II SA/GD 1145/24

II SA/Gd 1145/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-07-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz
Diana Trzcińska /przewodniczący sprawozdawca/
Justyna Dudek-Sienkiewicz
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 418
art. 30
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Protokolant Sekretarz sądowy Patrycja Czupyt po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2025 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 9 września 2024 r. nr WI-IV.7843.3.2.2024.ESD w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz J. K. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
J. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego dotyczącą sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych, w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 28 grudnia 2023 r. skarżąca dokonała w Starostwie Powiatowym w Słupsku zgłoszenia nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie zagrodowej polegającej na budowie lukarn wraz z przebudową poddasza oraz zmianą sposobu użytkowania budynku na działce nr [...] w obrębie N., gmina P. Z załączonego projektu budowlanego wynika, że obejmuje on nadbudowę budynku w postaci wykonania dwóch lukarn na poddaszu wraz z wykonaniem przebudowy poddasza oraz zmianą jego sposobu użytkowania i wyodrębnieniem nowych pomieszczeń. Projektowane lukarny zostaną zlokalizowane w połaci dachu od strony południowo-wschodniej (od strony drogi publicznej) oraz północno-zachodniej (od strony podwórka).
Postanowieniem z 17 stycznia 2024 r. Starosta Słupski nałożył na stronę obowiązek uzupełnienia przedłożonej dokumentacji o poprawne wypełnienie zgłoszenia, odniesienie się do przepisu § 10 oraz § 46 pkt 10 uchwały nr XLIV/434/2022 Rady Gminy Potęgowo z dnia 30 marca 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu Skórowo Nowe i fragmentu obrębu Nieckowo z uwagi na fakt, że budynek jest obiektem o wysokich walorach kulturowych (należy doprowadzić dokumentację do zgodności z przepisami planu miejscowego), zaświadczenia Wójta Gminy Potęgowo o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz projektowaną charakterystykę energetyczną budynku.
W piśmie z 15 marca 2024 r. inwestor wskazał, że ingerencja w elewację budynku od strony drogi publicznej będzie nieznaczna, gdyż projektowane lukarny nie będą wyższe niż aktualna wysokość kalenicy.
Postanowieniem z 4 kwietnia 2024 r. Starosta Słupski nałożył na stronę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia robót o uzgodnienie zakresu prac z Pomorskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków z uwagi na § 10 i § 46 pkt 10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Strona nie zrealizowała nałożonego obowiązku, stojąc na stanowisku, że budynek nie podlega żadnej formie ochrony konserwatorskiej i brak jest konieczności uzgodnienia zakresu planowanej nadbudowy z organem ds. ochrony zabytków.
Decyzją z 27 maja 2024 r. Starosta Słupski wniósł sprzeciw do zgłoszenia robót budowlanych skarżącej dotyczącego nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie zagrodowej polegającej na budowie lukarn wraz z przebudową poddasza oraz zmianą sposobu użytkowania budynku na działce nr [...] w obrębie N., gmina P. Organ stanął na stanowisku, że z planu miejscowego wynika konieczność zachowania lub odtworzenia cech historycznej zabudowy przy realizacji prac budowlanych przy obiekcie na działce nr [...] w obrębie N., a tego przedłożony projekt budowlany nie realizuje.
Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania decyzją z 9 września 2024 r. Wojewoda Pomorski utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że nieruchomość objęta zgłoszeniem znajduje się na terenie obowiązującego planu miejscowego uchwalonego uchwałą nr XLIV/434/2022 Rady Gminy Potęgowo z dnia 30 marca 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu Skórowo Nowe i fragmentu obrębu Nieckowo, w gminie Potęgowo, na terenie oznaczonym jako 47-RM. Zgodnie z § 46 pkt 4 uchwały w granicach terenów (47-RM, 48-RM i 49-RM) zlokalizowane są obiekty o wysokich walorach kulturowych, dla których obowiązują ustalenia zawarte w § 10 planu.
