II SA/GD 115/25

II SA/Gd 115/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-06-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz /przewodniczący/
Diana Trzcińska
Justyna Dudek-Sienkiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
art. 61 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Julia Bednarek po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 10 grudnia 2024 r. nr SKO.450.103.2024 w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy Kobylnica z dnia 27 czerwca 2024 r. nr GPŚ.6730.13.2022.PP, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku na rzecz M. S. kwotę 1477 zł (tysiąc czterysta siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 10 grudnia 2024 r. w przedmiocie warunków zabudowy. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Wójt Gminy Kobylnica rozpoznając kilkukrotnie uzupełniany i zmieniany wniosek A. Sp. z o.o., decyzją z dnia 12 stycznia 2023 r. ustalił warunki zabudowy dla budowy gospodarstwa drobiarskiego o kierunku chów niosek wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach nr [...]-[...] obręb L., gm. K. Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku decyzją z 1 września 2023 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Kolegium wskazało, że jako strony postępowania powinni być uznani także właściciele działek, które nie sąsiadują bezpośrednio z terenem inwestycji, wskazało też, że organ pierwszej instancji powinien wyjaśnić, czy na terenie objętym wnioskiem nie zaistniała samowola budowlana. Wójt powinien także uzupełnić postępowanie w kwestii zaopatrzenia inwestycji w wodę, gdyż samo oświadczenie inwestora nie jest wystarczające.
Ponownie rozpoznając sprawę Wójt Gminy Kobylnica decyzją z dnia 27 czerwca 2024 r. ustalił warunki zabudowy dla budowy gospodarstwa drobiarskiego o kierunku chów niosek (2130 DJP) wraz z infrastrukturą na działkach nr [...], [...] i części działki nr [...] obręb L., gm. K. Organ wyjaśnił m.in., że inwestycja obejmuje budowę pięciu budynków inwentarskich przeznaczonych do hodowli kur niosek, obsada każdego kurnika do 106496 stanowisk, 5 silosów paszowych, 1 zbiornik bezodpływowy, wewnętrzne drogi technologiczne, plac manewrowy, parking, taśmociąg zewnętrzny do transportu jaj, zmianę częściową funkcji w budynku socjalno-magazynowym nr [..] na magazyn i sortownię jaj, pomieszczenie socjalne i kotłownię na gaz ziemny o mocy 35 kW. Zgodnie z wnioskiem inwestora powierzchnia zabudowy wyniesie: powierzchnia pod inwestycje podlegająca przekształceniu pod zabudowę - 10500m2, pozostała - 5000m2, dla planowanej inwestycji uzyskano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 30.11.2018 r., przewidywana ilość wskazana we wniosku zgodnie ze współczynnikami przeliczeniowymi sztuk zwierząt na duże jednostki przeliczeniowe (DJP) podanymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, planowana liczba 532480 sztuk kur niosek wynosi 2130 DJP. Wskazano też, że zasilenie projektowanego budynku w wodę przez własne ujęcie wody zgodnie z przepisami szczegółowymi, na podstawie dołączonych uzupełnień i wyjaśnień zapewni studnia o wydajności 50m3/h, a odprowadzanie ścieków technologicznych odbywać się będzie na terenie działki inwestycyjnej - w wyniku planowanego sytemu chowu kur nie będą powstawały wody/ścieki technologiczne. Dezynfekcja kurnika odbywać się będzie metodą "na sucho". Ewentualne odcieki z pomiotu będą odprowadzane do zbiornika bezodpływowego przy kanale pomiotowym, ilość ewentualnych odcieków to 1-2 m3 /rok.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że planowana inwestycja dotyczy uzupełnienia prowadzonego gospodarstwa rolniczego na działce sąsiedniej nr [...], zatem nie zachodzi wymóg spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, należy ją bowiem zakwalifikować jako zabudowę zagrodową. Ponieważ inwestor posiada 278 ha na terenie jednej gminy, znacznie przekracza to średnią wielkość gospodarstwa rolnego w Gminie K. W świetle brzmienia art. 61 ust. 4 ustawy pojęcie zabudowy zagrodowej należy interpretować funkcjonalnie.
W trakcie analizy cech, parametrów i wskaźników zabudowy istniejącej w analizowanym obszarze stwierdzono, że działki o numerach ewidencyjnych [...], [...] i część działki [...] w obrębie ewidencyjnym L., w gminie K. spełniają wymagane warunki i mogą być zabudowane zgodnie z wnioskiem inwestora. Projekt decyzji uzyskał stosowne uzgodnienia, w tym Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Słupsku, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku, Starosty Słupskiego, Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Gdańsku oraz Polskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. Oddział Zakład Gazowniczy w Koszalinie.
