II SA/Gd 119/24

II SA/Gd 119/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-06-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-01-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz /sprawozdawca/
Justyna Dudek-Sienkiewicz
Katarzyna Krzysztofowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 35 ust. 1 - 5
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Asesor WSA Justyna Dudek – Sienkiewicz Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Aleksandra Głowacka po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. K. Spółki jawnej z siedzibą w Warszawie na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 28 listopada 2023 r., nr WI-I.7840.1.190.2023.ZK w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno – budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącej A. K. Spółki jawnej z siedzibą w Warszawie kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Skarga spółki A. Spółka jawna, dalej także jako skarżąca spółka, na decyzję z dnia 28 listopada 2023 r. Wojewody Pomorskiego nr WI-I.7840.1.190.2023.ZK o uchyleniu decyzji z dnia 31 lipca 2023 r. Starosty Lęborskiego nr 221/23 znak B.6740.71.2023.AB w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno – budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę została wniesiona w następującym stanie sprawy:
Pismem z datą wpływu z dnia 15 marca 2023 r. skarżąca spółka reprezentowana przez K. K., wspólnika spółki uprawnionego do jej samodzielnego reprezentowania, złożyła wniosek o pozwolenie na budowę czterech budynków usługowych na dz. nr [...], obr. [...]), gmina [...].
Starosta Lęborski pismem z dnia 20 marca 2023 r. wezwał stronę wnioskująca do usunięcia braków wniosku w terminie siedmiu dni poprzez przedłożenie odpowiednich dokumentów. Organ zobowiązał do przedłożenia korekty wniosku na aktualnym druku i wskazanie prawidłowych danych inwestora oraz podanie daty podpisu wniosku. Ponadto wezwał do przedłożenia: poprawnie wypełnionego oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, dokumentu potwierdzającego możliwość reprezentowania skarżącej spółki, oświadczenie projektanta z art. 33 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 682) oraz dowód dokonania opłaty skarbowej za wydanie pozwolenia na budowę.
Dnia 14 kwietnia 2023 r. skarżący przedłożył: korektę wniosku na aktualnym druku i wskazał dane inwestora oraz podał datę podpisu wniosku; wyciąg z KRS skarżącej spółki; oświadczenie projektanta; dowód dokonania opłaty skarbowej za wydanie pozwolenia na budowę. Ponadto na oświadczeniu o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane uzupełnił brakującą datę.
Pismem z dniem 14 kwietnia 2023 r. Starosta zawiadomił o wszczęciu postępowania.
Z dniem 26 kwietnia 2023 Centralne Wojskowe Centrum Rekrutacji Oddział Zamiejscowy w Gdańsku przesłało pismo stanowiące odpowiedź na zawiadomienie. W piśmie tym wskazało, że teren objęty inwestycją znajduje się w zasięgu strefy ochronnej terenu zamkniętego resortu obrony narodowej, składającej się m. in. z obszaru wyłączonego z zainwestowania, w granicach którego usytułowana jest całość działki nr [...] dlatego podmiot ten wskazał, że opiniuje negatywnie przedmiotową inwestycję. W przypisie tekstu Centralne Wojskowe Centrum Rekrutacji Oddział Zamiejscowy w Gdańsku wskazało, że strefa ochronna została ustalona protokołem prac komisji do spraw ustalenia strefy ochronnej terenu zamkniętego, zatwierdzonym przez Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w dniu 13 lipca 2022 r., a wniosek został przesłany do Starostwa Powiatowego w Lęborku za pismem z nr 1290/22 z dnia 8 sierpnia 2022 r.
Postanowieniem z dnia 16 maja 2023 r. organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek usunięcia w terminie 60 dni dokumentów i braków stwierdzonych w załączonej do wniosku dokumentacji, w tym między innymi o odniesienie się do pisma z dnia 26 kwietnia 2023 r. Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji Oddział Zamiejscowy w Gdańsku oraz przedstawienie pomiarów promieniowania.
W dniu 17 lipca 2024 r. skarżąca spółka przedłożyła dokumentację uzupełniającą. W przedłożonych dokumentach znajdowało się między innymi sprawozdanie z pomiarów pola magnetycznego w środowisku wykonane przez Wojskowy Instytut Higieny i Epidemiologii. Jako miejsce wykonania pomiarów wskazano działkę nr. [...], obr. [...], Ł., a jako datę pomiarów 15 września 2021 r. Dodatkowo przełożono również pismo [...] z dnia 15 czerwca 2023 r. w którym to odniesiono się do opinii wydanej 21 kwietnia 2022 r. przez [...], w której to uzgodniono bez uwag lokalizację 4 budynków (3 sanitarnych i 1 usługowy) na przedmiotowej działce.
