II SA/Łd 994/22

II SA/Łd 994/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-02-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Magdalena Sieniuć /przewodniczący/
Michał Zbrojewski /sprawozdawca/
Tomasz Furmanek
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust. 1, ust. 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2015 poz 1422
par. 12 ust. 2, ust. 3, ust. 4
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.) Asesor WSA Tomasz Furmanek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lutego 2023 r. sprawy ze skargi J. W. i I. D. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 11 października 2022 r. nr 261/2022 znak: GPB-III.7721.216.2022 AG w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. MR
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 11 października 2022 r., nr 261/2022, znak: GPB-III.7721.216.2022 Wojewoda Łódzki, po rozpatrzeniu odwołania I.D. i J.W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Starosty Bełchatowskiego nr 643.2022, znak: AB.6740.286.2022 z dnia 26 lipca 2022 r., wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2021r., poz. 2351 ze zm.), powoływaną dalej jako: "prawo budowlane" oraz na podstawie art. 104 k.p.a., zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla A.L.-M. i L.M., obejmującego budowę budynku garażowego z zewnętrzną infrastrukturą techniczną, lokalizacja inwestycji: dz. nr ewid.: [...], [...], obręb Ł., gm. K.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 12 maja 2022 r. A.L.-M. i L.M. złożyli wniosek, dotyczący pozwolenia na budowę budynku garażowego z zewnętrzną infrastrukturą techniczną do realizacji na działce o nr ewid. [...], [...], obręb Ł. w gminie K. Do wniosku o pozwolenie na budowę Inwestorzy załączyli m.in. trzy egzemplarze projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, dwa oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
O wszczęciu postępowania administracyjnego oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, organ I instancji zawiadomił strony postępowania pismem z dnia 7 czerwca 2022 r.
W dniu 20 czerwca 2022 r. wpłynęło pismo I.D. z uwagami dotyczącymi planowanej budowy budynku garażowego. W dniu 22 czerwca 2022 r. wpłynęło pismo J.W. z uwagami dotyczącymi planowanej budowy budynku garażowego. I.D. oraz J.W. w swoich pismach o tożsamej treści poinformowali, że jako strony postępowania zgłaszają sprzeciw dotyczący budowy inwestycji. Wskazali, że nie wyrażają zgody na budowę w granicy swojej działki budynku garażowego. W ich ocenie, działka inwestorów jest na tyle duża, że umożliwia usytuowanie obiektu w innym miejscu, w sposób nie wpływający na działki sąsiednie. Ponadto w ich ocenie budynek mieszkalny usytuowany w tylnej linii zabudowy łamie "pierzeje logicznie zabudowanej ulicy".
Organ I instancji pismem z dnia 27 czerwca 2022 r. przekazał kopię ww. pisma Inwestorom, celem zapoznania się i zajęcia stanowiska w powyższej sprawie. W dniu 4 lipca 2022 r. wpłynęła odpowiedź Inwestorów, w którym poinformowali, iż inwestycja jest zgodna z m.p.z.p., który dopuszcza lokalizowanie wiat, garaży i budynków gospodarczych bezpośrednio przy granicy działek lub w odległości 1,5 m od granicy dla ich jednostki urbanistycznej. Odnosząc się do kwestii usytuowania budynku mieszkalnego w tylnej części działki budowlanej poinformowali, że na ulicy oraz na sąsiednich ulicach nie występuje zabudowa pierzejowa.
Pismem z dnia 8 lipca 2022 r. strony zostały ponownie powiadomione, że mogą wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie i rozstrzygającej sprawę co do jej istoty.
W dniu 15 lipca 2022 r. wpłynęło pismo J.W., który wniósł sprzeciw z powodu krótkiego terminu zawiadomienia (2 dni) na wypowiedzenie się w sprawie oraz zapoznania z zebranym materiałem dowodowym. J.W. dodatkowo stwierdził, że nie uzyskał odpowiedzi na pismo z dnia 15 czerwca 2022 r. W dniu 15 lipca 2022 r. Starostwo Powiatowe w Bełchatowie udzieliło odpowiedzi J.W., że w wyznaczonym terminie ma możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym. W załączeniu pisma, J.W. otrzymał kopię odpowiedzi Inwestorów na pismo z dnia 15 czerwca 2022 r. Jednocześnie, strona ponownie została zawiadomiona, iż decyzja zostanie wydana do dnia 27 lipca 2022 r.