Organ wskazał też, że strony postępowania zostały zawiadomione o zakończeniu postępowania administracyjnego. W odniesieniu do zgłoszonych przez nie uwag i zastrzeżeń wyjaśniono, że uwagi dotyczące eksploatacji przedsięwzięcia zostały szczegółowo przeanalizowane na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. W związku z tym w projekcie decyzji o warunkach zabudowy wskazano, iż teren inwestycji objęty jest decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia z dnia 30 listopada 2018 r. Ustalono jednocześnie, że inwestycję należy prowadzić zgodnie z normami i przepisami ogólnymi z zakresu ochrony środowiska, w tym wymaganiami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Inwestycja nie może powodować nieodwracalnych zmian w środowisku przyrodniczym w obrębie zajmowanej działki. Obowiązek spełnienia tych wymagań leży po stronie inwestora w postaci sporządzenia projektu budowlanego i jest weryfikowany w procesie uzyskiwania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Zdaniem organu przyjęty przez inwestora wariant jest korzystny dla środowiska, ponieważ niekorzystne i uciążliwe oddziaływanie przedsięwzięcia zostanie zmniejszone do minimum i nie przekroczy dopuszczalnych standardów poza obszarem inwestowania, nie będzie w związku z tym wymagać realizacji obiektów infrastrukturalnych chroniących środowisko, np. oczyszczalni ścieków, nie powoduje powstawania ścieków technologicznych, ścieki bytowe będą gromadzone w szczelnym zbiorniku bezodpływowym i wywożone do najbliższego punktu zlewnego przez koncesjonowanego odbiorcę, a w punkcie 4.3 decyzji o warunkach zabudowy został wprowadzony nakaz zabezpieczenia miejsc postojowych i ciężarowych, natomiast w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zapis, iż planowane przedsięwzięcie nie spowoduje znaczącego wzrostu ruchu samochodów ciężarowych w porównaniu do aktualnej sytuacji transportowej.
Wyjaśniono też, że woda na potrzeby funkcjonowania gospodarstwa pochodzić będzie z planowanego ujęcia wód podziemnych, na działce nr [...] planuje się wybudować studnię wierconą. Z kolei maksymalne stężenia w powietrzu uśrednione dla okresu 1 godziny oraz maksymalne stężenia w powietrzu uśrednione dla okresu roku wszystkich emitowanych przez planowaną inwestycję substancji są niższe od dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu oraz wartości odniesienia substancji w powietrzu. Stężenia uśrednione dla 1 godziny nie przekraczają wartości 27 % dopuszczalnych norm, a stężenia uśrednione dla roku nie przekraczają wartości 15 % dopuszczalnych norm pomniejszonych o wartość tła. Wpływ źródeł emisji wprowadzających do powietrza pył PM 2,5, pył PM 10 i pył wykazał, iż spełnione jest pierwsze kryterium opadu pyłu. W konsekwencji przeprowadzonych analiz stwierdzono, że emisja z planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje naruszenia standardów jakości środowiska (norm czystości powietrza) obowiązujących na obszarach zwykłych.
Na terenie inwestycji źródłami hałasu będą wentylatory dachowe i ścienne projektowanych budynków inwentarskich, kompresor systemu podajników paszy do silosów i ruch samochodów ciężarowych po terenie fermy. Najbliższa zabudowa mieszkalna znajduje się w kierunku wschodnim w odległości ok. 620 m od granicy fermy (dom zabudowy mieszkaniowej). Wpływ instalacji na stan akustyczny środowiska został oceniony na podstawie symulacji komputerowej, a wyniki obliczeń wykazały, że funkcjonowanie inwestycji nie będzie powodować przekroczeń norm hałasu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.
Odnosząc się do określenia granic inwestycji wyjaśniono, że dokładne granice obszaru przeznaczonego pod inwestycję - linie rozgraniczające inwestycji zostały wskazane we wniosku i są wiążące dla organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy, dotyczą części działki nr [...] oraz działek nr [...], [...], na tej podstawie został określony załącznik do decyzji i w tej wersji był uzgodniony.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku rozpoznając odwołania wniesione przez uczestników postępowania decyzją z 10 grudnia 2024 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 27 czerwca 2024 r.
Zdaniem Kolegium organ I instancji słusznie ustalił, że prowadzone postępowanie o warunki zabudowy nie stoi w kolizji z postępowaniem legalizacyjnym. Mianowicie, uzyskano informację, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w Powiecie Słupskim decyzją z dnia 5 stycznia 2024 r. umorzył postępowanie w sprawie samowolnej budowy budynku inwentarskiego realizowanego na działkach nr [...]-[....] w miejscowości L., obręb L., gmina K. Tym samym uprawnione stało się merytoryczne rozpoznanie wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Wniosek inwestora uzupełniony pismami z 7 listopada 2022 r., 17 listopada 2022 r. i 21 listopada 2022 r. dotyczy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie gospodarstwa drobiarskiego o kierunku chów kur niosek wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...]-[....], obręb L., gm. K. Działka nr [...] o powierzchni 6,39ha została objęta wnioskiem w części pozostającej poza obszarem objętym obowiązującym na jej terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą nr XV/176/2000 Rady Gminy Kobylnica z dnia 22 lutego 2000r. (Dz.Urz.Woj.Pom. z 2000r, Nr 47, poz. 294) dotyczącym trasy projektowanego gazociągu, a także nie wchodząc w granice obszaru Natura 2000 [...]. Linie rozgraniczające teren inwestycji przedstawione zostały na załączniku graficznym do decyzji Wójta Gminy Kobylnica z dnia 27 czerwca 2024 r.
