II SA/GD 1109/22

II SA/Gd 1109/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-10-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz
Diana Trzcińska /przewodniczący sprawozdawca/
Justyna Dudek-Sienkiewicz
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 636/24 - Wyrok NSA z 2025-03-26
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 28 ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Justyna Dudek - Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 października 2023 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg K. C. i J. L. – C., Ż. A. – B. i J. B. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 18 października 2022 r., nr WI-I.7840.3.153.2022.IG w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno – budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi.
Uzasadnienie
Skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego z 18 października 2022 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlany oraz udzielenia pozwolenia na budowę.
Skargę wniesiono w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z 16 maja 2022 r. Starosta Gdański (dalej: Starosta), po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z 21 października 2021 r., zatwierdził projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę D. S.A. (dalej Inwestor) budynku handlowo-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, przez którą rozumie się: układ komunikacji wewnętrznej, miejsca parkingowe, zadaszenie, budowę zewnętrznych instalacji: wodociągowej, kanalizacji sanitarnej oraz kanalizacji deszczowej wraz z zespołem zbiorników retencyjno-odparowujących, a także sieci kanalizacji sanitarnej oraz budowę wewnętrznej linii zasilającej i instalacji oświetlenia zewnętrznego, jak również budowę fragmentu drogi wewnętrznej wraz z przebudową zjazdu publicznego z drogi gminnej w miejscowości B., gm. Pruszcz Gdański, przebieg inwestycji: dz. nr [...]-[...], obręb ewidencyjny [...], jednostka ewidencyjna Pruszcz Gdański.
Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie złożyli K. C., J. L., E. F., A. W., R. W., E. R., J. R., J. J. i P. J., reprezentowani przez adwokat S. M. Skarżący podnieśli, że Starosta nieprawidłowo wyznaczył obszar oddziaływania obiektu, przez co pominięci zostali jako strony w postępowaniu.
Następnie Ż. A.-B. i J. B. wnieśli do Starosty o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Starosty z 16 maja 2022 r. Skarżący wskazali przy tym, że jako strony postępowania bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem ww. decyzji. Na potwierdzanie posiadanego interesu prawnego w sprawie skarżący przywołali przepisy planu miejscowego, które w ich opinii stoją w kolizji z funkcją projektowanego budynku.
Postanowieniem z 18 lipca 2022 r. Starosta odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty z 16 maja 2022 r., stwierdzając, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania na wniosek stron, gdyż ww. decyzja Starosty nie jest decyzją ostateczną.
Po rozpoznaniu zażalenia na tak wydane postanowienie, Wojewoda postanowieniem z 20 września 2022 r. uchylił skarżone postanowienie Starosty z 18 lipca 2022 r. W uzasadnieniu Wojewoda uznał, że złożony wniosek o wznowienie postępowania należy traktować jako odwołanie. Natomiast w związku z tym, że przed Wojewodą prowadzone jest postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty z 16 maja 2022 r., pismo Ż. A.-B. i J. B. z 15 czerwca 2022 r. zostało dołączone do akt tego postępowania odwoławczego i rozpoznane jako odwołanie od decyzji Starosty.
Następnie decyzją z 18 października 2022 r. Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że prawo wniesienia odwołania przysługuje wyłącznie stronie postępowania. Organ odwoławczy zobowiązany był zatem do zbadania, czy odwołania zostały wniesione przez uprawniony podmiot, tj. stronę postępowania, jednostkę mającą legitymację do złożenia takiego środka. Jeśli bowiem organ dojdzie do przekonania, że odwołanie nie zostało wniesione przez uprawniony podmiot (stronę), winien postępowanie odwoławcze umorzyć (por. uchwała NSA z 5 lipca 1999 r., OPS 16/98, ON SA 1999, nr 4, poz. 119), wobec prawnej bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest (przy braku innych odwołań, pochodzących od osób uprawnionych) uzyskanie przez decyzję organu pierwszej instancji przymiotu decyzji ostatecznej, o jakiej mowa w art. 16 § 1 k.p.a.
Wojewoda wyjaśnił, że ustalenie stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę następuje w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będący normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a., a zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stroną postępowania jest zatem osoba, której nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji i która posiada interes prawny lub obowiązek do uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym jako strona tego postępowania. Przez obszar oddziaływania obiektu, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 20 Prawa budowlane, należy natomiast rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W dalszej kolejności Wojewoda wyjaśnił, że w uzasadnieniu rządowego projektu ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), która, z dniem 19 września 2020 r. wprowadziła nową definicję pojęcia obszaru oddziaływania obiektu, autorzy nowelizacji doprecyzowali, że obszarem oddziaływania obiektu będzie "obszar, w stosunku, do którego ten obiekt wprowadzi ograniczenia możliwości budowy innych obiektów budowlanych ze względu na wymogi przepisów odnoszące się do zabudowy" (rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, druk nr 121).
Nadto Wojewoda wskazał, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. Zaznaczono przy tym, że przy ocenie czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługiwał (zob. wyrok NSA z 9 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1321/06). Znaczy to tyle, że w procedurze prowadzącej do udzielenia pozwolenia na budowę, właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji winien mieć możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane z zabudową tej działki nie zostaną wprowadzone.