Zgodnie z § 10 planu odnoszącym się m.in. do wskazanej jednostki, zlokalizowane są w niej obiekty o wysokich walorach kulturowych, oznaczone na rysunku planu, dla których ustala się:
1) nakaz ochrony, zachowania lub odtworzenia cech historycznej zabudowy takich jak: bryła (w tym proporcje, dopuszczenie wystawek etc.), forma architektoniczna, kształt dachu, kąt nachylenia połaci dachu, forma pokrycia dachu, dyspozycja ścian (rozmieszczenie, wielkość i kształt otworów okiennych i drzwiowych, podziały architektoniczne elewacji), detal architektoniczny (podziały stolarki okiennej i drzwiowej, obramienia otworów okiennych i drzwiowych, zastosowanie kamiennej podmurówki, gzyms itp.), materiałów budowlanych (w tym budownictwo murowane z cegieł ceramicznych i kamienia itp.), kolorystyki (w tym w szczególności kolorystyki wynikającej z zastosowania ceglanych elewacji lub dachówki ceramicznej w naturalnym kolorze) w oparciu o historyczne źródła ikonograficzne, źródła archiwalne, badania stratygraficzne;
2) zakaz ocieplania od zewnątrz budynków z zachowanymi elewacjami z cegły licowej z zachowanymi formami detalu architektonicznego;
3) do pokrycia dachów o kącie nachylenia powyżej 30 stopni stosować dachówkę ceramiczną w kolorze naturalnej dachówki ceramicznej;
4) zakaz zamurowywania i zmiany historycznej lokalizacji otworów okiennych i drzwiowych oraz wymiany stolarki okiennej lub drzwiowej na stolarkę o innych wymiarach i bez nawiązania do historycznych podziałów okien lub historycznej stolarki drzwiowej;
5) zakaz rozbudowy, za wyjątkiem części budynku nieeksponowanych od strony dróg publicznych;
6) dopuszcza się likwidację historycznej zabudowy wyłącznie w przypadku złego stanu technicznego budynku potwierdzonego opinią techniczną. Właściciel zobowiązany jest przed uzyskaniem zgody na rozbiórkę wykonać inwentaryzację pomiarową i fotograficzną rozbieranego budynku i przekazać ją gminie oraz organowi ds. ochrony zabytków.
Zgodnie z § 46 pkt 4 uchwały w granicach terenów (47-RM, 48-RM i 49-RM) zlokalizowane są obiekty o wysokich walorach kulturowych, dla których obowiązują ustalenia zawarte w § 10.
Wojewoda wyjaśnił, że w związku z powyższym zwrócił się do Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Zabytków w Gdańsku z zapytaniem czy budynek na działce nr [...] jest objęty jakąkolwiek formą ochrony konserwatorskiej. Organ w odpowiedzi wskazał, że budynek, w którym zaplanowano roboty podlega ochronie na podstawie obowiązującego planu miejscowego. W związku z tym projekt architektoniczno-budowlany musi spełniać wymogi planu miejscowego, zgodnie z którym ochronie podlega m.in. bryła, forma architektoniczna i kształt dachu, a co za tym idzie budynek można rozbudować wyłącznie od strony nieeksponowanej, ale bez zmiany wysokości budynku, kształtu, wysokości dachu oraz bez zmiany kąta nachylenia połaci dachu. Inwestycja ma dotyczyć nadbudowy budynku polegającej na budowie lukarn wraz z przebudową poddasza oraz zmianą jego sposobu użytkowania, a więc nie jest zgodna, w ocenie organu ochrony zabytków, z planem miejscowym. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wojewody, Starosta słusznie zobowiązał inwestora do uzgodnienia zakresu planowanej przebudowy z Pomorskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków z uwagi na § 10 oraz § 46 pkt 10 ww. uchwały. Inwestor jednak powyższego nie dokonał. W rezultacie zdaniem Wojewody inwestor nie przedstawił kompletnej dokumentacji zgodnie z postanowieniem Starosty i wniesienie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych było zasadne.
