II SA/Gd 117/02
Podsumowanie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę w sprawie o stwierdzenie choroby zawodowej, uznając, że organy sanitarne są związane orzeczeniami lekarskimi potwierdzającymi brak zawodowej etiologii choroby.
Skarga dotyczyła odmowy stwierdzenia choroby zawodowej u zmarłego męża skarżącej, J.M. Organy sanitarne, opierając się na orzeczeniach lekarskich Instytutu Medycyny Pracy i Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, uznały, że szpiczak mnogi nie miał zawodowej etiologii, wskazując na brak kontaktu z czynnikami rakotwórczymi oraz zbyt krótki okres latencji choroby. Sąd administracyjny uznał, że organy sanitarne prawidłowo związały się tymi orzeczeniami i oddalił skargę jako nieuzasadnioną.
Sprawa dotyczyła skargi H.M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, który utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego o braku stwierdzenia choroby zawodowej u zmarłego męża skarżącej, J.M. J.M. pracował w latach 1965-2000 w "A" S.A. i zdiagnozowano u niego szpiczak mnogi. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy w Łodzi wydali orzeczenia lekarskie, w których stwierdzili brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Jako powody wskazano brak kontaktu z czynnikami rakotwórczymi w środowisku pracy oraz zbyt krótki okres latencji choroby (8 lat od podjęcia pracy do rozpoznania), co przemawiało za pozazawodową etiologią. Skarżąca kwestionowała te ustalenia, twierdząc, że wystarczy, aby choroba mieściła się w wykazie i była spowodowana pracą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, rozpoznając sprawę, podkreślił, że organy inspekcji sanitarnej są związane orzeczeniami lekarskimi wydanymi przez uprawnione jednostki i nie mogą samodzielnie oceniać dokumentacji medycznej. Sąd uznał, że organy prawidłowo postąpiły, opierając się na orzeczeniach o braku zawodowej etiologii choroby i oddalił skargę jako nieuzasadnioną.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, organy inspekcji sanitarnej są związane orzeczeniem lekarskim wydanym w trybie § 7 i 8 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych i nie są uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej.
Uzasadnienie
Przepisy rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych jasno określają, że organy inspekcji sanitarnej wydają decyzję na podstawie prawomocnego orzeczenia lekarskiego oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego. Nie mają one uprawnień do samodzielnej oceny medycznej dokumentacji.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (10)
Główne
r.r.m. w spr. ch. z. art. 10 § ust. 1
Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych
r.r.m. w spr. ch. z. art. 1
Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych
Pomocnicze
u.i.s. art. 4 § pkt 5
Ustawa o Inspekcji Sanitarnej
r.r.m. w spr. ch. z. art. 7
Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych
r.r.m. w spr. ch. z. art. 8
Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych
r.r.m. w spr. ch. z. art. 9
Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych
p.o.u.s.a. art. 1 § § 1 i 2
Ustawa - Prawo o ustroju sądów administracyjnych
p.p.s.a. art. 134 § § 1
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 151
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.w.p.o.u.s.a. i p.p.s.a. art. 97 § § l
Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Skuteczne argumenty
Organy inspekcji sanitarnej są związane orzeczeniami lekarskimi wydanymi przez uprawnione jednostki w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej. Brak kontaktu z czynnikami rakotwórczymi oraz zbyt krótki okres latencji choroby przemawiają za pozazawodową etiologią szpiczaka mnogiego.
Odrzucone argumenty
Choroba zawodowa powinna zostać uznana, jeśli mieści się w wykazie i została spowodowana wykonywaniem pracy w warunkach narażających na jej powstanie, niezależnie od opinii medycznych. Skarżąca kwestionowała sposób przeprowadzenia dochodzenia przez organ pierwszej instancji.
