II SA/GD 1115/02

II SA/Gd 1115/02 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-05-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-04-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Ewa Wojtynowska
Jan Jędrkowiak /przewodniczący/
Jolanta Górska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) deI. Sędzia SO Ewa Wojtynowska Protokolant Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi I. S., J. S. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 marca 2002 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 12 grudnia 2001 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz I. S., J.S. i M. S. kwotę 30 (trzydzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 12 grudnia 2001r. Nr [...] Prezydent Miasta na podstawie art. 104 Kpa i art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz.U. Nr 113, poz. 1209) odmówił nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości gruntowej położonej w S. przy ul. [...] będącej w użytkowaniu wieczystym I. i M. S.
W uzasadnieniu wskazano, iż wnioskodawcy są użytkownikami wieczystymi nieruchomości gruntowej położonej w S. przy ul. [...], którą nabyli na podstawie umowy użytkowania wieczystego Rep. "A" [...] w dniu 21 maja 1974r. Natomiast przepisy ustawy, na którą powołują się wnioskodawcy, zarówno w zakresie podmiotowym jak i przedmiotowym nie dotyczą nieruchomości będącej w użytkowaniu wieczystym wnioskodawców, gdyż nie została ona nabyta w związku z dekretem z dnia 6 września 1951r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz.U. z 1957 Nr 46, poz. 340z późn. zm.).
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli I. i M. S. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W odwołaniu wskazano, iż odwołujący są użytkownikami wieczystymi przedmiotowej nieruchomości od dnia 12 maja 1974r., a zatem tytuł ten posiadali zarówno w dniu 26 maja 1990r. jak i w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 24 października 2001r. Nie posiadają decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości wydanej w trybie przepisów ustawy z dnia 4 września 1997r. W ocenie odwołujących się przepis art. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001r. nie uzależnia nabycia przez użytkownika wieczystego prawa własności nieruchomości od faktu nabycia przez niego tego gruntu na podstawie dekretu z dnia 6 września 1951r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych, tak jak to twierdzi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ, a uzależnia od faktu położenia nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe na gruntach wymienionych w dekrecie z dnia 6 września 1951r. Odwołujący zarzucili nadto, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 107 § 1 Kpa, gdyż nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego.
Decyzją z dnia 13 marca 2002r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 138 § 1 pkt Kpa w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz.U. Nr 113, poz. 1209) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z art. l ustawy z 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe lub stanowiącej nieruchomość rolną przez ich użytkowników wieczystych przysługuje osobom fizycznym będącym w dniu 26 maja 1990r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy (tj. 24 października 2001r.) użytkownikami wieczystymi lub współużytkownikom wieczystym nieruchomości położonych na obszarze Państwa Polskiego, wymienionych w dekrecie z 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych.
W ocenie organu podstawowym elementem koniecznym do rozpatrzenia roszczenia stron, zgłoszonego w trybie w/w. ustawy przez organ administracji jest ustalenie przesłanek przedmiotowych i podmiotowych dopuszczalności wnioskowanego uwłaszczenia.
W kontekście powyższego przedmiotem wnioskowanego uwłaszczenia są nieruchomości.
Z przytoczonego wyżej przepisu wynika, zdaniem Kolegium, iż możliwość uwłaszczenia warunkuje łączne spełnienie następujących przesłanek:
- położenie nieruchomości na obszarze Ziem Odzyskanych ( w tym byłego Wolnego Miasta Gdańska),
- uprzednie nadanie gospodarstwa rolnego lub choćby działki gruntowej w trybie osadnictwa rolnego,
- status nieruchomości rolnej lub zabudowanej na cele mieszkaniowe.
Przesłanki podmiotowe to:
- złożenie wniosku przez osobę fizyczną będącą użytkownikiem wieczystym lub współużytkownikiem wieczystym lub ich następcą prawnym,
- posiadanie przez tę osobę w.w. tytułu prawnego do nieruchomości spełniającej warunki przedmiotowe w dniu 26 maja 1990r. i 24 października 2001r.,
- nieskorzystanie z uwłaszczenia mieniem, o którym mowa w art. 56a ustawy z 30 sierpnia 1996r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych,
- złożenie wniosku przed 24 października 2002r.
