II SA/Gd 1157/24

II SA/Gd 1157/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-03-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Diana Trzcińska
Jakub Chojnacki /sprawozdawca/
Jolanta Górska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Jakub Chojnacki (spr.) Protokolant Starszy asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2025 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi B. N. i S. N. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 5 września 2024 r., nr WI-I.7840.1.157.2024.GM w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Wejherowskiego z dnia 24 czerwca 2024 r., nr AB.6740.8.17.2024.3, 2. zasądza od Wojewody Pomorskiego solidarnie na rzecz skarżących B. N. i S. N. kwotę 1511 (jeden tysiąc pięćset jedenaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Pani B. N. oraz Pan S. N. (dalej: Skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego z 5 września 2024 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Starosta Wejherowski decyzją z 24 czerwca 2024 r. odmówił Skarżącym udzielenia pozwolenia na budowę na działce nr [...], obr. L., gm. C. dwóch budynków rekreacji indywidualnej oraz szczelnego zbiornika na ścieki.
W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że w trakcie postępowania zainicjowanego wnioskiem Skarżących, postanowieniem z 23 kwietnia 2024 r. zobowiązano inwestorów do uzupełnienia nieprawidłowości i braków w projekcie, m. in. w zakresie zgodności z uchwałą nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 16 sierpnia 2016 r. poz. 2942) oraz do doprecyzowania funkcji projektowanych budynków. Dnia 31 maja 2024 r. inwestorzy złożyli skorygowany projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany. W ocenie organu, projektu nie doprowadzono do zgodności z § 5 pkt 8 lit. a uchwały Sejmiku Województwa Pomorskiego w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim, gdyż planowana inwestycja zlokalizowana na obszarze [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu położona będzie w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej rzeki L. Organ pierwszej instancji stwierdził też, że zamierzenie inwestycyjne obejmuje zespół budynków usługowych złożony z dwóch obiektów, analizując bowiem uzupełnioną przez inwestorów dokumentację stwierdził, że projektowane budynki rekreacji indywidualnej nie będą pełnić funkcji "indywidualnej". W sytuacji, gdy jeden wnioskodawca realizuje szereg budynków na cele wypoczynku innych osób, nie mamy do czynienia z budynkami rekreacji indywidualnej, lecz z zabudową usługową.
Wojewoda Pomorski rozpoznając odwołanie Skarżących, decyzją z 5 września 2024 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Wejherowskiego z dnia 24 czerwca 2024 r.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że działka nr [...], obr. L., objęta uchwałą nr XXXIII/266/202 Rady Gminy Choczewo z dnia 20 sierpnia 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Lubiatowo - Kopalino - Jackowo w gminie Choczewo, położona jest w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem 083.L - teren zabudowy letniskowej z istniejącymi podziałami geodezyjnymi. Zgodnie z załącznikiem graficznym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w odległości ok. 40 m od działki znajduje się teren oznaczony w miejscowym planie symbolem 085. W - potok L.
Organ drugiej instancji wskazał, że stosownie do § 4 ust. 3 miejscowego planu, ustalającego zasady zagospodarowania terenów podlegających ochronie, cały teren objęty planem położony jest w zasięgu [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu ustanowionego rozporządzeniem nr 5/94 Wojewody Gdańskiego z dnia 8 listopada 1994 r. - zasady zagospodarowania terenów na obszarze objętym planem określono w § 3, § 8 i na rysunku planu. Rozporządzenie to zastąpiła uchwała Sejmiku Województwa Pomorskiego nr 259/XXIV/16 z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim. W § 5 pkt 8 lit. a uchwały ustalono, że na obszarach chronionego krajobrazu wprowadza się m.in. zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.
Zdaniem Wojewody, z rysunku projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowana inwestycja polegać ma na budowie dwóch budynków rekreacji indywidualnej oraz szczelnego zbiornika na ścieki, na terenie działki nr [...], obr. L., gm. C. W odległości ok 41 m od planowanej zabudowy, na działce nr [...], znajduje się koryto rzeczne z wodą płynącą. Ustalenia te potwierdza pismo Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku z 2 marca 2023 r. Z załącznika do niego wynika, że na działce nr [...] koryto rzeczne przebiega rurociągiem betonowym, natomiast na działce nr [...] znajduje się fragment rzeki L. będący korytem otwartym.
