II SA/Gd 1050/23

II SA/Gd 1050/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-06-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-11-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz
Diana Trzcińska /przewodniczący/
Justyna Dudek-Sienkiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2654/24 - Wyrok NSA z 2025-08-20
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Justyna Dudek – Sienkiewicz (spr.) Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Sałek-Gałązka po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skarg M.D i M.D (1) na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 13 września 2023 r. nr WI-I.7840.1.107.2023.GM w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania nieruchomości oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Puckiego z dnia 9 maja 2023 r., nr AB/MH-6740/57/23/W, 2. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz M.D Dobosza kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz M.D kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
M. D. i M. D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku jednobrzmiące skargi na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 13 września 2023 r., nr WI-I.7840.1.107.2023.GM w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania nieruchomości oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2024 r. sprawy ze skarg M. D. i M. D. zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzone są pod sygnaturą akt II SA/Gd 1050/23.
Zaskarżona decyzja wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Starosta Pucki decyzją z dnia 9 maja 2023 r. zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił M. R. pozwolenia na budowę budynku usługowego wraz z parkingiem 29-stanowiskowym na terenie działki nr [...] w T., gm. [...], jednostka ewidencyjna: [...], obręb ewidencyjny: [...]. W uzasadnieniu wyjaśniono, że wcześniejsze rozstrzygnięcia w tej sprawie, z dnia 15 lipca 2021 r. odmawiające zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę i z dnia 7 czerwca 2022 r. zatwierdzające projekt zagospodarowania nieruchomości oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielające pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, zostały przez Wojewodę Pomorskiego uchylone decyzjami, kolejno, z 2 listopada 2021 r. i 1 września 2022 r., a sprawa skierowana była do ponownego rozpoznania. Starosta Pucki wyjaśnił, że 4 listopada 2022 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie i nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji projektowej. W reakcji na pismo uczestnika postępowania, M. D., Starosta postanowieniem z dnia 7 grudnia 2022 r. sprostował omyłkę pisarską dotyczącą pomylenia pojęcia powierzchni sprzedaży z powierzchnią zabudowy w postanowieniu z dnia 4 listopada 2022 r.
W dniu 31 marca 2023 r. inwestor uzupełnił projekty, a organ powiadomił strony o zakończeniu postępowania administracyjnego i zamiarze wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na nieprawidłowe uzupełnienie pkt 4, określonego w postanowieniu z dnia 4 listopada 2022 r., dotyczącego części rysunkowej projektu architektoniczno-budowlanego. W dniu 20 kwietnia 2023 r. pełnomocnik inwestora uzupełnił dokumentację i dołączył wyjaśnienia.
W ocenie organu projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z ustaleniami uchwały Rady Miejskiej Władysławowa z dnia 5 września 2018 r. nr LX/819/2018 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o symbolu JG-1 zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Władysławowa nr XLVII/457/2013 z dnia 30.10.2013 r. (Dz.Urz.Woj.Pom. z 2013 r., poz. 4566 z dnia 12 grudnia 2013 r.) – zwanej dalej uchwałą nr LX/819/2018. Planowana inwestycja leży w obszarze oznaczonym symbolem 54 MN/U przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz zabudowę usługową.
Planowany budynek o wysokości 9,33 m nie przekracza dopuszczalnej planem wysokości zabudowy do 12,00 m, wielkość powierzchni zabudowy wynosi w stosunku do powierzchni działki budowlanej 29,94% powierzchni działki budowlanej przy dopuszczalnym procencie zabudowy 30%, a powierzchnia biologicznie czynna wynosi 29,29% przy minimalnej dopuszczonej wynoszącej 25%. Wskaźnik intensywności zabudowy nowoprojektowanego budynku wynosi 0,6, co spełnia wymóg miejscowego planu: minimalnie 0, maksymalnie 1,2. Wymóg dotyczący rodzaju dachu również został spełniony, gdyż zaprojektowano budynek o dachu dwuspadowym, o kącie nachylenia połaci 30°, przy dopuszczalnym dachu dwuspadowym lub wielospadowym, o symetrycznych kątach nachylenia przeciwległych połaci maksymalnie 45°. Również ilość zaprojektowanych stanowisk postojowych jest zgodna z § 16 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zaprojektowano 29 stanowisk postojowych. Do projektu budowlanego dołączono opinię geotechniczną dla projektu budynku usługowego oraz parkingu, decyzję Starosty Puckiego z dnia 18 marca 2020 r. umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wydania decyzji określającej warunki wyłączenia gruntu rolnego z produkcji z dnia 12 grudnia 2019 r. pozwalającą na prowadzenie badań archeologicznych poprzedzających planowaną inwestycję, protokół odbioru końcowych badań archeologicznych wydany przez Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 21 lutego 2020 r., warunki techniczne dostawy wody i odprowadzenia ścieków, ocenę akustycznego wpływu na środowisko budynku usługowego, uzgodnienie inwestycji z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych.