Przedsięwzięcie objęte wnioskiem inwestora ostatecznie dotyczyło budowy gospodarstwa drobiarskiego o kierunku chów kur niosek wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną obejmującego budowę pięciu budynków inwentarskich do chowu drobiu o maksymalnej obsadzie każdego kurnika do 106.496 stanowisk (czyli łącznie do 2130 DJP), 5 silosów paszowych, 1 zbiornika bezodpływowego, wewnętrznych dróg technologicznych, placu manewrowego, parkingu, taśmociągu zewnętrznego do transportu jaj, zmianę częściowej funkcji budynku socjalno-magazynowego nr 8 na magazyn i sortownię jaj, pomieszczenie socjalne, kotłownię na gaz ziemny o mocy do 35 kW. Obejmowało ono również wykorzystanie własnego ujęcia wody (studni) dla celów zasilenia gospodarstwa w wodę.
Inwestor zwolniony był z wymogu spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, posiada bowiem 278 ha na terenie jednej gminy, znacznie przekraczając średnią wielkość gospodarstwa rolnego w gminie, a planowana inwestycja dotyczy uzupełnienia istniejącego i prowadzonego gospodarstwa rolniczego na działce sąsiedniej nr [...] obręb K. Niewątpliwie zatem ma ona związek z dotychczas prowadzonym gospodarstwem rolnym, zasadnie więc zastosowano wyjątek z art. 61 ust. 4 ustawy kwalifikując planowaną inwestycję jako zabudowę zagrodową. Skoro zatem na podstawie art. 61 ust. 4 ustawy inwestycja o charakterze zabudowy zagrodowej wymyka się spod zasady dobrego sąsiedztwa, to nie zachodzi konieczność dokonania analizy zabudowy sąsiedniej i określenia szczegółowych wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych dla planowanej inwestycji w decyzji ustalającej warunki zabudowy.
Kolegium zaznaczyło następnie, że inwestor legitymuje się decyzją Wójta Gminy Kobylnica z dnia 30 listopada 2018 r. o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, w której przedmiotem oceny była kwestia oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Zgłaszane przez strony postępowania w przedmiocie warunków zabudowy zarzuty dotyczące emisji hałasu i wibracji wynikających z natężenia ruchu samochodowego oraz zanieczyszczenia powietrza, jak i naruszenia bezpieczeństwa ruchu drogowego odnoszą się właśnie do kwestii będących przedmiotem analizy w postępowaniu środowiskowym. Tym samym nie mogą być one przedmiotem oceny w postępowaniu o warunkach zabudowy. Dopóki bowiem istnieje w obrocie prawnym decyzja środowiskowa, dopóty organ administracji przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy związany jest jej zapisami i powinien je uwzględniać. Mając na względzie, iż postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dotyczy jedynie wyznaczenia sposobu przyszłego zagospodarowania określonej nieruchomości, kwestie środowiskowe nie mogą stanowić jego przedmiotu.
Kolegium wskazało też, że inwestor na wezwanie organu I instancji przedłożył opracowanie potwierdzające możliwość zaopatrzenia w wodę planowanej inwestycji wykazując tym samym, że istniejąca studnia zapewni możliwość dostarczenia odpowiedniej ilości wody dla inwestycji, mając na uwadze istniejące warunki hydrogeologiczne i wydajność istniejącej studni.
M. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 10 grudnia 2024 r. zarzucił organowi naruszenie:
1/ art. 61 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne zastosowanie wyłączenia przewidzianego w art. 61 ust. 4 i nieprawidłowe uznanie, że w niniejszej sprawie występuje zabudowa zagrodowa. Zdaniem skarżącego zarówno w ramach niniejszego postępowania, jak i poprzedzającego je postępowania środowiskowego nie został zebrany materiał dowodowy wykazujący przeznaczenie, charakter i powiązania pomiędzy zabudowami znajdującymi się w ramach prowadzonego już przez inwestora gospodarstwa rolnego a planowanym gospodarstwem drobiarskim. Zdaniem skarżącego fakt prowadzenia w obu miejscach hodowli kur nie jest sam w sobie wystarczającym powiązaniem. W przedmiotowej sprawie nie można mówić o zabudowie zagrodowej po pierwsze ze względu na brak powiązań i siedliska, po drugie ze względu na skalę przedsięwzięcia. Zastosowanie pojęcia zabudowy zagrodowej i wszystkich ułatwień z tym związanych do przedsięwzięcia, które ze względu na swoje parametry wymaga pozwolenia zintegrowanego i będzie miało znaczący wpływ na większość komponentów środowiskowych, stanowi nieuprawnione obejście zasady dobrego sąsiedztwa. Kwalifikowanie przedsięwzięcia jako zabudowy zagrodowej, jako wyjątek od zasady dobrego sąsiedztwa, powinno mieć charakter nadzwyczajny i wąski,
2/ art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak kompleksowego zweryfikowania i wyjaśnienia, czy planowane przedsięwzięcie jest dostosowane do istniejącego i planowanego uzbrojenia terenu. Zdaniem skarżącego dla planowanej inwestycji nie istnieje wystarczająca infrastruktura, o której stanowi decyzja środowiskowa, nie zostały także przedstawione żadne umowy cywilnoprawne, przedwstępne, zobowiązujące, które zagwarantowałyby powstanie niezbędnej infrastruktury lub doprowadzenie do tej infrastruktury koniecznych mediów. Dotychczasowe twierdzenia inwestora w tym zakresie należy oceniać jedynie jako deklaracje i plany, a nie prawną gwarancję realizacji tych urządzeń w rozumieniu art. 61 ust 5 ustawy. Inwestor przedstawił opracowanie potwierdzające możliwość zaopatrzenia w wodę planowanej inwestycji, jednak raport ten nie odnosi się do wszystkich uwarunkowań hydrologicznych istotnych z punktu widzenia inwestycji, gdyż pomija fakt zanieczyszczenia ujęcia wody w bezpośrednim sąsiedztwie w L., co jest przedmiotem postępowania karnego. Poza tym dotychczasowe założenia inwestycyjne, zgodnie z którymi została opracowana ocena oddziaływania na środowisko i wydana decyzja środowiskowa przyjmowały, że zostanie utworzone nowe ujęcie wody. Obecnie inwestor wycofuje się z tych założeń twierdząc, że funkcjonująca już studnia gwarantuje zaopatrzenie w wodę. Skoro decyzja środowiskowa jest prejudykatem dla ustalenia warunków zabudowy, to na obecnym etapie postępowania powinno zostać rozstrzygnięte, czy inwestor posiada realne możliwości prawne i techniczne na zbudowanie nowego ujęcia wody,