Wojewoda w odniesieniu do przywołanego przez Skarżących pisma Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 26 lipca 2022 r., w którym poinformowano, że według Map Podziału Hydrograficznego Polski (MPHP) na działkach: [...]-[...] nie występują cieki wyróżnione (w tym rzeka L.), występują natomiast cieki niewyróżnione wyjaśnił, że w strukturze MPHP cieki wyróżnione stanowią: rzeki, potoki, strugi, kanały, rowy (tzn. takie dla których wyznaczono zlewnie), z kolei cieki niewyróżnione stanowią takie cieki, które mogą być w miarę potrzeby przeniesione do warstwy wyróżnionej wraz z wyznaczeniem dla nich zlewni. Co więcej, w dalszej części pisma Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie poinformowano, że informacje w zakresie warstw cieków i zbiorników mogą zawierać informacje niezgodne ze stanem faktycznym oraz, że danych MPHP nie należy traktować jako źródła informacji o prawnie ustanowionej klasyfikacji wód.
Wojewoda podkreślił również, że z mapy ewidencyjnej oraz mapy do celów projektowych, na której sporządzono rysunek miejscowego planu zagospodarowania terenu wynika, że wzdłuż ul. P. przebiega koryto prowadzące wodę. Zgodnie z oświadczeniem uprawnionego geodety J. L., mapa ta została opracowana w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny pozytywnie zweryfikowany w dniu 28 listopada 2023 r. Tym samym organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że przez działkę nr [...] przebiega ciek wodny. Także miejscowy plan precyzyjnie stwierdza, że na terenie 085.W (działka nr [...]) znajduje się potok L. Jeżeli plan ustala przeznaczenie terenu jako W - jeziora i ważniejsze cieki wodne (§ 2 miejscowego planu), należy przyjąć zdaniem Wojewody, że tak właśnie przebiega ten potok, uwzględnić zatem należy zapisy uchwały krajobrazowej, że w pasie szerokości 100 m od linii jego brzegu nie można budować nowych obiektów budowlanych. W konsekwencji zdaniem Wojewody Starosta zasadnie zobowiązał inwestorów do usunięcia nieprawidłowości, a następnie na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 tej ustawy, w związku z nieuzupełnieniem braków, odmówił inwestorowi udzielenia pozwolenia na budowę dla planowanego zamierzenia budowlanego.
Odnosząc się do przedstawionego w odwołaniu zarzutu niekonsekwencji przy wydawaniu decyzji w rejonie inwestycji, gdzie Starosta wydawał pozwolenia na budowę obiektów znajdujących się w odległości mniejszej niż 100 m od rzeki L. organ drugiej instancji wyjaśnił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej obowiązane są traktować każdą sprawę indywidualnie i w każdej z nich orzekać na podstawie konkretnych dokumentów.
Wojewoda w odniesieniu do zawartej w odwołaniu informacji, że działka Skarżących jest ich współwłasnością i realizacja zabudowy rekreacji indywidualnej jest tylko i wyłącznie na ich potrzeby (po 1 budynku na każdego współwłaściciela) wskazał, że analizując przedłożony projekt oraz całość zamierzenia budowlanego stwierdzić należy, że mamy do czynienia nie z dwoma budynkami rekreacji indywidualnej, a budynkami, które należy traktować w kategoriach obiektów usługowych. Zgodnie bowiem z § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budynek rekreacji indywidualnej to budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku. Tym samym, budynek rekreacji indywidualnej to budynek przeznaczony dla odpoczynku jego właściciela, służący do zaspokojenie jego potrzeb, a nie potrzeb innych osób. W sytuacji, gdy wnioskodawca realizuje budynki na cele wypoczynku innych osób, nie mamy do czynienia z budynkami rekreacji indywidualnej, lecz z zabudową usługową. Przez "rekreację indywidualną" należy bowiem rozumieć rekreację organizowaną samodzielnie przez zainteresowane tą formą aktywności osoby, nie zaś zapewnianie zakwaterowania za pośrednictwem trudniącego się świadczeniem tego typu usług podmiotu i prowadzeniu działalności usługowej, polegającej na wynajmowaniu takich obiektów. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na terenie działek, na których inwestor planuje realizację swojego zamierzenia, dopuszcza przeznaczenie tego obszaru pod teren zabudowy letniskowej (083.L), zarówno budynki rekreacji indywidualnej, jak i pełniące funkcję usługową. Inwestor mógłby zatem wybudować w tym miejscu budynki o funkcji usług turystyki, jednak wiązałoby się to z koniecznością spełnienia dodatkowych wymogów w zakresie warunków technicznych, jakie takie budynki powinny spełniać, w szczególności w zakresie zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc postojowych czy zapewnienia swobodnego dostępu osobom niepełnosprawnym.
