II SA/Gd 1206/24

II SA/Gd 1206/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-04-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz
Jolanta Górska /przewodniczący/
Wojciech Wycichowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 725
art. 37a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Wojciech Wycichowski (spr.) Protokolant Starszy asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2025 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi S.W na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 12 września 2024 r. nr WI-I.7840.1.121.2024.PK-2 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. oddala skargę.
Uzasadnienie
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
Wnioskiem z 2 października 2017 r. S. W. (dalej: "Inwestor", "Skarżący") wystąpił do Starosty Nowodworskiego (dalej: "Starosta", "organ pierwszej instancji") o wydanie pozwolenia na budowę dwóch sezonowych obiektów usługowo-handlowych do obsługi użytkowników publicznego ciągu pieszego na terenie działki nr [...] w K.
Pismem z 27 października 2017 r. Inwestor wystąpił do Starosty z wnioskiem
o zawieszenie postępowania w sprawie złożonego wniosku o pozwolenie na budowę.
Postanowieniem z 27 października 2017 r. Starosta, na podstawie art. 98 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego
(Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) - dalej: "k.p.a.", zawiesił na wniosek Strony postępowanie wszczęte wnioskiem z 2 października 2017 r.
Decyzją z 2 listopada 2020 r. Starosta, na podstawie art. 98 § 2 k.p.a., uznał żądanie wszczęcia postępowania za wycofane i umorzył postępowania administracyjne wszczęte wnioskiem Inwestora z 2 października 2017 r.
Wnioskiem z 21 kwietnia 2022 r. Inwestor, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wystąpił do Wojewody Pomorskiego (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy")
o stwierdzenie nieważności postanowienia Starosty z 27 października 2017 r. oraz decyzji tego organu z 2 listopada 2020 r. wskazując, że wniosek z 27 października 2017 r.
o zawieszenie postępowania był niepodpisany przez Inwestora, w związku z czym rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa.
Postanowieniem z 31 sierpnia 2022 r. Wojewoda, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdził nieważność postanowienia Starosty z 27 października 2017 r.
o zawieszeniu postępowania, a decyzją z 28 grudnia 2022 r., na podstawie art. 156 § 1
pkt 2 k.p.a., stwierdził nieważność decyzji Starosty z 2 listopada 2020 r. o umorzeniu postępowania.
Pismem z 8 listopada 2023 r. Starosta, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. w zw.
z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.) - dalej: "Prawo budowlane", wezwał Inwestora do uzupełnienia braków formalno-prawnych wniosku z 2 października 2017 r., tj. przedłożenia wniosku o pozwolenie na budowę zgodnie ze wzorem (B-1) uzupełnionego o odpowiednie załączniki, przedłożenia czterech egzemplarzy kompletnego projektu budowlanego wraz z odpowiednimi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi (zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego) oraz dołączenia potwierdzenia dokonania opłaty skarbowej za wydanie pozwolenia na budowę.
Pismem z 20 listopada 2023 r. Inwestor poinformował Starostę, że zarówno wniosek o pozwolenie na budowę, jak i oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane załączył do wniosku z 2 października 2017 r. Inwestor przedłożył cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej.
Pismem z 29 listopada 2023 r. Starosta, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., poinformował Inwestora, że nie dokonał on pełnego uzupełnienia wniosku, w związku
z czym pozostawił wniosek bez rozpoznania.
Pismem z 12 stycznia 2024 r. Inwestor, na podstawie art. 37 k.p.a., złożył do Wojewody ponaglenie na bezczynność Starosty w sprawie rozpoznania jego wniosku
o pozwolenie na budowę z 2 października 2017 r.
Postanowieniem z 26 stycznia 2024 r. Wojewoda stwierdził, że Starosta dopuścił się bezczynności w sprawie, przy czym nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa
i zobowiązał Starostę do załatwienia sprawy do 25 marca 2024 r.
Pismem z 5 lutego 2024 r. Starosta, na podstawie art. 61 § 4 k.p.a., zawiadomił,
że w dniu 2 października 2017 r. na wniosek Inwestora zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dwóch sezonowych obiektów usługowo-handlowych do obsługi użytkowników publicznego ciągu pieszego na terenie działki nr [...] w K.
