II SA/GD 1078/22

II SA/Gd 1078/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-04-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Jakub Chojnacki
Jolanta Górska /przewodniczący/
Katarzyna Krzysztofowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I OZ 23/24 - Postanowienie NSA z 2024-02-02
I OZ 431/24 - Postanowienie NSA z 2024-08-13
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 107 § 1 pkt 5, 7 i 9, art. 111 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Asesor WSA Jakub Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2024 roku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 20 stycznia 2022 roku, nr SKO Gd/3234/21 w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego zmiany treści uzasadnienia decyzji w sprawie zasiłku okresowego oddala skargę.
Uzasadnienie
A. M. (dalej jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej jako: Kolegium, SKO) z dnia 20 stycznia 2022 r., nr SKO Gd/3234/21, utrzymujące w mocy postanowienie tego Kolegium z dnia 17 maja 2021 r., nr SKO Gd/2257/21, o odmowie uzupełnienia postanowienia Kolegium z dnia 18 marca 2021 r., nr SKO Gd/90/21.
Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Decyzją z dnia 12 marca 2020 r., nr 3/okr/2020/DS, wydaną z upoważnienia Wójta Gminy Krokowa (dalej jako: Wójt) przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Krokowej, przyznano skarżącemu od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 28 lutego 2020 r. zasiłek okresowy z powodu bezrobocia w kwocie 350,50 zł miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2023 r., poz. 901 ze zm.), dalej jako "u.p.s.", zasiłek okresowy przysługuje rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. Rodzina wnioskodawcy składa się z 1 osoby, a dochód nie przekracza kwoty 701,00 zł, która stanowi kryterium dochodowe rodziny. Wysokość przedmiotowego świadczenia ustala się na podstawie
art. 38 ust. 2 pkt 2 u.p.s. stanowiącego, że w przypadku rodziny zasiłek okresowy ustala się do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny. Zgodnie z art. 38 ust. 3 pkt 2 u.p.s. kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny.
Wnioskami z dnia 3 kwietnia 2020 r., które wpłynęły do organu w dniu 24 czerwca 2020 r., skarżący wniósł o uzupełnienie ww. decyzji w zakresie błędnie w niej wskazanego art. 38 ust. 1 pkt 2 u.p.s., który ustala wymiar zasiłku okresowego rodzinom, zaś wnioskodawca jest osobą samotnie gospodarującą. Ponadto strona wniosła o uzupełnienie decyzji poprzez wskazanie, za pośrednictwem jakiego Ośrodka należy złożyć od niej odwołanie.
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2020 r., znak GOPS.4601.23.2020.DS, nr 13/2020/DS, działając na podstawie art. 111 § 1b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) – dalej w skrócie "k.p.a.", Wójt sprostował oczywistą omyłkę w decyzji własnej z dnia 12 marca 2020 r., powołując jako podstawę tej decyzji art. 38 ust. 1 pkt 1 u.p.s., jednakże dalej odnosząc te regulacje do rodziny, a nie osoby samotnie gospodarującej. Postanowieniem z tej samej daty znak GOPS.4601.25.2020.DS, nr 14/2020/DS, organ sprostował oczywistą omyłkę w decyzji z dnia 12 marca 2020 r., poprzez zmianę jej treści w części dotyczącej środków odwoławczych.
Na skutek rozpoznania zażalenia skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze - postanowieniem z dnia 1 października 2020 r., nr SKO Gd/3015/20, uchyliło postanowienie Wójta z dnia 29 czerwca 2020 r., znak GOPS.4601.23.2020.DS i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji rozpoznał wniosek strony o uzupełnienie decyzji, jako wniosek o jej sprostowanie. Tymczasem organ powinien albo orzec o uzupełnieniu decyzji, albo o odmowie jej uzupełnienia.
Po przekazaniu sprawy do organu I instancji, Wójt - postanowieniem
z 21 października 2020 r., znak GOPS.4601.42.2020.DS, nr 26/2020/DS, wydanym na podstawie art. 111 § 1a k.p.a., uzupełnił decyzję z dnia 12 marca 2020 r., nr 3/okr/200/DS., poprzez wskazanie w jej treści, że na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 1 u.p.s., zasiłek okresowy przysługuje rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jaką jest strona. Wysokość przedmiotowego świadczenia ustala się na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 1 u.p.s. stanowiącego, że w przypadku rodziny zasiłek ustala się w wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Zgodnie z art. 38 ust. 3 pkt 1 u.p.s. kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarujące a dochodem tej osoby.