3/ art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w związku z art. 54 ust. 1 pkt 2b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak dokładnego wskazania, jakie środki zapobiegające zanieczyszczeniu środowiska powinien podjąć inwestor, a jedynie lakoniczne wskazanie, że inwestycję należy prowadzić zgodnie z normami i przepisami ogólnymi z zakresu ochrony środowiska,
4/ art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, wskutek czego nie wyjaśniono wszystkich wątpliwości i aspektów sprawy podnoszonych w toku postępowania,
5/ art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie przesłanek rozstrzygnięcia i podstawowych elementów decyzji ustalającej warunki zabudowy, naruszenie zasady przekonywania,
6/ art. 28 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez brak ustalenia wszystkich stron postępowania administracyjnego – dotyczy to P. Ż., właściciela działki [....] i działki nr [...] położonych w L. Działki te leżą w bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżącego oraz stanowią fragment drogi dojazdowej do planowanej inwestycji. Według najlepszej wiedzy skarżącego P. Ż. podjął kroki prawne w celu wznowienia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Kobylnica z dnia 27 czerwca 2024 r.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. W kwestii zarzutu braku ustalenia wszystkich stron postępowania administracyjnego stwierdzono, że wskazywane w skardze działki nr [...] i [...] nie znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji, zatem właściciel tych działek nie staje się automatycznie stroną postępowania, lecz jego interes prawny do występowania w charakterze strony powinien być przez niego wykazany. Co istotne, informacje o postępowaniu przed organem I instancji, jak i przed Kolegium były podawane do publicznej wiadomości. Wójt Gminy Kobylnica zorganizował również spotkanie z mieszkańcami w trybie zebrania wiejskiego sołectwa L. Niezależnie od powyższego Kolegium wskazało, że w dniu 17 stycznia 2025 r. otrzymało od Burmistrza Kobylnicy wniosek P. Ż. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Kobylnica z dnia 27 czerwca 2024 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy gospodarstwa drobiarskiego o kierunku chów kur niosek (2130 DJP) wraz z infrastrukturą na działkach nr [...], [...] i części działki [...] obręb L., gm. K.
W piśmie z dnia 16 czerwca 2025 r. stanowisko w sprawie przedstawił uczestnik postępowania M.G., wnosząc o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji. Zarzucił, że inwestycja nie ma prawnie zagwarantowanego dostępu do drogi publicznej, albowiem w rzeczywistości około 100 m pasa jezdni jest źle urządzone i przebiega poza granicą działki [...], po prywatnej drodze [...]. Ponadto właściciel działki [...] został pominięty jako strona w postępowaniu.
W piśmie z dnia 24 czerwca 2025 r. Kolegium poinformowało, że nie prowadzi żadnego postępowania nadzwyczajnego dotyczącego decyzji Wójta Gminy Kobylnica z dnia 27 czerwca 2024r. nr GPŚ.6730.13.2022.PP o ustaleniu warunków zabudowy lub decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 10 grudnia 2024r. nr SKO.450.103.2024. Kolegium wyjaśniło, że w odpowiedzi na skargę błędnie wskazano, iż wniosek P. Ż. o stwierdzenie nieważności dotyczy decyzji Wójta Gminy Kobylnica z dnia 27 czerwca 2024r. nr GPŚ.6730.13.2022.PP o ustaleniu warunków zabudowy. Wniosek ten odnosił się bowiem do decyzji Wójta Gminy Kobylnica z dnia 30 listopada 2018r. nr GPŚ.6220.4.2018.18.PE o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Nadto, Kolegium wskazało, że pismem z dnia 10 lutego 2025r. nr SKO.460.2.2025 przekazano według właściwości Burmistrzowi Kobylnicy pismo P. Ż. z dnia 3 stycznia 2025r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Wójta Gminy Kobylnica z dnia 30 listopada 2018r. nr GPŚ.6220.4.2018.18.PE o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa gospodarstwa drobiarskiego o kierunku chów kur niosek wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o nr ewid. [...]-[...] w m. K., gm. K.". Z kolei w dniu 24 kwietnia 2025r. wydana została decyzja nr SKO.460.3.2025 o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Kobylnica z dnia 30 listopada 2018r. nr GPŚ.6220.4.2018.18.PE o środowiskowych uwarunkowaniach, zainicjowanego na wniosek P. Ż. W dniu 11 kwietnia 2025r. Kolegium w postanowieniu nr SKO.460.1.2025 orzekło o uchyleniu zaskarżonego postanowienia Wójta Gminy Kobylnica z dnia 27 grudnia 2024r. nr GPŚ.6220.19.5.2024.PE o przedłużeniu ważności wydanej przez Wójta Gminy Kobylnica w dniu 30 listopada 2018r. decyzji znak GPŚ.6220.4.2018.18.PE o środowiskowych uwarunkowaniach i o umorzeniu postępowania pierwszej instancji w całości.