Pismem z 16 lutego 2024 r. Inwestor, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wystąpił do Starosty o zawieszenie postępowania wskazując, że złożył wniosek o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "m.p.z.p.") dla działki
nr [...] w K.
Postanowieniem z 23 lutego 2024 r. Starosta, na podstawie art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, nałożył na Inwestora obowiązek uzupełnienia braków materialnoprawnych
w projekcie budowlanym.
Pismem z 21 marca 2024 r. Inwestor ponowił wniosek o zawieszenie postępowania wskazując, że zagadnieniem wstępnym koniecznym do rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji jest rozpoczęta 15 lutego 2024 r. procedura wnioskowania przez niego o zmianę planów zagospodarowania przestrzennego i zapisów kart terenu dla części działki nr [...] w K.
Postanowieniem z 29 marca 2024 r. Starosta odmówił zawieszenia postępowania wskazując, że z przedłożonych przez Inwestora informacji nie wynika, aby jakakolwiek procedura dotycząca zmiany m.p.z.p. była przedmiotem prac Miasta K.
Decyzją z 26 kwietnia 2024 r. Starosta, na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz wydania decyzji
o pozwoleniu na budowę obejmującej budowę dwóch sezonowych obiektów usługowo-handlowych do obsługi użytkowników publicznego terenu ciągu pieszego na terenie działki nr [...] w K., albowiem Inwestor nie wypełnił obowiązku wynikającego
z postanowienia z 23 lutego 2024 r.
W wyniku odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez Inwestora Wojewoda decyzją z 12 września 2024 r. utrzymał ją w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując następnie, że na obszarze, na którym planowana jest inwestycja, obowiązują ustalenia m.p.z.p. części obrębu geodezyjnego Krynica Morska dla części centrum miasta, uchwalonego uchwałą Nr XXV/178/2008 Rady Miejskiej w Krynicy Morskiej z dnia 16 grudnia 2008 r. (dalej: "Uchwała XXV/178/2008"), zmienioną uchwałą
Nr XXXV/328/18 z dnia 25 stycznia 2018 r. oraz uchwałą Nr XXXVIII/379/18 z dnia
20 czerwca 2018 r. Jak wynika z załącznika graficznego do ww. uchwały działka inwestycyjna [...] (powstała w wyniku podziału działki nr [...]), na której planowana jest inwestycja, znajduje się w obrębie jednostki planistycznej oznaczonej symbolem 025.KD-X - teren publicznego ciągu pieszego. Teren ten nie jest przeznaczony pod zabudowę, a tym samym projektowana inwestycja, polegająca na budowie dwóch pawilonów handlowych
o łącznej powierzchni zabudowy 47,47 m2, jest niezgodna z przytoczonymi ustaleniami planu.
Weryfikując zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, Wojewoda stwierdził, że informacje zawarte w złożonym przez Inwestora opracowaniu są niekompletne i nie pozwalają na jednoznaczną ocenę przedmiotowej dokumentacji w zakresie dotyczącym spełnienia ustaleń zawartych
w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r.,
poz. 1225) - dalej: "rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r.". W złożonym przez Inwestora projekcie nie ma bowiem wymaganego w art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego projektu zagospodarowania działki, który powinien zostać sporządzony na aktualnej mapie
i obejmować: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących
i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów,
w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. W opracowaniu zawarto jedynie niepodpisaną mapę do celów projektowych, aktualną na dzień
2 października 2017 r., na którą nie naniesiono objętych inwestycją obiektów.