Oceniając zebrane dokumenty Starosta uznał, że inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa oraz nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przedłożył także cztery egzemplarze projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Działka posiada pośredni dostęp do drogi powiatowej (działka nr [...]) poprzez działkę nr [...], która jest współwłasnością inwestora oraz bezpośredni dostęp do sieci wodociągowej, sieci kanalizacji sanitarnej, sieci energetyczne i sieci gazowej. Obszar oddziaływania inwestycji mieści się wyłącznie na działce, na której ma być realizowana.
Wojewoda Pomorski rozpoznając odwołania M. D. i M. D. decyzją z dnia 13 września 2023 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Puckiego z dnia 9 maja 2023 r. W uzasadniono przypomniano, że inwestycja zakłada realizację budynku usługowego z parkingiem 29-stanowiskowym na terenie działki nr [...] w T., gm. [...]. Ponownie prowadząc postępowanie Starosta postanowieniem z dnia 4 listopada 2022 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji projektowej poprzez doprecyzowanie rodzaju usługi w projektowanym budynku, doprowadzenie do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania terenu w zakresie powierzchni zabudowy, powierzchni sprzedaży, uzupełnienie dokumentacji o projekt dźwigu windowego dla osób niepełnosprawnych. W odpowiedzi na wezwanie inwestor przesłał wyjaśnienia oraz uzupełnił dokumentację w dniach 30 marca 2023 r. i 20 kwietnia 2023 r.
Wojewoda wskazał, że zgodnie z uchwałą nr LX/819/2018, obszar inwestycji leży w strefie oznaczonej symbolem 54 MN/U, stanowiącej teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy usługowej, bez ustalenia proporcji między funkcjami. Ustalenia szczegółowe dla tego terenu zawarte zostały w § 45 uchwały, w karcie terenu nr 27. Na terenie inwestycyjnym dopuszczono usługi z wykluczeniem m.in. usług handlu o powierzchni sprzedaży powyżej 200 m2.
Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest sposób liczenia powierzchni sprzedaży dla usług handlu. Zgodnie z opisem technicznym planowany budynek usługowy posiada 1,5 kondygnacji nadziemnej: parter i poddasze użytkowe. Na parterze zaprojektowano 7 niezależnych lokali usługowych, a na poddaszu "przestrzeń dostępną dla usług świadczonych bez konieczności wydzielania powierzchni sprzedaży". Budynek zaliczono do kategorii XVII - tj. budynki handlu, gastronomii, usług. Kluczowe, jak wskazał organ odwoławczy, jest zatem ustalenie powierzchni sprzedaży usług handlu. Stosownie do art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez powierzchnię sprzedaży należy rozumieć tę część ogólnodostępnej powierzchni obiektu handlowego stanowiącego całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do sprzedaży detalicznej, w której odbywa się bezpośrednia sprzedaż towarów. W zapisie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "powierzchnia sprzedaży" odnosi się do poszczególnych usług handlu, nie zaś do całego obiektu handlowego.
W odniesieniu do treści odwołania stwierdzono, że przywołane w nim wyroki dotyczą spraw, w których "powierzchnia sprzedaży" odnosi się do całego obiektu handlowego, a nie do poszczególnych usług handlu. Rozróżnić bowiem należy powierzchnię sprzedaży poszczególnych usług handlu od powierzchni sprzedaży całego obiektu handlowego. W przedmiotowej sprawie zapisy planu miejscowego zabraniają na działce inwestycyjnej usług handlu o powierzchni sprzedaży powyżej 200 m2. Skarżący zdaniem Wojewody błędnie uznali, że powierzchnia sprzedaży dotyczy całego budynku i z tego powodu narusza ustalenia planu miejscowego, podczas gdy powierzchni sprzedaży nie można w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym sumować. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że powierzchnia sprzedaży dotyczy całego budynku, skoro plan miejscowy mówi o usługach handlu, a poszczególne lokale usługowe na parterze są wydzielone ścianami i stanowią odrębne części budynku. Ponadto projektowane lokale nie posiadają wspólnej komunikacji wewnętrznej ani zaplecza - są niezależne względem siebie. Powierzchnia użytkowa żadnego z nich (po odjęciu powierzchni pomocniczej, do której zalicza się powierzchnie magazynów, komunikacji, pomieszczeń porządkowych i socjalnych) nie przekracza 200 m2. Natomiast gabinety zaprojektowane na kondygnacji poddasza, stosownie do opisu technicznego, nie służą sprzedaży detalicznej, zatem nie posiadają powierzchni sprzedaży. Wobec tego w ocenie organu odwoławczego planowana inwestycja spełnia wymagania miejscowego planu zagospodarowania terenu w zakresie funkcji.