Kserokopia powyższego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 kwietnia 2025 r. nr SKO.460.1.2025 została przedłożona na rozprawie przez pełnomocnika strony skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga została uwzględniona, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty były zasadne.
Materialnoprawną podstawę kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 977 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wyjaśnia, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:
a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,
b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,
c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Z powołanego przepisu wynika, że wydanie warunków zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunków. Niespełnienie zaś choćby jednego z tych warunków musi prowadzić do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Wyjątek od tej zasady wprowadza, przepis art. 61 ust. 4 u.p.z.p., zgodnie z którym przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. W tym przypadku koniecznym jest spełnienie jedynie przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 2 - 5 u.p.z.p. Przepis powyższy został w niniejszej sprawie zastosowany przez organy, co jest kwestionowane przez skarżącego.
Z powołanego przepisu art. 61 ust. 4 u.p.z.p. wynika, że jeżeli inwestycja objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dotyczy gospodarstwa rolnego związanego z zabudową zagrodową, którego wielkość przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie, tego rodzaju zabudowa nie wymaga zachowania tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, czyli dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu istniejących w obszarze analizowanym. Wskazany przepis znajduje zatem zastosowanie w razie łącznego spełnienia następujących przesłanek: planowana zabudowa musi mieć charakter zabudowy zagrodowej, zabudowa ta musi być związana z już istniejącym gospodarstwem rolnym, a gospodarstwo to musi przekraczać średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, zabudowa zagrodowa stanowi zespół budynków i budowli zlokalizowanych w obrębie działki siedliskowej. To zabudowa tworząca zagrodę, a więc budynki i budowle skoncentrowane wokół wspólnego obejścia (zob. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2017 r., II OSK 2860/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zabudowa zagrodowa to zespół zabudowań składający się z domu mieszkalnego i budynków gospodarczych (stodoły, obory, spichlerze). Tak więc na zabudowę zagrodową składa się zawsze zespół budynków, z których przynajmniej jeden musi mieć charakter mieszkalny w obrębie jednego podwórza. Wskazana zabudowa to w szczególności budynki mieszkalne, gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych bądź w gospodarstwach leśnych (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 listopada 2017 r., II OSK 2860/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zabudowa zagrodowa to, jak definiuje w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 23 października 2018 r., II SA/Gd 170/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie organy stosując wyjątek z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wskazały, że planowana inwestycja stanowi uzupełnienie gospodarstwa rolniczego prowadzonego na działce sąsiedniej nr [...] oraz że inwestor posiada 278 ha na terenie jednej gminy, co znacznie przekracza to średnią wielkość gospodarstwa rolnego w Gminie K. Pominęły jednak, że zabudowa zagrodowa to takie gospodarstwo rolne, które poza zabudowaniami służącymi produkcji rolniczej, obejmuje zabudowę mieszkalną rolnika. Domy mieszkalne jednorodzinne w ramach budownictwa zagrodowego wchodzą w skład indywidualnych gospodarstw rolnych, jeżeli zamieszkałe są przez rolników i im służą (zob. wyrok NSA z 19 września 2017 r., II OSK 2267/16). W tej zaś sprawie inwestorem jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, która ze swej istoty nie może być właścicielem siedliska w podanym rozumieniu. Z żadnych ustaleń nie wynika też, aby na sąsiedniej działce nr [...] znajdowały się zabudowania o charakterze mieszkalnym, służące rolnikowi i tworzące siedlisko.
Wobec powyższego, słusznie zarzuca skarżący, że w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do skorzystania z możliwości określenia warunków zabudowy z pominięciem wymogów tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W tej sytuacji obie wydane decyzje dotknięte są zasadniczą wadliwością, co samo w sobie uzasadnia wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Pomimo wystąpienia okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 61 ust. 1 u.p.z.p., nie została sporządzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie której określić można wymagania dla nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.