Z zebranego przez organ I instancji materiału dowodowego wynika, że użytkowanie wieczyste działki nr [...] o powierzchni 589 m2 ustanowione zostało 21 maja 1974r. na podstawie ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach w celu wzniesienia na niej domu jednorodzinnego - na rzecz I. i M. S .
Z powyższego wynika więc, iż przedmiotowa nieruchomość nie była nabyta przez odwołujących się w trybie wskazanych przepisów dotyczących osadnictwa rolniczego. Nie została więc spełniona jedna z przesłanek warunkujących dopuszczalność uwłaszczenia.
Dlatego w ocenie Kolegium wnioskowane nieodpłatne nabycie przedmiotowej nieruchomości nie było dopuszczalne.
Zdaniem Kolegium przyjęcie rozumowania zaprezentowanego przez odwołujących się szczególnie w zakresie znaczenia jakie przypisuje on przesłance położenia nieruchomości na obszarze Ziem Odzyskanych podważałoby zasadę racjonalnego ustawodawcy. Ustawodawstwo polskie ostatnich lat zmierza w kierunku zastąpienia ograniczonego prawa rzeczowego jakim jest użytkowanie wieczyste - prawem własności. Wyrazem tego dążenia jest m.in. ustawa z 4 września 1997r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności. Ustawa ta określa zasady przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osób fizycznych będących dotychczasowymi użytkownikami wieczystymi. Jej przepisy stosuje się do osób fizycznych, które nabyły prawo użytkowania wieczystego przed dniem 31 października 1998r., a także do osób fizycznych będących ich następcami prawnymi. Powyższa ustawa pozwala skorzystać z przekształcenia służącego im prawa wszystkim zainteresowanym, także na Ziemiach Odzyskanych, którzy złożą stosowny wniosek do 31 grudnia 2002r. Podnosząc w tym miejscu kwestię racjonalnego ustawodawcy zauważyć należy ponadto, iż ustawodawca w ustawie z 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości ( została ona uchwalona w miesiąc po nowelizacji ustawy z 1997r.) zawęził zakres jej stosowania do nieruchomości gruntowych nadanych w trybie osadnictwa rolniczego na terenach Ziem Odzyskanych zabudowanych na cele mieszkaniowe oraz stanowiących nieruchomości rolne, stosując wobec nich możliwość nieodpłatnej zamiany prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Ustawa z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości stanowi zatem lex specialis w stosunku do ogólnej ustawy z 1997r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności i dotyczy jedynie przypadków, gdzie kwestie własności nieruchomości nadanych w trybie osadnictwa rolniczego na Ziemiach Odzyskanych nie zostały do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. uregulowane. Jednakże takie sytuacje odnoszą się do przypadków bardzo nielicznych. Celu wydania tejże ustawy nie można postrzegać inaczej biorąc dodatkowo pod uwagę, iż w dacie uchwalenia omawianej ustawy znane było stanowisko Trybunału Konstytucyjnego ( wyrażone w wyroku z dnia 12 kwietnia 2000r.) który uznał unormowania dotyczące preferencyjnych reguł odpłatności za przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności zawarte w ustawie z 1997r. za niedopuszczalne i niezgodne z Konstytucją RP uwagi na naruszenie m.in. konstytucyjnej gwarancji mienia komunalnego oraz samodzielności finansowej gmin. Zmiana tej ustawy na skutek w.w. orzeczenia Trybunału nastąpiła w miesiąc przed uchwaleniem ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. (ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o zmianie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności).