Organ odwoławczy zauważył również, że w projekcie architektoniczno-budowlanym w części rysunkowej nie przedstawiono schematu instalacji elektrycznej w projektowanych obiektach, pomimo że z część opisowej wynika, iż instalacja taka jest projektowana. Tymczasem w myśl § 12 ust. 1 pkt 5 lit. b rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935) - dalej: "rozporządzenie z 25 kwietnia 2002 r.", część rysunkowa projektu architektoniczno-budowlanego obiektu budowlanego powinna przedstawiać zasadnicze elementy wyposażenia technicznego, ogólnobudowlanego, umożliwiającego użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym instalacje elektryczne, wraz ze sposobem powiązania instalacji obiektu budowlanego bezpośrednio z sieciami (urządzeniami) zewnętrznymi albo z instalacjami zewnętrznymi na zagospodarowywanym terenie oraz związanymi z nimi urządzeniami technicznymi, uwidocznione na rzutach
i przekrojach pionowych obiektu budowlanego, co najmniej w formie odpowiednio opisanych schematów lub przedstawione na odrębnych rysunkach. Projekt z zakresu branży elektrycznej powinien zaś być opracowany przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania w tej specjalności.
Ponadto zdaniem Wojewody projekt budowlany został sporządzony przez osobę nieposiadającą wymaganych uprawnień budowlanych. Z dołączonej do opracowania kopii decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej przy Warmińsko-Mazurskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa wynika bowiem, że E. S., autorka opracowania, posiada uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, nie zaś - wymaganej w niniejszym przypadku - specjalności architektonicznej.
Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Inwestora, że złożenie przez niego do Burmistrza Miasta Krynica Morska wniosku o zmianę ustaleń m.p.z.p. w części odnoszącej się do jednostki planistycznej, na której znajdują się projektowane obiekty, stanowi przesłankę do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewoda wskazał, że plan miejscowy, w którym zawarto ustalenia dla działki nr [...], jest aktem powszechnie obowiązującym na danym terenie, a jego ustalenia nie są sporne ani niejasne. Okoliczność, że Inwestor z uwagi na swój interes faktyczny dąży do zmiany ustaleń tego aktu nie stoi na przeszkodzie w rozpatrzeniu jego wniosku o pozwolenie na budowę. Na marginesie Wojewoda zauważył, że składając wniosek o pozwolenie na budowę niemal 7 lat temu Inwestor musiał mieć świadomość braku możliwości zabudowy działki nr [...] z uwagi na postanowienia planu, niemniej jednak - jak wynika ze zgromadzonych akt sprawy - wniosek o zmianę planu złożył dopiero w lutym 2024 r.
Podsumowując organ odwoławczy podniósł, że organ pierwszej instancji po stwierdzeniu, iż w złożonym projekcie budowlanym występują omówione wyżej braki, zasadnie nałożył na Inwestora (postanowieniem z 23 lutego 2024 r.) obowiązek ich usunięcia w zakreślonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie, stosownie do art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, wydał decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego
i udzielenia pozwolenia na budowę.
W skardze na decyzję Wojewody S. W., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, zarzucił jej naruszenie następujących przepisów postępowania:
1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 7 ust. 2
pkt 91 Uchwały XXV/178/2008 polegające na uznaniu, że działka nr [...] nie jest przeznaczona w m.p.z.p. pod zabudowę i na tej podstawie utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy z przepisów m.p.z.p. nie wynika zakaz zabudowy;
2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego polegające na uznaniu, że złożony przez Skarżącego projekt nie zawiera mapy z koniecznymi elementami i na tej podstawie utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy załączona mapa zawiera wszystkie konieczne elementy;
3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt 5 lit. b rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. polegające na uznaniu, że część rysunkowa projektu architektoniczno-budowlanego obiektu budowlanego będącego przedmiotem niniejszego postępowania powinna przedstawiać schemat instalacji elektrycznej w projektowanych obiektach i na tej podstawie utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy przepis tego rozporządzenia nie ma zastosowania w niniejszej sprawie z uwagi na jego uchylenie przed sporządzeniem projektu i w konsekwencji niezastosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, które obowiązywały w chwili sporządzania projektu i nie wymagały przedstawienia na rysunku schematu instalacji elektrycznej;
4. art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku dostatecznego wyjaśnienia podstawy rozstrzygnięcia w zakresie uznania, że E. S. nie posiadała odpowiednich uprawnień do sporządzenia projektu w niniejszej sprawie.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że z § 7 ust. 2 pkt 91 Uchwały XXV/178/2008 dla działki nr [...] nie wynika zakaz jej zabudowy. Jedyne zakazy, jakie zostały wobec niej wystosowane to zakaz lokalizacji reklam, a także zakaz parkowania w pasie drogowym. Zatem możliwe jest na niej usytuowanie budynków. Wskazano, że już wcześniej Skarżący posadowił na niej budynki na podstawie zgłoszenia, w trybie art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. Z założenia takiego wychodziło również Miasto K. zawierając ze Skarżącym umowę dzierżawy przedmiotowej działki, której warunkiem była zabudowa przez Skarżącego obiektami służącymi do obsługi ciągu pieszego. Dlatego też Skarżący dysponuje nieruchomością na cele budowlane, co potwierdza sam organ.