Zamiarem inwestycyjnym jest budowa budynku handlowo-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą. Inwestycja realizowana ma być na działkach nr [...] i [...]. Jak wskazał Wojewoda, odwołujący nie zostali przez Starostę uznani za strony postępowania, niemniej w ich opinii status strony im się należy, bowiem posiadają nieruchomości leżące w strefie oddziaływania inwestycji. Wojewoda wyliczył przy tym, że nieruchomości gruntowe obejmujące: działkę nr [...] obręb B., należącą do J. J. i P. J., działkę nr [...] obręb B., należącą do J. L.- i K. C. oraz działkę nr [...] obręb B., należącą do E. F., zabudowane są budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi. Natomiast nieruchomość obejmująca działki nr [...] oraz [...] obr. B. należące do A. W. i R. W., zabudowana są budynkiem, w którym zgodnie z informacją podaną przez skarżących prowadzone jest przedszkole niepubliczne. Nieruchomości te nie graniczą bezpośrednio z terenem, na którym zaplanowano budowę spornego budynku, bowiem od terenu tego dzieli je pas drogowy gminnej drogi publicznej - ul. Kasztanowej. Odległość znajdujących się na nich budynków od projektowanych zabudowań wynosi około 35 m i więcej, natomiast odległość pomiędzy granicą ewidencyjną działki nr [...] a granicami działek skarżących wynosi około 12 m i więcej. Wojewoda zauważył, że działka nr [...], należąca do Ż. A. i J. B., jest obecnie niezabudowana. Leży po północnej stronie ulicy Kasztanowej i podobnie jak nieruchomości należące do pozostałych skarżących nie graniczy bezpośrednio z działkami, na których wznoszony ma być budynek handlowo-usługowy. Pomiędzy objętymi inwestycją działkami nr [...] i [...] a działką [...] znajduje się pas drogi wewnętrznej. Działka nr [...], na której ta droga jest zlokalizowana, stanowi własność prywatną kilku współwłaścicieli, niemniej ani właściciele działki nr [...] ani pozostali skarżący nie posiadają w niej swoich udziałów. Odległość pomiędzy projektowaną zabudową a działką nr [...] wynosi ok. 14 m, natomiast odległość pomiędzy działką [...] (inwestycyjna) a działką [...] jest to odległość odpowiadająca szerokości drogi wewnętrznej i wynosi 10 m.
Wojewoda przychylił się do stanowiska pełnomocnika odwołujących, że sam brak bezpośredniego sąsiedztwa pomiędzy nieruchomością inwestycyjną a działką należącą do innego podmiotu nie wyklucza uznania tego podmiotu za stronę w postępowaniu dotyczącym udzielenia na budowę. Niemniej zdaniem Wojewody brak istnienia indywidualnego interesu prawnego tego podmiotu powoduje, iż za stronę uznany on być nie może. Przymiot strony nie zależy od faktycznego zainteresowania sprawą, ale od interesu prawnego (prawo do postępowania), który należy rozumieć jako interes wynikający z normy prawa materialnego. Aby interes ten stanowił podstawę przyznania określonemu podmiotowi przymiotu strony, musi pozostawać w bezpośrednim, konkretnym, indywidualnym i aktualnym związku z postępowaniem administracyjnym. W jednolicie przyjętym - tak orzecznictwie, jak i doktrynie - oprócz powyższego katalogu przesłanek wymienia się również obiektywną sprawdzalność istnienia interesu prawnego, wspartą okolicznościami faktycznymi. Przyjmuje się również, że interes prawny musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej tego podmiotu. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie za stronę (zob. wyrok NSA z 10 marca 1989 r., IV SA 1254/88). Tym samym wyłącznie interes oparty na prawie chroniony jest przez prawo. Dodatkowo w postępowaniu, jak niniejsze interes ten musi być związany z ograniczeniami zabudowy terenu, należącego do podmiotu, który o przymiot strony się ubiega. Istnienia takiego interesu w przypadku osób wnoszących odwołanie nie dostrzegł Wojewoda, badając obszar oddziaływania projektowanej inwestycji. Nie wykazały go również odwołujący. Projektowana inwestycja nie powoduje żadnych ograniczeń w zabudowaniu nieruchomości znajdujących po południowej stronie ul. Kasztanowej, w tym w zabudowie działek nr [...]-[...], na których położone są budynki należące do odwołujących się, jak również wprowadzi żadnych ograniczeń w tym zakresie w stosunku do niezabudowanej działki nr [...] leżącej po wschodniej stronie drogi wewnętrznej.
Wojewoda wskazał, że skoro przedmiotem inwestycji jest budowa budynku handlowo - usługowego podstawę do określenia obszaru oddziaływania stanowić będą przepisy techniczno- budowlane regulujące kwestie wznoszenia i sytuowania budynków, czyli przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225). Mając powyższe na uwadze Wojewoda ustalił, że nie zostały wprowadzone żadne ograniczenia w ujęciu przepisów § 12 ust. 1, § 13 i § 60 ww. rozporządzenia odnoszących się do możliwości lokalizowania budynków względem działek sąsiednich oraz zacieniania i przesłaniania, jako że nieruchomości i zabudowania należące do skarżących od projektowanej zabudowy kubaturowej oddzielone są pasem drogi, wysokość projektowanej zabudowy jest mniejsza niż jej odległość do granic działek należących do skarżących, natomiast usytuowanie względem stron świata powoduje, że projektowana zabudowa pozostaje bez wpływu na stopień nasłonecznienia pomieszczeń w budynkach, które mogą powstać na działkach skarżących (jak również w istniejących już budynkach). Z uwagi na omówione już powyżej odległości pomiędzy zabudową projektowaną a nieruchomościami należącymi do skarżących inwestycja nie wprowadzi żadnych ograniczeń w zabudowie działek należących do skarżących w ujęciu § 271-273 ww. rozporządzenia, tj. w zakresie dotyczącym usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe, czy też § 19 ust. 1 ww. rozporządzenia, dotyczącego sytuowania miejsc postojowych od granicy działki i okien pomieszczeń. Jednocześnie zauważyć należy, że zgodnie z § 19 ust 7 rozporządzenia zachowanie odległości odnoszących się do sytuowania miejsc postojowych względem działek sąsiednich, o których mowa w ust 2 tego paragrafu, nie jest wymagane, gdy sąsiednią działką jest działką drogową, a z taką sytuacją mamy do czynienia w omawianej sprawie, W końcu Wojewoda zauważył, że usytuowanie miejsca gromadzenia odpadów w północno-zachodniej zachodniej części działki nr [...] w odległości 6,58 m od działki drogowej nr [...] w żaden sposób nie może wpływać na interes prawny skarżących, a zatem również przepis § 23 rozporządzenia nie może stanowić przepisu, na który mogliby się powołać chcąc dowieść istnienia tego interesu.