Godne uwagi sformułowania
organy inspekcji sanitarnej są związane rozpoznaniem choroby podanym w orzeczeniu lekarskim nie są uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej chrom +6 nie jest czynnikiem etiologicznym nowotworów takich jak szpiczak mnogi nowotwory wywołane chemicznymi kancerogenami znajdującymi się w środowisku pracy charakteryzują się długim (co najmniej kilkunastoletnim) okresem latencji
Skład orzekający
Małgorzata Gorzeń
przewodniczący
Arkadiusz Despot-Mładanowicz
członek
Jolanta Górska
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących rozpoznawania chorób zawodowych i związania organów administracji orzeczeniami lekarskimi."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji medycznej (szpiczak mnogi) i konkretnych przepisów rozporządzenia o chorobach zawodowych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje ważną zasadę proceduralną w sprawach o choroby zawodowe – związanie organów administracji orzeczeniami lekarskimi. Jest to istotne dla prawników procesowych i specjalistów prawa pracy.
“Czy choroba zawodowa zawsze musi być udowodniona medycznie? Sąd wyjaśnia rolę orzeczeń lekarskich.”
Lexedit Research — analiza prawna z AI
Zadaj pytanie prawne i otrzymaj dogłębną analizę opartą o orzecznictwo, przepisy i doktrynę. Agent AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne przepisy.
Analiza orzecznictwa
Wyszukiwanie i analiza orzeczeń sądów powszechnych, SN i NSA
Aktualne przepisy
Treść ustaw i kodeksów w brzmieniu na dowolną datę z ISAP
Komentarze doktrynalne
Dostęp do komentarzy do kluczowych przepisów prawa
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
II SA/Gd 117/02 - Wyrok WSA w Gdańsku Data orzeczenia 2004-07-28 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2002-01-10 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku Sędziowie Arkadiusz Despot-Mładanowicz Jolanta Górska /sprawozdawca/ Małgorzata Gorzeń /przewodniczący/ Symbol z opisem 620 Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg Skarżony organ Inspektor Sanitarny Treść wyniku Oddalono skargę Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędziowie WSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędzia SO Jolanta Górska (spr.) Protokolant Hanna Tarnawska po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi H.M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 12 grudnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Uzasadnienie 3 II SA/Gd 117/02 U z a s a d n i e n i e Powiatowy Inspektor Sanitarny w I. decyzją z dnia 23 października 2001 r. działając na podstawie art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14.03.1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (jednolity tekst Dz.U. Nr 90 z 1998 r., poz. 575 ze zm.) w związku z § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) nie stwierdził u J.M. choroby zawodowej. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że J.M. zatrudniony był w latach 1965-2000 w "A" S.A. w I. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Poradnia Chorób Zawodowych w B. na podstawie badań przeprowadzonych w dniu 08.05.2001 r. rozpoznał u J.M. szpiczak mnogi w trakcie chemioterapii. Organ pierwszej instancji po przeprowadzeniu dochodzenia epidemiologicznego zakończonego w dniu 17.10.2001 r. ustalił, że J.M. w trakcie pracy zawodowej w "I" S.A. nie miał kontaktu ze związkami rakotwórczymi. Instytut Medycyny Pracy Przychodnia Chorób Zawodowych w Ł. orzekł w dniu 08.10.2001 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej ustalając, że choroba - szpiczak mnogi - została rozpoznana po upływie 8 lat od podjęcia pracy w magazynie "A" S.A. w I., co przemawia za pozazawodową etiologią choroby. Odwołanie od tej decyzji złożyła H.M. wnosząc o uznanie choroby zawodowej jej zmarłego męża i wskazując, że do uznania choroby zawodowej wystarcza ustalenie, że dana choroba mieści się w wykazie chorób zawodowych i została spowodowana wykonywaniem pracy w warunkach narażających na jej powstanie. Z oświadczeń współpracowników męża wynika, zdaniem skarżącej, że wykonywał on prace w warunkach narażających na powstanie choroby. Wojewódzki Inspektor Sanitarny Pracy w B. decyzją z dnia 12 grudnia 2001 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że