Decyzją z dnia 31 lipca 2023 r. nr 221/23 znak B.6740.71.2023.AB Starosta Lęborski zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno – budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę dla skarżącej spółki. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że załączono komplet dokumentów po uzupełnieniu oraz że sprawdził dokumentację zgodnie z art. 35 ustawy Prawo Budowlane.
Od decyzji tej wniósł odwołanie Rejonowy Zarząd Infrastruktury w Gdyni, dalej odwołujący. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że co zostało uwidocznione w treści księgi wieczystej, jest zarządcą przedmiotowej nieruchomości, dlatego zgodnie z tym i treścią art. 28 ust. 2 prawa budowlanego jest stroną postępowania. Ponadto podał, że Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych powołał Komisję do ustalenia strefy ochronnej wokół kompleksu wojskowego Nr [...]. Komisja ta protokołem Nr 2/2022 zatwierdzonym w dniu 13 lipca 2022 r. ustaliła wielkość strefy ochronnej wokół przedmiotowego obiektu wraz z ograniczeniami w zagospodarowaniu terenów w niej obowiązującymi. Zgodnie z zapisami tego protokołu obszarem wyłączonym z zainwestowania, w którym obowiązuje zakaz nowej zabudowy, objęta została działka [...]. Wniosek o wprowadzenie strefy ochronnej został przesłany do Starostwa Powiatowego w Lęborku pismem z nr 1290/22 z dnia 8 sierpnia 2022 r.. Rejonowy Zarząd Infrastruktury w Gdyni wskazał również, że Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji Oddział Zamiejscowy w Gdańsku przesłał negatywną opinię do planowanej inwestycji.
Decyzją z dnia 28 listopada 2023 r. Wojewoda Pomorski uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wskazał, że skoro przez działkę inwestycyjną nr [...] przebiega ciąg komunikacyjny do nieruchomości odwołującego się, to niewątpliwie realizacja robót budowlanych na tej działce może powodować dla niego ograniczenie w korzystaniu z ww. nieruchomości, tym bardziej, że zgodnie z projektem zagospodarowania "na drodze do Jednostki Wojskowej" jest projektowane utwardzenie. Nieruchomość odwołującego znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji w związku z inwestycją na działce nr [...], przez którą, na skutek ustanowionej służebności gruntowej, zapewniony został skarżącemu dojazd do drogi publicznej, dlatego organ II instancji uznał odwołującego się za stronę postepowania.
Wojewoda Pomorski podał, że zgodnie z obowiązującym na przedmiotowym terenie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego każda zaplanowana inwestycja na obszarze sąsiadującym z kompleksem wojskowym nr [...] wymaga przeprowadzenia pomiarów promieniowania elektromagnetycznego oraz wydzielenia strefy ochronnej dla ludności. Skarżący wprawdzie przedłożył sprawozdanie z pomiarów pola elektromagnetycznego w środowisku nr 71/ZAZE/S/2021, przeprowadzonych na działce nr [...] ob. [...] przez Wojskowy Instytut Higieny i Epidemiologii w dniu 15 września 2021 r., jednakże z porównania rozmieszczenia pionów pomiarowych przedstawionych na rysunku 4.1 tego sprawozdania oraz lokalizacji projektowanych obiektów na projekcie zagospodarowania terenu wynika jednak, że pomiary przeprowadzono w miejscu istniejącej drogi dojazdowej oraz budynków projektowanych wg odrębnego opracowania, a nie w miejscu inwestycji objętej niniejszym pozwoleniem. Nie spełnia więc ono kryterium planu zagospodarowania przestrzennego, który wymaga, aby "każdorazowo wykonać pomiary promieniowania elektromagnetycznego".
Dalej organ II instancji wskazał, że plan wymaga aby w celu ustalenia stref ochronnych od posterunku obserwacyjnego oraz przeprowadzenia pomiarów promieniowania elektromagnetycznego nawiązać niezbędny kontakt z Dowódcą Posterunku Obserwacyjnego [...], a w sprawach zagospodarowania terenu wokół kompleksu wojskowego uzyskać uzgodnienie z Kierownikiem Infrastruktury Jednostki Wojskowej nr [...]. Planowana inwestycja winna być również uzgodniona przez Dowódcę Garnizonu, Komendanta [...] i Węzeł Teleinformatyczny [...]. Spośród nałożonych planem obowiązków dokonania licznych uzgodnień z wymienionymi jednostkami wojskowymi do projektu, jak wskazuje organ, dołączone zostało jedynie pismo Komendanta [...] nr INFR 3014/22 z 21 kwietnia 2022 r.