Odnośnie zarzutu skarżących dotyczącego braku miejsc postojowych wraz z placem manewrowym dla samochodów dostawczych wskazano, że planowane usługi nie wymagają dostaw samochodami ciężarowymi, inwestycja nie wymaga zatem zaprojektowania osobnych stanowisk postojowych dla samochodów dostawczych.
Dostęp do drogi publicznej, tj. działki nr [...] (ul. [...]) zapewniono przez prywatną działkę nr [...] (ul. [...]) stanowiącą współwłasność inwestora. W odwołaniu skarżący podnoszą, że posiadają udziały w tej drodze i nie wyrażają zgody na korzystanie ze wspólnej nieruchomości drogowej. W tym kontekście Wojewoda wyjaśnił, że jeśli istnieje już prywatna droga wewnętrzna mająca charakter powszechnie dostępnej dla wszystkich ulicy, której nadano nazwę, to nie ma podstaw do tego, aby twierdzić, że nowe zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie budynku przy tej ulicy, wymaga ustanowienia odpowiedniej służebności, której celem byłoby utworzenie dostępu do drogi publicznej (w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Kwestią odrębną pozostającą poza sferą publicznoprawnych działań organów administracji, jest uregulowanie kwestii cywilnoprawnych, związanych z korzystaniem z takiej drogi. W sytuacji, w której działka drogowa stanowi drogę wewnętrzną lub jej fragment, która ma charakter powszechnie, publicznie dostępnej dla wszystkich ulicy, to nie ma podstaw wymagania od inwestora legitymowania się zgodą właściciela działki drogowej na korzystanie z niej w związku z realizacją planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Współwłaściciel czy współużytkownik wieczysty w przypadku braku podziału do korzystania z nieruchomości wspólnej, może korzystać z rzeczy wspólnej, co oznacza, że może również korzystać z wjazdu na działkę wspólną i przejazdu przez nią. Zatem inwestor jako współwłaściciel działki drogowej nr 428 nie jest zobowiązany do przedłożenia zgody pozostałych współwłaścicieli na korzystanie z tej działki w celu dojazdu do terenu inwestycji.
Wojewoda wyjaśnił też, że zarówno zjazd z drogi publicznej (dz. nr [...]), jak i sama droga dojazdowa (dz. nr [...]) już istnieją, a przedsięwzięcie inwestycyjne nie obejmuje przebudowy działki nr [...]. Działka ma być użytkowana zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Zgodnie z projektem drogowym, na działce nr [...] zaprojektowano zjazd, drogi manewrowe o szerokości 5 m, miejsca postojowe oraz chodniki o utwardzonej nawierzchni. W tym zakresie planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z prawem, w tym z przepisami technicznymi.
W odniesieniu do zarzutu, że mapa do celów projektowych nie odzwierciedla stanu faktycznego zjazdu z ul. [...] na ul. [...] (dz. nr [...]), stwierdzono, że zjazd ten nie stanowi przedmiotu postępowania. Zakresem opracowania objęty został jedynie zjazd z ul. [...] na działkę inwestycyjną. Przy tym organ wydający pozwolenie na budowę nie posiada uprawnień do dokonania oceny wartości technicznej rozwiązań przyjętych w projekcie architektoniczno-budowlanym, bowiem za to odpowiadają projektanci. Podpis na oświadczeniu projektanta stanowi gwarancję, że projekt budowlany jest wykonany zgodnie z przepisami prawa. Z akt sprawy wynika, że projektowany budynek spełnia również wymagania w zakresie odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną - działka inwestycyjna sąsiaduje z działką budowlaną (nr [...]) od południa, a odległość planowanego budynku od granicy wynosi 5,95 - 5,98 m. W pozostałych przypadkach działka nr [...] sąsiaduje z działkami drogowymi, zatem zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1-9, nie jest wymagane (§ 12 ust. 10 WT).
Z przedłożonego projektu budowlanego jednoznacznie wynika, że strona tytułowa posiada wszystkie wymagane prawem elementy, ponadto w piśmie z dnia 30 marca 2023 r. inwestor wyjaśnił kwestię zmiany projektanta wskazując, że jej podstawą jest ugoda zawarta w dniu 17 czerwca 2021 r. pomiędzy inwestorem a osobą wykonującą prawa autorskie osobiste i majątkowe po zmarłym architekcie, która wyraża zgodę na dokonanie przez architekta wskazanego i zatwierdzonego przez inwestora zmian w utworze, niezbędnych do uzyskania pozwolenia na budowę.