Zdaniem Wojewody z akt sprawy wynika, że spełniono parametry zabudowy ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla terenu przedmiotowej inwestycji. Jednak zamierzenie budowlane jest niezgodne z § 5 pkt 8 lit. a uchwały Sejmiku Województwa Pomorskiego w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim, konieczne jest zatem utrzymanie w mocy decyzji Starosty Wejherowskiego z dnia 24 czerwca 2024 r.
Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody Pomorskiego z 5 września 2024 r. zarzucili naruszenie:
art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na odstąpieniu od rzetelnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego - rzeczywistego przebiegu cieku wodnego L. w miejscowości L., gmina C. oraz charakteru cieku sąsiadującego z terenem planowanej inwestycji oraz pominięcie i nierozważenie dowodów w postaci wypisów z rejestru gruntów m.in. dla działki nr [...], działki nr [...] oraz działki nr [...], obręb L., gm. C., gdzie dla działek [...] i [...] określono klasyfikację: "grunty pod rowami - W", zaś działki nr [...] jako "drogi - dr";
art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. polegające na odstąpieniu od przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, który to dowód powinien być obligatoryjnie przeprowadzony w sytuacji ujawnienia sprzeczności między danymi z rejestrów i stanem rzeczywistym a pisemnymi stanowiskami właściwych podmiotów co do rzeczywistego przebiegu cieku wodnego L. w miejscowości L. oraz charakteru cieku sąsiadującego z terenem planowanej inwestycji;
art. 80 k.p.a., polegające na ustaleniu przebiegu cieku wodnego L. w miejscowości L., gmina C. oraz charakteru cieku sąsiadującego z terenem planowanej inwestycji na podstawie niepełnego i sprzecznego materiału dowodowego, bez rzetelnego wyjaśnienia wątpliwości wynikających z danych ewidencyjnych oraz pism Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, a także na błędnym uznaniu rowu melioracyjnego położonego na działce nr [...], częściowo biegnącego jako zamknięty rurociąg betonowy o średnicy 800 mm i długości ok. 250 m, za linię brzegu rzeki L., podczas gdy jest to rów melioracyjny (urządzenie wodne);
art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 11 k.p.a. polegające na nieprzekonującym i niepełnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji;
art. 16 pkt 65 lit. a ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne poprzez jego niezastosowanie i uznanie cieku częściowo biegnącego jako zamknięty rurociąg betonowy o średnicy 800 mm i długości ok. 250 m, za linię brzegu rzeki L., podczas gdy jest to rów melioracyjny, stanowiący urządzenie wodne w rozumieniu tej ustawy;
art. 16 ust. 47 Prawa wodnego w zw. z punktem 8 Załącznika nr 1 do Rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez uznanie cieku sąsiadującego z działką inwestycyjną skarżących za sztuczne koryto prowadzące wodę w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna mniejszej, niż 1,5 m przy ujściu;
§ 3 pkt 5 i § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z uchwałą numer XXXIII/266/202 Rady Gminy Choczewo z dnia 20 sierpnia 2002 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Lubiatowo - Kopalino — Jackowo w gminie Choczewo, polegającą na dowolnym uznaniu zamierzenia inwestycyjnego za inwestycję obejmującą wzniesienie budynków, które należy traktować w kategoriach obiektów usługowych;
art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w zw. z § 5 pkt 8 uchwały nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim w zw. z ustaleniami uchwały numer XXXIII/266/202 Rady Gminy Choczewo z dnia 20 sierpnia 2002 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Lubiatowo — Kopalino — Jackowo w gminie Choczewo, polegające na błędnym uznaniu, że projekt przedłożony przez Skarżących niezgodny jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz innymi aktami prawa miejscowego;