Odnosząc się do stwierdzenia Wojewody, że do projektu nie została dołączona mapa obejmująca granice działki, usytuowanie, obrys i układy istniejących oraz projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, wskazano, że z dołączonej przez Skarżącego mapy wyraźnie wynika, że wszystkie te elementy na niej widnieją, zatem brak było podstaw do utrzymania w mocy decyzji Starosty na tej podstawie.
Dalej zarzucono, że rozporządzenie z 25 kwietnia 2012 r. utraciło moc z dniem
19 września 2020 r., wraz z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia
11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego,
z którego nie wynika, że w części rysunkowej projektu architektoniczno-budowlanego musi znajdować się schemat instalacji elektrycznej. Wymóg taki skierowany jest wyłącznie do części opisowej projektu, co wynika z § 20 ust. 1 pkt 12 ww. rozporządzenia - "informacje
o zasadniczych elementach wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniających użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem".
Odnosząc się do stanowiska Wojewody, że E. S., autorka opracowania, posiada uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, nie zaś specjalności architektonicznej, która jest wymagana w niniejszym przypadku, zarzucono, że organ nie wyjaśnił, na jakiej podstawie uznał, iż uprawnienia posiadane przez autorkę opracowania nie są wystarczające do sporządzenia projektu
w niniejszej sprawie, dopuszczając się tym samym naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107
§ 3 k.p.a. Zdaniem strony skarżącej, jeśli organ uznał, że nie posiada ona odpowiednich kwalifikacji do sporządzenia projektu powinien był wyjaśnić stronie tok swojego rozumowania, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia
25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności
z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia,
że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został
w skardze podniesiony.
Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Pomorskiego z 12 września 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Nowodworskiego z 26 kwietnia 2024 r. odmawiającą S. W. zatwierdzenia projektu budowlanego oraz wydania decyzji o pozwoleniu na budowę obejmującej budowę dwóch sezonowych obiektów usługowo-handlowych do obsługi użytkowników publicznego ciągu pieszego na terenie działki nr [...] w K.
Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia przez Inwestora wniosku o pozwolenie na budowę, która w art. 29 ust. 1 pkt 12 stanowiła, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu,
o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Budowa taka podlegała jedynie zgłoszeniu organowi administracji architektoniczno-budowlanej.
Zgodnie natomiast z art. 37a ust. 1 Prawa budowlanego inwestor może, przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, złożyć wniosek
o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12. Przepisy art. 32-36 stosuje się odpowiednio.
Z przytoczonych wyżej regulacji wynika, że w przypadku tymczasowego obiektu budowlanego posadowionego na podstawie zgłoszenia to od inwestora zależało, czy podejmie decyzję o rozbiórce lub przeniesieniu tego obiektu budowlanego w inne miejsce przed upływem 180 dni od jego wybudowania, czy też zamierza pozostawić obiekt w tym samym miejscu na dłuższy czas. Aby umożliwić legalne dłuższe pozostawienie tymczasowego obiektu budowlanego w tym samym miejscu ustawodawca wprowadził
w art. 37a Prawa budowlanego odrębną instytucję prawną - decyzję o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z 7 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 874/21, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z przekazanych wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy wynika, że Skarżący, korzystając z możliwości, jakie daje art. 37a Prawa budowlanego, w dniu 2 października 2017 r. złożył wniosek o pozwolenie na budowę dwóch sezonowych obiektów handlowych do obsługi użytkowników publicznego ciągu pieszego, zrealizowanych na działce nr [...]
w K., na podstawie przyjętego przez Starostę zgłoszenia budowy tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem na okres 180 dni. Jako datę rozpoczęcia robót budowlanych Skarżący w zgłoszeniu podał 4 maja 2017 r. Zatem do 31 października 2017 r. powinien był rozebrać zgłoszone obiekty albo, korzystając z art. 37a Prawa budowlanego, złożyć wniosek o pozwolenie na ich budowę. Wniosek o pozwolenie budowę został złożony przez Skarżącego w dniu 2 października 2017 r., a zatem z zachowaniem ww. terminu.