M. D. i M. D. w jednobrzmiących skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 13 września 2023 r., nr WI-I.7840.1.107.2023.GM, zarzucili organowi naruszenie:
art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023r., poz. 775), dalej "k.p.a."
art. 7a k.p.a. poprzez rozstrzyganie wątpliwości interpretacyjnych przepisów prawa budowlanego i zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez uwzględnienia sprzecznych interesów sąsiadów,
art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie przez organ administracji publicznej postępowania z naruszeniem zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania i tym samym przyjęcie, że inwestor jest uprawniony do zrealizowania inwestycji o "powierzchni sprzedaży" znacznie przekraczającej 200m2 i zignorowanie przez organ wszelkich przedkładanych wyjaśnień i dowodów,
art 9 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące informowanie stron przez organ administracji publicznej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, poprzez to że organ I instancji nie dotrzymywał wyznaczonego skarżącym terminu do wniesienia uwag i zastrzeżeń i których nie mógł rozpoznawać, a organ II instancji to zaakceptował,
art. 10 §1 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącym przez organ I instancji czynnego udziału w każdym stadium postępowania i nieuprawnione pominięcie prawa skarżących co do wypowiedzenia się w zakresie materiału dowodowego przed zamknięciem postępowania i wydaniem decyzji, przez co zmuszeni byli do przedstawienia twierdzeń, wniosków, dowodów i żądań dopiero na etapie postępowania odwoławczego,
art. 11 k.p.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie sprawy oraz lakoniczne uzasadnienie decyzji wskazujące na dowolność w podejmowaniu decyzji i pominięcie wszelkich interesów innych stron postępowania i danie prymatu interesom inwestora i całkowite pominięcie wszelkich argumentów wskazywanych wielokrotnie w przedkładanych pismach do organu, wykroczenie poza przepisy prawa własności nieruchomości, którego ingerencja jest niedopuszczalna, albowiem prawo własności każdego ze współwłaścicieli nieruchomości działki drogowej nie może być mniej ważne od indywidualnego interesu inwestora,
art. 12 k.p.a. poprzez niedążenie organu do wyjaśnienia prawdy, w tym rozbieżności pomiędzy dokumentacją zgromadzoną w sprawie i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przy uwzględnieniu dowodów przedkładanych przez strony postępowania, co prowadzi do nieuprawnionego zróżnicowania praw i obowiązków każdej ze stron i ich niejednakowe traktowanie,
art. 77 §1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego, poprzez poczynienie dowolnych ustaleń faktycznych sprzecznych z treścią dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a w szczególności pominięcie badania rozbieżności pomiędzy miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a dokumentacją złożoną przez skarżących i brakiem aktywności organu w zakresie usunięcia rozbieżności w zebranym materiale dowodowym i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,
art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie niewłaściwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci przedłożonych przez skarżących dokumentów lub pominięcie rozpoznania przedkładanych dowodów, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego stanowiącego podstawę orzeczenia poprzez niewłaściwą ocenę przedłożonych w sprawie dowodów i przyjęcie, iż z planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że inwestor może wybudować na działce nr [...] obiekt z usługami handlu o "powierzchni sprzedaży" znacznie przekraczającej 200m2 poprzez przyjęcie, że "powierzchnia sprzedaży" "nie powinna być w żadnym wypadku sumowana, by zweryfikować przekroczenie badanego wskaźnika z MPZP", poprzez przyjęcie przez organ do rozpoznania, że każdy z lokali usługowych stanowi odrębną część budynku i nie przekracza 200m2, podczas gdy ustalenia planu odnoszą się do usług handlu na terenach nim objętych, a nie do odrębnych części budynku, a także poprzez pominięcie rozpoznania pojęcia "całość techniczno-użytkowa", a więc całkowite zignorowanie art. 2 pkt. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,
art. 81a § 1 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść skarżących w sytuacji, w której przepisy prawa budowlanego oraz miejscowy plan interpretowane są w sposób bardzo liberalny dla Inwestora, co tym samym powoduje nałożenie obowiązków na pozostałych współwłaścicieli nieruchomości w zakresie akceptacji zjazdów poprzez drogę wewnętrzną pojazdów zaopatrzenia dostosowanych konstrukcyjnie do przewozu ładunków, częstotliwości ruchu oraz zagrożeń w bezpieczeństwie ruchu na drodze innych pojazdów, a także pieszych, jak również konieczność współfinansowania wszelkich remontów drogi proporcjonalnie do udziałów, zgodnie z prawem własności,
art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich argumentów podnoszonych przez skarżących, jak też niewskazanie wyczerpujących przesłanek, jakimi organ kierował się przy wydawaniu decyzji i uznaniu, że każda z poszczególnych części budynku (poszczególne lokale w budynku) wydzielona z ogólnej powierzchni ściankami z płyty G-K tzw. "przepierzeniami" stanowi odrębną całość techniczno-użytkową, choć "przepierzenia" te nie są obiektami budowlanymi oraz poprzez niewskazanie faktów i dowodów, na których organ oparł decyzję oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności, a pozostałych dowodów nie dopuścił.
art. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez brak zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami, w szczególności przepisami prawa cywilnego dotyczącymi ochrony własności, a także postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy Prawo budowlane poprzez nieodpowiednie usytuowanie obiektu budowlanego, które narusza uzasadnione interesy osób trzecich - właścicieli sąsiednich nieruchomości, zapewnienie dostępu do drogi publicznej z naruszeniem prawa poszanowania interesów pozostałych współwłaścicieli nieruchomości stanowiącej drogę wewnętrzną, których prawa stanowią większość w stosunku do udziału Inwestora w działce drogowej,
art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa i nieuwzględnienie interesów pozostałych współwłaścicieli sąsiednich nieruchomości, niewzięcie przez organ pod uwagę, że planowana budowa zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, zwłaszcza pieszych, wkracza w prawa właścicielskie innych właścicieli, których prawa stanowią większość, a tym samym nakładają na nich obowiązki kosztem jednostronnego uprawnienia Inwestora, naruszając zasadę proporcjonalności interesów każdej ze stron i pobieżną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a tym samym nierozważenie wszelkich okoliczności sprawy, co skutkowało wydaniem decyzji o przedmiotowej treści,
art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja jest zgodna z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kiedy to w rzeczywistości jest ona sprzeczna, bowiem organ w nieuprawniony sposób nie dokonał zsumowania "powierzchni sprzedaży" poszczególnych lokali planowanego obiektu, choć lokale te stanowią całość techniczno-użytkową (jedna bryła) i tym samym "powierzchnia sprzedaży" z tych lokali powinna być zsumowana oraz poprzez błędne założenie, że "powierzchnia sprzedaży" może być odnoszona do "poszczególnych usług handlu" w sytuacji, gdy to organ w nieuprawniony sposób do ustaleń planu dopisał przymiotnik "poszczególnych", jak również niewskazanie "powierzchni sprzedaży" w sposób umożliwiający jednoznaczne odczytanie powierzchni sprzedaży w spornym obiekcie oraz umożliwiający zbadanie spełnienia wymagań art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane,
art 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz § 11 ust. 2 pkt 1 i § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez dopuszczenie projektu, który nie zawiera w sposób precyzyjny funkcji projektowanych pomieszczeń, rodzajów usług w tych pomieszczeniach, prawidłowego określenia rodzaju inwestycji oraz poprzez dopuszczenie przez organy alternatywnych sposobów określania "powierzchni sprzedaży" w oparciu o dwa sposoby w projekcie oraz poprzez zatwierdzenie projektu, udzielenie pozwolenia na budowę i utrzymanie przez Wojewodę Pomorskiego w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę budynku o "powierzchni sprzedaży" powyżej 200m2, wbrew ustaleniom planu miejscowego oraz wbrew wymogom wskazanego rozporządzenia, gdyż dopuszczono niekompletny projekt uniemożliwiający jednoznaczne odczytanie tego projektu, choć przepisy mówią, że m.in. część rysunkowa powinna być zaopatrzona w niezbędne oznaczenia graficzne i wyjaśnienia opisowe "umożliwiające jednoznaczne odczytanie" projektu, a użyte w projekcie pojęcie "powierzchnia sprzedaży", przy niezmiennej części rysunkowej, w oparciu o dwa różne sposoby, daje dwie różne wielkości, co sprawia, że projekt powyższego wymogu nie spełnia,
§ 45 ust. 3 pkt 3 ppkt b uchwały nr LX/819/2018, poprzez jego błędną wykładnię skutkującą bezpodstawnym przyjęciem, że ze wskazanego przepisu można wyinterpretować, że lokale usługowe na parterze budynku mogą być traktowane jak odrębne obiekty handlowe i dlatego "powierzchni sprzedaży" nie należy sumować, w sytuacji gdy powołany przepis odnosi się wyłącznie do terenu, czyli terenu działki z wykluczeniem na tym terenie (działce) usług handlu o "powierzchni sprzedaży" powyżej 200m2 i jego właściwa interpretacja nie daje podstaw do tego, aby nie sumować "powierzchni sprzedaży" z tzw. "odrębnych części budynku", gdyż lokale te tworzą całość techniczno-użytkową oraz poprzez dopuszczenie przez organ, iż plan zakłada, że "powierzchnia sprzedaży" odnosi się do "poszczególnych usług handlu", nie zaś całego obiektu handlowego, co jednak nie wynika z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
art. 2 pkt 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie jego wykładni, co skutkowało nieodniesieniem się do wszystkich sformułowanych w odwołaniu twierdzeń i zarzutów, przez co uzasadnienie decyzji jest zbyt lakoniczne i nie odpowiada określonym przepisami prawa wymogom.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o:
a) o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Pomorskiego oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty Puckiego,
b) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o wznowienie postępowania administracyjnego,
c) na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 ww. ustawy o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia 13 września 2023 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty Puckiego z dnia 9 maja 2023 r. udzielającą M. R. pozwolenia na budowę budynku usługowego wraz z parkingiem 29-stanowiskowym na terenie działki nr [...] w T., gmina [...].