Następnie, działając w trybie autokontroli - na podstawie art. 132 k.p.a., postanowieniem z 26 listopada 2020 r., znak GOPS.4601.49.2020.DS, nr 29/2020/DS, Wójt uzupełnił decyzję z dnia 12 marca 2020 r., nr 3/okr/2020/DS, poprzez wskazanie w jej treści, że na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 1 u.p.s. zasiłek okresowy przysługuje rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jaką jest strona. Wysokość przedmiotowego świadczenia ustala się na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 1 u.p.s., który stanowi, że w przypadku osoby samotnie gospodarującej zasiłek okresowy ustala się do wysokości różnicę między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Zgodnie z art. 38 ust. 3 pkt 1 u.p.s. kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarujące a dochodem tej osoby.
W uzasadnieniu tego postanowienia wyjaśniono, że w postanowieniu uzupełniającym z dnia 21 października 2020 r. jako podstawę orzekania błędnie podano przepis art. 111 § 1a k.p.a., a ponadto, powołując przepis art. 38 ust. 2 pkt 1 u.p.s. użyto słowa "rodziny" zamiast słów "osoby samotnie gospodarującej".
Na skutek rozpoznania zażalenia od postanowienia Wójta z 26 listopada 2020 r., postanowieniem z 18 marca 2021 r., nr SKO Gd/90/21, Kolegium uchyliło to postanowienie i umorzyło postępowanie w sprawie.
W uzasadnieniu podano, że kontrolowane rozstrzygnięcie zostało wydane w trybie art. 132 k.p.a., który zakłada, że w przypadku uznania zażalenia za uzasadnione, organ I instancji może wydać nowe postanowienie, w którym uchyli lub zmieni postanowienie zaskarżone. Jednakże, w ocenie Kolegium, w trybie tym nie jest możliwe wydanie rozstrzygnięcia identycznego jak rozstrzygnięcie pierwotne, działanie takie stanowi bowiem zaprzeczenie celu trybu z art. 132 k.p.a., jakim jest autokontrola, czyli korekta pierwotnie wydanego rozstrzygnięcia. Ponieważ w niniejszej sprawie organ I instancji wydał w dniu 26 listopada 2020 r. postanowienie o analogicznej treści, co postanowienie z dnia 21 października 2020 r., Kolegium uznało, że organ wadliwie zastosował tryb autokontroli. W wyniku zastosowania tego trybu nie doszło bowiem do jakiejkolwiek korekty pierwotnie wydanego postanowienia. Z tego powodu Kolegium wydane w sprawie postanowienie uznało za wadliwe i orzekło o jego uchyleniu w całości. Natomiast postępowanie organu I instancji Kolegium uznało za bezprzedmiotowe, w związku z czym orzekło o jego umorzeniu.
W dniu 19 kwietnia 2021 r. skarżący złożył wniosek o uzupełnienie postanowienia Kolegium z 18 marca 2021 r., nr SKO Gd/90/21, poprzez: dodanie drugiego numeru postanowienia wydanego przez organ I instancji, tzn. 29/2020/DS.; oznaczenie strony postępowania; dodanie informacji, na jaki akt można złożyć skargę do sądu administracyjnego.
Postanowieniem z 17 maja 2021 r., nr SKO Gd/2257/21, Kolegium odmówiło uzupełnienia postanowienia z dnia 18 marca 2021 r., nr SKO Gd/90/21.