Idąc dalej należy wskazać, że niejasny jest zapis zawarty w pkt 2 lit. d decyzji organu I instancji, że cyt. "wskazana we wniosku inwestycja nie spełnia ustalenia rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zabudowa nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0-0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy - zgodnie z wnioskiem inwestora planowana powierzchnia zabudowy wyniesie: powierzchnia pod inwestycje podlegająca przekształceniu pod zabudowę -10.500m2, pozostała - 5000m2, dla planowanej inwestycji uzyskano decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach GPŚ.6220.4.2018.18.PE z dnia 30.11.2018 r. przewidywana ilość wskazana we wniosku zgodnie ze współczynnikami przeliczeniowymi sztuk zwierząt na duże jednostki przeliczeniowe (DJP) podanymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. 2019 poz. 1839 ze zm.) planowana liczba 532480 sztuk kur niosek wynosi 2130 DJP".
Zapis powyższy jest niejasny z następujących powodów. Po pierwsze, organ wskazując, że inwestycja nie spełnia ustalenia rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie podaje jednostki redakcyjnej, o jaką chodzi, a co najistotniejsze, zdaje się przeczyć sam sobie, zestawiając bowiem powierzchnię 0,5 ha, o której mówi, z powierzchnią podlegającą przekształceniu (10.500m2), należałoby dojść do wniosku, że inwestycja spełnia owe ustalenia. Po drugie, decyzja z dnia 30.11.2018 r. nr GPŚ.6220.4.2018.18.PE o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia wydana została na podstawie poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz.71), a zgodnie z przepisem przejściowym zawartym w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. 2019 poz. 1839 ze zm.), do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ powołując się na decyzję środowiskową, wydaną na podstawie poprzednio obowiązującego rozporządzenia środowiskowego, przytacza aktualnie obowiązujące rozporządzenie z 2019 r., w żaden sposób nie odnosząc się do treści przepisów przejściowych.
Kolejna wątpliwość dotyczy tego, jaki w istocie był wniosek inwestora. Decyzja o warunkach zabudowy wydana została dla budowy gospodarstwa drobiarskiego (...) na działkach nr [...], [...] i części działki nr [...] obręb L., gm. K. Organ wyjaśnił m.in., że zgodnie z wnioskiem inwestora powierzchnia zabudowy wyniesie: powierzchnia pod inwestycje podlegająca przekształceniu pod zabudowę – 10.500m2, pozostała – 5.000m2.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w przedmiotowym postępowaniu inwestor wystąpił z wnioskiem uzupełnionym pismami z 7 listopada 2022r., 17 listopada 2022r. i 21 listopada 2022r.
I tak, we wniosku z 13 października 2022 r. inwestor wniósł o warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie gospodarstwa drobiarskiego składającego się z jednego budynku inwentarskiego wskazując, że powierzchnia terenu inwestycji wynosi 34.267,7 mkw, w tym część powierzchni działki nr [...], tj. z całkowitej powierzchni tej działki wynoszącej 6,39 ha, dla celów inwestycji zajęte zostanie 3,42 ha.
W piśmie z dnia 7 listopada 2022 r. inwestor zmodyfikował wniosek wskazując, że z działki nr [..] do celów inwestycji przeznaczone zostanie 2,12 ha.
Kolejnym pismem z dnia 17 listopada 2022 r. inwestor dokonał znaczącej zmiany wniosku. Wniósł bowiem o warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę pięciu budynków inwentarskich, zamiast jednego. We wniosku wskazał, że powierzchnia terenu inwestycji wyniesie 76511 mkw, na który to teren składa się działka [...] o powierzchni 9500 mkw – w całości, działka nr [...] o powierzchni 3111 mkw – w całości oraz działka nr [...] o powierzchni 63900 mkw – w całości. Jednocześnie w pkt 7.2 wniosku inwestor zaznaczył, że teren inwestycji obejmuje część działki ewidencyjnej lub działek ewidencyjnych.
Wniosek ten zawierał zatem wewnętrzną sprzeczność, której organy nie wyjaśniły. Z jednej strony bowiem inwestor wskazał, że teren inwestycji ma obejmować część działki ewidencyjnej lub działek ewidencyjnych (pkt 7.2 wniosku), a z drugiej, że suma całkowitych powierzchni wszystkich trzech działek inwestycyjnych wynosząca 76511 mkw stanowi powierzchnię terenu inwestycji (pkt 7.2.1.), powierzchnię podlegającą przekształceniu (pkt 7.6.3), powierzchnię przeznaczoną do celów inwestycji (pkt 7.13). Wniosek zawiera zatem sprzeczność, czy teren inwestycji obejmuje całą powierzchnię wszystkich trzech działek, czy jej część, a jeśli część, to jaką.
Wątpliwości tych nie wyjaśniło kolejne pismo inwestora z 21 listopada 2022 r., obejmowało ono bowiem takie kwestie jak wyjaśnienie podstawy wskazanej we wniosku "istniejącej studni", wyjaśnienie parametru wskazanej we wniosku "wysokości budynku" i wyjaśnienie parametru ile inwestor posiada ha.
Wreszcie, pismem z dnia 8 lutego 2024 r. w odpowiedzi na wezwanie organu, inwestor wskazał, że podtrzymuje wniosek z 13 października 2022 r., który to wniosek dotyczył warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę jednego budynku inwentarskiego a teren inwestycji obejmował 34.267,7 mkw.