Ponadto jak podał Wojewoda Pomorski w wydanym przez siebie rozstrzygnięciu Starosta Lęborski całkowicie pominął pismo Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku nr 1892/23 z 24 kwietnia 2023 r., przedstawiające stanowisko resortu obrony narodowej wobec inwestycji. Z treści tego pisma wynika, że analiza ww. zamierzenia inwestycyjnego i obowiązujących na jego obszarze potrzeb i wymagań obronnych prowadzi do wniosku, iż teren objęty inwestycją znajduje się w zasięgu strefy ochronnej terenu zamkniętego resortu obrony narodowej składającej się m.in. z obszaru wyłączonego z zainwestowania, w granicach którego usytuowana jest w całości działka skarżącej spółki. W piśmie wyjaśniono, że obszar wyłączony z zainwestowania to obszar, w którym obowiązuje zakaz nowej zabudowy. W opinii resortu obrony narodowej realizacja przedmiotowej inwestycji w ww. lokalizacji jest niedopuszczalna. W rezultacie Centralne Wojskowe Centrum Rekrutacji Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku zaopiniowało negatywnie planowaną inwestycję.
Skarżąca spółka nie uzyskała także uzgodnienia wskazanego w rozdziale 10 miejscowego planu zagospodarowania określającym "szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy". § 12 ust. 4 stanowi, że "dokumentacje techniczne inwestycji mających wpływ na obronność i bezpieczeństwo państwa należy uzgadniać z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym w Gdańsku". Jako, że Centralne Wojskowe Centrum Rekrutacji - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku w piśmie nr 1892/23 z dnia 24 kwietnia 2023 r. wydało negatywną opinię dla planowanej inwestycji, to skarżąca spółka nie spełniła tego wymogu.
Ponadto organ II instancji wskazał, że zgodnie z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225) do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m (ust. 1). Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m (ust. 3). Zgodnie z pkt 3 opisu do projektu zagospodarowania terenu "część działki jest utwardzona, nie projektuje się utwardzonych ścieżek i dojść do budynków usługowych-sanitarnych".
Jak podaje Wojewoda Pomorski w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając niezbędne warunki do korzystania z obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r. (Dz.U. z 2012 r. poz. 1169 oraz z 2018 r. poz. 1217), w tym osoby starsze. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. szczegółowo określa warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki oraz związane z nimi urządzenia, także pod kątem ich dostępności dla osób niepełnosprawnych. Jak wskazał organ II instancji: zgodnie z § 16 rozporządzenia do wejść do budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej powinny być doprowadzone od dojść i dojazdów, o których mowa w § 14 ust. 1 i 3, utwardzone dojścia o szerokości minimalnej 1,5 m, przy czym co najmniej jedno dojście powinno zapewniać osobom niepełnosprawnym dostęp do całego budynku lub tych jego części, z których osoby te mogą korzystać; na podstawie § 18 ust. 1 zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Z przedłożonego projektu zagospodarowania terenu wynika natomiast, że do projektowanych budynków nie został zapewniony dojazd, ani dojście spełniające wymogi określone ww, przepisami (miejscami dojście ma szerokość wynoszącą ok. 0,5 m). W projekcie nie przewidziano też stanowisk postojowych dla samochodów osobowych użytkowanych przez osoby niepełnosprawne, co narusza przywołany § 18 ust. 1 warunków technicznych.