Z dokumentacji projektowej spornej inwestycji wynika ponadto, że realizacja zaplanowanego przedsięwzięcia nie pozbawi nieruchomości skarżącej dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Dostawy mediów odbywać się będą na warunkach gestorów sieci, a sposób ich realizacji oraz szczegóły umów zawartych pomiędzy dostawcami mediów, a inwestorem, nie mogą stanowić podstawy dla skarżących do wywodzenia interesu prawnego w stosunku do projektowanej inwestycji. Dalej wskazano, że na wysokości granicy z działkami należącymi do skarżących nie są planowane żadne roboty, które groziłyby zalaniem działki wodami opadowymi bądź roztopowymi, jako że system zagospodarowania wód opadowych dla projektowanej inwestycji został zaprojektowany jako system zamknięty z docelowym odprowadzeniem wód deszczowych do zbiorników retencyjnych znajdującymi się na terenie projektowanego zainwestowania. Jednocześnie Wojewoda wskazał, że obsługa komunikacyjna posesji, na której zaprojektowana jest inwestycja, uzyskała uzgodnienie zarządcy drogi (uzgodnienie projektu zjazdu wydane przez Wójta Gminy Pruszcz Gdański z 7 marca 2022 r., znajdujące się na str. 119-130 projektu oraz decyzję Wójta Gminy Pruszcz Gdański z 26 sierpnia 2021 r., zezwalającą na przebudowę zjazdu z drogi gminnej i określająca miejsce jego lokalizacji, znajdująca się na str. 131-133 projektu). Zwiększony ruch samochodowy, wynikający na analizowanym terenie z realizacji nowych budynków, nie może być utożsamiany z ograniczeniem możliwości zabudowania nieruchomości sąsiednich w sposób zgodny z przepisami. Nie może być zatem przesłanką, z której strona mogłaby wywodzić swój interes prawny. Sporna inwestycja nie pozbawia nikogo, w tym właścicieli posesji usytuowanej przy ul. Kasztanowej, dostępu do drogi publicznej. Jednocześnie okoliczność wynikająca z faktu, że nieruchomości znajdujące się otoczeniu inwestycji zostały zabudowane czy nabyte wcześniej, nie daje ich właścicielom żadnych dodatkowych uprawnień w korzystaniu z terenów publicznych, w szczególności z drogi o publicznym statusie. Za okoliczności, które powodowałyby ograniczenie możliwości zabudowy nieruchomości, o jakich mowa w odwołaniu w związku ze sporną inwestycją nie można uznać obaw spowodowanych zwiększoną emisją hałasu. Zagrożenie przekroczeniem dopuszczalnych norm hałasu emitowanego do środowiska jest tylko hipotetyczne i nie może stanowić o istnieniu interesu prawnego podmiotów ubiegających się o status strony w postępowaniu. Nadto w przypadku wystąpienia w przyszłości ewentualnych ponadnormatywnych uciążliwości związanych z nadmiernym hałasem istnieje możliwość domagania się podjęcia działań przez właściwe organy w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy - Prawo ochrony środowiska. Ochrona taka może być udzielona w przypadku realnego, a nie potencjalnego zagrożenia ponadnormatywną emisją hałasu czy ponadnormatywną emisją zanieczyszczeń. W przypadku, gdyby doszło do naruszenia interesu prawnego skarżących różnego rodzaju oddziaływaniami na ich nieruchomości mogą oni domagać także ich zaprzestania w drodze powództwa przed sądem powszechnym opartym na przepisach prawa cywilnego (art. 222 § 2 k.c. w związku z art. 144 k.c). Okoliczności takie nie mogą być natomiast brane pod uwagę przy wyznaczaniu obszaru oddziaływania inwestycji, a tym samym nie mogą uzasadniać przyznania statusu strony w postępowaniu osobom, wnoszącym odwołanie, którego przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę. Przepisów prawa cywilnego dotyczących ochrony prawa własności można wywodzić przymiot strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, tylko wówczas, gdy wykonywanie prawa własności jest zagrożone poprzez ograniczenia w zabudowie nieruchomości w prawnie dozwolony sposób, (por. wyrok NSA z 20 lutego 2020 r., II OSK 3753/18). Ponadto podczas rozpatrywania sprawy nie można opierać się na przypuszczeniach, a więc stanach hipotetycznych, bez konkretnego powiązania normy prawnej z możliwością jej wpływu na zagospodarowanie działki sąsiedniej. Źródłem interesu prawnego skarżących nie może być również ewentualna niezgodność spornego przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego. Tego typu uchybienie, jeśli nawet miałoby miejsce, w żadnym stopniu nie ograniczałoby strony skarżącej w możliwości zagospodarowania należących do nich nieruchomości.
