II SA/GD 110/07

II SA/Gd 110/07 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2007-04-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Barbara Skrzycka-Pilch
Katarzyna Krzysztofowicz /sprawozdawca/
Tamara Dziełakowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
art. 1 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 129 par. 2, art. 59 par. 1-2, art. 58 par. 1-2, art. 7, art. 77, art. 80,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Wojewody z dnia 28 listopada 2006 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wygaśnięcia decyzji dotyczącej zmiany pozwolenia na budowę 1/ uchyla zaskarżone postanowienie; 2/ zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej A. D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 31 lipca 2000 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.), Burmistrz Miasta zmienił pozwolenie na budowę tymczasowego zaplecza budowy budynku mieszkalnego nr [...] z dnia 3 września 1998 roku wydane przez Burmistrza Miasta dla A. D. w ten sposób, że zmienił termin lokalizacji wyżej wymienionego obiektu do dnia 31 grudnia 2005 roku.
Pismem z dnia 16 grudnia 2005 roku, skierowanym do Starostwa, A. D. wniosła o wydłużenie terminu lokalizacji ww. obiektu do czasu wybudowania budynku mieszkalnego, co nastąpi po zlikwidowaniu przez zakład energetyczny napowietrznej linii energetycznej.
Decyzją z dnia 27 kwietnia 2006 roku, nr [...], Starosta odmówił zmiany terminu lokalizacji tymczasowego zaplecza budowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] położonej w R. przy ul. [...] - określonego w decyzji Burmistrza Miasta z dnia 31 lipca 2000 roku, nr [...].
Po rozpatrzeniu odwołania A. D. od powyższej decyzji Wojewoda decyzją z dnia 14 lipca 2006 roku, nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Po ponownym rozpatrzeniu wniosku A. D., Starosta - decyzją z dnia 31 sierpnia 2006 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, orzekł o wygaśnięciu decyzji Burmistrza Miasta z dnia 31 lipca 2000 roku, nr [...].
Odpis powyższej decyzji A. D. otrzymała dnia 29 września 2006 roku, a zatem termin do wniesienia odwołania upłynął jej w dniu 13 października 2006 roku.
Dnia 19 października 2006 roku (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) A. D. wiosła odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając powyższy wniosek A. D. stwierdziła, iż przed upływem terminu do wniesienia odwołania zachorowała nagle i nie mogła podjąć żadnych czynności, aby wnieść odwołanie. Nie mogła także skorzystać z pomocy innych osób z uwagi na fakt samotnego zamieszkiwania. Uprawdopodobniając, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy wnioskodawczyni przedłożyła wraz z wnioskiem zaświadczenie lekarskie o chorobie, przy czym wyjaśniła, iż z uwagi na to, że jest emerytką nie otrzymała zwolnienia na druku L-4.
Postanowieniem z dnia 28 listopada 2006 roku, nr [...], Wojewoda odmówił wnioskodawczyni przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, iż art. 58 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi o możliwości przywrócenia terminu na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Zaznaczył przy tym, iż przepis ten dotyczy wyjątkowych przypadków losowych, takich jak: pożar, powódź, nagła choroba, z powodu których strona nie mogła złożyć odwołania w terminie określonym w art. 129 § 2 k.p.a. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.
Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 września 2005 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 2726/02, Wojewoda stwierdził, iż pisemne zaświadczenie lekarskie mające potwierdzić uprawdopodobnienie braku winy strony w uchybieniu terminu należy wziąć pod rozwagę, jednakże czy i w jakim stopniu ta informacja uprawdopodobni fakt przytoczony przez stronę zależy od uznania organu, opartego o konkretne okoliczności sprawy. Organ odwoławczy podniósł, że A. D. odebrała decyzję Starosty z dnia 31 sierpnia 2006 roku w dniu 29 września 2006 roku, a zatem termin do wniesienia odwołania biegł jej do dnia 13 października 2006 roku. Stwierdził także, iż A. D. w przeddzień upłynięcia terminu do wniesienia odwołania, czyli dnia 12 października 2006 roku "uzyskała niezdolność do pracy". Zaznaczył przy tym, iż wnioskodawczyni przedłożyła informację o niezdolności do pracy w dniach 12 - 20 października 2006 roku sporządzoną na kartce notesowej formatu A6, z pieczątką Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej, bez czytelnego podpisu lekarza.