Powołaną na wstępie decyzją, organ I instancji zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno - budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla A.L.-M. i L.M., obejmującego budowę budynku garażowego z zewnętrzną infrastrukturą techniczną, lokalizacja inwestycji: dz. nr ewid.: [...], [...], obręb Ł., gm. K. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że projektowana budowa budynku garażowego nie wpłynie ujemnie na korzystanie z nieruchomości sąsiednich. W ocenie Starosty Bełchatowskiego planowana inwestycja nie pozbawi dostępu do drogi publicznej właścicieli sąsiednich nieruchomości, nie utrudni korzystania z mediów oraz nie spowoduje uciążliwości w zakresie hałasu, wibracji, zanieczyszczenia powietrza i gleby. Działka o nr ewid. [...], będąca własnością I.D. i J.W. jest niezabudowana, wobec czego nie występuje zjawisko zacieniania działki budowlanej. Ponadto w opinii Starosty Bełchatowskiego projekt budowlany jest zgodny z obowiązującymi regulacjami prawnymi, w tym normami techniczno-budowlanymi oraz zapisami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Od powyższej decyzji odwołania o tożsamej treści wnieśli I.D. i J.W. stwierdzając, że planowana budowa poważnie skomplikuje budowę budynku mieszkalnego na ich działce, ponieważ projektowany budynek jest sytuowany od południowo-zachodniej strony działki, co wymusi usytuowanie budynku mieszkalnego na ich działce w tylnej granicy zabudowy.
Wojewoda Łódzki, po rozpoznaniu powyższego odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ, po przywołaniu treści art. 28 ust. 1, art. 35 ust. 1, ust. 4 prawa budowlanego stwierdził, że planowana inwestycja polega na budowie budynku garażowego wraz z zewnętrzną infrastrukturą techniczną. Budynek będzie przeznaczony jako garaż dla pojazdów mechanicznych. Budynek ma posiadać dach o kącie nachylenia równym 15°. Ściana przedmiotowego budynku garażowego zlokalizowana jest przy granicy z działką o nr ewid. [...] i jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, wykończona ponad dachem 30 cm ogniomurem. Powyższa ściana zostanie obłożona wełną mineralną fasadową o grubości 15 cm. Wymiary zewnętrzne projektowanego budynku wynoszą 8 m x 10 m, natomiast jego wysokość wynosi 5,14 m. Zabudowa nieruchomości może nastąpić zgodnie z warunkami określonymi w m.p.z.p., a w razie jego braku w decyzji o warunkach zabudowy.
Teren, na którym zaprojektowano przedmiotową inwestycję, objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miejscowości Ł. - zatwierdzonym Uchwałą Nr XLII/398/2013 Rady Gminy Kleszczów z dnia 20 listopada 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2013 r., poz. 5798), powoływaną dalej jako: "m.p.z.p.". Działki o nr ewid. [...] i [...] znajdują się zgodnie z załącznikiem graficznym planu w jednostce planistycznej, oznaczonej jako 42MN. Zgodnie z §15 pkt 1 m.p.z.p., dla tych terenów ustala się przeznaczenie jako zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Jak stanowi § 15 pkt 2 lit. a m.p.z.p., plan dopuszcza lokalizację wolnostojących budynków mieszkalnych i mieszkalno-usługowych, gospodarczych, garaży i wiat. W myśl § 15 pkt 2 lit. b tiret 5 m.p.z.p., dopuszcza się lokalizację budynków gospodarczych, garaży i wiat w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi. Projektowana budowa budynku garażowego zlokalizowana jest w granicy działki o nr ewid. [...], której właścicielami są odwołujący – I.D. i J.W. Ponadto planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia ustalenia m.p.z.p. w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu.
Następnie Wojewoda Łódzki, przywołując treść § 12 ust. 1 Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), powoływanego dalej jako: "r.w.t.", stwierdził, że aktualne brzmienie § 12 ust. 2 r.w.t. nie pozostawia wątpliwości, że jeżeli plan miejscowy przewiduje możliwość sytuowania budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, to nie znajdują zastosowania wyjątki określone w § 12 ust. 3 i 4, a jedynie pozostałe przepisy techniczno[?]budowlane regulujące odrębne kwestie. Przepis § 12 ust. 2 r.w.t. stawia jedyny warunek dla odstępstwa od zasady wynikającej z § 12 ust. 1, by to plan miejscowy wprost dopuszczał zbliżenie budynku do granicy działki na odległość 1,5 m lub usytuowanie bezpośrednio przy granicy. Jeżeli plan miejscowy taką możliwość dopuszcza, brak jest podstaw, by doszukiwać się kolejnych ograniczeń na podstawie kolejnych wyjątków od zasady określonej w § 12 ust. 1, a wymienionych w § 12 ust. 3 i 4 r.w.t. Zatem inwestycja jest zgodna z § 12 ust. 2 r.w.t.