Wojewoda wyjaśnił, że w 2015 r. do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadzono przepisy dotyczące obiektów handlowych o dużej powierzchni, nie używając jednak wcześniej stosowanego pojęcia "wielkopowierzchniowy obiekt handlowy". Zgodnie z nimi, jeżeli na terenie gminy przewiduje się lokalizację obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, obszary, na których mogą być one sytuowane określa studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Lokalizacja takich obiektów może nastąpić wyłącznie na podstawie planu miejscowego. Plan miejscowy przewidujący lokalizację takiego obiektu sporządza się dla terenu położonego na obszarze obejmującym co najmniej obszar, na którym powinny nastąpić zmiany w strukturze funkcjonalno-przestrzennej, w wyniku jego realizacji. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Pruszcz Gdański - część wyżynna zatwierdzony uchwałą Gminy Pruszcz Gdański z dnia 10 sierpnia 2005 r. został uchwalony przez Radę Gminy Pruszcz Gdański, przed wprowadzeniem do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przywołanych przepisów o obiektach handlowych. Niemniej powierzchnia sprzedaży projektowanego budynku wynosi 400 m2, tj. wielokrotnie mniej, niż wymieniona w ustawie powierzchnia 2000 m2, dla której narzucony został rygor wyznaczania lokalizacji w aktach pianistycznych. Z powyższych powodów uznać należy, że lokalizacja obiektu jak projektowany w strefie oznaczonej w miejscowym planie jako MU, gdzie przewidziano zabudowę mieszkaniowo - usługową oraz gdzie nie wprowadzono obowiązku realizacji funkcji mieszkaniowej wraz z funkcją usługową, a zatem gdzie funkcja usługowa może zostać wprowadzona samodzielnie, jeśli tylko projektowany rodzaj usługi nie został miejscowym planem wykluczony (a projektowany budynek handlowo-usługowy nie wpisuje się w katalog wykluczeń wymienionych w § 68 ust 2 i 7 uchwały), spełnia założenia funkcyjne przewidziane dla tej strefy. Dlatego też i z tego powodu, przywołane przez skarżących przepisy planu miejscowego nie mają zastosowania w wyznaczaniu strefy oddziaływania projektowanej inwestycji.
Końcowo w uzasadnieniu wskazano, że powołana w odwołaniu ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi również nie może mieć zastosowania w sprawie jako źródło interesu odwołujących. Ustawa ta określa owiązki organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do podejmowania działań zmierzających do ograniczania spożycia napojów alkoholowych oraz zmiany struktury ich spożywania, inicjowania i wspierania, przedsięwzięć mających na celu zmianę obyczajów w zakresie sposobu spożywania tych napojów, działania na rzecz trzeźwości w miejscu pracy, przeciwdziałania powstawaniu i usuwania następstw nadużywania alkoholu, a także wspierania działalności w tym zakresie organizacji społecznych zakładów pracy. Na podstawie przepisów tej ustawy władze samorządowe wydają mi.in decyzje o przyznaniu koncesji na sprzedaż alkoholu. Przepisy te nie mają zastosowania w sprawach dotyczących budownictwa, przez co nie mogą być podstawą do ustalania posiadania przez dany podmiot interesu prawnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda nie stwierdził zatem, aby planowana inwestycja ograniczała, w świetle obowiązujących przepisów prawa, możliwości zabudowy nieruchomości, których skarżących są właścicielami. Innymi słowy sporna decyzja nie kształtuje sfery praw i obowiązków skarżących, nie są więc oni stronami postępowania dotyczącego powyższego rozstrzygnięcia.
W skardze na tak wydaną decyzję zarzucono naruszenie przepisów prawa, tj. art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez błędne jego zastosowanie i wydanie decyzji Wojewody o umorzeniu postępowania administracyjnego, w sytuacji, gdy prawidłowe zastosowanie przepisów prawa powinno prowadzić do wydania decyzji na innej podstawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. A ponadto:
1) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 28 ust, 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa Budowlanego poprzez błędną jego wykładnię, polegające na błędnym wyznaczeniu kręgu stron postępowania i wydaniu pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, pomimo, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, że należące do skarżących nieruchomości, tj. działka nr [...] oraz działka nr [...], znajdują się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, tj. budynku handlowo-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą przez którą rozumie się: układ komunikacji wewnętrznej, miejsca parkingowe, zadaszenie, budowę zewnętrznych instalacji: wodociągowej, kanalizacji sanitarnej oraz kanalizacji deszczowej wraz z zespołem zbiorników retencyjno-odparowujących, a także sieci kanalizacji sanitarnej oraz budowę wewnętrznej linii zasilającej i instalacji oświetlenia zewnętrznego jak także budowę fragmentu drogi wewnętrznej wraz z przebudową zjazdu publicznego z drogi gminnej w miejscowości Borkowo, gm. Pruszcz Gdański, przebieg inwestycji: dz. nr [...]-[...], obręb ewidencyjny Borkowo;
2) naruszenie przepisów prawa, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 5 i 68 ust 4 i 5 uchwały Nr XXXII/178/2005 Rady Gminy Pruszcz Gdański z dnia 10 sierpnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Pruszcz Gdański - część wyżynna, będącego aktem prawa miejscowego poprzez ich niezastosowanie w procedowaniu wniosku dot. pozwolenia na budowę budynku handlowo- usługowego (marketu spożywczego Inwestora), a funkcjami mieszkalnymi, zaś w § 68 ust. 4 i 5 ustala się zabudowę mieszkaniową w formie domów jednorodzinnych wolnostojących lub połączonych z obiektem usługowym, oraz wielkość terenów na zieleń, uprawy i różne formy rekreacji nie może być mniejsza jak 30% powierzchni działki zabudowy mieszkaniowo- usługowej.
3) naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 w zw. z art. 109 k.p.a., poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli rozstrzygnięcia organu I instancji w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w sposób naruszający zasadę zaufania do władzy publicznej i pozbawienie skarżących właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania statusu strony w postępowaniu, w tym braku doręczenia im zaskarżonej decyzji.
4) naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych czynności mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego w zakresie istniejącego kręgu stron postępowania i faktycznego obszaru odziaływania planowanego przedsięwzięcia, posiadając zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, który potwierdza, że należące do skarżących nieruchomości, tj. działka nr [...] oraz działka [...], znajdują się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia.
Mając na względzie powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości a także o rozważenie przez Sąd zastosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do wszystkich aktów, czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga.
W uzasadnieniu skarżący wskazali, że z informacji opublikowanych na stronie internetowej Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego wynika, że zamierzenie inwestycyjne obejmuje budynek mieszkalny jednorodzinny, kategoria obiektu — XVII, Kubatura — 3070, nazwa zamierzenia budowlanego — budynek handlowo — usługowy. Inwestor prowadzi w całej Polsce sieć marketów o średniej powierzchni ok. 400 — 600 m2. Co za tym idzie, tego rodzaju Inwestycja wraz z całą infrastrukturą towarzyszącą — miejscami parkingowymi oraz powierzchniami reklamowymi będzie oddziaływała w sposób intensywny oraz uciążliwy na nieruchomości sąsiednie, jak również wszystkie nieruchomości położone po drugiej stronie drogi wjazdowej na teren Inwestycji (tj. przy ul. Kasztanowej). Inwestycja ta została bowiem zaprojektowana pośród osiedla domków jednorodzinnych, przy samym wjeździe na główną ulicę, bez zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, zatem jej realizacja będzie wiązała się z nadmiernym hałasem, wibracjami, zanieczyszczeniem powietrza, wody oraz gleby, jak również w sposób negatywny wpłynie na bezpieczeństwo ruchu drogowego w okolicy. Wobec powyższego, planowana Inwestycja jako naruszająca postanowienia planu miejscowego, oddziałując na nieruchomości skarżących, narusza ich prawa. Wskazano, że źródłem interesu prawego w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę może być wynikające z art. 140 Kodeksu cywilnego prawo własności, które to prawo skarżących w sposób istotny zostało ograniczone w toku niniejszego postępowania.
Skarżący wskazali, że są właścicielami następujących nieruchomości położonych w B. przy ul. Kasztanowej: K. C. oraz J. L. działka nr [...], a E. F. działka nr [...]. Działki te w ocenie skarżących znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, dla którego zostało wydane pozwolenie na budowę, a właściciele dziatłek nr [...]-[...] posiadają legitymację do wniesienia przedmiotowego odwołania. Pominięcie skarżących przez Starostę nastąpiło z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, jak również było następstwem nieprawidłowego wyznaczenia przez organ obszaru oddziaływania obiektu — Inwestycji, co z kolei stanowiło naruszenie art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego.
Skarżący podali, że ustalenie stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawiera element potencjalności, gdyż ocena wpływu jakiejś inwestycji na otoczenie obejmuje całą gamę zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na nieruchomości znajdujące się w jego otoczeniu. Dlatego właśnie stroną takiego postępowania powinny być nie tylko osoby, których prawa zostają naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów Prawa budowlanego. Skarżący wskazali, że nie zapewniono w niniejszym postępowaniu możliwości uczestnictwa w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, aby móc reagować na ewentualne nieprawidłowości związane z projektowaniem obiektu, bądź by mieć wiedzę, że obowiązujące normy i wymagania zostały w danej sprawie spełnione.
W skardze podniesiono, że z uwagi na wykluczenie skarżących z udziału w postępowaniu nie posiadają oni dostępu do akt sprawy, wobec czego niemożliwym jest precyzyjne odniesienie się i zbadanie prawidłowości określenia przez organ obszaru oddziaływania. Z uwagi jednak na fakt, że skarżący są właścicielami nieruchomości leżących po przeciwnej stronie drogi, względem działki, na której planowana jest Inwestycja, w swojej ocenie uznali, że znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Skarżący wskazali, że w przypadku działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji o interesie prawnym ich właścicieli decydować będzie zatem zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. To natomiast powoduje, że w każdej sprawie należy określić tak rozumiane działki sąsiednie i w ślad za tym ustalić strony postpowania. Nadto skarżący podkreślili, że źródłem interesu prawnego może być prawo własności.
Skarżący wskazali także, że planowana inwestycja będzie niezgodna z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego. W ocenie skarżących, tak duża inwestycja, nawet jeżeli zostałaby usytuowana na granicy działki oznaczonej jako strefa L.Z, na pewno będzie w sposób negatywny oddziaływała na środowisko, w szczególności w zakresie gospodarki wodnej. Realizacja zabudowy sklepu wielkopowierzchniowego wraz z parkingami, w związku z koniecznością stawiania dużych powierzchni murowanych ingeruje istotnie w grunt, przyczyniając się do zwiększenia ryzyka zalewania tego terenu, który jest wyjątkowo podmokły. Podkreślono, że zgodnie z § 12 planu miejscowego wszystkie organa administracyjne oraz osoby prawne i fizyczne działające lub podejmujące działania na obszarze części wyżynnej gminy Pruszcz Gdański - pozostają zobowiązane do uwzględnienia faktu, że prowadzone tu procesy inwestycyjne, jak i zrealizowane już obiekty, wywołują zagrożenia dla obszarów nizinnych powodowane przez akumulowane w ciekach wodnych i rzekach wody po opadach nawałnicowych. W konsekwencji powyższego, wszyscy właściciele i użytkownicy terenów zobowiązani są do przeciwdziałania zagrożeniom jak w ust. 1 poprzez różnorodne formy retencjonowania wód, do których należy: zalesienia stref źródliskowych, zalesienia stoków, zbiorniki retencyjne oraz właściwie zabezpieczone tereny okresowej retencji wody. Zdaniem skarżących, realizacja inwestycji w zakresie budowy sklepu wielkopowierzchniowego nie tylko nie wypełnia wymogu zapobiegania podtopieniom, zaś w sposób oczywisty przyczynia się do zwiększenia tego zagrożeń.
