II SA/Gd 1000/03

II SA/Gd 1000/03 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-09-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-07-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Jolanta Górska
Katarzyna Krzysztofowicz
Krzysztof Ziółkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Sygn. powiązane
II OSK 606/06 - Postanowienie NSA z 2006-08-25
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Marta Went po rozpoznaniu w dniu 8 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. Ż. na uchwałę Rady Miasta z dnia 28 maja 2003 r., nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.
Uzasadnienie
Uchwałą nr [...] z dnia 28 maja 2003 r. Rada Miasta pismo S. Ż. z dnia 10 kwietnia 2003 r., odnoszące się do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dzielnicy [...], rejon ulic [...] i [...], wyłożonego do publicznego wglądu w dniach od 28 lutego 2003 r. do 28 marca 2003 r., zakwalifikowała jako zarzut i po jego rozpatrzeniu – w części go odrzuciła. W uzasadnieniu, stanowiącym integralną część niniejszej uchwały, organ wskazał na treść zarzutu S. Ż. z dnia 10 kwietnia 2003 r. S. Ż. sformułował następujące uwagi dotyczące zapisu projektu planu:
1) ad 04 ZP - Zieleń parkowa
- tereny ,,zieleni parkowej" zgodnie z przyjętym nazewnictwem przez ustawodawcę, zdaniem wnoszącego zarzuty, nie można zabudowywać obiektami kubaturowymi np. halą sportową,
- projekt planu zakłada w karcie terenu istnienie obiektów małej architektury oraz wymienia obiekty, które w żaden sposób nie można zakwalifikować do obiektów małej architektury;
2) ad 03 PS - Strefa produkcyjno-usługowo-składowa
- teren objęty tym symbolem (PS) zawiera w opisie wiele nieprecyzyjnych sformułowań; zdaniem skarżącego jednoznaczna definicja, że "uciążliwość winna zawierać się w granicach własnej nieruchomości" w całości zastępuje użyte w projekcie zwroty,
- strefa ta nie uwzględnia znajdującego się tam budynku jednorodzinnego, w ocenie wnoszącego zarzuty, powinna być podzielona na strefę PS i strefę MN. Istniejący zapis ogranicza prawa skarżącego do swobodnego korzystania z budynku mieszkalnego. Budynek mieszkalny nie jest bowiem obiektem związanym z prowadzoną działalnością komercyjną i nie można zakwalifikować go jako jedną całość z warsztatem blacharsko-lakierniczym,
- istniejący budynek posiada 3 kondygnacje, podczas gdy projekt planu przewiduje 2 kondygnacje,
- błędem jest zaprojektowanie linii zabudowy przez środek budynku mieszkalnego oraz zabudowę warsztatu. Park Krajobrazowy powstał po wybudowaniu obiektów skarżącego, zatem projektowane linie zabudowy winny zachować istniejącą zabudowę, projektowane linie zabudowy od ulicy [...] i granicy PK "wymuszają w przyszłości brak zgody na wszelką modernizację, remonty do rozbiórki włącznie".
- nieprzekraczalne linie zabudowy: 10,0 m od linii rozgraniczających ulicy [...] i 12,0 m od granicy z PK powinny wynosić odpowiednio 4,0 m do granicy istniejącego budynku mieszkalnego, ponadto nieprzekraczalna linia zabudowy winna być określona na granicy nieruchomości z nieruchomością J. G.;
3) ad 05 KD - Ulica dojazdowa
- zdaniem skarżącego, projektowane rozwiązanie komunikacyjne jest nie do przyjęcia, gdyż uniemożliwia korzystanie z projektowanej ulicy dojazdowej 05 KD przez składającego zarzut. Korzystanie z tej drogi przez skarżącego jest uzasadnione dużym natężeniem ruchu na ulicy [...] i brakiem poboczy,
- składający zarzut posiada przy granicy z terenem 04 ZP wszelkie media i już w przeszłości dochodziło do konfliktów z właścicielem tej nieruchomości w przypadku konieczności usunięcia awarii sieci, zasadnym zatem byłoby przedłużenie projektowanej drogi do granicy obszaru leśnego.
Jak wyjaśnił organ, zastrzeżenia i uwagi S. Ż. zawarte w punktach 1 i 3 zostały odrzucone w całości, natomiast zawarte w punkcie 2 odrzucono w części z następujących względów:
Ad 1) Projekt planu w karcie terenu 04 ZP szczegółowo określa warunki zabudowy w tym zakaz zabudowy, a więc nie dopuszcza realizacji budynków typu hala sportowa. Dopuszcza natomiast realizację obiektów małej architektury dla obsługi rekreacji (przykładowo wymieniono: miejsca wypoczynku, zadaszenia jako schronienia przed deszczem) oraz dopuszcza inwestycje typu place zabaw, ścieżki zdrowia, małe boiska do gier i zabaw itp.