Zgodnie z § 23 ust. 5 warunków technicznych "dojście od najdalszego wejścia do obsługiwanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zamieszkania zbiorowego lub użyteczności publicznej do miejsca do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt i. 3 i 4, wynosi nie więcej niż 80 m. Wymaganie to nie dotyczy budynków na terenach zamkniętych'", Na projekcie zagospodarowania terenu nie podano odległości dzielącej śmietnik od wejść do projektowanych budynków, niemniej pomiar skalówką wykazał, że jest to odległość wynosząca ponad 80 m. Dodatkowo organ II instancji wskazał, że teren inwestycji znajduje się w obszarze pasa ochronnego, o którym stanowi art. 36 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej - (Dz.U, z 2023 r. poz. 960 ze zm.) obejmującego obszar, w którym działalność człowieka wywiera bezpośredni wpływ na stan pasa technicznego. Pasy techniczny i ochronny wchodzą w skład pasa nadbrzeżnego, którym jest obszar lądowy przyległy do brzegu morskiego. Zgodnie z art. 37 ust. 3 tej ustawy, pozwolenia wodnoprawne, wnoszenie lub niewnoszenie sprzeciwu od przyjęcia zgłoszenia wodnoprawnego, oceny wodnoprawne, decyzje warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzje o pozwoleniu na budowę oraz decyzje w sprawie zmian w zalesianiu, zadrzewianiu, tworzeniu obwodów łowieckich, a także projekty planów ogólnych gminy, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i planów zagospodarowania przestrzennego województwa, dotyczące pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani, wymagają uzgodnienia z dyrektorem właściwego urzędu morskiego. Skarżona decyzja o pozwoleniu na budowę nie została jednak uzgodniona z dyrektorem właściwego urzędu morskiego.
Na końcu uzasadnienia Wojewoda Pomorski wskazał, że należało uznać, że przedmiotowa inwestycja została negatywnie zaopiniowana przez Centralne Wojskowe Centrum Rekrutacji Oddział Zamiejscowy w Gdańsku, a zatem nie spełnia wymogu planu miejscowego w tym zakresie.
Na decyzję tą skarżąca spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarżąca spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji:
- naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i odmowę udzielenia pozwolenia na budowę, podczas gdy zasadnym było utrzymanie decyzji Starosty Lęborskiego w mocy;
- naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 litera a i art. 35 ust. 1 pkt 3a litera a w zw. z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że przedmiotowa inwestycja została negatywnie zaopiniowana przez Centralne Wojskowe Centrum Rekrutacji - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, a zatem nie spełnia wymagań koniecznych do uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy nie ma to w sprawie znaczenia, biorąc pod uwagę, że podmiotem uprawnionym do opiniowania był Wojskowy Oddział Gospodarczy w Ustce, który wydał opinię pozytywną, nadto arbitralne stwierdzenie przez Wojskowe Centrum Rekrutacji - Ośrodek Zamiejscowy, iż teren inwestycji znajduje się w zasięgu strefy ochronnej nie może rzutować na wydanie pozwolenia na budowę, skoro w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie przewidziano strefy ochronnej; wydane pozwolenie na budowę jest zatem zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
- naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 litera a,b,c i art. 35 ust. 1 pkt 3 i art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez dokonanie weryfikacji dokumentacji projektowej pod kątem zgodności z przepisami technicznymi i budowlanymi, co przekracza kompetencje organu administracji publicznej;
- naruszenie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez nieuwzględnienie, że Skarżący był wzywany do uzupełnienia dokumentacji i usunięcia braków, które to wezwanie wykonał w całości, w wyniku czego wydano dla niego pozwolenie na budowę;
- naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwą wykładnię i uznanie, że Skarżący nie uzyskał wszystkich niezbędnych uzgodnień, podczas gdy obowiązek uzyskania uzgodnień dotyczy tych, które wynikają z przepisów szczególnych, a zatem innych ustaw/rozporządzeń, nie zaś miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
- naruszenie art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie, że strefa ochronna i ograniczenia w zakresie zabudowy muszą być określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przedmiotowej sprawie nie zostały w nim określone, zatem nie sposób uznać, aby teren inwestycji znajdował się w granicach strefy ochronnej i był objęty zakazem zabudowy;
- naruszenie art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie uprawnienia Skarżącego do zagospodarowania terenu, co do którego przysługuje mu prawo własności, w sposób zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;
- naruszenie art. 7 k.p.a., 77 par. 1 k.p.a. 80 k.p.a. poprzez dokonanie nierzetelnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności poprzez: uznanie, że w planie zagospodarowania przestrzennego ustanowiono zakaz zabudowy na obszarze objętym inwestycją, co nie jest zgodne z prawdą; uznanie, iż na wyznaczonym obszarze obowiązuje strefa ochronna, co nie wynika jednak z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; niewłaściwą wykładnię miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie obowiązku przeprowadzenia pomiarów pola elektromagnetycznego; niedostrzeżenie, iż jak wynika z pism Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, strefa ochronna nie została wprowadzona do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jedynie złożono w tym zakresie wniosek do Starosty Lęborskiego.