W uzasadnieniu wskazano, że w postanowieniu z 18 marca 2021 r,
nr SKO Gd/90/21 Kolegium podało, iż dotyczy ono postanowienia Wójta z dnia 26 listopada 2020 r., nr GOPS.4601.49.2020.DS, o uzupełnieniu decyzji z dnia 12 marca 2020 r., nr 3/okr/2020/DS, w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego. Akt, w przedmiocie którego Kolegium wydało swe postanowienie z dnia 18 marca 2021 r., nr SKO Gd/90/21, został opisany w tym postanowieniu w sposób wystarczający i pozwalający w zupełności na identyfikację. Opis ten nie budzi żadnych wątpliwości odnośnie tego, jakie postanowienie Wójta jest przedmiotem kontroli Kolegium. Z tego powodu brak jest potrzeby uzupełnienia rozstrzygnięcia z dnia 18 marca 2021 r. o drugi numer kontrolowanego przez to postanowienie aktu, tzn. 29/2020/DS. Podkreślono, że instytucja uzupełnienia decyzji i postanowień organów administracji publicznej służy usunięciu wad decyzji i postanowień, które były następstwem nieumyślnego przeoczenia, opuszczenia, czy pominięcia, a które mogą powodować, że decyzja lub postanowienie jest niezrozumiałe lub wprowadza w błąd. Instytucja ta nie służy jednak dodawaniu do orzeczenia organu informacji zbędnych, bez których orzeczenie to spełnia wymogi prawa i jest w pełni zrozumiałe.
Podobnie, nie budzi wątpliwości, że stroną postępowania, w toku którego wydano postanowienie z dnia 18 marca 2021 r., jest A.M. W treści tego postanowienia wskazano, że A.M. - decyzją z dnia 12 marca 2020 r., nr 3/okr/2020/DS, przyznano prawo do zasiłku okresowego. Opisując dalszy tok czynności również wskazywano, że podejmował je A.M., a wydawane akty dotyczyły jego osoby. Z treści postanowienia Kolegium z dnia 18 marca 2021 r., nr SKO Gd/90/21, w oczywisty i jednoznaczny sposób wynika zatem, że stroną postępowania jest A.M.. Wobec tego brak było podstaw do tego, aby uzupełniać to postanowienie poprzez inne oznaczenie strony postępowania.
Wreszcie, niezasadne okazało się też żądanie uzupełnienia postanowienia z dnia 18 marca 2021 r. w zakresie pouczenia o środkach odwoławczych. W postanowieniu tym zawarto bowiem pouczenie o treści "Strona może w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia złożyć, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (ul. Podwale Przedmiejskie 30, 80 - 824 Gdańsk), skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (al. Zwycięstwa 16/17, 80 - 219 Gdańsk). Skarga nie podlega opłacie. Strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Może być ono przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. O jego przyznaniu decyduje na wniosek strony sąd administracyjny". W ocenie Kolegium z treści tego pouczenia jasno wynika, że skarga przysługuje na postanowienie Kolegium z dnia 18 marca 2021 r., nr SKO Gd/90/21. Wskazuje na to pierwsze zdanie pouczenia, zgodnie z którym stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia (podkreślenie organu).
Z tych względów Kolegium uznało, że wniosek o uzupełnienie postanowienia tego organu z dnia 18 marca 2021 r., nr SKO Gd/90/21 jest niezasadny.
Na skutek rozpoznania zażalenia wniesionego przez A.M. Kolegium - postanowieniem z dnia 20 stycznia 2022 r., nr SKO Gd/3234/21 utrzymało w mocy swoje postanowienie z dnia 17 maja 2021 r., nr SKO Gd 2257/21.