Ad 2) Zastrzeżenia dotyczące występowania wielu błędów i sprzeczności w opisie terenu 03 PS nie znajdują uzasadnienia. Użyte w opisie określenia są czytelne, w sposób opisowy charakteryzują dopuszczalne formy działalności na terenie 03 PS.
Proponowane sformułowanie, że "uciążliwość winna zawierać się w granicach własnej nieruchomości" jest niewystarczające, gdyż nie precyzuje poziomu odniesienia, ani sposobu oceny uciążliwości. W tekście planu, w karcie terenu nr 03 PS uściślono ten warunek, wykluczając działalność, której uciążliwość na granicy działki mogłaby powodować przekroczenie standardów jakości środowiska wymaganych dla zabudowy mieszkaniowej.
Projekt planu, w strefie 03 PS adaptuje funkcje istniejące: warsztat wraz z domem jednorodzinnym właściciela warsztatu. Znajdujący się na tym terenie budynek jednorodzinny traktuje się jako integralnie związany z prowadzoną działalnością, ponieważ stanowi miejsce zamieszkania właściciela warsztatu. Zapisy projektu planu nie ograniczają więc możliwości wykorzystywania nieruchomości w sposób dotychczasowy. Wyznaczenie na terenie działki dwóch stref: zabudowy jednorodzinnej i warsztatowej nie jest zapisem właściwym, gdyż umożliwiłoby fizyczny podział nieruchomości na dwie części. Ewentualny podział nieruchomości byłby nieprawidłowy ze względu na zbyt małą powierzchnię działki, istniejące ograniczenia dla zabudowy (bliskość lasu i ulicy zbiorczej) oraz potrzeby terenowe prowadzonej działalności usługowej i prowadziłby do zaburzenia ładu przestrzennego poprzez wprowadzenie samodzielnej funkcji produkcyjno-usługowej (bez funkcji mieszkaniowej) w obszar zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.
Jak wskazał organ, zarzut dotyczący dopuszczenia na terenie 03 PS w projekcie planu zabudowy o wysokości do dwóch kondygnacji nadziemnych i nie respektowania w projekcie planu ilości kondygnacji budynku istniejącego, jest uzasadniony. W rozumieniu przepisów dotyczących budynków (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690) istniejący budynek mieszkalny położony na terenie strefy 03 PS posiada trzy kondygnacje nadziemne (dwie oraz poddasze użytkowe). W związku z powyższym, tę część zarzutu organ uwzględnił, wprowadzając następujące zmiany do projektu planu:
- w karcie terenu nr 03, pkt 4) ppkt b) określenie "do dwóch kondygnacji nadziemnych" zastępuje się "do dwóch kondygnacji nadziemnych z poddaszem użytkowym".
Jak dalej wyjaśnił organ, działka S. Ż. znajduje się w sąsiedztwie terenu leśnego Parku Krajobrazowego - od strony zachodniej graniczy bezpośrednio z terenem leśnym, od strony południowej oddzielona jest od terenu leśnego ulicą [...]. Zgodnie z rozporządzeniem Wojewody Gdańskiego Nr 5/94 z dnia 8 listopada 1994 r., zmienionym rozporządzeniem Nr 11/98 z dnia 3 września 1998 r. w sprawie wyznaczania obszarów chronionego krajobrazu, określenia granic parków krajobrazowych i wyznaczania wokół nich otulin oraz wprowadzenia w nich zakazów i ograniczeń, zabrania się lokalizowania nowych budynków i budowli w odległości mniejszej niż 30,0 m od granicy lasu Parku Krajobrazowego. Biorąc pod uwagę ograniczenia powierzchni działki S. Ż. oraz fakt, że budynek mieszkalny powstał przed ustanowieniem Parku Krajobrazowego, uzgodniono z Konserwatorem Przyrody i Zarządem Parku Krajobrazowego zmniejszenie dopuszczalnej odległości zabudowy od granicy lasu do wielkości wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury dotyczącego warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odległość wynikająca z tych przepisów wynosi 12,0 m – stąd nieprzekraczalna linia zabudowy w projekcie planu w odległości 12,0 m od zachodniej granicy nieruchomości S. Ż.