Materialnoprawną podstawę kontrolowanych w sprawie decyzji stanowił art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r. poz. 682). Zgodnie z ust. 1 pkt 1 lit. a tego artykułu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.
Art. 35 ust. 3 i 5 tej ustawy stanowi z kolei, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z kolei w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Właściwy organ w pierwszej kolejności bada zatem zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jeśli na terenie objętym inwestycją taki plan nie obowiązuje, to z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zgodnie z opisem technicznym planowany jest budynek usługowy posiadający 1,5 kondygnacji nadziemnych: parter i poddasze użytkowe. Na parterze zaprojektowano 7 lokali (jak wskazano - typu drogeria, apteka, bank, sklep spożywczy, fryzjer, sklep z pieczywem, kwiaciarnia), zaś na poddaszu zaprojektowano "przestrzeń dostępną dla usług świadczonych bez konieczności wydzielania powierzchni sprzedaży". Owe lokale usługowe posiadają własne wejście dostępne od strony dziedzińca (parkingu) oraz wydzielone zaplecze. Budynek zaliczono do kategorii XVII - tj. budynki handlu, gastronomii, usług, jak: sklepy, centra handlowe, domy towarowe, hale targowe, restauracje, bary, kasyna, dyskoteki, warsztaty rzemieślnicze, stacje obsługi pojazdów, myjnie samochodowe, garaże powyżej dwóch stanowisk, budynki dworcowe.
Działka inwestycyjna położona jest na obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą nr LX/819/2018. Obszar inwestycji leży w strefie oznaczonej symbolem 54 MN/U, stanowiącej teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy usługowej, bez ustalenia proporcji między funkcjami. Ustalenia szczegółowe dla tego terenu zawarte zostały w § 45 uchwały, w karcie terenu nr 27. Na terenie inwestycyjnym dopuszczono usługi turystyki (pkt 2) oraz pozostałe usługi z wykluczeniem m.in. "usług handlu o powierzchni sprzedaży powyżej 200 m2".
Interpretacja powyższego zapisu jest zasadniczym przedmiotem sporu. Obie strony odwołują się przy tym – słusznie – do art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.), który stanowi, że poprzez powierzchnię sprzedaży należy rozumieć tę część ogólnodostępnej powierzchni obiektu handlowego stanowiącego całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do sprzedaży detalicznej, w której odbywa się bezpośrednia sprzedaż towarów (bez wliczania do niej powierzchni usług i gastronomii oraz powierzchni pomocniczej, do której zalicza się powierzchnie magazynów, biur, komunikacji, ekspozycji wystawowej itp.), wywodząc jednak z tego przepisu odmienne wnioski. Zdaniem organów, analizowany zapis uchwały wykluczający na przedmiotowym terenie usługi handlu o powierzchni sprzedaży powyżej 200 m2 odnosi się do poszczególnych usług handlu, nie zaś całego obiektu handlowego. W rezultacie, zdaniem organu, spełnienie warunku powierzchniowego odnosić należy nie do całego obiektu budowlanego ale do poszczególnych lokali w nim się znajdujących. To prowadzi do wniosku, że zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, albowiem w żadnym z projektowanych lokali usługowych powierzchnia użytkowa (po odjęciu powierzchni pomocniczej) nie przekracza 200 m2.
Zdaniem skarżących z kolei należy sumować powierzchnie sprzedaży poszczególnych lokali znajdujących się w budynku. To stanowisko z kolei prowadzi do wniosku, że planowana inwestycja nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
W sporze tym rację należy przyznać stronie skarżącej.
Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 2 pkt 19 u.p.z.p., poprzez powierzchnię sprzedaży należy rozumieć tę część ogólnodostępnej powierzchni obiektu handlowego stanowiącego całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do sprzedaży detalicznej, w której odbywa się bezpośrednia sprzedaż towarów (bez wliczania do niej powierzchni usług i gastronomii oraz powierzchni pomocniczej, do której zalicza się powierzchnie magazynów, biur, komunikacji, ekspozycji wystawowej itp.).