W świetle art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie budzi wątpliwości, że ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. Organ orzekający w sprawie decyzji o warunkach zabudowy jest bezwzględnie związany wskazanym we wniosku rodzajem inwestycji oraz jej lokalizacją, tj. określonym we wniosku terenem, na którym ma być realizowana inwestycja. Zasadniczym obowiązkiem organu administracji jest więc właściwe, precyzyjne ustalenie treści wniosku strony zwracającej się do niego o wydanie rozstrzygnięcia, jeżeli wniosek o wszczęcie postępowania budzi wątpliwości albo został sprecyzowany w sposób niejasny, nieprecyzyjny. Konieczność ustalenia tego wynika z zasady, że to jednostka rozporządza swoim prawem. W tym zakresie strona dysponuje inicjatywą wszczęcia postępowania wynikającą z art. 61 § 1 k.p.a. Organ nie może zastępować strony w określeniu przedmiotu postępowania, gdyż tylko strona może rozporządzać swoim prawem (zasada dyspozycyjności), chyba że następuje wszczęcie postępowania z urzędu.
Dokumenty znajdujące się w aktach sprawy nie pozwalają jednoznacznie określić, jaki dokładnie był wniosek inwestora odnośnie do terenu inwestycji i jej przedmiotu. Ograniczenie terenu inwestycji do jej części z powodu tego, że część działki nr [...] objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wymaga modyfikacji wniosku przez inwestora. Zmianie w tej sytuacji powinny ulec także inne parametry inwestycji, takie jak powierzchnia terenu inwestycji, powierzchnia podlegająca przekształceniu, powierzchnia biologicznie czynna.
Powyższe uchybienia skutkują wyeliminowaniem z obrotu prawnego obu wydanych decyzji, bowiem konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy przekracza kompetencje organu odwoławczego ze względu na konieczność respektowania zasady dwuinstancyjności postępowania.
Pozostałe zarzuty skarżącego jak i uczestnika postępowania Sąd uznał za niezasadne.
Nie można podzielić zarzutu braku spełnienia przez inwestora warunku dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2) u.p.z.p. z tego powodu, że część drogi publicznej ma przebiegać przez działkę prywatną o nr [...], co jest skutkiem złego urządzenia pasa jezdni. W takiej sytuacji właścicielowi działki prywatnej przysługują roszczenia cywilnoprawne, natomiast nie przekłada się to na obowiązek użytkowników drogi publicznej, w tym inwestora, uzyskania dodatkowego tytułu prawnego do korzystania z takiej części drogi, jak np. służebność.
Niezasadne są także zarzuty dotyczące planowanego sposobu zaopatrzenia terenu inwestycji w wodę poprzez wykorzystanie studni, czyli zarzutu opartego na niespełnieniu warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy, w razie wskazania we wniosku takiego sposobu zaopatrzenia inwestycji w wodę, obowiązany jest przeprowadzić merytoryczną ocenę, czy takie rozwiązanie na danym terenie jest możliwe i wystarczające dla planowanej inwestycji (wyrok WSA w Poznaniu z 23.10.2019 r., II SA/Po 402/19, wyrok WSA w Poznaniu z 19.05.2021 r., IV SA/Po 27/21). Inwestor przedłożył na wezwanie organu opracowanie sporządzone przez hydrogeologa, z którego wynika, że istniejąca na terenie inwestycji studnia jest w stanie zaspokoić zapotrzebowanie na wodę dla planowanych docelowo pięciu kurników przy założonym maksymalnym godzinowym zapotrzebowaniu. Na tym etapie postępowania dokumentację tę należy uznać za wystarczającą dla spełnienia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.
Natomiast dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę badaniu podlegało będzie - w odniesieniu do konkretnych parametrów inwestycji - jej ewentualne niekorzystne oddziaływanie na nieruchomości sąsiednie, w tym poprzez zanieczyszczenia i naruszenia stosunków wodnych. Twierdzenia te na etapie ustalania warunków zabudowy nie znajdują żadnego merytorycznego uzasadnienia, jawiąc się jako całkowicie hipotetyczne i przedwczesne, zwłaszcza że jak jednocześnie wskazano w decyzji organu I instancji ustalającej warunki zabudowy, obiekt i związane z nim urządzenia należy zaprojektować zgodnie z przepisami Prawa budowlanego oraz przepisami wykonawczymi i branżowymi.
Ponieważ uzyskanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy nie upoważnia inwestora do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych oraz nie przesądza że w ogóle otrzyma on pozwolenie na budowę, dopiero sporządzenie projektu budowlanego i znajomość przewidzianych w nim konkretnych rozwiązań dawała będzie skarżącemu możliwość ich ewentualnego zakwestionowania pod kątem zgodności z prawem.
Ponadto, decyzją Wójta Gminy Kobylnica z dnia 30 listopada 2018 r., nr GPŚ.6220.4.2018.PE, określono środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Budowa gospodarstwa drobiarskiego o kierunku chów kur niosek wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o nr ewid. [...]-[...] w m. K., gm. K.". Decyzja ta w dacie orzekania przez organ I instancji jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze pozostawała w obrocie prawnym, co nie jest kwestionowane. Jak wynika z postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 11 kwietnia 2025 r. nr SKO.460.1.2025, którego kserokopia została przedłożona na rozprawie, decyzja ta stała się ostateczna w dniu 28 grudnia 2018 r., co oznacza, że 6-letni termin jej obowiązywania upływał w dniu 28 grudnia 2024 r. Zaskarżona w tej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku w przedmiocie warunków zabudowy wydana zaś została w dniu 10 grudnia 2024 r., czyli w momencie jej wydawania Samorządowe Kolegium Odwoławcze związane było decyzją środowiskową.