Jak podał organ, składający zarzut, podniósł, iż tak ustalona linia zabudowy uniemożliwia utrzymanie oraz modernizację lub remont istniejącego domu. W związku z tym, że odległość ta wynika z wymagań przeciwpożarowych, zawartych w w/w przepisach szczególnych, a nie wynika z uwarunkowań planistycznych, a także biorąc pod uwagę możliwość uzyskania odstępstw od wyżej wymienionych przepisów uznaje się, że zgłoszone zastrzeżenia w tej mierze są uzasadnione. Tę część zarzutu organ zatem również uwzględnił, wprowadzając następującą zmianę do projektu planu:
- zmiana polega na usunięciu kwestionowanej nieprzekraczalnej linii zabudowy z rysunku i tekstu projektu planu.
W dalszej części uzasadnienia powyższej uchwały organ wskazał, iż ulica [...] jest ulicą zbiorczą - klasy ,,Z", natomiast jej obecne parametry nie odpowiadają wymaganiom dla ulic tej klasy. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43 poz.430) szerokość ulicy w liniach rozgraniczających klasy ,,Z" nie powinna być mniejsza niż 20,0 m. W uzasadnionych wypadkach dopuszcza się przyjęcie mniejszych szerokości ulicy pod warunkiem zapewnienia możliwości umieszczenia elementów drogi i urządzeń z nią związanych. Szerokość istniejącej ulicy [...] w liniach rozgraniczających wynosi 10,0 m szerokość jezdni 5,7 m, ulica nie posiada chodnika ani pobocza. Poszerzenie ulicy [...] w kierunku lasu Parku Krajobrazowego ograniczone jest wymaganiami ochrony parku. Zgodnie z art. 35 ust. l ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz.838 z późno zm.) w planach zagospodarowania przestrzennego należy rezerwować pod przyszłą modernizację dróg pas terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem. Biorąc pod uwagę konieczność ograniczenia uciążliwości ulicy dla sąsiedniej zabudowy, warunki widoczności na wyjeździe z posesji na ulicę oraz potrzebę zachowania możliwości rozbudowy przekroju ulicy w przyszłości, przyjęto w projekcie planu nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 10,0 m od linii rozgraniczającej ulicy [...].
Zdaniem organu, zastrzeżenie odnoszące się do określenia w projekcie planu nieprzekraczalnej linii zabudowy na granicy nieruchomości z nieruchomością stanowiącą własność J. G. jest niezasadne. Odległość zabudowy od wschodniej granicy działki nie została ustalona w projekcie planu, a to oznacza, że należy zachować wymagania zawarte w przepisach szczególnych (rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie).
Ad 3) Ulica dojazdowa 05 KD zaprojektowana została głównie dla obsługi nowych działek zabudowy mieszkaniowej na terenie 02 MNI oraz dla zapewnienia dostępu do skanalizowanego odcinka [...] przebiegającego przez teren opracowania planu. Dodatkowo, ze względu na brak chodnika wzdłuż ul. [...], projektowana ulica umożliwi bezpieczny dostęp pieszych, zwłaszcza dzieci, do ulicy [...] i dalej do usług osiedlowych.
Dojście piesze do ulicy 05 KD i terenów położonych przy ul. [...] od strony posesji składającego zarzut, konieczne z powodu "trudności z poruszaniem się pieszych po ul. [...]", dopuszcza się w projekcie planu przez tereny zieleni parkowej 04 ZP. Przebieg przyłączy do działki składającego zarzut, które biegną po terenie nieruchomości sąsiada jest przewidziany w pasie ulicy dojazdowej 05 KD oraz terenie zieleni parkowej 04 ZP. Ze względu na komercyjną działalność prowadzoną na terenie, działki uzasadniony jest dojazd do niej od strony ulicy [...], a nie z projektowanej ulicy dojazdowej 05 KD – o charakterze kameralnej uliczki mieszkaniowej.
Jak wyjaśnił organ, ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonuje się w ramach procedury unormowanej w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym. Jednym z założeń tejże procedury, dającym się odczytać z przepisu art. 1 ust. 1 tej ustawy, jest rozwiązywanie konfliktów pomiędzy interesami obywateli, wspólnot samorządowych oraz państwa w sprawach związanych z zagospodarowaniem przestrzennym i prowadzeniem polityki inwestycyjnej w gminach. Ustawa z 7 lipca 1994 r. nakazuje uwzględnienie prawa własności w zagospodarowaniu przestrzennym (art. 1 ust. 2 pkt 5). Prawo własności nie jest jednak jedynym czynnikiem, który winna mieć na względzie gmina realizując zadanie własne, jakim jest ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 1).