W odniesieniu do inwestycji nie jest możliwe, w ocenie skarżących, spełnienie warunku wydzielenia minimum 2 miejsc postojowych na jeden budynek mieszkalno-usługowy, niezależnie od ilości miejsc postojowych na terenie działek. Lokalizacja drogi dojazdowej do przedmiotowej Inwestycji nie pozwala na spełnienie tego wymogu. Dodatkowo, na obszarze, na którym ma znajdować się inwestycja, z uwagi na wszelkie dodatkowe warunki jej usytuowania (przykładowo konieczność pozostawienia 30% powierzchni zabudowy działki jako tereny zielone) nie jest możliwym spełnienie warunku zagwarantowania odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. Przy obiektach usługowych minimalna ilość miejsc parkingowych powinna wynosić 1 miejsce na 3 zatrudnionych plus 1 miejsce na 100 m2 pu. Wskazany obszar lokalizacji Inwestycji jest zbyt mały by zapewnić odpowiednią liczbę miejsc postojowych spełniających warunki określone w przepisach technicznych.
Nadto w ocenie skarżących inwestycja nie może zostać zrealizowana z zachowaniem zasady, że uciążliwości wynikające z użytkowania terenów lub budynków nie mogą przenikać granic własności lub użytkowania. Tak duża inwestycja generuje hałas, który będzie przenikał na tereny sąsiednie, zanieczyszczenia, jak również wzmożony ruch pojazdów. Ulica Słoneczna, z której z pewnością zostanie poprowadzony zjazd na Inwestycji nie jest przystosowana na tak duży ruch pojazdów, który generuje sklep wielkopowierzchniowy. Co więcej, z uwagi na realizację inwestycji deweloperskiej po przeciwnej stronie lokalizacji Inwestycji, ruch pojazdów zwiększy się do tego stopnia, że skarżący nie będą mogli w sposób bezpieczny wyjeżdżać ze swoich posesji. Podkreślić bowiem należy, że przy skrzyżowaniu ul. Kasztanowej oraz ul. Słonecznej na działce nr [...] zlokalizowany jest naprzeciw parking przy Przedszkolu [..]. Wzmożony ruch kołowy samego wyjazdu z tego parkingu w sposób istotny będzie naruszał zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Z uwagi zaś na fakt, że przy wyjeździe z ul. Słonecznej na ul. Kasztanową znajduje się przejście dla pieszych, wzmożony ruch pojazdów będzie stanowił również zagrożenie bezpieczeństwa dla pieszych.
Zdaniem skarżących charakter planowanej przez inwestora działalności, tj. prowadzenie sklepu wielkopowierzchniowego, pozostaje w sprzeczności z zasadami dobrego sąsiedztwa. Skarżący podkreślili, że budowa takiego obiektu na osiedlu domków jednorodzinnych przeciwstawia się całkowicie idei takiego miejsca zamieszkania. Właściciele okolicznych domów uciekli bowiem od zgiełku miasta, aby móc prowadzić życie w warunkach względnego spokoju. Budowa pod ich domami sklepu wielkopowierzchniowego, który wymaga stałego zaopatrzenia przywożonego przez samochody ciężarowe, znacznie obniży komfort ich życia. Podkreślono, że ulica Słoneczna nie jest dostosowana do planowanego zakresu działania sklepu wielkopowierzchniowego i związanego z tym wzmożonego ruchu. Brak chodników oraz szerokość drogi nie zapewnia również podstawowego poziomu bezpieczeństwa dla osób pieszych, w tym mieszkańców ul. Kasztanowej oraz ul. Słonecznej. Nie można zapominać, że posadowienie takiego sklepu wpłynie na wzmożony ruch samochodów osobowych, tj. osób dojeżdżających do obiektu w celu zrobienia zakupów. Skarżący wskazali, że w takich okolicznościach jak zaistniałe, w niniejszej sprawie niezbędnym jest przeprowadzanie analizy natężenia ruchu. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego projekt budynku powinien zapewnić "poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej". Ustawodawca posługuje się pojęciami niedookreślonymi, takimi jak: "uzasadniony interes osób trzecich" oraz "obszar oddziaływania". Wyraźnie określonym i chronionym prawem interesem osoby trzeciej jest dostęp do drogi publicznej. Należy jednak podkreślić, że nie jest to jedyne prawo osób trzecich, których nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania budowanego obiektu, w tym także Prawa budowlanego. Należy wyraźnie zaznaczyć, że jedna z inwestycji nie może ograniczać możliwości dokonania drugiej inwestycji. Podnosi się także, że przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji nie jest wystarczające wykazanie, że zostały zachowane warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Należy również rozważyć czy tego rodzaju inwestycja będzie w sposób negatywny oddziaływać na nieruchomość sąsiednią np. stanowiąc źródło nadmiernej emisji hałasu, w tym wpływać na sposób jej zagospodarowania.