- naruszenie § 14 ust. 1, 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że do przedmiotowych budynków usługowo - sanitarnych powinna zostać zaprojektowana droga o szerokości minimum 3 m, podczas gdy dojście i dojazd jest zapewniony, odpowiednio do przeznaczenia i charakteru ww. budynków;
- naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 16 ust. 1 w zw. z § 3 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że przedmiotowe budynki są budynkami użyteczności publicznej, do których należy zaprojektować osobne dojścia i miejsca postojowe dla niepełnosprawnych, podczas gdy są to pomieszczenia techniczne, służące obsłudze hoteli i domków letniskowych, a należyte warunki dla osób niepełnosprawnych zostały już zapewnione przy budowie hotelu;
- naruszenie § 23 ust. 1 w zw. z § 3 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że przedmiotowe budynki są budynkami użyteczności publicznej, a odległość pomiędzy wejściem a miejscem gromadzenia odpadów stałych powinna wynosić maksymalnie 80 m, podczas gdy są to pomieszczenia techniczne, służące obsłudze hoteli i domków letniskowych;
- naruszenie art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez bezprawne i bezzasadne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości - działki będącej własnością Skarżącego, tj. możliwości jej zabudowania, pomimo braku ku temu przeszkód faktycznych i prawnych;
- naruszenie art, 21 ust. 1 w zw. z art- 32 ust. 2 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP poprzez nieuzasadnione pozbawienie Skarżącego możliwości realizowania przysługującego mu prawa własności, w tym możliwości swobodnego zagospodarowania nieruchomości.
W skardze skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Pomorskiego, o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także o przeprowadzenie rozprawy, celem rozpoznania skargi.
W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka wskazała, że Centralne Wojskowe Centrum Rekrutacji w ogóle nie jest organem, mającym uprawnienie do uzgadniania przedmiotowej inwestycji, mogącym wydawać opinie w tym zakresie. Inwestycja została uzgodniona z organem, ustalonym zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Opinia Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji pozostaje bez znaczenia w sprawie. Strefa ochronna przywoływana w piśmie przesłanym przez ten organ nie została wprowadzona do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym to właśnie w planie ustala się strefy ochronne. Skoro zatem strefa ochronna nie jest wprowadzona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nie sposób na podstawie planów organów wojskowych czy też trwających procedur wnioskować o zakazie zabudowy na określonym obszarze.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Na rozprawę w dniu 19 czerwca 2024 r. stawił się wspólnik spółki uprawniony do jej samodzielnej reprezentacji, który złożył do akt sprawy dwa szkice, które obrazują usytuowanie projektowanych budynków względem radaru, który istnieje na działce sąsiedniej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga okazała się uzasadniona.
Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia 28 listopada 2023 r. odmawiająca udzielenia pozwolenia na budowę czterech budynków usługowych na działce nr [...], ob.[...], jednostka ewidencyjna [...].
Zasadniczym powodem odmowy udzielenia pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie była niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami powołanej przez Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych Komisji do ustalenia strefy ochronnej terenu zamkniętego - kompleksu wojskowego nr [...], która protokołem nr 2/22 zatwierdzonym 13 lipca 2022 r., ustaliła wielkość strefy ochronnej wokół przedmiotowego obiektu wraz z ograniczeniami w zagospodarowaniu terenów w niej obowiązującymi. Zgodnie z zapisami tego protokołu obszarem wyłączonym z zainwestowania, w którym obowiązuje zakaz nowej zabudowy, objęta została także działka nr [...].
Sąd orzekający w niniejszym składzie nie podziela przedstawionej wyżej oceny organu odwoławczego.
Zgodnie z art. 35 ust. 1-5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 682) – dalej jako "Prawo budowlane",
1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
3a) dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
3. W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia.
3a. Do postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, poprzedzonej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, stosuje się przepis art. 86f ust. 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
5. Organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę:
1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3;
2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę;
3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki.
Z kolei stosownie do art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 977) – dalej jako u.p.z.p., w odniesieniu do terenów zamkniętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się tylko granice tych terenów oraz granice ich stref ochronnych. W strefach ochronnych ustala się ograniczenia w zagospodarowaniu i korzystaniu z terenów, w tym zakaz zabudowy.
Przy czym zgodnie z art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1752) przez tereny zamknięte rozumie się tereny o charakterze zastrzeżonym ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, określone przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych. Przepis art. 4 ust. 2a tej ustawy określa, iż tereny zamknięte są ustalane przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych w drodze decyzji. W decyzji tej określane są również granice terenu zamkniętego. Dokumentacja geodezyjna określająca przebieg granic i powierzchnię terenu zamkniętego przekazywana jest przez organy wydające decyzje o zamknięciu terenu właściwym terytorialnie starostom w trybie art. 22.