art. 35 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 5 pkt 8 uchwały nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 25 lipca 2016 roku w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim, polegające na uznaniu, że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany przedłożony przez inwestorów, nie spełnia wymogów z art. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane, a zatem inwestorzy zostali słusznie wezwani do usunięcia braków, czego nie uczynili, dlatego organ administracji architektoniczno-budowlanej zasadnie wydał decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Odnosząc się do zarzutów skargi wskazano m.in., że w pismach Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie: z 2 marca 2023 r., z 1 września 2022 r. oraz z 26 lipca 2022 r. jednoznacznie wskazano, że zgodnie z ewidencją urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów, prowadzoną przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w Gdańsku, na podstawie art. 196 ust. 14 ustawy Prawo wodne, na działce nr [...]-[...] obręb L. znajduje się rzeka L. Dodatkowo na mapach załączonych do pism z 2 marca 2023 r. i 1 września 2022 r. oznaczono przebieg rzeki L. Odnosząc się zatem do zarzutu błędnego uznania rowu melioracyjnego, położonego na działce nr [...], częściowo biegnącego jako zamknięty rurociąg betonowy o średnicy 80 mm i długości ok. 250 m, za linię brzegu rzeki L., podczas gdy jest to rów melioracyjny, wyjaśniono, że Wojewoda nie badał odległości projektowanej zabudowy od zamkniętego koryta rzeki L. na dz. nr [...], lecz od otwartego koryta rzeki L. na dz. nr [...]. Skarżący powołują się na pismo Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 26 lipca 2022 r., w którym poinformowano, że rozbieżność pomiędzy danymi MPHP i EGiB jest wskazaniem na konieczność weryfikacji operatu geodezyjnego dla problematycznego terenu, a zatem, zdaniem Skarżących, to organ odwoławczy powinien powołać biegłego z zakresu geodezji, który powinien opracować operat geodezyjny.
W ocenie Wojewody powołanie biegłego w przedmiotowej sprawie byłoby bezpodstawne, bowiem z mapy do celów projektowych, na której sporządzono rysunek miejscowego planu zagospodarowania terenu, jednoznacznie wynika, że wzdłuż ul. P. przebiega koryto prowadzące wodę (oznaczone na mapie strzałką oznaczającą kierunek spływu wód). Zgodnie zaś z oświadczeniem uprawnionego geodety J. L. mapa ta została opracowana w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny pozytywnie zweryfikowany w dniu 28 listopada 2023 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
W pierwszej kolejności, odnosząc się do zgodności inwestycji z planem miejscowym w zakresie przeznaczenia zabudowy zauważyć należy, że niewątpliwie działka inwestycyjna nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym w uchwale nr XXXIII/266/202 Rady Gminy Choczewo z dnia 20 sierpnia 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Lubiatowo - Kopalino - Jackowo w gminie Choczewo, symbolem 083.L - zabudowa letniskowa z istniejącymi podziałami geodezyjnymi. I o ile można zgodzić się z organem, że budynek rekreacji indywidualnej to budynek przeznaczony dla odpoczynku jego właściciela i na zaspokojenie jego potrzeb, a nie innych osób i obiekt rekreacji indywidualnej nie stanowi zabudowy usługi turystyki, to nie sposób uznać, że o usługowym charakterze przedmiotowych budynków świadczy sam tylko fakt, iż inwestorzy zaplanowali dwa takie budynki letniskowe na jednej działce ewidencyjnej. Zdaniem Sądu, nie sposób takiego wniosku wywieźć również ze znanego Sądowi z urzędu faktu ubiegania się przez Skarżących o pozwolenie na budowę dwóch domków rekreacji indywidulanej na działce sąsiedniej. Kwestia ewentualnego użytkowania budynków w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem, powinna być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy okoliczność taka zaistnieje. Nie można w postępowaniu o udzielnie pozwolenia na budowę antycypować takiego stanu rzeczy. Wniosek o pozwolenie na budowę dotyczył w tej sprawie budynków rekreacji indywidulanej (oraz szamba), czyli zabudowy zgodnej w zakresie funkcji