We wskazanym wyżej wyroku Trybunał Konstytucyjny obszernie zinterpretował również stan prawny odnoszący się do użytkowania wieczystego na obszarze Ziem Odzyskanych wskazując na zbędność specjalnych uregulowań dla tego terenu oraz na okoliczność, iż wzbogacanie tylko niektórych grup i społeczności kosztem wspólnoty stanowi przykład naruszenia konstytucyjnej zasady sprawiedliwości społecznej. Powyższe stanowisko Trybunału Konstytucyjnego jednoznacznie przemawia za zaprezentowaną wyżej interpretacją przepisów ustawy z 26 lipca 2001 r. i przyjęciem, iż nie ma ona zastosowania do tak szerokiego kręgu adresatów jak wskazano w odwołaniu.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego I. i M.S. zarzucając naruszenie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości i domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi wskazano, iż organ odwoławczy przyjął, iż nie został spełniony jeden z wymaganych warunków przedmiotowych tj. nieruchomość gruntowa położona na działce nr [...] o powierzchni 589 m2 w S. przy ul. [...] nie została nabyta w trybie dekretu z dnia 6 września 1951r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem odzyskanych. Skarżący zarzucili, iż takie stanowisko organu odwoławczego pozostaje w sprzeczności z przepisami art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości wynika, że prawo takie przysługuje użytkownikom wieczystym nieruchomości położonych na obszarach Państwa Polskiego wymienionych w dekrecie z dnia 6 września 1951r. zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne. Zatem powołany przepis nie stawia warunku nabycia nieruchomości, co do której przysługuje roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności w trybie dekretu z dnia 6.09.1951r., a jedynie położenia tego gruntu na obszarach Państwa Polskiego wymienionych w tym dekrecie. Zdaniem skarżących kryterium położenia nieruchomości, a nie nabycia jest absolutnie logiczne, bowiem z mocy art. 2 ust. 1 oraz art. 3 dekretu z dnia 6 września 1951r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych, nadanie gospodarstw rolnych w trybie osadnictwa rolniczego na obszarze Ziem Odzyskanych, skutkowało z mocy prawa tj. z mocy niniejszego dekretu wejściem w prawo własności tychże gospodarstw. Skoro zatem osoba, która korzystała z prawa nadania gospodarstwa rolnego stawała się jego właścicielem, zatem nie miałaby i nie ma interesu o ubieganie się ponownie o nieodpłatne nabycie prawa własności tego gruntu. Zresztą przy takim założeniu Kolegium, osoba taka nie spełniałaby innego warunku – nie byłaby użytkownikiem wieczystym nieruchomości w dniu 26 maja 1990r. i w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 26 lipca 2001r. W ocenie skarżących organ odwoławczy w kryteriach przedmiotowych przyjął warunek, którego przepisy powołanej wyżej ustawy w ogóle nie przewidują, co spowodowało negatywne i bez podstawy prawnej rozstrzygnięcie wniosku.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
W toku postępowania zmarł skarżący M. S. W jego miejsce zgłosili się następcy prawni: I.S., J. S. i M. S., zgodnie z treścią postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 18.10.2002r. sygn. akt I Ns 455/02 o stwierdzeniu nabycia spadku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa materialnego.
Zgodnie z treścią art. l ust. l ustawy z dnia 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, w jej brzmieniu obowiązującym do dnia 15 lipca 2003r., osobom fizycznym będącym w dniu 26 maja 1990 r. oraz w dniu wejścia w życie tej ustawy (tj. 24 października 2001r.) użytkownikami wieczystymi lub współużytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych na obszarach Państwa Polskiego, wymienionych w dekrecie z dnia 06.09.1951r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U. Nr 46 póz. 340 ze zm.) zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne przysługuje roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności nieruchomości. Z art. l ust. 2 wynika, ze roszczenie to przysługuje także następcom prawnym osób wymienionych w art. l ust. 1 ustawy.
W omawianym przepisie, zdaniem Sądu, nie chodzi o nieruchomości wymienione w dekrecie z dnia 6 września 1951r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych, jak błędnie przyjęły organy administracji, lecz o obszary Państwa Polskiego wymienione w tym dekrecie, czyli o Ziemie Odzyskane i obszar Wolnego Miasta Gdańska. Roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności (współwłasności) nieruchomości przysługuje zatem osobom fizycznym, którym zarówno w dniu 26 maja 1990r. jak i w dniu 24 października 2001r. przysługiwało prawo użytkowania wieczystego nieruchomości położonych na obszarach Ziem Odzyskanych oraz byłego Wolnego Miasta Gdańska, zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne.