Decyzją Nr 7/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 lutego 2023 r. zmieniającą decyzję w sprawie ustalenia terenów zamkniętych w resorcie obrony narodowej (Dz.Urz.MON z 2023 Nr 10) pod poz. 551 załącznika nr 1 ustalono teren zamknięty w resorcie obrony narodowej [...], dz. [...], [...].
Ani przywołana wyżej Decyzja, ani też zmieniana nią Decyzja Nr 80/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2022 r. w sprawie ustalenia terenów zamkniętych w resorcie obrony narodowej (Dz.Urz.MON z 2022 Nr 92) nie zawierają zapisów dotyczących strefy ochronnej terenu zamkniętego -kompleksu wojskowego nr [...].
Objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku symbolem 8.13 ZP,U – karta nr 8 uchwały Nr XXIX/280/2021 Rady Miejskiej w Łebie z dnia 11 maja 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Łeba - ul. Turystyczna" (Dz. Urz Woj. Pom. Nr 2142) – dalej jako m.p.z.p. Na tym obszarze w m.p.z.p. nie przewidziano zakazu zabudowy związanego z terenem obejmującym strefę ochronną kompleksu wojskowego nr [...].
Zatem zdaniem Sądu wskazany w zaskarżonej decyzji zakaz zabudowy wynika wyłącznie z protokołu nr 2/22 Komisji do ustalenia strefy ochronnej terenu zamkniętego -kompleksu wojskowego nr [...].
W ocenie Sądu protokół ten nie może natomiast ograniczać prawa własności inwestora poprzez zakaz zabudowy należącej do niej nieruchomości . Zgodnie bowiem z art. 64 ust 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Skoro zaś art. 4 ust. 3 u.p.z.p. określa, iż ograniczenia w zagospodarowaniu i korzystaniu z terenów, w tym zakaz zabudowy w terenach zamkniętych ustalane są w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, to organ architektoniczno-budowlany nie mógł zakazu tego wywieść z dokumentów, który nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego w rozumieniu art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Inaczej mówiąc, skoro organ ten był obowiązany do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a akt ten nie przewiduje zakazu zabudowy na zainwestowanym terenie, to odmowa zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę była z tej przyczyny niedopuszczalna w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego.
W przedmiotowej sprawie Wojewoda Pomorski miał jeszcze inne uwagi do dokumentacji projektowej przedłożonej przez inwestora, które miały uzasadniać odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. Jednakże w ocenie Sądu stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie było co najmniej przedwczesne. Zgodnie z art. 35 ust 3 Prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 jest obowiązany wydać postanowienie nakładające obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. W niniejszej sprawie jedynie organ I instancji wzywał skarżącą spółkę w tym trybie i uznał następnie, że dostrzeżone nieprawidłowości zostały usunięte. Nadto zdaniem Sądu Wojewoda Pomorski winien dokonać ponownej oceny zasadności dostrzeżonych nieprawidłowości. W tym zakresie należy mieć na uwadze rodzaj i charakter zamierzenia inwestycyjnego. W niniejszej sprawie jest to budowa trzech budynków WC oraz budynku z przeznaczeniem na wypożyczalnię sprzętu pływającego na terenie, na którym zlokalizowany jest ośrodek wypoczynkowy składający się z hotelu oraz domków kempingowych. Budynki objęte wnioskiem inwestora stanowią zaplecze istniejących obiektów. W tym kontekście winno być poddane ocenie spełnienie wymagań określonych przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w odniesieniu do całego kompleksu zlokalizowanego na działce nr [...], ob.[...], jednostka ewidencyjna [...]. Należy również ponownie rozważyć, czy realizowane zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie 4 wzmiankowanych budynków, może mieć istotny wpływ na obronność państwa i stosownie do § 12 ust 4 m.p.z.p. wymaga uzgodnienia dokumentacji technicznej z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym w Gdańsku.
W ocenie Sądu niewłaściwym było też kwestionowanie przez Wojewodę Pomorskiego przedłożonego przez inwestora sprawozdania z pomiarów pola magnetycznego w środowisku wykonanego przez Wojskowy Instytut Higieny i Epidemiologii. Jest to dokumentacja zawierająca wiedzę specjalistyczną, sporządzona przez uprawnione osoby. Organ architektoniczno-budowlany II instancji takiej wiedzy i uprawnień nie posiada. Jego stanowisko nie zostało też oparte na opinii biegłego w tym zakresie.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 tej ustawy.