W dalszej kolejności należy wskazać na zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Zakres ten określa art. 35 Prawa budowlanego, który w ustępie 1 stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia
3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia,
o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12
ust. 7;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę
(art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego).
Z powołanych przepisów wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ dokonuje merytorycznej kontroli dokumentacji projektowej przedłożonej wraz z wnioskiem i w zależności od wyników badania wydaje pozwolenie na budowę albo, w przypadku stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. W przypadku zaś nieusunięcia wskazanych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie, organ jest zobowiązany wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu
i udzielenia pozwolenia na budowę.
Właściwy organ w pierwszej kolejności bada zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jeśli na terenie objętym inwestycją taki plan nie obowiązuje, to z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Weryfikacja zgodności dokumentacji projektowej
z tego punktu widzenia odnosi się do aktów prawa miejscowego i decyzji indywidualnych
z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego służących zachowaniu ładu przestrzennego. Nie wyczerpuje to jednak obowiązków organu, który powinien zbadać ponadto zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z innymi przepisami prawa miejscowego oraz wymogami ochrony środowiska, jak również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu
z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Przenosząc przytoczone wyżej regulacje oraz poczynione dotychczas uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd jako prawidłowe ocenił stanowisko orzekających
w sprawie organów, że z uwagi na to, iż Skarżący nie wypełnił obowiązków nałożonych na niego przez Starostę postanowieniem z 23 lutego 2024 r. organ ten prawidłowo odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Jak słusznie wskazał Wojewoda - na obszarze, na którym Skarżący zaplanował inwestycję, obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu geodezyjnego Krynica Morska dla części centrum miasta, uchwalonego uchwałą Nr XXV/178/2008 Rady Miejskiej w Krynicy Morskiej z dnia 16 grudnia 2008 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2009 r. Nr 70, poz. 1401), zmienioną uchwałą Nr XXXV/328/18
z dnia 25 stycznia 2018 r. oraz uchwałą Nr XXXVIII/379/18 z dnia 20 czerwca 2018 r.
Z załącznika graficznego do Uchwały XXV/178/2008 wynika, że działka nr [...] (powstała w wyniku podziału działki nr [...]), na której planowana jest inwestycja, znajduje się w obrębie jednostki planistycznej oznaczonej symbolem 025.KD-X - teren publicznego ciągu pieszego. Teren ten nie jest przeznaczony pod zabudowę, przez co projektowana inwestycja, polegająca na budowie dwóch pawilonów handlowych o łącznej powierzchni zabudowy 47,47 m2, jest niezgodna z przytoczonymi ustaleniami planu.
Odnosząc się do zarzutu, że z treści Uchwały XXV/178/2008 nie wynika zakaz zabudowy działki nr [...], a jedyne obowiązujące zakazy dotyczą lokalizacji reklam
i parkowania w pasie drogowym, w związku z czym na działce tej możliwe jest sytuowanie budynków należy odwołać się do orzecznictwa sądów administracyjnych, w którym podkreśla się, że przy interpretacji postanowień planów miejscowych nie znajduje zastosowania reguła, że co nie jest prawem zakazane jest dozwolone, ale zasada,
że dozwolone jest tylko to, co prawo wyraźnie przewiduje (zob. wyrok NSA z 14 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1449/17, wyrok WSA w Białymstoku z 7 marca 2024 r. sygn. akt
II SA/Bk 903/23, wyrok WSA w Krakowie z 29 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 1296/23, wyrok WSA w Poznaniu z 7 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Po 441/19). Z uwagi na to,
że postanowienia planu miejscowego kształtują wraz z innymi przepisami sposób zagospodarowania terenu nie mogą być interpretowane w drodze wykładni rozszerzającej. Należy podkreślić, że organy administracji publicznej (w tym organy administracji architektoniczno-budowlanej) są zobowiązane do działania na podstawie i w granicach prawa, co wynika wprost z zasad zawartych w art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Przyjęcie przez organy w konkretnej sprawie szerokiej interpretacji uchwały w sprawie planu miejscowego
i przyznanie skarżącemu uprawnień większych niż wynikałoby to z przepisów powszechnie obowiązujących uznać należałoby za niedopuszczalne.