z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Uzyskanie pozwolenie na budowę zgodnie z tym wnioskiem będzie uprawniało inwestorów do realizacji inwestycji określonej w tym pozwoleniu oraz do korzystania z nieruchomości, jednakże wyłączenie w celu określonym w planie miejscowym, na podstawie którego pozwolenia na budowę udzielono. Oczywiście nie można wykluczyć tego, że inwestorzy podejmą próbę wykorzystania domków w celach usługowych, jednakże na tym etapie postępowania jest to jedynie spekulacja organów administracji. Przedmiotowa inwestycja może być równie dobrze wykorzystana przez Skarżących na cel zgodny z planem miejscowym, może też po jej zrealizowaniu np. przedmiotem obrotu cywilnoprawnego w wyniku, którego wybudowane domki będą wykorzystywane zgodnie z planem miejscowym przez kolejnych właścicieli. Zdaniem Sądu, charakter planowanej inwestycji nie pozwala uznać, że może mieć ona charakter wyłączenie usługowy. A skoro tak, to odmowa wydania pozwolenia na budowę jedynie z tego powodu godziłaby w konstytucyjnie chronione prawa własności Skarżących (art. 64 Konstytucji RP).
Wobec powyższego nie sposób skutecznie zarzucać inwestycji, że nie spełnia dodatkowych wymogów technicznych, jakie przewiduje rozporządzenie dla budynków usług, w szczególności w zakresie zapewnienia dostępu osobom niepełnosprawnym i z tego powodu odmawiać zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Kwestia ta może (lecz nie musi) zaktualizować się na etapie użytkowania wybudowanych domków, co będzie ewentualnie wymagało właściwej reakcji organów architektoniczno-budowlanych.
Dugą sporną kwestią w sprawie jest to, czy istotnie planowana zabudowa, która realizowana jest na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, narusza zakaz ustanowiony w § 5 pkt 8 lit. a uchwały nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa Pomorskiego z 25 lipca 2016 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 16 sierpnia 2016r., poz. 2942). Przepis ten stanowi, że na obszarach chronionego krajobrazu zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie o szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Organy stoją na stanowisku, że budynki posadowione będą w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegu rzeki L. (teren oznaczony w planie symbolem 085.W – potok L., działka nr [...]). Natomiast, zdaniem Skarżących, znajdujący się na tej działce ciek, to grunt pod rowami, a więc sztuczne koryto, do którego nie odnosi się przepis § 5 pkt 8 lit. a uchwały Sejmiku. W ocenie Sądu stanowisko Skarżących jest zasadne, zaś orzekające organy dokonały błędnych ustaleń faktycznych dotyczących charakteru cieku na działce nr [...].
Swoje stanowisko o tym, że planowana zabudowa znajdzie się w pasie 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych organy wywiodły z zapisu planu, że działka nr [...] oznaczona została symbolem 085.W - potok L., oraz pisma Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Gdańsku z 2 marca 2023 r., gdzie wskazano, że na tej działce znajduje się rzeka L. Natomiast odnosząc się do pisma Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Gdańsku z 26 lipca 2022 r. zwracano uwagę jedynie na ten fragment pisma, w którym wskazano, że z danych MPHP, z których wynika, że m.in. na działce [...] nie występują cieki wyróżnione (w tym rzeka L.), nie należy traktować jako źródła informacji o prawnie ustanowionej klasyfikacji wód. Pominięto jednak przy ocenie dalszy fragment pisma, w którym wskazano, że taką klasyfikację zawiera EGiB, a rozbieżność między danymi MPHP i EGiB jest wskazaniem na konieczność weryfikacji operatu geodezyjnego. Organ nie uwzględnił, że właścicielem działki nr [...] jest Skarb Państwa, zatem to on powinien podjąć czynności związane z wyjaśnieniem wątpliwości co do charakteru i klasyfikacji cieku na tej działce. Takich działań jednak nie podjęto, wobec czego – zdaniem Sądu – kluczowe znaczenie dla ustalenia, czy na działce nr [...] mamy do czynienia z rzeką, jeziorem lub innym naturalnym zbiornikiem wodnym ma treść EGiB.