organy Inspekcji Sanitarnej związane są rozpoznaniem podanym w orzeczeniach lekarskich wydanych w trybie § 7 i 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Rozstrzygnięcie o tym, czy stwierdzone schorzenie należy do chorób zawodowych, należy wyłącznie do upoważnionych jednostek służby zdrowia lub instytutów naukowo - badawczych. Instytut Medycyny Pracy w Ł. w orzeczeniu lekarskim z dnia 08.10.2001 r. nie stwierdził choroby zawodowej wskazując przy tym, że chrom +6 nie jest czynnikiem rakotwórczym, który mógłby spowodować rodzaj nowotworu - szpiczak mnogi. W skardze na powyższą decyzję H.M. wniosła o jej uchylenie, kwestionując sposób przeprowadzenia dochodzenia przez organ pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie prawomocnego orzeczenia lekarskiego oraz dochodzenia epidemiologicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z treścią § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 165, poz. 294 ze zm.) za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Do uznania za chorobę zawodową konieczne jest zatem ustalenie, że choroba jest wymieniona w wykazie, a zespół jej objawów odpowiada biologicznym skutkom działania szkodliwego czynnika występującego w środowisku pracy, w konsekwencji czego przyjmuje się domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową a warunkami narażającymi na jej powstanie. W § 7 powołanego rozporządzenia określone zostały jednostki organizacyjne właściwe do rozpoznania chorób zawodowych, którymi są poradnie i kliniki chorób zawodowych, oddziały chorób zawodowych wchodzące w skład odpowiednich zakładów służby zdrowia, akademii medycznych lub instytutów naukowo - badawczych. Jednostki te po dokonaniu oceny stanu zdrowia badanego przesyłają orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej wraz z posiadaną dokumentacją właściwemu inspektorowi sanitarnemu, który na podstawie orzeczenia i wyników dochodzenia epidemiologicznego wydaje stosowną decyzję w przedmiocie choroby zawodowej (§ 10). Pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez właściwy instytut naukowo - badawczy resortu zdrowia i opieki społecznej (§ 9 rozporządzenia). W niniejszej sprawie został wyczerpany określony wyżej tryb postępowania. Obie jednostki organizacyjne posiadały uprawnienia do rozpoznawania choroby zawodowej. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Poradnia Chorób Zawodowych w B. w orzeczeniu lekarskim z dnia 07.06.2001 r. po przeprowadzeniu w dniu 08.05.2001 r. badania J.M. rozpoznał szpiczak mnogi w trakcie chemioterapii ze znaczną hipoplazją układu krwiotwórczego, przy czym orzekł, że analiza przebiegu w charakterze schorzenia oraz brak potwierdzenia narażenia na czynniki rakotwórcze w środowisku pracy, w oparciu o opinię Powiatowego Inspektora Sanitarnego w I. , nie pozwalają na rozpoznanie zawodowej etiologii stwierdzonej choroby. Instytut Medycyny Pracy Przychodnia Chorób Zawodowych w Ł. w orzeczeniu lekarskim KP (1004) 2001 z okresu 08.10.2001 r. orzekł również o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej J.M. W orzeczeniu tym stwierdzono, że nawet potwierdzenie narażenia na związki chromu nie miałoby znaczenia, ponieważ chrom +6 nie jest czynnikiem etiologicznym nowotworów takich jak szpiczak mnogi rozpoznany u J.M. w 1999 r. Ponadto wskazano, że nowotwory wywołane chemicznymi kancerogenami znajdującymi się w środowisku pracy charakteryzują się długim (co najmniej kilkunastoletnim) okresem latencji, natomiast choroba została rozpoznana u J.M. po upływie 8 lat od podjęcia pracy w magazynie, co dodatkowo przemawia za pozazawodową etiologią choroby. Wskazać należy, że organy inspekcji sanitarnej w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia choroby zawodowej są związane rozpoznaniem choroby podanym w orzeczeniu lekarskim wydanym w trybie § 7 i 8 cytowanego rozporządzenia i nie są uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej. W ocenie Sądu organy inspekcji sanitarnej orzekające w niniejszej sprawie, zasadnie orzekły, że w świetle orzeczeń lekarskich brak jest podstaw do stwierdzenia u J.M. choroby zawodowej. Zaskarżona decyzja nie narusza zatem prawa. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.