II SA/Gd 1080/22

II SA/Gd 1080/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-04-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz /przewodniczący/
Justyna Dudek-Sienkiewicz /sprawozdawca/
Magdalena Dobek-Rak
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 503
art. 61 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2023 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 23 września 2022 r. nr SKO.450.172.2022 w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
B. K. (dalej: strona, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, Kolegium) z dnia 23 września 2022 r. nr SKO.450.172.2022, utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta C. w przedmiocie warunków zabudowy.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Burmistrz Miasta C. na wniosek M. S. decyzją z dnia 9 sierpnia 2022r. nr PP.6730.33.2022 ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej przy al. M. w C., określonej na załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji. Organ określił m.in. następujące parametry inwestycji:
- szerokość elewacji frontowej - do 7,0m (za elewację frontową przyjmuje się płaszczyznę budynku zwróconą do al. M., z której odbywać się będzie główny wjazd);
- wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki - planowana rozbudowa do 6,5 m, lecz nie wyższa, niż istniejący budynek mieszkalny;
- geometria dachu - dla planowanej rozbudowy ustała się dach płaski do 12°;
- wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji - do 23,5%;
- minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej - pozostawić co najmniej 25% powierzchni terenu planowanej inwestycji jako powierzchnię biologicznie czynną;
- maksymalna nieprzekraczalna linia zabudowy - po istniejącym budynku mieszkalnym, zgodnie z załącznikiem graficznym.
W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że nieprzekraczalną linię zabudowy ustalono po istniejącym budynku mieszkalnym patrząc od strony graniczącej z drogą publiczną. Nie ustalono natomiast linii zabudowy w głębi nieruchomości, w tym bowiem zakresie inwestor zobowiązany jest stosować wymogi zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225). Nadto wymagania związane z posadowieniem budynku będą przedmiotem badania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej na etapie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku rozpoznając odwołanie skarżącej, decyzją z dnia 23 września 2022 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta C. w przedmiocie warunków zabudowy.
Kolegium wskazało m.in., że dla działki nr [...] wyznaczono obszar analizowany i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 do 6 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r., poz. 503), zwanej dalej u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznaczono na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Linię nowej zabudowy wyznaczono na podstawie § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003r., Nr 164, poz. 1588). Natomiast analiza, czy planowana inwestycja ograniczy zagospodarowanie i użytkowanie terenów sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji jest możliwa dopiero na etapie oceny konkretnego projektu budowlanego, w tym rozwiązań architektonicznych i konstrukcyjnych nowoprojektowanego obiektu, przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Dopiero na tym etapie ocenia się bowiem zgodność przedstawionego projektu z wymaganiami technicznymi, w tym z zacienianiem nieruchomości sąsiednich. Zatem kwestie związane z negatywnym oddziaływaniem inwestycji na tereny sąsiednie i ochroną interesów właścicieli tych nieruchomości, a tego dotyczą zdaniem Kolegium zarzuty skarżącej, nie dotyczą zagadnień związanych z kształtowaniem ładu, będą więc mogły być przedmiotem rozważań dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę.
B. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 23 września 2022 r. zarzuciła:
1/ nieprawidłowe i niewystarczająco dokładne określenie warunków zabudowy poprzez brak zamieszczenia odpowiedniego zastrzeżenia w decyzji co do wzniesienia budynku w granicach działki tylko jeżeli będzie on swoją ścianą przylegał do budynku posadowionego na działce sąsiedniej;
2/ naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022r., poz. 2000), dalej "k.p.a." poprzez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy wskutek braku rozważenia oraz wyjaśnienia, z jakich względów rozbudowa budynku bez uwzględnienia odległości określonych w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie narusza istniejącego ładu przestrzennego;
3/ naruszenie art. 53 ust. 3 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wykonanie wymaganej prawem analizy, która nie uwzględnia specyfiki stanu faktycznego nieruchomości, jak również wadliwie ustala stan faktyczny w obszarze analizowanym;
4/ art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez brak uwzględnienia, że decyzja stoi w sprzeczności z przepisami § 12 tego rozporządzenia, bowiem na terenie przedmiotowej działki nie sposób wykonać zabudowy określonej wydaną decyzją, przy jednoczesnym uwzględnieniu tych przepisów.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia 9 sierpnia 2022 r.