Z tej zaś ewidencji wynika, że działka nr [...] stanowi grunty pod rowami – "W". Z załącznika nr 1 do rozporządzenia EGiB wynika, że do gruntów rolnych pod rowami zalicza się grunty zajęte pod rowy, o których mowa w art. 16 pkt 47 Prawa wodnego, pełniące funkcje urządzeń melioracji wodnych. Z kolei wskazany przepis Prawa wodnego definiuje rowy jako sztuczne koryta prowadzące wodę w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna mniejszej niż 1,5 m przy ujściu. Rowy zatem niewątpliwie nie mogą zostać uznane za naturalny zbiornik wodny. Istotą sporu zaistniałego w niniejszej sprawie nie było zaś to, czy na działce nr [...] znajduje się ciek wodny, lecz czy stanowi on rzekę, jezioro lub inny naturalny zbiornik wodny. Tylko bowiem dla takich wód uchwała Sejmiku ustanowiła pas 100 m, w którym zakazana jest zabudowa - z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Do tych kwestii orzekające organy się nie odniosły, wybiórczo rozpatrując zebrany materiał dowodowy. Powyższe oznacza, że organy te przeprowadziły postępowanie z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. a w konsekwencji również z naruszeniem art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W sprawie bowiem należało uwzględnić, że znajdujący się na działce nr [...] ciek wodny nie stanowi naturalnego cieku wodnego, ale, stosownie do EGiB, rów (sztuczne koryto) niebędący rzeką, jak wymaga tego § 5 pkt 8 lit. a uchwały Sejmiku. W konsekwencji, dla działki nr [...], która znajduje się w odległości mniejszej niż 100 m od granicy działki nr [...], nie obowiązuje zakaz nowej zabudowy wynikający z § 5 pkt 8 lit. a uchwały Sejmiku. Dlatego też nie sposób uznać, że planowana inwestycja narusza zakaz ustalony w § 5 pkt 8 lit. a uchwały Sejmiku i w takim kształcie nie może zostać wobec niej wydane pozwolenie na budowę.
Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd doszedł do wniosku, że zarówno decyzja zaskarżona, jak i decyzja Starosty zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., bowiem orzekające organy nie rozpatrzyły należycie całego materiału dowodowego oraz oceniły dowody w sposób wybiórczy, pomijając istotne elementy mogące wyjaśnić istotę sprawy. W konsekwencji dokonano błędnej wykładni zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uznając, że planowane budynki z pewnością pełnić będą inną funkcję, niż przewiduje plan, zaś w ramach tej innej funkcji nie spełniają dodatkowych warunków technicznych. Błędnie też uznano, że w sprawie zastosowanie znajdą zapisy § 5 pkt 8 lit. a uchwały Sejmiku, wobec czego nie jest możliwe wydanie pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.").
Ponownie rozpatrując sprawę organ administracji zastosuje się do oceny prawnej zawartej w niniejszym uzasadnieniu. W szczególności konieczne będzie uwzględnienie, że klasyfikacja cieku na działce nr [...] powinna zostać zgodnie z danymi w EGiB, tj. że są do wody pod rowami, a więc nie rzeka, jezioro, czy inny naturalny zbiornik wodny. Oceniając zaś funkcje planowanych budynków należy na tym etapie postępowania uwzględnić wyjaśnienia inwestorów wskazujących, że budynki mają służyć wyłącznie ich potrzebom i w tym świetle dokonać oceny zgodności funkcji obiektów z przeznaczeniem ustalonym w planie miejscowym. Dopiero uwzględnienie tych okoliczności pozwoli na wydanie decyzji zgodnej z prawem.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na postawie art. 200, art. 202 § 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd zasądził solidarnie na rzecz Skarżących kwotę 1.511 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składał się wpis sądowy w kwocie 500 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa i pełnomocnictwa substytucyjnego w kwocie 51 zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w kwocie 960 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.).