Z tego przepisu, regulującego sposób interpretacji powierzchni zabudowy na potrzeby sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy także wyprowadzić definicję obiektu handlowego. Definicja ta zawiera pojęcie "obiekt handlowy stanowiący całość techniczno-użytkową", które ma w tej sprawie kluczowe znaczenie dla oceny zgodności przedmiotowego przedsięwzięcia z treścią planu miejscowego. Pojęcie to było już przedmiotem rozważań w orzecznictwie sądowym (por. np. wyrok NSA z 10 października 2017 r. sygn. akt II OSK 2398/16; wyrok NSA z 9 stycznia 2018 r. sygn. akt II FSK 107/16,; wyrok NSA z 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 619/15). Przyjmuje się, że pojęcie "całość techniczno-użytkowa" było definiowane na gruncie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 443), która weszła w życie z dniem 28 czerwca 2015 r. W ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym brak jest bezpośredniego odesłania do Prawa budowalnego w zakresie omawianego pojęcia, tym niemniej w związku z powiązaniem obu ustaw w ramach procesu inwestycyjnego dopuszczalnym jest odwołanie się do dorobku orzecznictwa dotyczącego "całości techniczno-użytkowej", wypracowanego na gruncie Prawa budowlanego.
W związku z tym użyte przez ustawodawcę w tym przepisie sformułowanie "obiekt handlowy stanowiący całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do sprzedaży detalicznej" należy rozumieć w procesie budowlanym jako obiekt budowlany, czyli budynek lub budowlę wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (ma służyć sprzedaży detalicznej) wzniesione z użyciem wyrobów budowlanych (art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane).
Nie można zatem zgodzić się z organem II instancji, że przepis art. 2 pkt 19 u.p.z.p. daje podstaw do przyjmowania, że w przypadku planowanego budynku powierzchnia sprzedaży ma być odnoszona odrębnie do powierzchni poszczególnych lokali handlowych, a nie do ich sumy, z tego tylko powodu, że posiadają one odrębne wejścia i zaplecza. Stanowią one bowiem nadal część budynku. W przypadku budowy obiektu budowlanego stanowiącego budynek o funkcji handlowej, powierzchnia sprzedaży oznacza tę część tego budynku – a nie poszczególnych lokali w tym budynku - która zgodnie z definicją jest ogólnodostępna i gdzie bezpośrednio odbywa się sprzedaż, nie ma znaczenia natomiast, na ile stoisk czy sklepów zostanie ona podzielona. Odmienna praktyka prowadziłaby do obchodzenia przepisów reglamentujących możliwość ustalenia warunków zabudowy ze względu na wielkość planowanej powierzchni sprzedaży. Obiekt o powierzchni sprzedaży przekraczającej 2000 mkw można bowiem lokalizować wyłącznie na podstawie regulacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Stanowisko Wojewody sprowadza się do uznania, że przedmiotem inwestycji nie jest budynek, a jedynie zespół lokali, co oczywiście nie znajduje racjonalnego uzasadnienia. Rację ma zatem strona skarżąca, że pod względem architektonicznym przedmiotem inwestycji jest jeden obiekt (jako cała bryła), w którym powierzchnia sprzedaży poszczególnych lokali podlega sumowaniu.
Błędne jest zatem stanowisko organów, że skoro powierzchnia sprzedaży poszczególnych lokali nie przekracza 200 mkw, to warunek zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest spełniony.
Przechodząc dalej, zgodzić należy się z organem, że w związku z faktem, że inwestor na etapie projektu nie precyzuje jaka usługa będzie w danym lokalu świadczona – podaje, że będzie to "np. fryzjer" "np. punkt rozliczeniowy", "np. sprzedaż pieczywa", do powierzchni sprzedaży konkretnych lokali należy wliczyć całą powierzchnię użytkową lokalu.
Należy przy tym zauważyć, że w projekcie budowlanym lokale niekonsekwentnie określane są jako handlowe lub usługowe, co jest mylące. Przykładowo, na rysunku na str. 88 lokale nazwane są lokalami usługowymi, a na str. 50 w części tekstowej wskazuje się, że większość z nich ma charakter handlowy. Również sama nazwa inwestycji – budynek usługowy – nie odpowiada w istocie jego charakterowi, nie wskazuje na jego funkcję handlową. Tymczasem został on zaliczony do kategorii XVII - tj. budynki handlu, gastronomii, usług, jak: sklepy, centra handlowe, domy towarowe (...). Powierzchnia przeznaczona do sprzedaży detalicznej w takim budynku, niezależnie od asortymentu sprzedawanych towarów, jest powierzchnią sprzedaży, która powinna być w projekcie przedstawiona.