Ponadto, podkreślono, że z wysokim prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością w sklepie wielkopowierzchniowym zrealizowanym w ramach planowanej inwestycji będzie sprzedawany alkohol. Tymczasem na działce nr [...] prowadzone jest Przedszkole [..], z kolei na działce nr [..] Przedszkole [...]i Żłobek "[...]". Działka nr [..] jest zlokalizowana po drugiej stronie działki nr [..], na której zostanie zlokalizowany sklep oferujący sprzedaż napojów alkoholowych. Z kolei działka nr [...] na działce przylegającej do planowanego sklepu wielkopowierzchniowego. Lokalizacja tego rodzaju Inwestycji w sąsiedztwie dwóch przedszkoli pozostaje niezgodna z uchwałą Rady Gminy Pruszcz Gdański z dnia 6 września 2018 roku w sprawie określenia zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie gminy Pruszcz Gdański. Zgodnie z § 1 wskazanej uchwały miejsca sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie gminy Pruszcz Gdański mogą być usytuowane w odległości niemniejszej niż 20 m od szkół, przedszkoli, placówek oświatowych, wychowawczych i opiekuńczych. Odległość, o której mowa w ust. 1 mierzona jest od wejścia do lokalu, w którym znajduje się punkt sprzedaży lub podawania napojów alkoholowych i biegnie wzdłuż istniejącego ciągu komunikacyjnego dla pieszych do głównego wejścia do obiektu chronionego. W związku z faktem, że wejście do przedszkola [...] umiejscowione jest na wprost ulicy Słonecznej, lokalizacji planowanej Inwestycji przy założeniu usytuowania wejścia na działce nr [...] nie spełniałaby warunków określonych w przytoczonej uchwale. W konsekwencji, naruszenie powyższych przepisów powinno stanowić podstawę do odmowy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z perspektywy jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że skarga nie jest zasadna.
Jak stanowi art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm., dalej jako Prawo budowlane), stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez obszar oddziaływania należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu.
Zdaniem Wojewody, w kontekście brzmienia tych przepisów, odwołujący się nie wykazali się interesem prawnym, wynikającym z oddziaływania planowanej inwestycji na ich sytuację prawną. W szczególności na gruncie niniejszej sprawy, interes prawny nie wynika z przysługującego skarżącym tytułu własności nieruchomości gruntowych, obejmujących działkę nr [...] obręb Borkowo, należącą do J. J. i P. J., działkę nr [...] obręb Borkowo, należącą do J. L. i K. C. (zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi), a także nieruchomości obejmującej działki nr [...] oraz [...] obr. Borkowo, należące do A. W. i R. W., zabudowane budynkiem, w którym zgodnie z informacją podaną przez skarżących prowadzone jest przedszkole niepubliczne. Jak słusznie wskazał Wojewoda nieruchomości te nie graniczą bezpośrednio z terenem, na którym zaplanowano budowę spornego budynku, bowiem od terenu tego dzieli je pas drogowy gminnej drogi publicznej - ul. Kasztanowej. Odległość znajdujących się na nich budynków od projektowanych zabudowań wynosi ok. 35 m i więcej, natomiast odległość pomiędzy granicą ewidencyjną działki nr [...] a granicami działek skarżących wynosi ok. 12 m i więcej. Interes prawny nie wynika także z tytułu własności niezabudowanej działki nr [...], należącej do Ż. A. i J. B. Zebrany w sprawie materiał nie wskazuje na takie oddziaływanie ze strony inwestycji realizowanej na działce nr [...]-[...] na wskazane wyżej nieruchomości. Jak słusznie podkreślił organ odwoławczy, projektowana inwestycja nie powoduje żadnych ograniczeń w zabudowaniu nieruchomości znajdujących po południowej stronie ul. Kasztanowej, w tym w zabudowie działek nr [...]-[...], na których położone są budynki należące do odwołujących się, jak również nie wprowadzi żadnych ograniczeń w tym zakresie w stosunku do niezabudowanej działki nr [...] leżącej po wschodniej stronie drogi wewnętrznej.
Wojewoda wskazał również, że planowana inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zabudowie działek należących do skarżących w ujęciu § 271-273 rozporządzenia, tj. w zakresie dotyczącym usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe, czy też § 19 ust. 1 rozporządzenia, dotyczącego sytuowania miejsc postojowych od granicy działki i okien pomieszczeń. Nadto z uwagi na § 19 ust. 7 rozporządzenia, zachowanie odległości odnoszących się do sytuowania miejsc postojowych względem działek sąsiednich, o których mowa w § 19 ust. 2, nie jest wymagane, gdyż sąsiednia działką jest działką drogową. Jak zauważył Wojewoda, także usytuowanie miejsca gromadzenia odpadów w północno-zachodniej zachodniej części działki nr [...] od działki drogowej nr [...] w żaden sposób nie może wpływać na interes prawny skarżących. Ma także rację Wojewoda, że realizacja inwestycji nie pozbawi nieruchomości skarżących dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do mediów, takich jak woda, ciepło, prąd, telekomunikacja. Nie są także planowane roboty, które groziłyby zalaniem działek skarżących, jako że system zagospodarowania wód opadowych dla projektowanej inwestycji został zaprojektowany jako system zamknięty z docelowym odprowadzeniem wód deszczowych do zbiorników retencyjnych znajdującymi się na terenie projektowanego zainwestowania. Sąd przychyla się do stanowiska Wojewody, że zwiększony ruch samochodowy, wynikający na analizowanym terenie z realizacji nowych budynków, nie może być utożsamiany z ograniczeniem możliwości zabudowania nieruchomości sąsiednich i nie ogranicza dostępu skarżących do tych dróg. W rezultacie nie stanowi to przesłanki, z której strona mogłaby wywodzić swój interes prawny. Sporna inwestycja nie pozbawia skarżących dostępu do drogi publicznej.