Organ odwoławczy podkreślił, że żądanie uzupełnienia orzeczenie nie może dotyczyć składników nie wskazanych w art. 111 § 1 k.p.a., dlatego też wniosek A.M. odnoszący się do oznaczenia strony w decyzji Kolegium z dnia 18 marca 2021 r. nr SKO Gd/90/21 nie mógł zostać uwzględniony w tym zakresie. Niezależnie od tego, treść postanowienia Kolegium z dnia 18 marca 2021 r.,
nr SKO Gd/90/21 nie budzi żadnych wątpliwości i wynika z niej, że stroną postępowania jest A.M., co zostało szczegółowo i prawidłowo wyjaśnione w zaskarżonym postanowieniu. Również opis kontrolowanego przez Kolegium aktu nie budzi żadnych wątpliwości odnośnie tego, jakie postanowienie organu I instancji było przedmiotem kontroli Kolegium. Postanowienie z dnia 18 marca 2021 r. zawierało tez prawidłowe pouczenie o jego zaskarżeniu. Oczywistym jest, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku służy na wydane przez Kolegium postanowienie z dnia 18 marca 202lr. nr SKO Gd/90/21 rozstrzygające sprawę opisaną w tym postanowieniu, a nie na inny akt. Pouczenie zawarte
w ww. postanowieniu jest natomiast sformułowane w sposób przejrzysty, zrozumiały i niebudzący obiektywnie jakichkolwiek wątpliwości.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie Kolegium, A.M. zarzucił naruszenie art. 8 § 1,
art. 124 § 1 i art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. i stwierdził, że zaskarżone postanowienie Kolegium z 20 stycznia 2022 r., nr SKO Gd/3234/24, jest nielogiczne. W ocenie skarżącego, w sprawie należało zastosować art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a., uchylić postanowienie Kolegium z 17 maja 2021 r.,
nr SKO Gd/2257/21 oraz orzec o uzupełnieniu postanawiania Kolegium z dnia 18 marca 2021 r., nr SKO Gd/90/21.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie, oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Postanowieniem z dnia 20 września 2022 roku, wydanym w tej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę.
Postanowienie to zostało uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2022 roku, sygn. akt I OZ555/22.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji (odpowiednio - postanowienia) w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Ponadto, zgodnie z treścią
art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozważanym wypadku. Jeżeli natomiast sąd nie dopatrzy się wskazanych naruszeń prawa, oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Kontroli sądowej w tej sprawie poddano postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 stycznia 2022 r. wydane w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia tego organu z dnia 18 marca 2021 r., nr SKO Gd/90/21. Postanowienie, którego uzupełnienia domagała się strona, uchylało postanowienie Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Krokowej, działającego z upoważnienia Wójta Gminy Krokowa, z dnia 26 listopada 2020 r., nr GOPS.4601.49.2020.DS i umarzało postępowanie w sprawie. Zakres uzupełnienia postanowienia Kolegium miał zaś obejmować: dodanie drugiego numeru postanowienia Wójta, tj. 29/2020/DS, oznaczenie strony postępowania i dodanie informacji, na jaki akt można złożyć skargę do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie było prawidłowe, albowiem w sprawie brak było podstaw do uzupełnienia postanowienia Kolegium z dnia 18 marca 2021 r. w zakresie wskazanym we wniosku.
Na wstępie wskazać należy, że uzupełnienie rozstrzygnięć organów administracji jest dopuszczalne na mocy art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572), dalej jako "k.p.a.", który stanowi, że strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Zgodnie z art. 126 k.p.a., ww. przepis ma odpowiednie zastosowanie do postanowień.
Uzupełnienie ma więc miejsce w takiej sytuacji, gdy orzeczenie administracyjne nie zawiera jakiegoś elementu, w zakresie wyznaczonym przez art. 111 § 1 k.p.a., lub też element ten zawiera, ale jest on niepełny, niekompletny. Przy czym istotne jest, że organ nie może uwzględnić żądania strony co do uzupełnienia orzeczenia, jeżeli żądanie to wykracza poza zamknięty katalog ustawowych elementów podlegających uzupełnieniu, wskazanych w omawianym przepisie. Katalog ten obejmuje: 1) rozstrzygnięcie (art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a.), 2) pouczenie strony o trybie odwoławczym (art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a.), 3) pouczenie strony o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a.). Tylko te elementy decyzji (postanowienia) mogą być przedmiotem uzupełnienia. Uzupełnienie rozstrzygnięcia sprawy może mieć miejsce w przypadku zaistnienia błędu w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy lub niedbalstwa przy sporządzaniu decyzji, co spowodowało wydanie rozstrzygnięcia częściowego, a niekompletność rozstrzygnięcia sprawy powinna być widoczna przy porównaniu go z materiałami zawartymi w aktach sprawy, a więc z żądaniami strony, zakresem postępowania wyjaśniającego czy też z zebranymi w sprawie materiałami i dowodami (por. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2002 r., sygn. I SA 1771/00, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Rozważając zatem czy w niniejszej sprawie istniały przesłanki do uzupełnienia postanowienia Kolegium z dnia 18 marca 2021 r. należało mieć na uwadze to czy żądanie strony mieści się w katalogu ustawowych elementów podlegających uzupełnieniu i jak te ustawowe elementy zostały określone w kwestionowanym orzeczeniu.
