczenia do dalszych naruszeń, uszkodzeń, zwiększenia ryzyka dla życia lub zdrowia ludzi lub bezpieczeństwa mienia. Użytkowanie budynku, który nie stanowi zagrożenia dla powyższych wartości nie stwarza samo w sobie takich ryzyka, ani nie pogarsza stanu istniejącego. Dlatego jej zdaniem wydana decyzja opiera się na nieprawidłowej podstawie prawnej.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o uchylenie swojej decyzji z dnia 31 grudnia 2003 r. Nr [...].
W uzasadnieniu podał, iż powyższa decyzja została wydana po rozpatrzeniu w trybie odwoławczym odwołań, które wpłynęły od dwóch z sześciu stron postępowania - tzn. od Pani M. Ż. reprezentowanej przez Pana A. S. oraz od Zarządu firmy B Sp. z o.o. Jak się obecnie okazało w/w decyzja ostateczna została wydana przedwcześnie, ponieważ w chwili jej wydania tzn. w dniu 31 grudnia 2003r. nie upłynął jeszcze dla wszystkich stron postępowania termin składania odwołań, co uszło wówczas uwadze organu II instancji. Wskutek powyższego, w dniu 15.01.2004r., a więc po upływie około 2 tygodni od wydania zaskarżonej decyzji za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. do Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego wpłynęło odwołanie firmy A Sp. z o.o. reprezentowanej przez Pana A. S., które jak wynika z akt sprawy zostało nadane w ustawowym terminie do wniesienia odwołania w dniu 12 stycznia 2004 r. Powyższe wynika z faktu, iż w tym przypadku doręczenie decyzji organu I instancji nastąpiło ze znacznym opóźnieniem. Przesyłka nadana w Urzędzie Pocztowym Gdańsk 32 w dniu 5 grudnia 2003r. została doręczona stronie przez Urząd Pocztowy Gdańsk 18 dopiero w dniu 30 grudnia 2003r., co spowodowało, iż termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 13 stycznia 2004 r.
Ponieważ organ nie mógł w całości podzielić zarzutów zawartych w skardze do Sądu, tym samym organ wojewódzki nie ma możliwości wyeliminowania z obrotu prawnego swojej decyzji w trybie art. 54 ustawy z dnia 30 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. nr 153 póz. 1270).
Pismem z dnia 13 kwietnia 2004 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o wycofanie wniosku dotyczącego uchylenia decyzji ostatecznej swojej decyzji z dnia 31 grudnia 2003 r. Nr [...].
Wniósł o oddalenie skargi M. Ż. i obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania.
W uzasadnieniu wskazał, iż po otrzymaniu skargi M. Ż., organ II instancji stwierdził początkowo, iż w sprawie doszło do uchybienia proceduralnego, dlatego, pomimo merytorycznie słusznego rozstrzygnięcia, zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o uchylenie zaskarżonej decyzji nr [...] z dnia 31 grudnia 2003 r. Obecnie, po wyjaśnieniu okoliczności będących podstawą w/w wniosku z dnia 05.03.2004r., oraz po wydaniu postanowienia nr [...] z dnia 8 czerwca 2004 r. o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania przez firmę A Sp.z o.o., organ wojewódzki cofnął swoje stanowisko dotyczące uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] z dnia 31.12.2003 r.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podał, iż w chwili wydania decyzji ostatecznej w dniu 31 grudnia 2004 r. plan zagospodarowania przestrzennego jednostki urbanistycznej W. w m. G. zatwierdzony uchwałą Rady Miasta G. nr [...] z dnia 17 listopada 1994r. (Dz.Urz.Woj.Gd. nr 29 poz. 151 z 1994r.) miał moc obowiązującą, dlatego organ wojewódzki obowiązany był podjąć rozstrzygnięcie w oparciu o ten plan. Do większości zarzutów zawartych w skardze organ wojewódzki ustosunkował się szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, gdyż są one analogiczne do zarzutów wniesionych w odwołaniu skarżącej z dnia 16 grudnia 2003 r. Ponadto wyjaśnił, iż kwestia narażenia właścicielki obiektu na szkody z powodu rozwiązania umowy z najemcą nie podlega regulacjom Prawa budowlanego, dlatego nie mogła być wzięta pod uwagę w postępowaniu prowadzonym w oparciu o przepisy tegoż prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Na wstępie rozważań wskazać należy, iż zgodnie z art.52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego w zależności od okoliczności sprawy kieruje, mający oparcie w przepisach tej ustawy, nakaz do jednego z podmiotów wymienionym w tym przepisie tj. inwestora, właściciela lub zarządcy nieruchomości.
Taka redakcja wskazanego przepisu wyznacz jednocześnie krąg osób będących stronami postępowania i konstytuuje związane z tym faktem uprawnienia w postępowaniu administracyjnym oraz w administracyjnosądowym.
W konsekwencji nawet w sytuacji gdy nakaz skierowany jest do inwestora lub zarządcy (jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie) stroną postępowania administracyjnego jest również właściciel nieruchomości.
Właściciel ma zatem możliwość wykazywania w tym postępowaniu, że wydana decyzja ( bądź decyzje) naruszyły jego indywidualny interes prawny, który wcale nie musi być tożsamy z interesem inwestora lub zarządcy.
W rozpoznawanej sprawie adresatem decyzji jest inwestor czyli A. Sp. z o.o. będący ponadto, jak to wynika z materiałów sprawy, użytkownikiem nieruchomości prowadzącym w niej działalność gospodarczą.
Bycie stroną postępowania administracyjnego uzasadnia po stronie również i właściciela istnienie uprawnienia do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Wniesienie skargi powoduje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego. Postępowanie to oparte jest na zasadzie skargowości co oznacza wykazanie w tym postępowaniu przez właściciela naruszenia własnego interesu prawnego ( art.50. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) który, jak się powszechnie przyjmuje, polega na naruszeniu konkretnej normy prawa materialnego.
Inaczej mówiąc interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma oparte na przepisach prawa materialnego roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku (por. wyrok NSA z 3 czerwca 1996 r. – ONSA 1997, nr 2, poz.89).
W ocenie Sądu, wydany spółce AS-34 nakaz nie naruszył interesu prawnego skarżącej.
Wskazywane przez w/w negatywne skutki decyzji należy zakwalifikować jako mieszczące się w sferze naruszeń interesu faktycznego, który spowoduje zaniechanie przez spółkę A użytkowania, będącego własnością skarżącej, budynku dawnej hali sportowej przy ul. [...] w G. i tym samym powodować będzie utracenie przez skarżącą czerpanych z tego tytułu korzyści finansowych
Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art..151 cyt. wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. – skargę oddalił.