Jednocześnie organ wskazał, że warunki określone w § 19 (odległości od stanowisk postojowych), § 23 (odległości od miejsc gromadzenia odpadów stałych), § 36 (odległości od pokryw i wylotów wentylacyjnych), § 40 (miejsca zabaw dla dzieci), r.w.t. nie mają zastosowania. Z uwagi na brak zabudowań na sąsiedniej działce, inwestycja nie narusza § 13 (przesłanianie) i § 60 (nasłonecznienia). Prawo budowlane nie przewiduje ograniczeń z tytułu zacienienia działek, normując jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz ich oświetlenia i nasłonecznienia, zgodnie z § 13, § 57 i § 60 r.w.t.
Przywołując treść § 235 ust. 2 r.w.t., organ stwierdził, że z części opisowej, jak i graficznej projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że obiekt zaprojektowano z materiałów, co najmniej nie rozprzestrzeniających ognia oraz został zlokalizowany w sposób zapewniający właściwą ochronę pożarową, poprzez zastosowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Rysunki przekroju A-A i elewacji, a także opis techniczny do projektu architektoniczno-budowlanego potwierdzają, że ściana oddzielenia przeciwpożarowego spełnia powyższe wymogi. Ściana budynku garażowego, która zlokalizowana jest przy granicy z działką o nr ewid. [...], jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego i jest wysunięta 30 cm poza lico ściany zewnętrznej budynku. W związku z powyższym spełnia wymagania r.w.t. w zakresie oddzielenia przeciwpożarowego. Organ jednocześnie zaznaczył, że sąsiednia działka nr ewid. [...] jest niezabudowana.
Wobec powyższych ustaleń, organ II instancji stwierdził, że projektowany budynek garażowy spełnia wymagania r.w.t. Ponadto projekt budowlany nie narusza zapisów aktu prawa miejscowego, ani przepisów prawa budowlanego, jak i aktów wykonawczych. Dodatkowo projekt jest kompletny, zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, oraz złożyły oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 prawa budowlanego.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach, organ stwierdził, że są bezpodstawne. W stosunku do zarzutu "znacznych rozmiarów projektowanego budynku" organ podkreślił, że budynek spełnia ustalenia m.p.z.p., a także warunki techniczne określone w r.w.t. w zakresie jego usytuowania i wymiarów. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i normami obowiązującymi w budownictwie.
Odnosząc się do argumentu dotyczącego braku odpowiedzi na pismo J.W. z dnia 15 czerwca 2022 r., organ stwierdził, że odpowiedź została udzielona przez Inwestorów w dniu 1 lipca 2022 r., kiedy w pełnym zakresie odpowiedzieli na pytania stron postępowania. Starosta Bełchatowski załączył pismo od Inwestorów jako odpowiedź na pytania skarżących oraz zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z zebranymi dowodami i materiałami w sprawie oraz wypowiedzeniu się co do nich.
W skardze, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, I.D. i J.W. zaskarżyli w całości decyzję organu II instancji i wnieśli o jej uchylenie z uwagi na znaczne rozmiary (8,0 m x 10,0 m) oraz wysokość ok. 6,00 m, co poważnie skomplikuje budowę budynku mieszkalnego na ich działce. Projektowany budynek jest sytuowany od południowo-zachodniej strony działki, co zdaniem skarżących, stanowi naruszenie ich prawa własności. Ponadto wskazali, że na żadnej innej działce wzdłuż całej długości ulicy nie ma takiego usytuowania budynku garażowego, czy gospodarczego. W ich ocenie jest to złamanie zasad urbanistycznych. Organ nie wziął pod uwagę ładu urbanistycznego istniejącego na całej ulicy, szczególnie w odniesieniu do nowej zabudowy, która powinna być kształtowana przez uporządkowane realizacje nowych obiektów budowlanych, nawet wtedy kiedy obowiązujący plan zezwala na odstępstwa od tej zasady. Zdaniem skarżących ma to uzasadnienie w przypadku niewielkich działek budowlanych, ale nie w przypadku działek o dużej powierzchni, gdzie budynki gospodarcze i garaże z uwagi na swoje przeznaczenie i wygląd powinny być sytuowane w tylnych częściach działek, a nie eksponowane we frontowej linii zabudowy.