Z treści art. 1 ust. 2 ustawy wynika nakaz uwzględnienia w zagospodarowaniu przestrzennym również innych okoliczności: wymagań ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, walorów architektonicznych i krajobrazowych, wymagań ochrony środowiska i dziedzictwa kulturowego, a także walorów ekonomicznych przestrzeni. Rozważając te okoliczności gmina musi mieć na względzie z jednej strony niewątpliwie wymagający ochrony interes jednostkowy tj. poszczególnych obywateli i jednostek organizacyjnych, ale z drugiej strony nie może tracić z pola widzenia interesu ogółu społeczności lokalnej i organizmu, jakim jest miasto, stojąc także przed koniecznością uwzględnienia uwarunkowań i ograniczeń wynikających z wymogu ochrony walorów środowiska przyrodniczego. Ustalenia planu stanowią ograniczenie w sposobie korzystania z prawa własności, lecz jest to ingerencja uprawniona na podstawie ustawowych przepisów, a w szczególności przepisu art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ przy tym podkreślił, iż obowiązany był uwzględnić zarówno interes ogółu mieszkańców oraz interes właściciela nieruchomości, składającego zarzut.
W skardze na powyższą uchwałę, S. Ż. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu skarżący podał, że błędne są założenia Rady Miasta w przedmiocie projektu planu w strefie 03 PS, adaptujące funkcje istniejące warsztatu wraz z domem jednorodzinnym. Nie uwzględniono wniosku skarżącego o rozgraniczenie w/w strefy na strefę produkcyjno–usługowo-składową PS i strefę mieszkaniową MN, naruszając w ten sposób jego prawa poprzez uznanie, że budynek jednorodzinny znajdujący się na tym terenie jest integralnie związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zdaniem skarżącego chybiony jest argument, że podzielenie jego działki i ewentualne wydzielenie działki pod budownictwo jednorodzinne w miejscu istniejącego warsztatu naruszyłoby postanowienia planu, wpłynęło na zmniejszenie odległości zabudowy od lasu i prowadziło do zaburzenia ładu przestrzennego przez wprowadzenie samodzielnej funkcji produkcyjno-usługowej w obszar zabudowy jednorodzinnej. Powyższe stanowisko organu byłoby słuszne, zdaniem skarżącego, gdyby plan przestrzenny przewidywał w miejscu proponowanej strefy 03 PS strefę 03 MN, a nie strefę o charakterze produkcyjno-usługowo-składowym. Powyższa sprzeczność uwidacznia się także w przyjęciu w projekcie planu nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 10 m od linii rozgraniczającej ulicę [...]. Nadto, zdaniem skarżącego błędne są twierdzenia organu, iż ulica dojazdowa 05 KD zaprojektowana została głównie dla obsługi nowych działek zabudowy mieszkaniowej na terenie 02 MN1. Z projektu planu bowiem jednoznacznie wynika, że droga 05 KD zabezpiecza swobodny dostęp wszystkim – obecnym i przyszłym właścicielom – z wyłączeniem skarżącego ze względu fakt prowadzenia przez niego komercyjnej działalności, co z kolei uzasadnia dojazd do jego nieruchomości od strony ulicy [...] (pozbawionej poboczy na całej długości). Zdaniem skarżącego, odmowa przedłużenia drogi 05 KD do nieruchomości skarżącego rażąco narusza jego interes, a może też prowadzić do dewastacji strefy 04 ZP, gdyby zaistniała konieczność usuwania awarii przy użyciu sprzętu ciężkiego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola zgodności zaskarżonej decyzji z prawem dokonywana jest przez Sąd w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie orzekania przez organy administracji. Dlatego Sąd rozpoznaje niniejszą sprawę w oparciu o przepisy nieobowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. nr 15 z 1999 r., poz. 139 ze zm.), zastąpionej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. ), która obowiązuje od 11 lipca 2003 r.
Skarga nie jest zasadna.
Rozpoznając skargę na uchwałę o odrzuceniu zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy mieć na uwadze, iż w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym zamieszczono jedynie unormowanie dopuszczające możliwość wniesienia skargi do Naczelnego Sadu Administracyjnego na taką uchwałę (art. 24 ust. 4 tej ustawy). Brak jest natomiast w tej ustawie przepisów, które wskazywałyby kryteria kontroli zaskarżonej w tym trybie uchwały rady gminy. Mając jednak na uwadze treść art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, który - z racji umieszczenia w ustawie regulującej ustrój i właściwość sądów administracyjnych - posiada charakter ogólnego unormowania, stwierdzić można, że również w tym przypadku sąd administracyjny sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem.