W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że wniosek inwestora dotyczy nieruchomości, na której usytuowany jest budynek w zabudowie bliźniaczej. Zatem, rozbudowa i przebudowa budynku na działce objętej wnioskiem nie tylko może wpłynąć na prawa osób trzecich, zamieszkujących działkę sąsiednią, zabudowaną budynkiem bliźniaczym, lecz z całą pewnością będzie miała bezpośredni wpływ na prawa tych osób. Budynki bliźniacze położone na sąsiadujących nieruchomościach mają przylegające do siebie ściany, zatem interesy osób trzecich, na które wydana decyzja będzie miała bezpośredni wpływ, muszą być zabezpieczone poprzez zastrzeżenie o przyleganiu budynku rozbudowanego i przebudowywanego do ściany budynku bliźniaczego położonego na sąsiadującej działce. Pewnego rodzaju zależność budynków wymaga zaznaczenia tych okoliczności w decyzji o warunkach zabudowy jako szczególnie istotnych dla stanu faktycznego sprawy i kluczowych dla ochrony praw osób trzecich. Jak podkreślono, sytuacja w przedmiotowej sprawie jest o tyle szczególna, że obecnie ściany budynków nie przylegają do siebie w sposób, w jaki powinny, co wynika bezpośrednio z graficznego przedstawienia działki, której dotyczy decyzja i działki sąsiadującej, na której zamieszkuje skarżąca. Konieczne jest zabezpieczenie interesów skarżącej poprzez jednoznaczne ustalenie, że rozbudowa na granicy działki sąsiedniej jest możliwa wyłącznie w postaci rozbudowy ściany, tak, aby cała jej powierzchnia przylegała do ściany budynku sąsiadującego. Sytuacja obecnie występująca (budynki bliźniacze nie przylegające do siebie całą powierzchnią ścian) jako niewłaściwa powinna być skorygowana.
Zdaniem skarżącej w przeprowadzonej przez organ analizie brakuje wyjaśnienia, z jakich względów rozbudowa budynku bez uwzględnienia odległości narzuconych przez rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie narusza istniejącego ładu przestrzennego – a zasadą jest zachowanie odległości minimum 3 m od zabudowy działki sąsiedniej. Jak podkreślono, decyzja dotyczy rozbudowy, nadbudowy i przebudowy budynku w zabudowie bliźniaczej, posadowionego na relatywnie wąskiej działce, a okoliczność tę organ całkowicie pominął, przy czym, jak wynika z wniosku i załącznika graficznego, wnioskodawca planuje rozbudowę budynku wykraczając poza granicę dotychczasowej zabudowy.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Jak wynika z niespornego stanu faktycznego, wnioskiem z dnia 20 kwietnia 2022 r. M. S. (dalej: inwestor, wnioskodawca) wystąpił o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce nr [...] w C. Jest to budynek w zabudowie bliźniaczej. Właścicielką budynku bliźniaczego położonego na działce sąsiedniej jest skarżąca B. K.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r., poz. 503; dalej: u.p.z.p.), w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Punkt 6 tego przepisu nie ma w sprawie zastosowania.
Weryfikacja przesłanek ustalenia warunków zabudowy wymaga przeprowadzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej. Zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p., w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę.
Sposób ustalenia parametrów zamierzenia inwestycyjnego określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588; dalej: rozporządzenie).
Dokonując oceny sporządzonej analizy oraz jej wyników Sąd doszedł do przekonania, że w zakresie parametrów zabudowy, o których mowa w § 4-8 wskazanego rozporządzenia jest ona zgodna z prawem. Prawidłowo ustalono możliwe parametry zabudowy, przyjmując wskaźniki znajdujące odzwierciedlenie w istniejącej zabudowie na obszarze analizowanym, właściwie uzasadnione w sporządzonej analizie. Zostały one przyjęte w zaskarżonej decyzji i nie są w istocie przez stronę skarżącą kwestionowane. Linię zabudowy wyznaczono na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wyznaczono na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia jako nawiązanie do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej występującej w obszarze analizowanym, geometrię dachu ustalono na podstawie § 8 rozporządzenia odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym, w którym występują dachy płaskie.
Z przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika też, że kontynuacja funkcji mieszkalnej będzie zachowana. Teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej. Istniejące oraz projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Działka nr [...] oznaczona jest w ewidencji gruntów jako B, w związku z czym nie ma konieczności uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne.
Ponadto organy stwierdziły, że żaden z przepisów odrębnych nie wprowadza zakazów lub ograniczeń w realizacji inwestycji objętej kwestionowaną decyzją (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.), co jest zasadniczym przedmiotem sporu w tej sprawie. Zdaniem skarżącej bowiem wydana decyzja stoi w sprzeczności z przepisami § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225).
Przypomnieć należy, że wniosek o wydanie warunków zabudowy dotyczy rozbudowy i przebudowy istniejącego już budynku w zabudowie bliźniaczej. Ze stanu faktycznego wynika, że oba budynki pozostające w zabudowie bliźniaczej nie są jednakowe, bowiem budynek należący do skarżącej sięga dalej w głąb działki, jest zatem dłuższy od budynku należącego do wnioskodawcy. Wnioskodawca zamierza rozbudować swój budynek w głąb działki, poza obrys budynku należącego do skarżącej. W razie realizacji tych planów, budynki znów nie miałyby jednolitej linii zabudowy od strony głębi działki (od ogrodu), z tym że dłuższym budynkiem byłby budynek wnioskodawcy. Zdaniem skarżącej, taka sytuacja narusza § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z tym przepisem, dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce (...). Zdaniem skarżącej w decyzji o warunkach zabudowy powinno znaleźć się zastrzeżenie, że rozbudowa budynku na granicy działki sąsiedniej jest możliwa wyłącznie w taki sposób, aby całą powierzchnią ściany przylegał on do ściany budynku sąsiedniego.