W skardze na tak wydaną decyzję strona skarżąca zarzuciła naruszenie:
1) przepisów o postępowaniu w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego, polegające na uzależnieniu wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony od przedłożenia uzgodnienia prac z PWKZ, podczas gdy z mocy powołanej regulacji skarżąca zwolniona jest z opisanej powinności, wobec braku zamieszczenia objętego zamierzeniem obiektu w Rejestrze Zabytków Nieruchomych oraz w Gminnej Ewidencji Zabytków Gminy P., a co w konsekwencji skutkowało niezasadnym utrzymaniem w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji przez Wojewodę;
b) art. 6 k.p.a. polegające na przyjęciu istnienia po stronie skarżącej powinności dostarczenia ww. uzgodnienia z PWKZ, mimo że z powołanego przez organ § 10 w zw. z § 46 ust. 2 pkt 10 uchwały nie wynika wspomniany obowiązek jak również możliwość zażądania jego realizacji na dotychczasowym etapie postępowania, co w powiązaniu z brakiem powinności pozyskania uzgodnienia z organem konserwatorskim w rozumieniu art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego, skutkowało nałożeniem ww. obowiązku bez podstawy prawnej;
c) art. 140 w zw. z art. 106 § 1 k.p.a., polegające na zwróceniu się przez organ drugiej instancji do Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Zabytków o zajęcie stanowiska w sytuacji, gdy brak przepisu uzależniającego wydanie rozstrzygnięcia odwoławczego od uprzedniego wystąpienia do organu konserwatorskiego z wyjaśnieniem kwestii możliwej do samodzielnego ustalenia przez organ drugiej instancji na podstawie akt postępowania oraz obowiązujących rozwiązań normatywnych, co skutkowało nieprawidłowym oparciem decyzji Wojewody na treści pisma PWIZ;
d) art. 140 w zw. z art. 75§ 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na dokonaniu błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego:
– pominięcie wydruków z Gminnej Ewidencji Zabytków dla Gminy P. oraz z rejestru Zabytków Nieruchomych PWKZ;
– w postaci stanowiska PWKZ z 7 sierpnia 2024 r. i uznania na jego podstawie jakoby organ pierwszej instancji słusznie uzależnił załatwienie sprawy od dostarczenia spornego uzgodnienia z PWKZ, mimo że wskazanego stanowiska nie wydano w formie przewidzianej w art. 106 § 5 k.p.a., jak również nie wynika z niego powinność dostarczenia ww. uzgodnienia z PWKZ, ani też konkretna podstawa takiej powinności;
e) art. 140 w zw. z art. 75§ 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 85 § 1 k.p.a., polegające na zaniechaniu przeprowadzenia oględzin budynku mieszkalnego na działce nr [...] w N., celem stwierdzenia, czy planowane zamierzenie odpowiada wymogom planu miejscowego, a tym samym czy projekt architektoniczno-budowlany spełnia jego postanowienia, co w konsekwencji skutkowało niezasadnym a zarazem przedwczesnym wydaniem zaskarżonej decyzji;
2) prawa miejscowego, tj.§ 10 w zw. z § 46 ust. 2 pkt 10 planu miejscowego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i sformułowanie na tej podstawie obowiązku w zakresie uzupełniania dokumentacji o uzgodnienie z PWKZ, podczas gdy z powołanych regulacji nie wynika taka powinność, co skutkowało niezasadnym zobowiązaniem skarżącej do dostarczenia uzgodnienia z PWKZ.
Skarżąca wniosła wydanych w sprawie decyzji.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej p.p.s.a., przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie takie naruszenia wystąpiły, dlatego skargę należało uznać za zasadną.
Przechodząc do motywów rozstrzygnięcia zaznaczenia wymaga, że ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza, że – co do meritum – nie jest on sporny i został nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organów pierwszej oraz drugiej instancji, jak i strony skarżącej. W ocenie Sądu nie ma zatem konieczności jego ponownego powielania.
Zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych (art. 30 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Dz. U. z 2025 r., poz. 418, dalej jako Prawo budowlane) jest formą wszczęcia postępowania zgłoszeniowego, w przebiegu którego właściwy organ powinien ustalić, czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymaganiom określonym w przepisach prawa. W prowadzonym w tym zakresie postępowaniu wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia (w rozpatrywanej sprawie zgłoszenie sprzeciwu) powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego stosownie do zasad określonych w art. 7 i art. 77 k.p.a., a uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno odpowiadać wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny decyzji wydanej przez organ odwoławczy.
Zgodnie z art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli:
1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę;
2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy;
3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje;
4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5.
Z treści zaskarżonej decyzji nie wynika, w oparciu o którą ze wskazanych podstaw prawnych zgłoszenia sprzeciwu Wojewoda uznał jego wniesienie za zasadne. Sąd nie podziela przy tym stanowiska, że w objętej kontrolą procedurze zgłoszenia budowy zasadne było zobowiązanie inwestora do uzyskania stanowiska organu konserwatorskiego w przedmiocie zgodności projektu budowlanego objętego zgłoszeniem z warunkami ochrony obiektów o wysokich walorach kulturowych ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnienia przy tym wymaga, że art. 7 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1292), przewiduje pięć form ochrony zabytków nieruchomych: rejestr zabytków, wpis na Listę Skarbów Dziedzictwa, uznanie za pomnik historyczny, utworzenie parków kulturowych oraz ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego. Rację ma strona skarżąca, że budynek objęty zgłoszeniem nie jest wpisany do żadnej z ewidencji zabytków oraz wobec braku posiadania statusu zabytku - nie obowiązuje wymóg uzgodnienia prac z organem konserwatorskim, ani obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na realizacje zamierzonej rozbudowy, jak to by wynikało z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego. W konsekwencji, zasadne jest stanowisko skarżącej, że ten ostatni przepis organy procedujące w sprawie naruszyły, gdyż nie miał on zastosowania w sprawie.