Oceniając zgodność uchwały o odrzuceniu zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z prawem należy mieć na uwadze cel instytucji zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Jak stanowi art. 1 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawa ta określa zakres oraz sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele i ustalania zasad ich zagospodarowania, przyjmując rozwój zrównoważony jako podstawę tych działań, a także określa zasady i tryb rozwiązywania konfliktów między interesami obywateli, wspólnot samorządowych i państwa w tych sprawach. Z kolei według art. 24 ust. 1 cytowanej ustawy zarzut mógł wnieść każdy, kogo interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Już z zestawienia tych dwóch przepisów wynika, że możliwość wniesienia zarzutu miała służyć rozwiązywaniu konfliktów, pojawiających się w trakcie określania przeznaczania terenów i zasad ich zagospodarowania.
Planowanie przestrzenne musi powodować konflikty interesów. W interesie właścicieli nieruchomości (użytkowników wieczystych) leży nieskrępowane korzystanie z nieruchomości. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm powszechnie obowiązujących (art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), określają granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości (art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).
Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, podstawą planowania przestrzennego jest zrównoważony rozwój. Z kolei w art. 1 ust. 2 tej ustawy przykładowo wskazano okoliczności, które winny być uwzględniane przy planowaniu przestrzennym. Ustawodawca nie zakłada więc w procesie planowania przestrzennego pierwszeństwa interesu publicznego przed prywatnym lub odwrotnie. Na równi kładzie nacisk zarówno na prawo własności, jak i inne elementy uwzględniane przy planowaniu przestrzennym. Gmina, do której w zasadzie należy wyłączna kompetencja ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu (art. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), siłą rzeczy w pierwszej kolejności dbać będzie o zaspokojenie potrzeb zbiorowości, a nie indywidualnych podmiotów. Zatem możliwość wniesienia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma służyć temu, aby podmiot, którego interes prawny lub uprawnienia zostaną naruszone przez ustalenia uchwalonego w przyszłości miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego, mógł jeszcze w trakcie projektowania planu przedstawić do rozważenia swoje racje. Racje te, organy gminy (zarząd, rada gminy), którym ustawa nadaje określone kompetencje, winny wziąć pod rozwagę. Przede wszystkim zaś rada gminy winna rozważyć naruszenie interesu prawnego lub prawa osoby zgłaszającej zarzut. Czyniąc to winna mieć przede wszystkim na uwadze okoliczności, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz to, aby rozwój był zrównoważony, przez co należy rozumieć rozwój, który ma na względzie wszystkie aspekty życia człowieka. Rozpoznając zarzuty właściwy organ gminy powinien skonfrontować interes indywidualny z interesem przemawiającym za ustaleniami przyjętymi w projekcie miejscowego planu zagospodarowania.
Zatem uzasadnienie faktyczne i prawne uchwały o odrzuceniu zarzutów powinno wskazywać przesłanki dokonanego przez radę gminy wyboru przyjętego w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rozwiązania
W § 3 zaskarżonej uchwały wskazano w sposób jednoznaczny, że uzasadnienie stanowi integralną część podjętej uchwały.
W uzasadnieniu tym organ szczegółowo ustosunkowuje się do wszystkich podniesionych przez skarżącego zarzutów. Jest ono rozbudowane i w ocenie sądu spełnia wymogi stawiane uzasadnieniu uchwały częściowo odrzucającej zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał dlaczego nie uwzględnił zarzutu dotyczącego ewentualnego podziału nieruchomości skarżącego na dwie części – jednorodzinną i warsztatową. Nadto, wyjaśnił powody, dla których w projekcie planu przyjęto nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 10 m od linii rozgraniczającej ulicy Jałowcowej oraz wytłumaczył rozstrzygnięcie dotyczące ulicy dojazdowe 05 KD. Podkreślić w tym miejscu należy, o czym już mowa była powyżej, że sąd ma kompetencje jedynie do oceny zgodności podjętej uchwały z obowiązującymi przepisami prawa. Oznacza to jednocześnie, iż sąd nie ma kompetencji do merytorycznego badania zarzutów skarżącego, gdyż takie uprawnienia zastrzeżone zostały dla Rady Miasta. Sąd zatem nie może ingerować we władztwo planistyczne gminy w sytuacji, gdy zachowane zostały wszystkie przepisy związane z procedurą uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego oraz, gdy organ gminy ustosunkował się do wszystkich zarzutów skarżącego, szczegółowo argumentując zajęte stanowisko i przyczyny, dla których część zarzutów uznana została za niesłuszne.
W opisanych wyżej okolicznościach, zdaniem sądu, Rada Miasta, podejmując zaskarżoną uchwałę, nie naruszyła obowiązującego prawa, działała w ramach swoich kompetencji i swoje stanowisko dostatecznie uzasadniła w sposób racjonalny.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona uchwała nie narusza prawa. W tej sytuacji należało na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalić skargę.