II SA/Łd 972/09

II SA/Łd 972/09 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2010-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-11-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Grzegorz Szkudlarek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2181/10 - Wyrok NSA z 2012-02-01
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, 10 par. 1, 73 par. 1, 28, 61 par. 4, 9, 107 par. 3, 77 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 5 ust. 1 pkt 9, 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Dnia 30 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia NSA: Grzegorz Szkudlarek (spr.) Sędzia WSA: Arkadiusz Blewązka Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 roku przy udziale --- sprawy ze skargi B. J. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - oddala skargę.
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] roku, Nr [...] (znak: [...]), po rozpoznaniu odwołania B. P., utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] roku, Nr [...].
Wskazaną decyzją Starosta Powiatu [...]zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przydomową oczyszczalnią ścieków, zewnętrzną instalacją wodociągową i przyłączem energetycznym na działce Nr [...] położonej w miejscowości K., gmina N. Odprowadzenie wód opadowych z tegoż budynku odbywać się miało na nieutwardzony teren własnej działki.
W odwołaniu od tej decyzji B. P. wskazała, że projektowana lokalizacja oczyszczalni na działce Nr [...] będzie bezpośrednio oddziaływać na działkę Nr [...], której jest właścicielką. Działka Nr [...] wchodzi w skład większej nieruchomości, a B. P. zamierza wybudować na tym terenie studnię głębinową, która będzie zaopatrywała w wodę pitną wszystkie wchodzące w jej skład działki. Z uwagi na rozległość terenu jaki ma być zaopatrywany w wodę, takie rozwiązanie jest dla odwołującej się, dużo bardziej ekonomiczne niż korzystanie z lokalnej sieci wodociągowej, tym bardziej, że obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego gminy nie zawiera w tym względzie żadnych ograniczeń.
Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję I instancji wskazując w uzasadnieniu, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują sytuacji, w której realizacja zamierzeń inwestora byłaby uzależniona od uzyskania akceptacji właściciela sąsiedniej działki. Realizacja zamierzeń inwestycyjnych winna być zgodna z przepisami prawa materialnego, które w zależności od rodzaju tej inwestycji wskazują stosowny tryb postępowania administracyjnego prowadzonego przez właściwy organ.
Studnia głębinowa na działce skarżącej nie istnieje i jak sama deklaruje, jej budowa jest wyłącznie zamiarem – zdarzeniem przyszłym. Istotnie wymóg zawarty w § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) stanowi, iż odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej, zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych, ustanowienia strefy ochronnej, powinna wynosić, licząc od osi studni, co najmniej do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód – 30 m. Przepis ten stanowi o konieczności zachowania w/w odległości pomiędzy tymi obiektami, ale w przedmiotowej sprawie jak wykazał projektant, w promieniu 30 m od projektowanej oczyszczalni ścieków nie istnieje żadna studnia, zatem lokalizacja oczyszczalni jest właściwa.
Warunkiem realizacji studni na nieruchomości jest m. in. zgodność tego zamierzenia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Realizacja oczyszczalni jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy N. uchwalonym przez Radę Gminy Nowosolna uchwałą Nr XXXIII/225/05 z dnia 13 czerwca 2005 roku (Dz. Urzęd. Woj. Łódzkiego Nr 260 z dnia 19 sierpnia 2005 roku), o czym stanowi zapis zawarty w Rozdziale 3 – Jednostka Strukturalna 1 – K. w/w planu w § 10 pkt 20 lit. "b" w zw. z § 209 ust 2 pkt 2 w Rozdziale 19 -Ustalenia Dotyczące Obsługi w Zakresie Infrastruktury Technicznej. Organ zwrócił uwagę, że jak wskazuje zapis przepis § 10 pkt 20 lit. "a" – dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem 1.MN.30, gdzie znajdują się działki inwestora i odwołującej się, obowiązuje w zakresie infrastruktury technicznej podłączenie do istniejących systemów infrastruktury technicznej. Jak wynika z mapy załączonej do projektu w działce Nr [...] użytkowanej jako droga, istnieje wodociąg. Wodociąg ten kończy się na wysokości południowej granicy działki inwestora, jednakże nie oznacza to braku możliwości zaopatrzenia w wodę z miejskiej sieci wodociągowej działek będących własnością odwołującej się.
W ocenie organu odwoławczego, dokonanej po przeprowadzeniu wnikliwego postępowania, przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Projekt ten jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 "b" ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 ze zm.), a także zaświadczenia, o których stanowi art. 12 ust. 7 w/w ustawy. Projekt został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowywania projektu zaświadczeniami. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania terenem na cele budowlane. Powyższe świadczy o spełnieniu przez inwestora wszystkich, określonych Prawem budowlanym wymagań do uzyskania pozwolenia na budowę.
Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła B. P. zarzucając:
- naruszenie art. 10 § 1 i 73 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez uniemożliwienie stronie zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do jego treści przed wydaniem decyzji;
- naruszenie art. 28 i 61 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, gdyż strona nie została powiadomiona o wszczęciu postępowania, a tym samym uniemożliwiono jej udział w tym postępowaniu;
- naruszenie art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego – poprzez niepoinformowanie strony o okolicznościach, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw w toku toczącego się postępowania;
- naruszenie art. 7 i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ organ powołał w uzasadnieniu decyzji II instancji nieobowiązujące w dacie jej wydania przepisy prawa miejscowego;
- naruszenie art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – poprzez niekompletne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, a zwłaszcza nie przeprowadzenie dowodu co do stopnia zaawansowania i terminu realizacji zamierzeń strony, mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy;
- naruszenie art. 36 ust. 1 i 2 Prawa wodnego, bowiem uniemożliwiono stronie, wskutek wydanej decyzji, korzystania z wody podziemnej znajdującej się w jej gruncie;
- naruszenie art. 140 Kodeksu cywilnego – poprzez uniemożliwienie stronie, wskutek wydanej decyzji, pobierania pożytków z nieruchomości, a tym samym doszło do ograniczenia jej prawa własności;
- naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez błędną ich wykładnię;
- naruszenie art. 32 Konstytucji KP poprzez nierówne traktowanie stron w trakcie całego postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, wskazując, że decyzją z dnia [...] roku, Nr [...], na podstawie art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w ramach autokontroli uwzględnił powyższą skargę w całości, uchylając we własnym zakresie własną decyzję II, jak i I instancji i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia P. M. pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wyrokiem z dnia 20 grudnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy Nowosolna z dnia 13 czerwca 2005 roku, Nr XXXIII/225/05 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mocą tego wyroku Sąd stwierdził jednocześnie, że uchwała nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. W dacie wydania decyzji II instancji brak było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu na którym zaplanowano budowę, a inwestor nie posiadał decyzji o warunkach zabudowy. W tej sytuacji organ odwoławczy ocenił, że kwestionowana w skardze decyzja utrzymująca w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę naruszała prawo i konieczna była jej weryfikacja w trybie autokontroli.
Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi P. M., wyrokiem z dnia 21 lipca 2009 roku (II SA/Ł 375/09) uchylił decyzję Wojewody [...] wydaną w trybie autokontroli. Zdaniem Sądu, w chwili wydawania decyzji autokontrolnej, wyrok WSA w Łodzi stwierdzający nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, był nieprawomocny. Nie miał więc zastosowania w sprawie art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie można było twierdzić, iż wspomniany wyrok skutecznie wyeliminował miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Orzeczony brak możliwości wykonania uchwały, która stanowi prawo miejscowe na określony czas (do dnia uprawomocnienia się wyroku) nie oznacza, że na terenie gminy brak było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jedynie to, że czasowo uchwały tej nie można było stosować. O braku planu można by mówić gdyby wyrok eliminujący taką uchwałę był prawomocny. Nie wyjaśnienie należycie tej okoliczności stanowiło nie tylko naruszenie przepisów postępowania art. 7 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, ale przede wszystkim miało niewątpliwy wpływ na treść wydanej decyzji autokontrolnej.
Jak wskazał WSA w Łodzi w dalszej części uzasadnienia, decydujące znaczenie w sprawie miało rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 18 grudnia 2008 roku (II OSK 552/07) uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 grudnia 2007 roku i odrzucił skargę. Tym samym nie może budzić wątpliwości okoliczność funkcjonowania w obrocie prawnym uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Fakt ten oznacza wadliwość rozstrzygnięcia autokontrolnego.
W efekcie powyższego Wojewoda [...] w dniu 20 listopada 2009 roku ponownie przekazał skargę B. P. na własną decyzję z dnia [...] roku, wnosząc o jej oddalenie i podtrzymując stanowisko zajęte w jej uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.
Następnie porządkując fakty należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 20 grudnia 2007 roku (II SA/Łd 981/07) stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym niemniej, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 grudnia 2008 roku (II OSK 552/07) uchylił wyrok WSA z dnia 20 grudnia 2007 roku i odrzucił skargę. Z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 21 lipca 2009 roku uchylił decyzję organu II instancji wydaną w trybie autokontroli. Oznacza to, że w chwili obecnej pozostaje w obrocie prawnym ostateczna decyzja organu II instancji utrzymująca w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę. Na tę decyzję skargę wniosła właścicielka sąsiedniej nieruchomości.
Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd zważył, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa.