Organ odwoławczy zwrócił nadto uwagę, że według dyspozycji art. 58 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego badaniu i ocenie przez organ podlega każda niezawiniona, uprawdopodobniona przez stronę przeszkoda, uniemożliwiająca dochowania terminu dla dokonania czynności procesowej. Tym samym stan choroby skarżącej należy poddać wnikliwej ocenie pod kątem, czy była to nagła choroba nie pozwalająca na wyręczenie się inna osobą, czy też niedyspozycja nie wykluczająca dokonania konkretnej czynności osobiście, przez domownika lub przez inną osobę trzecią.
Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, iż A. D. w sposób wystarczający nie uprawdopodobniła, że przebyta choroba nie pozwoliła jej na złożenie odwołania w ustawowym terminie, czy też ustanowienie pełnomocnika, czy też wyręczenie się inną osobą - domownikiem lub inną osobę trzecią. Zdaniem organu w przypadku ustanowienia pełnomocnika odwołanie mogło zostać przygotowane przez inną osobę niż wnioskodawczyni, a ona winna była jedynie złożyć podpis pod pełnomocnictwem. Organ zaznaczył przy tym, iż: "z przedłożonego pseudo zaświadczenia lekarskiego wynika jedynie "niezdolność do pracy w dniu
12-20.10.2006r.", a skarżąca w odwołaniu wskazuje, że jest emerytem. Rozbieżność w interpretacji wagi wspomnianej choroby również poddaje w wątpliwość dokonanie przez skarżącą w dniu 19 października 2006r., a więc jeszcze w okresie chorobowym, odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Brak jakiegokolwiek zapisu, iż pacjentka – A. D., ze względu na stan zdrowia i rodzaj choroby powinna leżeć. Brak jest również potwierdzenia o ostrym stanie choroby, powodujący niedyspozycje fizyczną i intelektualną. Przedłożone przez skarżącą potwierdzenie braku zdolności do pracy nie jest nawet zwolnieniem lekarskim, na którym mógłby być umieszczony zapis o konieczności leżenia pacjenta, ani też zwolnieniem poszpitalnym lub zaświadczeniem o pobycie w szpitalu - jest jedynie zaświadczeniem o chorobie, wystawionym prawdopodobnie przez lekarza, ponieważ podpis jest niemożliwy do odczytania, w Niepublicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej."
W związku z powyższym, dokonując analizy, czy przebyta przez A. D. choroba była chorobą nagłą, nie pozwalającą na wyręczenie się inną osobą, czy też niedyspozycją nie wykluczającą dokonania konkretnej czynności osobiście, przez domownika lub przez inną osobę trzecią, Wojewoda stwierdził, iż "przedłożona niezdolność do pracy w dniu 12-20.10.2006r. nie wykluczała dochowania ustawowego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Powiatowego
Nr [...] z dnia 31 sierpnia 2006r."
W skardze na powyższe postanowienie A. D. wniosła o jego uchylenie albowiem odmowa przywrócenie terminu nie znajduje uzasadnienia w treści art. 58 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz narusza zasadę wynikającą z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu skargi podniosła, iż przed upływem terminu do wniesienia odwołania - dnia 11 października 2006 roku w nocy - gwałtownie zachorowała i lekarz wystawił jej zaświadczenie o niezdolności do pracy w dniach 12 - 20 października 2006r. Skarżąca zaznaczyła przy tym, iż jej zdaniem niezdolność do pracy obejmuje stan wykonywania jakiejkolwiek pracy, a nie tylko pracy na etacie. W ocenie skarżącej organ odwoławczy mógł zobowiązać ją do przedłożenia historii choroby, a podważanie wiarygodności wystawionego zaświadczenia lekarskiego jedynie z uwagi na to, iż pochodzi z niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej i jest nieczytelnie podpisane przez lekarza, narusza zasady postępowania zawarte w art. 7-9 k.p.a. Skarżąca podniosła nadto, że mieszka samotnie i nie mogła posłużyć się żadnym domownikiem, na co wskazywała we wniosku, jednak organ odwoławczy nie odniósł się do tej okoliczności. Zdaniem skarżącej wykonanie czynności przez nią w dniu 19 października 2006r., po ustąpieniu ostrych objawów chorobowych, nie może poddać w wątpliwości wagi choroby. Skarżąca stwierdziła nadto, że obowiązkiem osoby ubiegającej się o przywrócenie terminu jest jedynie uprawdopodobnienie, a nie udowodnienie, istnienia okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu oraz powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 1998 roku, wydany w sprawie o sygn. akt SA/Sz 1435/97, zgodnie z którym nagła choroba uniemożliwiająca posłużenie się inną osobą stanowi podstawę do przywrócenia terminu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz argumentację faktyczną i prawną przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów skargi dodatkowo wyjaśnił, iż skarżąca wniosła o przywrócenie terminu w dniu 19 października 2006r., a więc w czasie trwania przyczyny uchybienia terminu. Zdaniem organu odwoławczego wynika z tego, że podawanej przez skarżącą przyczyny uchybienia terminu nie było, gdyż w przeciwnym razie uniemożliwiłaby ona dokonanie jej czynności z datą 19 października 2006 roku. Organ stwierdził nadto, iż fakt, że skarżąca mieszka samotnie nie wyklucza możliwości ustanowienia pełnomocnika i nie jest okolicznością zwalniającą z odpowiedzialności za niedochowanie należytej staranności w prowadzeniu sprawy.
Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. - oznaczanej w dalszej części uzasadnienia skrótem k.p.a.) stanowi, iż odwołanie od decyzji administracyjnej organu I instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.
W niniejszej sprawie bezspornym pozostawało, iż skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, który upłynął dnia 13 października 2006 roku, bowiem odwołanie złożyła w dniu 19 października 2006 roku.
Według art. 59 § 1 k.p.a. o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. Wyjątek od tej ogólnej zasady wprowadza art. 59 § 2 k.p.a., który stanowi, że o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia - a więc organ odwoławczy. Zasadnie zatem w niniejszej sprawie wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania rozstrzygnął Wojewoda.
Przywrócenie terminu jest instytucją procesową mającą na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej. Z treści art. 58 § 1 i 2 k.p.a. wynika, iż w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przy czym prośbę o przywrócenie terminu strona musi wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu jednocześnie dopełniając czynności, dla której określony był termin.
Cytowany wyżej przepis nie wymaga zatem udowodnienia braku winy w uchybieniu terminu lecz zaledwie jej uprawdopodobnienia, co nie daje pewności istnienia danego faktu, lecz wskazuje na taką możliwość, czyli czyni istnienie danego faktu wiarygodnym, właśnie prawdopodobnym. Wystarczy przy tym, iż okoliczności uprawdopodabniające brak winy strony pojawią się przed upływem terminu do dokonania czynności. Nawet w ostatnim dniu do jej dokonania. Strona ma bowiem prawo wnieść odwołanie w każdym z 14 dni, a zatem również ostatniego dnia przed upływem terminu. Przy czym przy ocenie winy strony, zgodnie z utrwalonymi już w tym względzie poglądami doktryny i orzecznictwa sądowego, należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Ocena braku winy w postępowaniu administracyjnym pozostawiona została organowi administracji.
Przywrócenie terminu nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zgodzić się bowiem trzeba z poglądem wyrażonym w Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego pod redakcją B. Adamiak i J. Borkowskiego (Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2004r., str. 328), iż brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę – jak zasadnie podnosi skarżąca - zalicza się między innymi nagłą chorobę ale tylko taką, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą. Nawet zatem zwolnienie lekarskie od pracy, jak to słusznie podnosi Wojewoda, nie musi być potwierdzeniem braku winy w uchybieniu terminu. Samo ono bowiem nie wyklucza możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę i nadania pisma przez pocztę osobiście, przez inną osobę lub skorzystania z pomocy prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 1998 roku, sygn. akt V SA34/98, Biuletyn Celny z 1998 roku, nr 12, str. 56 oraz cytowany przez organ odwoławczy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 września 2005 roku, sygn. IISA/Gd 2726/02, nie publ.).
Nie można jednak przy tym zapominać o tym, iż – jak to już podkreślono powyżej, strona - składając wniosek o przywrócenie terminu - winna jedynie uprawdopodobnić, a nie udowodnić, brak winy, co polega na przytoczeniu wiarygodnej argumentacji co do zachowania staranności oraz co do faktu, że przeszkoda była od niej niezależna i powstała w okresie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i trwała po jego upływie, aż do chwili wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (por. Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego pod redakcją B. Adamiak i J. Borkowskiego, op. cit, str. 331).
Przechodząc do konkretnych okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżąca uprawdopodobnia brak swej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania stwierdzając: "Przed upływem terminu do wniesienia odwołania (...) zachorowałam nagle i nie mogłam podjąć żadnych czynności, aby wnieść odwołanie. Z uwagi na fakt samotnego zamieszkiwania nie mogłam skorzystać z pomocy innych osób." Do wniosku skarżąca załączyła zaświadczenie lekarskie, w którym stwierdzono: "A. D. niezdolność do pracy 12-20.10.06", opatrzone imienną pieczątką lekarza internisty oraz pieczątką zakładu opieki zdrowotnej. Wyjaśniła nadto, iż jest emerytką i dlatego nie otrzymała zwolnienia na druku L-4.