Organy obu instancji dokonały natomiast błędnej wykładni tegoż przepisu zawężając jego zastosowanie do gospodarstw rolnych oraz działek gruntowych nadanych w trybie osadnictwa rolniczego na terenach Ziem Odzyskanych i byłego Wolnego Miasta Gdańska.
Interpretacja ta nie zasługuje na akceptację. Wskazać bowiem należy, że dekret z dnia 6 września 1951r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U. Nr 46 póz. 340 ze zm.) dotyczył nieruchomości, a konkretnie gospodarstw rolnych, które w wyniku jego działania przechodziły na własność osób fizycznych. Nie stawały się natomiast przedmiotem użytkowania wieczystego. Zatem w odniesieniu do tych nieruchomości nie jest potrzebna żadna ustawa stwarzająca możliwość nabycia własności. Przyjęcie, że uchwalona została ustawa, która nie może mieć zastosowania do żadnej sytuacji pozostaje w sprzeczności z podstawową w procesie wykładni zasadą racjonalnego prawodawcy. Wątpliwy byłby również sens wydania ustawy dotyczącej jedynie nieruchomości nadanych w trybie osadnictwa rolniczego, które stały się następnie własnością Skarbu Państwa, po czym zostały oddane w użytkowanie wieczyste. Interpretacja taka także kłóciłaby się z zasadą racjonalnego ustawodawcy.
Również powoływanie się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego nie jest w tym przypadku uzasadnione, tym bardziej że dotyczy ono ustawy z 4 września 1997r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności. Nadto należy mieć na uwadze, że orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają na celu wyeliminowanie przepisów sprzecznych z Konstytucją, nie zaś wykładnię prawa.
W konsekwencji stwierdzić należy, że roszczenie przewidziane w art. l ust. l ustawy z 26 lipca 2001r. w jego brzmieniu obowiązującym do dnia 15 lipca 2003r. przysługiwało wszystkim osobom fizycznym, będącym w dniu 26 maja 1990r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy - 24 października 2001r. użytkownikami wieczystymi lub współużytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne, położonych na obszarach Państwa Polskiego, wymienionych w dekrecie z 6 września 1951r. tj. na obszarze Ziem Odzyskanych oraz obszarze byłego Wolnego Miasta Gdańska (art. 13 ust. 2 dekretu).
Z uwagi na naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. l ustawy z dnia 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, które miało wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § l pkt l lit. a i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy administracji powinny kierować się nowym brzmieniem art. l ustawy o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości. Treść art. l ust. l cyt. ustawy uległa bowiem zmianie z dniem 16 lipca 2003r. Obecnie przepis ten nie zawiera terytorialnego ograniczenia dla prawa nieodpłatnego nabycia własności nieruchomości przez użytkowników wieczystych. Zgodnie z jego aktualną treścią osoby fizyczne będące w dniu 26 maja 1990 r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi lub współużytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne nabywają z mocy prawa własność tych nieruchomości z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna. Nadto w dniu 25 listopada 2003r. zostało wydane rozporządzenie Ministra Skarbu Państwa w sprawie szczegółowego trybu wydawania decyzji o nabyciu przez użytkowników lub współużytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne (Dz.U. Nr 205, poz. l991).
Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zmianami) zasądził od organu solidarnie na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania przyjmując stosownie do treści art. 205 § 1 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony przez skarżących wpis sądowy.
Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270), określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem, zdaniem Sądu, obligatoryjne tylko w takim przypadku, gdy zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja nadaje się ze swej istoty do wykonania oraz gdy przepis szczególny nie wyklucza jej wykonalności z mocy samego prawa do czasu prawomocnego rozpatrzenia skargi przez sąd. Skoro zatem zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja o odmowie nieodpłatnego nabycia własnych nieruchomości nie nadaje się w żadnej mierze do wykonania, to całkowicie bezprzedmiotowe było orzekanie o możliwości wykonania decyzji w trybie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.