Obowiązek oceny zgodności planowanych robót budowlanych objętych zgłoszeniem z ustaleniami planu miejscowego spoczywa na organie architektoniczno-budowlanym. W niniejszej sprawie w pierwszej instancji winien to uczynić Starosta Słupski, a w drugiej instancji - Wojewoda Pomorski. Należy przy tym podkreślić, że również istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy administracyjnej, a organ orzeka w tym postępowaniu merytorycznie. Oznacza to, że Wojewoda powinien samodzielnie ustalić charakter zamierzenia inwestycyjnego, a więc ocenić na podstawie złożonych przez inwestora wraz ze zgłoszeniem informacji i dokumentów, charakter i zakres zgłoszonych robót. Następnie zweryfikować czy zachodzi konieczność wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego. Tymczasem organ odwoławczy uchylił się od obowiązku dokonania samodzielnej oceny, czy roboty budowlane objęte zgłoszeniem naruszają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. uchwały nr XLIV/434/2022 Rady Gminy Potęgowo z dnia 30 marca 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu Skórowo Nowe i fragmentu obrębu Nieckowo, w gminie Potęgowo (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2022 r., poz. 1742), w szczególności z perspektywy wymogów zawartych w § 46 ust. 4 w zw. z § 10 pkt 1, 4 i 5 ww. uchwały, a zwrócił się o dokonanie tej oceny do Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Zabytków w Gdańsku.
Zgodnie z art. 30 ust. 4b Prawa budowlanego do zgłoszenia budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-4, należy dołączyć dokumenty, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1-4. Organ administracji architektoniczno-budowlanej po otrzymaniu zgłoszenia dokonuje jego sprawdzenia w zakresie, o którym mowa w art. 35 ust. 1. Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.
Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądowym zasadnie zwraca się uwagę, że ustawodawca określając w treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawo budowlane wymaganą relację pomiędzy projektem budowlanym a ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, posługuje się pojęciem "zgodności", co oznacza związek znacznie silniejszy niż tylko "spójność", czy też "brak sprzeczności". Realizacja postanowień takiego planu w procesie inwestycyjnym stanowi z jednej strony obowiązek dla inwestora, z drugiej zaś daje gwarancję zrealizowania każdego zamierzenia, które jest zgodne z planem. Tym samym kwestia stanowiska konserwatora zabytków - jak zasadnie zauważyła strona skarżąca – jest prawnie obojętna wobec jednoznacznych przepisów w planie miejscowym. Plan miejscowy wprowadził jednoznaczne zakazy i nakazy wobec obiektów w jednostce planistycznej 47-RM i rolą organu jest dokonanie oceny zgłoszenia realizacji robót w zakresie rozbudowy i przedłożonego projektu budowlanego z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Na zakończenie podkreślić również należy, że - jak już wyżej zostało wskazane – organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji nie przeprowadził całościowej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, tym samym jego rozstrzygnięcie nie spełnia normatywnych wymogów uzasadnienia decyzji, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a., który stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W powyższym kontekście organ orzekający w sprawie w uzasadnieniu decyzji nie zawarł normatywnych elementów, zwłaszcza w aspekcie podstawy prawnej decyzji i jej zastosowania do ustalonego stanu faktycznego. W konsekwencji tego zaniechania uzasadnienie zaskarżonej decyzji - biorąc pod uwagę ww. wzorzec normatywny - jest niepełne i niespełniające wymogów ustawowych, a tym samym wymyka się spod kontroli Sądu. Organ powinien odnieść się w szczególności do argumentów strony podnoszonych w toku postępowania dotyczących okoliczności spełnienia wymagań planu przez projektowaną rozbudowę.
Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten został wydany z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Pomorskiego. Rozpoznając ponownie odwołanie skarżącej organ odwoławczy dokona analizy zgłoszenia z perspektywy zgodności objętego nim zamiaru budowy z przepisami § 10 pkt 1 – 6 w zw. z § 46 ust. 4 uchwały Rady Gminy Potęgowo, a w konsekwencji – zastosowania w sprawie - adekwatnej w takich okolicznościach - podstawy prawnej zgłoszenia sprzeciwu, wyrażonej w art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej od organu zwrot kosztów postępowania w kwocie 997 zł, na które składa się uiszczony wpis od skargi (500 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie adwokackie (480 zł).