Pierwotnie w projekcie inwestor przedstawił powierzchnię sprzedaży poszczególnych lokali w sposób w istocie dowolny. Na rysunku stanowiącym część projektu architektoniczno-budowlanego na str. 88 (rzut parteru), przedstawiono powierzchnie sprzedaży poszczególnych lokali zieloną linią, która według wyjaśnień inwestora stanowi powierzchnię lokalu pomniejszoną o część ekspozycyjną. Na stronie 50 projektu przedstawiono w formie tabeli powierzchnie sprzedaży dla poszczególnych lokali, według powyższego założenia. Przykładowo jedynie Sąd wskazuje, że dla lokali 0/2, 0/6 mających przeznaczenie handlowe, o powierzchni użytkowej wynoszącej ok. 62 mkw, przyjęto, że powierzchnia sprzedaży będzie wynosić 20 mkw. Dla lokalu 0/12, o przeznaczeniu handlowym i powierzchni użytkowej 164,57 mkw, wyznaczona w projekcie zieloną linią powierzchnia sprzedaży wyniosła 80 mkw. Liczona w ten sposób zsumowana powierzchnia sprzedaży wszystkich lokali wyniosła 200 mkw (str. 55 projektu). Wskazuje to w ocenie Sądu, że na etapie projektowania inwestycji projektant miał na względzie, że zapewnienie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego co do powierzchni sprzedaży wymaga, aby zsumowana powierzchnia sprzedaży wszystkich lokali nie przekraczała 200 mkw. Temu celowi miało służyć określenie tej powierzchni zieloną linią na rysunku na str. 88 projektu, po odjęciu od powierzchni użytkowej lokalu dowolnie określonej przez projektanta powierzchni ekspozycyjnej lokalu, w przypadku lokali 0/2, 0/6 stanowiącej 2/3 ich powierzchni użytkowej.
Prawidłowo organ dostrzegł wadliwość projektu w tym zakresie i postanowieniem z dnia 4 listopada 2022 r. wezwał inwestora do prawidłowego wskazania powierzchni sprzedaży uwzględniającej całą powierzchnię pomieszczeń w związku z § 45 ust. 3 pkt 3 ppkt b uchwały nr LX/819/2018. Słusznie zarzucają skarżący, że nie można uznać, iż inwestor prawidłowo wykonał ten obowiązek. Wykonanie tego obowiązku sprowadzało się do dopisania na rysunku A-1 (str. 88) długopisem przy powierzchni użytkowej poszczególnych lokali skrótu "PS", oznaczającego, zgodnie z legendą, powierzchnię sprzedaży "wg decyzji WI-I.7890.3.144.222.GM" – czyli powierzchnię sprzedaży odpowiadającą powierzchni użytkowej lokalu. Jednocześnie na rysunku pozostała pierwotnie zaznaczona zieloną linią powierzchnia sprzedaży. Przykładowo, dla lokalu 0/26 oznacza to, że powierzchnia sprzedaży według pierwotnej metody wynosi 20 mkw, a według metody drugiej, wskazanej przez organ w wezwaniu – 41,37 mkw. Jednocześnie nie skorygowano części opisowej projektu - w tabeli na str. 50 projektu, przedstawiającej powierzchnię sprzedaży poszczególnych lokali, uwzględniono powierzchnię liczoną jedynie według pierwszej metody, w wyniku czego łączna powierzchnia sprzedaży dla wszystkich lokali wyniosła 200 mkw.
Powyższe wprowadza niedopuszczalne rozbieżności pomiędzy częścią rysunkową i opisową projektu. Projekt budowlany, w części opisowej i rysunkach, jest podstawą oceny jego zgodności z przepisami Prawa budowlanego i warunków technicznych oraz postanowieniami planu miejscowego i musi być wewnętrznie spójny.
Nie ulega też wątpliwości, że zsumowana powierzchnia sprzedaży dla przedmiotowej inwestycji określona prawidłowo, czyli jako powierzchnia użytkowa poszczególnych lokali, jest większa niż 200 mkw, co oznacza naruszenie § 45 ust. 3 pkt 3 ppkt b uchwały nr LX/819/2018. Brak zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w powyższym zakresie oznacza, że organ nie mógł dokonać zatwierdzenia projektu zagospodarowania nieruchomości i projektu architektoniczno-budowlanego i wydać pozwolenia na budowę. Powyższe stwierdzenie jest wystarczającą podstawą do wyeliminowania obu wydanych w sprawie decyzji z obrotu prawnego i czyni też zbędnym odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi.
Zasadne wobec tego stało się uchylenie kontrolowanej decyzji Wojewody a także decyzji organu I instancji, jako wydanych z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 45 ust. 3 pkt 3 ppkt b uchwały nr LX/819/2018, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią powyższą ocenę prawną.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na postawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz każdego ze skarżących kwotę po 500 zł tytułem zwrotu uiszczonego przez nich wpisu sądowego od skargi.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).