Ponadto skarżąca zwróciła uwagę, że planowana rozbudowa dotyczy budynku posadowionego na relatywnie wąskiej działce (niespełna 10 m licząc front działki), w związku z czym organ powinien – czego nie zrobił – dokonać analizy przepisów powyższego rozporządzenia pod kątem możliwości zachowania wymaganych przepisami odległości ścian budynku od granic działek sąsiednich.
Odnosząc się do powyższych zarzutów zgodzić należy się z organami, że nie mogły one zostać rozstrzygnięte w niniejszym postępowaniu, zostały one zgłoszone w sposób nieadekwatny do etapu postępowania inwestycyjnego. Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter wstępny i ogólny. Nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2012 r., II OSK 229/11). Decyzja o warunkach zabudowy ma odpowiedzieć na pytanie, czy na danym terenie jest dopuszczalna (możliwa) zabudowa określonego rodzaju (zmiana zagospodarowania terenu), a więc czy zamierzenie jest zgodne z przepisami szczególnymi. Pozytywne przesądzenie o takiej możliwości w decyzji o warunkach zabudowy daje inwestorowi podstawę do ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę, jeżeli są spełnione inne warunki wymagane ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm., dalej p.b.). W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę organ architektoniczno–budowlany ocenia planowaną inwestycję także w aspekcie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wydanego na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 p.b.
Podkreślenia wymaga, że przepisy odrębne, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. stanowią wszelkie normy prawa powszechnie obowiązującego, które dotyczą planowanego zamierzenia ze względu na jego cechy lub lokalizację. Pojęcie to obejmuje w szczególności przepisy dotyczące zabytków, przyrody, środowiska, wód, dróg etc. Zgodność z przepisami odrębnymi powinna być przy tym rozumiana jako osiągnięcie stanu niesprzeczności z jakąkolwiek normą systemu prawa, a także brak relacji wykluczania się, a nawet niedostateczną spójność z normami prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Po 827/18). Nie może również ulegać wątpliwości w świetle utrwalonego już orzecznictwa sądów administracyjnych, że przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. nie są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, jak też przepisy wykonawcze do tej ustawy, w szczególności przepisy techniczno-budowlane (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 756/16). Organ właściwy w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie jest zatem właściwy do oceny zgodności inwestycji z tymi przepisami, albowiem na etapie ustalania warunków zabudowy przesądza się jedynie o możliwej lokalizacji inwestycji (w granicach terenu inwestycji, z uwzględnieniem wyznaczonej linii zabudowy), a także o jej podstawowych parametrach. Przepisy techniczno-budowlane wiążą przy sporządzaniu projektu budowlanego i na tym etapie przesądza się ostatecznie o lokalizacji obiektu, w którym zastosowano konkretne rozwiązania techniczne. Dopiero na tym etapie dochodzi do definitywnego sprecyzowania kształtu projektowanej inwestycji, a tym samym aktualizuje się wówczas uprawnienie stron postępowania zgłaszania uwag związanych z ewentualnym negatywnym odziaływaniem na sąsiednie nieruchomości. Na tym etapie inwestor może również ubiegać się o odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, na podstawie art. 9 Prawa budowlanego. To zatem na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę konkretne rozwiązania projektowe oceniane będą pod kątem ich zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi.
Skarżąca podniosła również, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 października 2017 r. II SA/Kr 808/17, że w przypadku dopuszczenia budowy obiektu w granicy, taka odmienna i stanowiąca wyjątek od zasad ogólnych lokalizacja inwestycji na działce, wynikająca z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, musi znaleźć uzasadnienie w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, co służy zapewnieniu ładu przestrzennego terenu, na którym ma zostać zrealizowana inwestycja. Organ, zdaniem skarżącej, takiej analizy nie dokonał. Zarzut ten jest nietrafny o tyle, że wskazany w orzecznictwie pogląd dotyczy sytuacji budowy nowego obiektu budowlanego w granicy działki. Takiego stanu faktycznego dotyczył też przywołany przez stronę skarżącą wyrok. Tymczasem w sprawie niniejszej sytuacja jest odmienna, bowiem inwestycja dotyczy rozbudowy i przebudowy już istniejącego budynku w zabudowie bliźniaczej, stąd też kwestia dopuszczalności lokalizacji tego budynku w granicy działki nie podlega ponownemu badaniu.
Wbrew zarzutom skargi, kontrolowane decyzje wydane zostały na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego oraz zgodnie z przepisami prawa materialnego, mającymi zastosowanie w sprawie, w tym również przywołanymi w skardze.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259) oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).