Jak już wyżej wskazano przepisy m.p.z.p. uchwalonego Uchwałą XXV/178/2008 nie przewidują możliwości zabudowy terenu 025.KD-X. O braku możliwości zabudowy tej jednostki świadczy również nieustalenie w planie jakichkolwiek parametrów zabudowy, takich jak powierzchnia zabudowy, linie zabudowy, wysokość zabudowy, czy geometria dachu, które zostały natomiast ustalone dla terenów przeznaczonych w tym akcie pod zabudowę usługową i mieszkaniową.
Odnosząc się do zarzutu, że zawarta w projekcie budowlanym mapa zawiera wszystkie wymagane elementy, stwierdzić należy, iż zarzut ten również nie jest zasadny. Sąd podziela stanowisko organów, że do projektu budowlanego nie dołączono projektu zagospodarowania działki, lecz jedynie niepodpisaną mapę do celów projektowych (skala 1:500). Na mapie tej nie zaznaczono nawet usytuowania objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę obiektów - pawilonów handlowych.
W odniesieniu do zarzutu, że przedstawienie w części rysunkowej schematu instalacji elektrycznej w projektowanych obiektach nie jest wymagane, albowiem obowiązek ten wynikał z rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935), które utraciło moc z dniem 19 września 2020 r., należy zauważyć, że Skarżący złożył wniosek o pozwolenie na budowę 2 października 2017 r., a zatem w czasie, gdy rozporządzenie to obowiązywało. Tym samym, wraz
z wnioskiem o pozwolenie na budowę Inwestor był zobligowany złożyć projekt budowlany zgodny z wymaganiami ww. aktu prawnego.
Należy również zwrócić uwagę, że rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia
11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego
(Dz. U. z 2022 r., poz. 1679), na które powołano się w skardze, w § 25 zawiera jedynie normę derogującą poprzednio obowiązujące w tym zakresie rozporządzenie z 25 kwietnia 2012 r., nie stanowiąc, że do spraw wszczętych a nie zakończonych do dnia jego wejścia w życie (tj. do 19 września 2019 r.) należy stosować przepisy nowego aktu prawnego.
Jako niezasadny należało ocenić również zarzut niewyjaśnienia przez Wojewodę podstawy uznania, że autorka złożonego przez Inwestora projektu budowlanego nie posiada odpowiednich uprawnień do sporządzenia tego opracowania.
Nie ulega wątpliwości, że zakres uprawnień osób pełniących samodzielne funkcje
w budownictwie należy oceniać w świetle treści decyzji przyznającej te uprawnienia,
z uwzględnieniem przepisów będących podstawą jej wydania (zob. wyrok NSA z 26 marca 2009 r. sygn. akt II GSK 828/2008, wyrok WSA w Warszawie z 11 października 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 1192/07).
Jak wynika z dołączonej do projektu kopii decyzji Warmińsko-Mazurskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z 10 czerwca 2005 r. E. S., autorka projektu, posiada uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie w specjalności konstrukcyjno-budowlanej.