Odnośnie uzupełnienia postanowienia o drugi numer 29/2020/DS należy wskazać, że oznaczając w sentencji od jakiego aktu zażalenie Kolegium rozpoznaje postanowieniem z dnia 18 marca 2021 r. podano, że chodzi o postanowienie Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Krokowej, działającego z upoważnienia Wójta Gminy Krokowa, z dnia 26 listopada 2020 r., nr GOPS.4601.49.2020.DS oraz jego przedmiot. Istotnie, z akt sprawy wynika, że postanowienie Wójta z dnia 26 listopada 2020 r. posiadało drugi numer 29/2020/DS, niemniej jednak – zdaniem Sąd – organ prawidłowo uznał, że z treści postanowienia Kolegium z dnia 18 marca 2021 r. jasno wynika jakiego aktu postanowienie to dotyczy, mimo iż nie podano drugiego numeru postanowienia Wójta. Opisany przez Kolegium stan faktyczny sprawy i inne dane postanowienia Wójta z dnia 26 listopada 2020 r. pozwalają w sposób wystarczający na identyfikację aktu, od którego zażalenie rozpoznawało Kolegium. Sprostowanie w tym zakresie nie jest zatem konieczne.
Taka sama argumentacja przemawiała za nieuwzględnieniem wniosku strony o uzupełnienie postanowienia Kolegium w zakresie oznaczenia strony postępowania. Z sentencji postanowienia Kolegium z dnia 18 marca 2021 r. wprost wynika bowiem, że zostało ono wydane "po rozpatrzeniu zażalenia A.M.", a więc organ jasno określił stronę tego postępowania. Także w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ kilkukrotnie przywoływał personalia skarżącego, jako strony postępowania toczącego się przed Kierownikiem GOPS w Krokowej oraz przed Kolegium.
Wreszcie, prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu uznano, że wniosek strony nie mógł zostać też uwzględniony co do żądania uzupełnienia postanowienia Kolegium z dnia 18 marca 2021 r. w zakresie pouczenia strony o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego o wskazanie, na jaki akt skarga ta przysługuje. Treść zawartego w postanowieniu pouczenia, a w szczególności zwrot "Strona może w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia złożyć [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku", jasno wskazuje od jakiego aktu skarga ta przysługuje. Wskazanie, że skargę wnosi się w określonym terminie liczonym od dnia doręczenia "niniejszego" postanowienia, a więc tego, w którym pouczenie takie zawarto, jest zdaniem Sądu wystarczające dla stwierdzenia, jaki akt może podlegać zaskarżeniu. Nie jest więc konieczne w takim pouczeniu podanie dokładnych danych aktu mogącego podlegać zaskarżeniu. Także zasady logiki wskazują, że jeżeli w danym akcie znajduje się pouczenie o środkach odwoławczych, to dotyczy ono środków przysługujących od tego aktu, a nie od innego, nieskonkretyzowanego.
Z tych względów Sąd uznał, że prawidłowo Kolegium w zaskarżonym postanowieniu z dnia 20 stycznia 2022 r. utrzymało w mocy postanowienie tego organu z dnia 17 maja 2021 r. o odmowie uzupełninia postanowienia Kolegium z dnia 18 marca 2021 r., gdyż ostatnie z tych postanowień nie zawierało braków wymagających uzupełnienia w trybie art. 111 § 1 k.p.a., ponieważ - wbrew twierdzeniom skarżącego - było kompletne i jasne, wobec czego nie zachodziła konieczność jego uzupełnienia.
W tym stanie rzeczy zgodność z prawem kontrolowanych rozstrzygnięć, w tym z wskazywanym w skardze przepisami art. 8 § 1, art. 124 § 1 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., nie budzi wątpliwości Sądu, albowiem nie zaistniały przesłanki do uchylenia postanowienia Kolegium z dnia 17 maja 2021 r. i orzeczenia o uzupełnieniu postanowienia Kolegium z dnia 18 marca 2021 r.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.
Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosowanie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a.