Następnie skarżący stwierdzili, że zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę wymusi usytuowanie budynku mieszkalnego w tylnej granicy zabudowy, co stanowi naruszenie prawa własności poprzez wymuszenie określonego usytuowania budynku, zmniejszając rynkową wartości działki.
Jednocześnie w ocenie skarżących, rozmiary budynku już teraz wskazują na inne jego przeznaczenie, w związku z tym wnoszą o dokładne sprawdzenie zapisów oraz uzasadnień do m.p.z.p. co do jego wielkości. Skarżący stwierdzili ponadto, że Wojewoda nie odniósł się w żaden sposób do kwestii wszczęcia postępowania dotyczącego budynku gospodarczego, a Starostwo Powiatowe nie udzieliło odpowiedzi i wyjaśnień na pismo z dnia 15 czerwca 2022 r., uznając wyjaśnienia inwestora za wystarczającą odpowiedź.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842), powoływanej dalej jako: "ustawa covidowa". W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, dostępna na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 20 grudnia 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że uczestnicy i skarżący nie złożyli oświadczeń, o możliwościach technicznych w zakresie uczestniczenia w rozprawie zdalne, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 23 stycznia 2023 r.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z 20 grudnia 2022 r.).
Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259) – powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." – sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób określony w przywołanych wyżej przepisach, co tym samym uzasadnia oddalenie skargi w całości.
Materialnoprawną podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), powoływanej także jako: "Prawo budowlane". Zgodnie z art. 35 ust. 1 tej ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (lit. a), a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (lit. b);
2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3. kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie m.in.: wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (lit. a), informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b (lit. b), kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego (lit. c);
4. posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Zgodnie zaś z ust. 3 tego artykułu w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a na mocy ust. 4 - w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Zgodność inwestycji z ww. przepisami nie przesądza natomiast o tym, że zrealizowana na podstawie pozwolenia na budowę inwestycja nie spowoduje zakłócenia korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Kwestii tej nie przesądzi ani organ administracji, wydając decyzję na podstawie ww. norm prawnych, ani tym bardziej sąd administracyjny, kontrolujący legalność wydanej decyzji.
W powołanym art. 35 Prawa budowlanego został określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Podkreślić przy tym należy, że właściwy organ został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 ustawy Prawo budowlane) uprawnienia budowlane.
W związku z podnoszonymi w skardze zarzutami należy wskazać, że obszar, na którym planowane jest przedsięwzięcie objęty został postanowieniami uchwały nr XLII/398/2013 Rady Gminy Kleszczów z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Ł. a działka znajduje się w jednostce 42MN (§ 15 m.p.z.p.). W zaskarżonej decyzji organ przeprowadził analizę zgodności projektowanej inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast dokonana przez Sąd ocena akt postępowania administracyjnego potwierdza prawidłowość tej analizy.
Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do usytuowania garażu w granicy co zdaniem skarżących ograniczy ich prawo własności. Lokalizacja projektowanego budynku garażowego jest zgodna z zapisami m.p.z.p. (§ 15 pkt 1 lit. b, tiret piąty), zatem w tym zakresie nie ma przeszkód dla zaprojektowania budynku w granicy działki.