Sąd kontroluje legalność decyzji według stanu faktycznego i prawnego z daty jej wydania. Tym samym powyższa decyzja Wójta Gminy Kobylnica z dnia 30 listopada 2018 r., nr GPŚ.6220.4.2018.PE miała zastosowanie w niniejszej sprawie. Decyzja ta dotyczyła inwestycji polegającej na budowie gospodarstwa drobiarskiego o kierunku chów kur niosek wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o nr ewid. [...]-[...] w m. K., gm. K. – w całości, tymczasem decyzja o warunkach zabudowy wydana została dla mniejszego terenu, obejmującego działki o nr ewid. [...] i [...] w całości i część działki [...], z czego skarżący czyni zarzut niezgodności decyzji o warunkach zabudowy z decyzją środowiskową. Zarzut ten nie jest zasadny. Zmiana inwestycji w tym zakresie, polegająca na zmniejszeniu terenu inwestycji, ze względu na fakt, że na części działki [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, umożliwia wykorzystanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy.
Podobnie, fakt, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia wskazano, że inwestor planuje budowę nowej studni na terenie inwestycyjnym, a w decyzji o warunkach zabudowy wskazano, że inwestor wykorzysta istniejącą na tym terenie studnię, nie stanowi podstawy do powtórzenia postępowania środowiskowego, istotne są bowiem parametry studni, jakie inwestycja ma spełniać, założone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w tym zakresie sprzeczności pomiędzy obiema decyzjami nie ma.
Pozostałe kwestie poruszane w skardze, takie jak faktyczne zapewnienie przez inwestora stałego odbioru obornika i pomiotu kurzego czy też zdolności finansowych, technicznych i organizacyjnych do zapewnienia dezynfekcji kurnika w tzw. metodzie na sucho i prawidłowość skalkulowania ilości odcieków, badane będą na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Obejmuje to również kwestię odpowiedniej ilości miejsc postojowych. Z art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. stosowanego odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy (art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) wynika, że decyzja ta określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Żaden przepis odrębny nie nakazuje jednak aby w decyzji o warunkach zabudowy zawierać zasady dotyczące miejsc postojowych. Określenie konkretnej ilości miejsc parkingowych należy do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej podobnie jak ocena, czy dana inwestycja zabezpiecza wymaganą ilość miejsc parkingowych (tak NSA w wyroku z 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1434/17). W związku z tym to na etapie sporządzania projektu budowlanego i jego oceny w procesie udzielania pozwolenia na budowę inwestor będzie musiał, stosownie do § 18-21 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określić taką liczbę miejsc parkingowych, która będzie niezbędna do prawidłowego korzystania lub funkcjonowania danej inwestycji. Zgodnie z § 18 ust. 2 ww. rozporządzenia, liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk z których korzystają osoby niepełnosprawne. To nie liczba miejsc parkingowych wskazana w decyzji ustalającej warunki zabudowy będzie wiążąca dla inwestora, ale funkcja i sposób zagospodarowania terenu będzie określał ich wymaganą liczbę.
Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez brak ustalenia wszystkich stron postępowania należy wyjaśnić, że sąd administracyjny ocenia sprawę w granicach interesu prawnego skarżącego, nie zaś innych stron. Kwestia braku uczestnictwa innych osób nie może być podnoszona przez skarżącego, ponieważ kwestia ta stanowi przesłankę wznowienia postępowania, która wymaga złożenia wniosku przez zainteresowany podmiot. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyroki z: 1 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 1837/17, 9 stycznia 2019 r. sygn. akt II OSK 1127/17, 26 października 2017 r. sygn. akt II OSK 2711/15, 9 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 990/10, 14 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1886/10, 18 maja 2010r. sygn. akt II OSK 796/09, 21 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1628/08). Dlatego zarzut braku udziału w postępowaniu administracyjnym właściciela działki nr [...] i [...] podnoszony przez skarżącego i uczestnika postępowania nie mógł wpłynąć na wynik postępowania sądowoadministracyjnego w tej sprawie.
Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy w zakresie wskazanym wyżej, co stanowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wskazano powyżej postępowanie dowodowe obarczone było brakami tego rodzaju, że uniemożliwiły ustalenie, że spełnione zostały warunki wskazane w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. pozwalające na określenie wymaganych warunków nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącego kwotę 997 zł, na którą składa się wpis sądowy uiszczony od skargi (500 zł), opłata od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.).
Ponownie rozpatrując sprawę organ przede wszystkim przeprowadzi analizę urbanistyczną w zakresie funkcji, cech i parametrów istniejącej zabudowy działek znajdujących się na obszarze analizowanym, stosownie do wymogów wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Doprecyzuje również wniosek inwestora tak, aby nie było wątpliwości, jaki jest jego zakres. Stosownie do poczynionych ustaleń podejmie właściwe rozstrzygnięcie.
Orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.