Wskazać w tym miejscu należy, że: 1) obszar oddziaływania inwestycji zależy od indywidualnych cech i parametrów projektowanej inwestycji, a także granic i zagospodarowania nieruchomości w jej otoczeniu; 2) może on być ograniczony do działki, na której realizowana jest inwestycja, ale w zależności od ww. indywidualnych cech i parametrów inwestycji – może również obejmować działki położone w bezpośrednim lub dalszym sąsiedztwie; 3) ustalenie obszaru oddziaływania obiektu wymaga zidentyfikowania przepisów odrębnych, które wprowadzają potencjalne ograniczenia w zabudowie terenu, tj. wszystkie przepisy prawa powszechnie obowiązującego, które wprowadzają ograniczenia w zabudowie danego terenu, w tym w szczególności przepisy techniczno-budowlane, przepisy regulujące kwestie związane z ochroną środowiska, ochroną zbytków, ochroną przeciwpożarową, drogami publicznymi, a także przepisy regulujące sposób projektowania określonych rodzajów inwestycji budowlanych. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie wskazuje się, że obszar oddziaływania obiektu nie ogranicza się do obszaru, w którym następuje przekroczenie norm lub naruszenie zakazów wskazanych w przepisach odrębnych.
W konsekwencji, podmioty wymienione w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego powinny być stronami postępowania, jeżeli powstaje uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu inwestycji na ich nieruchomość, nawet jeżeli oddziaływanie jest dopuszczalne według przepisów odrębnych (por. D. Sypniewski [w:] R. Godlewski, M. Goss, J. Góralski, W. Ł. Gunia, D. Sypniewski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2022, art. 28). Niemniej jednak, oddziaływanie zamierzenia inwestycyjnego na inną nieruchomość musi być rzeczywiste i wynikać niezbicie wprost z przyjętych rozwiązań w projekcie, wskazujących na tego rodzaju oddziaływanie na tą nieruchomość, związane z zabudową terenu na nieruchomości sąsiedniej. W ocenie Sądu, powołane w skardze okoliczności nie wskazują na takiego rodzaju oddziaływanie, co słusznie ustalił i ocenił organ odwoławczy. Co więcej, wykładnia zastosowana przez organ odwoławczy uwzględnia intencje ustawodawcy, towarzyszące nadaniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego jego aktualnego brzmienia, wprowadzonego na podstawie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471). Z uzasadnienia projektu tej ustawy w odniesieniu do zmiany wynikającej z "nowego" brzmienia art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego (wersja dostępna na stronie: https://www.sejm.gov.pl/sejm9.nsf/druk.xsp?nr=121) wynika, że spowodowana ona jest koniecznością zawężenia tego pojęcia wobec dotychczasowego, zbyt szerokiego rozumienia zakresu oddziaływań, wynikających z zagospodarowania terenu. Z obecnego brzmienia przepisu wynika zatem, że w zakres ograniczeń zagospodarowania terenu wchodzą wyłącznie te, które wynikają z jego zabudowy. Jak wynika z uzasadnienia projektu, "Ograniczenia w zabudowie odnoszą się do takiego wpływu na nieruchomość, który uniemożliwia lub ogranicza wykonywanie robót budowlanych (w tym budowę obiektów budowlanych) z uwagi na niespełnianie przepisów techniczno-budowlanych i innych przepisów szczególnych, które stawiają wprost wymogi dotyczące zabudowy (przede wszystkim wymogi dotyczące odległości jednych obiektów budowlanych od innych obiektów budowlanych). Innymi słowy obszar oddziaływania budowanego obiektu budowlanego będzie to obszar, w stosunku do którego ten obiekt wprowadzi ograniczenia możliwości budowy innych obiektów budowlanych ze względu na wymogi przepisów odnoszące się do zabudowy (a nie ze względu na to, że obiekt wprowadzi jakiekolwiek subiektywne uciążliwości)".
Jak słusznie zatem wskazał Wojewoda interes prawny w niniejszym postępowaniu nie może być wywodzony z hipotetycznej możliwości wystąpienia w przyszłości przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu emitowanego do środowiska, czy z możliwości zwiększonego natężenia ruchu drogowego w związku z realizacją inwestycji. Podobnie, tylko hipotetyczne jest stanowisko skarżących o zmniejszeniu wartości ich nieruchomości w związku z inwestycją. Nie budzi również wątpliwości Sądu prawidłowość stanowiska Wojewody odnośnie do braku naruszenia przepisów powołanego wyżej planu miejscowego oraz rozporządzenia w sprawie warunków technicznych rozwiązaniami przewidzianymi w projekcie budowlanym. Nie jest przy tym zasadne stanowisko zawarte w skardze, dotyczące naruszenia przepisów obowiązującego planu miejscowego, w tym § 48, 68 i 69 obowiązującego planu miejscowego czy stwierdzeń, że tak duża inwestycja będzie wpływała na środowisko oraz zarzutów z zakresie możliwości spełnienia warunku dotyczącego liczby miejsc postojowych na jeden budynek mieszkalno-usługowy. Wskazane okoliczności dotyczą bowiem zgodności bądź nie – inwestycji z przepisami prawa miejscowego, nie kreują natomiast czyjegokolwiek interesu prawnego. W ocenie Sądu, w konsekwencji należało uznać, że Wojewoda w sposób prawidłowy zastosował art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, nie naruszając w związku z tym procesem przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 k.p.a.
Z tych wszystkich przyczyn, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634.), sąd skargę oddalił. Sąd orzekł przy tym, na podstawie art. 119 pkt 2 ww. ustawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na wniosek sformułowany w skardze, przy braku sprzeciwu pozostałych stron postępowania.