Sądowi znana jest uchwała NSA z dnia 27 lutego 2017 r., II OPS 3/16 dotycząca relacji przepisów § 12 ust. 2 i § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stwierdzająca, że "W przypadku, gdy w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszczono sytuowanie budynku w zabudowie jednorodzinnej, zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, bezpośrednio przy tej granicy, konieczne jest spełnienie warunków określonych w § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422)". Uchwała ta jednak nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie, ponieważ rozstrzygane nią zagadnienie prawne zostało przez NSA ograniczone do przypadku, gdy sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną wynika z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. NSA wyjaśnił, że wynika to różnicy między planem miejscowym, który jest aktem prawa miejscowego powszechnie obowiązującym a decyzją o warunkach zabudowy, która jest wydawana w razie braku planu miejscowego - pytanie prawne dotyczyło wyłącznie decyzji o warunkach zabudowy, a więc NSA ocenił, że wspólne rozstrzygnięcie dotyczące także ustaleń planu miejscowego doprowadziłoby do zatarcia różnic miedzy tymi dwoma sytuacjami prawnymi wynikającymi z planu miejscowego i z decyzji o warunkach zabudowy. Akt prawa miejscowego na obszarze jego obowiązywania jest równorzędny ustawom, a więc ma pierwszeństwo względem rozporządzeń, które są aktami niższego rzędu. Prawodawca miejscowy posiada więc kompetencję do kształtowania zasad zabudowy danego terenu, w tym określania odległości od granicy i zabudowań sąsiednich działek. Podobne stanowisko zajął m.in. WSA w Białymstoku (wyrok z 26 września 2019 r., II SA/Bk 451/19): "Lektura § 12 rozporządzenia pozwala na wyprowadzenie wniosku, że przewidziane w ustępie 4 § 12 przypadki odnoszące się do sytuowania w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej budynku w granicach nienormatywnych względem granicy działki budowlanej, dotyczą terenów zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej, dla których bądź nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego bądź miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego samodzielnie nie przewiduje dopuszczalności lokalizacji zabudowy po granicy działki. Nie mógł zatem mieć zastosowania w sprawie § 12 ust. 4 rozporządzenia i wynikający z niego wymóg dysponowania przez inwestora działką budowlaną o szerokości 16 metrów (lub mniejszej szerokości) dla uzyskania zgody organu na usytuowanie garażu, stanowiącego rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego, bezpośrednio przy granicy działki. Skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuścił usytuowanie budynku na działce budowlanej bezpośrednio przy granicy a jednocześnie z przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ani z przepisów odrębnych nie wynikają inne ograniczenia dla takiego usytuowania budynku, niedopuszczalne byłoby ograniczenie inwestorowi prawa do zabudowy swojej nieruchomości po granicy z nieruchomością sąsiednią".
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że o naruszeniu uzasadnionego interesu osób trzecich w tym wypadku skarżących przy udzielaniu pozwolenia na budowę można mówić tylko wówczas, gdy zostały naruszone konkretne przepisy obowiązujące w budownictwie, w tym przepisy techniczno-budowlane. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (oraz zmiany tegoż pozwolenia) wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". A contrario, jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich (vide: wyroki NSA z dnia: 14 listopada 2007 r., II OSK 1489/06, 24 września 2015 r., II OSK 182/14, 3 września 2009 r., II OSK 1433/08, CBOSA). Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Interesy te muszą zatem znajdować umocowanie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być jednak rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia jakie może przynieść planowana inwestycja, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy, w tym także uregulowania prawa konstytucyjnego, prawa cywilnego a w głównej mierze tzw. prawa sąsiedzkiego (vide: wyroki NSA z: 14 czerwca 2010 r., II OSK 960/09 i 30 stycznia 2019 r., II OSK 560/17, CBOSA). Prawo budowlane ma za swój przedmiot uzasadnione interesy osób trzecich, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. Celem ich wykazania wymagane jest wskazanie naruszenia konkretnych przepisów prawa. Nie można w tym zakresie ferować dowolnych wniosków i żądań, ponieważ nie chodzi o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść realizacja danej inwestycji, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszenia interesu prawnego. Skarżący w przedmiotowej sprawie nie wykazali konkretnych przepisów prawa, które zostały by naruszone przez posadowienie budynku w granicy. Nie można uzależniać, posadowienia budynku inwestora od zdarzenia przyszłego i niepewnego jakim może być zagospodarowanie własnej działki przez skarżących.
Planowane usytuowanie budynku garażowego nie blokuje możliwości zabudowy działki skarżących – jedynie w jakimś zakresie uzależni usytuowanie od powstałego budynku, ale nie przekreśli budowy budynku mieszkalnego. Ewentualnie wymusi odsunięcie budynku w głąb działki – takie ograniczenie zdaniem Sądu nie może skutkować odmową udzielenia pozwolenia na budowę budynku garażowego.
Pozostałe zarzuty skargi są niezasadne – nie ma podstaw by prowadzić postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego jak oczekują tego skarżący. Na koniec, należy zauważyć, że w decyzjach uzasadniono, choć może nie poprzez dosłowne odniesienie się do argumentów zawartych w piśmie z dnia 15 czerwca 2022r., dlaczego udzielono pozwolenia na budowę i nie uznano argumentów skarżących.
Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
k.ż.