Podstawę prawną ww. decyzji stanowił § 5 ust. 2 pkt 1 obowiązującego do 3 lipca 2005 r. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia
30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie
(Dz. U. z 1995 r. Nr 8, poz. 38 ze zm.), zgodnie z którym uprawnienia budowlane
w ograniczonym zakresie w specjalności konstrukcyjno-budowlanej stanowią podstawę do projektowania budowli oraz budynków o kubaturze mniejszej niż 1.000 m3, takich jak domy jednorodzinne, obiekty gospodarcze, inwentarskie, składowe, handlowe lub usługowe:
a) nie wyższych niż 12 m nad poziomem terenu lub o wysokości do 3 kondygnacji nadziemnych w odniesieniu do budynków mieszkalnych, b) zagłębionych nie więcej niż 3 m poniżej poziomu terenu i posadowionych na ławach bądź stopach fundamentowych bezpośrednio na stabilnym gruncie nośnym, c) zawierających elementy konstrukcyjne
o rozpiętości do 6 m, wysięgu do 2 m lub wysokości dla jednej kondygnacji do 4,8 m,
d) mających konstrukcję, dla której jest właściwy schemat obliczeniowy statycznie wyznaczalny, lub zawierających prostoliniowe belki i płyty ciągłe obliczane jednokierunkowo, e) nie zawierających elementów konstrukcyjnych poddanych obciążeniu zmiennemu technologicznemu większemu niż 5 kN/m2, a także nie wymagających uwzględnienia obciążeń zmiennych ruchomych, parcia gruntu, materiałów sypkich albo cieczy, sił sprężających oraz wpływów dynamicznych, termicznych lub przemieszczeń podpór, f) nie wymagających uwzględnienia wpływu eksploatacji górniczej, g) dróg wewnętrznych.
Wskazany w cytowanym wyżej przepisie zakres uprawnień różni się od uregulowanego w § 5 ust. 1 tego rozporządzenia zakresu uprawnień budowlanych
w ograniczonym zakresie w specjalności architektonicznej, wymaganych do sporządzenia projektu budowlanego w rozpatrywanej sprawie.
W myśl bowiem § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia uprawnienia budowlane
w ograniczonym zakresie w specjalności architektonicznej stanowią podstawę do projektowania budynków mieszkalnych jednorodzinnych i inwentarskich na terenach budownictwa zagrodowego oraz gospodarczych i składowych o kubaturze do 1.000 m3,
a także sporządzania projektów zagospodarowania działki, związanych z realizacją tych obiektów.
Zakres obu wskazanych wyżej postaci uprawnień jest różny także na gruncie przepisów obowiązującego w dniu orzekania przez organy w niniejszej sprawie.
W judykaturze akcentuje się, że ustawodawca w sposób wyraźny i jednoznaczny zróżnicował zakresy obu form uprawnień, a zróżnicowaniu temu nie sposób odmówić znaczenia normatywnego (tak: WSA w Krakowie w wyroku z 28 października 2010 r.
sygn. akt II SA/Kr 670/10). Omawiana różnica ma znaczenie nie tylko teoretyczne, ale
w sposób decydujący wpływa na rozstrzygnięcie sprawy. Przesądza bowiem o tym, czy dołączony do wniosku projekt spełnia wymogi przewidziane w art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego.
Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego oraz § 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. projekt architektoniczno-budowlany powinien określać m.in. formę architektoniczną i funkcję obiektu budowlanego.
Zgodnie zaś z § 11 obowiązującego w dniu składania wniosku o pozwolenie na budowę rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r.
w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2014 r.,
poz. 1278) do projektowania lub kierowania robotami budowlanymi, w odniesieniu do architektury obiektu, upoważniają uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej bez ograniczeń, względnie - jeśli chodzi o projektowanie lub kierowanie robotami budowlanymi, w odniesieniu do architektury obiektu o kubaturze do 1.000 m3 w zabudowie zagrodowej lub na terenie zabudowy zagrodowej - uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie.
Tymczasem autorka dołączonego przez Inwestora do wniosku z 2 października 2017 r. projektu budowlanego nie posada żadnych z ww. form uprawnień.
Podsumowując dotychczasowe rozważania należy stwierdzić, że wydane w sprawie decyzje nie naruszają żadnych przepisów Prawa budowlanego. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu organy administracji architektoniczno-budowlanej przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Uzyskane dowody poddano wnikliwej i poprawnej ocenie. Wbrew stanowisku strony skarżącej decyzja Wojewody została prawidłowo uzasadniona, zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Należy zatem stwierdzić, że organy w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski.
Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za nieuzasadnioną.[pic]