Organ nie uznał powyższych okoliczności i dokumentu je poświadczającego za wystarczające dla przyjęcia, iż skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał m.in. iż skarżąca mogła się posłużyć domownikiem, mimo, iż we wniosku skarżąca wyjaśniła, że zamieszkuje samotnie. Organ ocenił również negatywnie zaświadczenie przedstawione przez skarżącą stwierdzając, iż jest ono nie podpisane czytelnie przez lekarza i pochodzi z niepublicznego ZOZ-u. Zaznaczył przy tym, iż z zaświadczenia tego wynika jedynie, iż w okresie od 12 do 20 października 2006 roku skarżąca była niezdolna do pracy, a jest ona emerytką.
W ocenie Sądu fakt, iż to wnioskodawca – zgodnie z treścią art. 58 § 1 k.p.a., ma uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, nie zwalnia organu administracji od obowiązku dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy uchybienia terminu, wedle reguł określonych przepisami art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Należy bowiem zauważyć, iż ustawodawca, pozostawiając uznaniu organu administracji, przy rozstrzyganiu wniosku o przywrócenie terminu, ocenę zaistnienia bądź nie, szczególnych okoliczności uzasadniających zastosowanie przepisu art. 58 § 1 k.p.a., nie zwolnił go od poprzedzenia wydanego postanowienia wszechstronnym i wnikliwym rozważeniem całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i okoliczności występujących w sprawie, przy zachowaniu przepisów postępowania administracyjnego, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia, z którego winna wynikać ocena faktów, prawa i subsumpcji oraz celów i skutków rozstrzygnięcia. Dopiero w takich warunkach wydane postanowienie mieści się w granicach uznania administracyjnego, pozostając poza zasięgiem zarzutu dowolności (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2000 roku, sygn. I SA/Gd 668/98, Baza Orzeczeń LEX nr 47109 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2001 roku, sygn. akt I SA/Wr 239/99 oraz z dnia 3 września 1999 roku, sygn. akt I SA/Lu 478/98, nie publ.).
Zdaniem Sądu organ odwoławczy niedostatecznie wyjaśnił i niewystarczająco umotywował ocenę okoliczności podniesionych przez skarżącą we wniosku, co w konsekwencji spowodowało, iż naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów wynikającą z art. 80 k.p.a. Jak słusznie zauważył bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 września 2005 roku (sygn. akt II SA/Gd 2726/02, nie publ.), badaniu i ocenie przez organ podlega każda niezawiniona, uprawdopodobniona przez stronę przeszkoda, uniemożliwiająca dochowania terminu dla dokonania czynności procesowej. Tym samym stan choroby skarżącej należało poddać wnikliwej ocenie pod kątem tego czy była to nagła choroba nie pozwalająca na wyręczenie się inną osobą, czy też niedyspozycja nie wykluczająca dokonania konkretnej czynności osobiście lub przez inną osobę trzecią. Wprawdzie organ odwoławczy również zaakceptował powyższy pogląd, jednak się do niego nie zastosował. Aby prawidłowo ocenić wniosek skarżącej organ winien był bowiem, przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, wyjaśnić - przy udziale skarżącej - wątpliwości jakie miał co do wiarygodności przedstawionego przez skarżącą zaświadczenia oraz dotyczące dokonania przez skarżącą czynności przed upływem terminu wskazanego w tym zaświadczeniu. Nie wyjaśniając tych wątpliwości naruszył przepisy art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a.
Jedynie na marginesie powyższych rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazuje, iż nie podziela stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym fakt dokonania czynności dnia 19 października 2006 roku, a więc w trakcie trwania niezdolności do pracy skarżącej, przesądza o tym, iż twierdzenia skarżącej o niemożności zachowania terminu do wniesienia odwołania są niewiarygodne. Okoliczności złożenia wniosku o przywrócenie terminu i odwołania w tym dniu tj. w czasie trwania "niezdolności do pracy" skarżącej, również wymagają bowiem wyjaśnienia.
Naruszenie wskazanych wyżej przepisów postępowania miało w ocenie Sądu istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych przyczyn zaskarżone postanowienie należało uchylić, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy winien wnikliwie zbadać, czy okoliczności podniesione we wniosku i po części uprawdopodobnione zaświadczeniem lekarskim stanowiły w istocie przeszkodę nie do przezwyciężenia dla dochowania terminu wniesienia przez skarżącą odwołania od decyzji Starosty z dnia 31 sierpnia 2006 roku, nr [...].