W stanie faktycznym sprawy, uczestnik postępowania sądowego wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwoleniu na budowę dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przydomową oczyszczalnią ścieków, zewnętrzną instalacją wodociągową i przyłączem energetycznym. Organ I instancji udzielił pozwolenia na budowę. Po rozpoznaniu odwołania właścicielki sąsiedniej nieruchomości, organ II instancji utrzymał w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę. Skargę na powyższą decyzję wniosła odwołująca się będąca właścicielką sąsiedniej nieruchomości.
Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t. j. Dz. U z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, właściwy organ sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem.
W tym zakresie zwrócić uwagę należy także na przepis art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Zgodnie z regulacją tego przepisu, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przy czym, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego).
W omawianym przepisie został określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Warto zwrócić uwagę, że właściwy organ został przede wszystkim pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu - ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Do obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 ustawy Prawa budowlanego) uprawnienia budowlane.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt zawisłej sprawy wskazać należy, iż organy administracji obu instancji dokonały prawidłowej oceny zgodności wniosku i projektu budowlanego w kontekście powołanego przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Wszystkie opisane uprzednio warunki inwestor spełnił. Organ ocenił, że wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę jest kompletny, gdyż zawiera wszystkie niezbędne uzgodnienia, zaświadczenia i oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a projekt budowlany został przygotowany przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia. Umiejscowienie planowanego budynku wraz z infrastrukturą i przyłączami jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i szczegółowymi przepisami w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Kwestie powyższe nie są sporne w sprawie.
Zasadniczy spór w sprawie roztacza się wokół zaplanowanej przez inwestora lokalizacji przydomowej oczyszczalni ścieków. Skarżąca, już w toku postępowania administracyjnego, w drodze odwołania kwestionowała tę lokalizację wskazując, że planuje na swojej działce wykonanie studni. Zaprojektowana przydomowa oczyszczalnia ścieków spowoduje, że skarżąca nie będzie mogła umiejscowić w tej części swojej działki tejże studni. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że załączone do akt administracyjnych i sądowych dokumenty wskazują, że zamierzenie inwestycyjne skarżącej w postaci wykonania studni cały czas znajduje się w fazie przedrealizacyjnej. W dniu 22 lutego 2008 roku skarżąca wystąpiła do organu o ustalenie warunków zabudowy dla ogrodzenia zewnętrznego swoich siedmiu działek i studni głębinowej zasilającej te działki w wodę pitną i gospodarczą. Odpowiedź organu na ten wniosek datowana jest na dzień 1 września 2008 roku. Kolejne czynności w celu realizacji studni głębinowej skarżąca podejmowała w sierpniu 2008 roku. Z tych dokumentów wynika, że wszelkie czynności skarżąca realizowała w roku 2008, czyli już po dacie wydania przez organ II instancji rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę. Po zamknięciu rozprawy, a przed odroczoną w sprawie publikacją wyroku do akt sądowych złożono dokument – zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu studni głębinowej z określeniem, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem rozpoczną się w dniu 6 września 2010 roku. Z zestawienia daty złożenia przez inwestora wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz działań podejmowanych przez skarżącą w celu realizacji na swojej działce studni, bezspornie wynika, że przez długi okres czasu inwestycja skarżącej była w fazie planowania. W szczególności, co należy po raz kolejny podkreślić, znajdowała się na takim etapie w trakcie kiedy inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Było to zatem zamierzenie przyszłe i jako takie nie mogło blokować, ani ograniczać inwestora w swoich działaniach. Inwestor musi swoje zamierzenie budowlane dostosować do istniejącej zabudowy na własnej i sąsiednich działkach, a nie do planowanych dopiero w przyszłości inwestycji. W tym aspekcie przywołać należy regulację art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając w szczególności poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Podkreślić należy, iż przepis zacytowany posługuje się określeniem występujących (czyli obecnych już) w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Zgodnie z tezą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 października 2007 roku, II SA/Kr 534/04 (Lex Nr 394403), organ wydający pozwolenie na budowę nie może wprowadzić warunków obejmujących takie okoliczności, które jeszcze nie wystąpiły i które dotyczą prawidłowości realizacji innej, przyszłej inwestycji. Skład orzekający podziela zacytowany pogląd. Oceny tej nie zmienia także fakt podjęcia po zamknięciu rozprawy, a przed wydaniem wyroku przez skarżącą działań w celu realizacji inwestycji.
W treści skargi strona wskazywała na naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 9, 10 § 1, 28, 61 § 4, 73 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem strony, nie została ona zawiadomiona o wszczętym postępowaniu, przez co uniemożliwiono jej udział w toczącym się postępowaniu oraz na skutek tego zaniedbania nie miała możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w tym przedmiocie przed wydaniem decyzji. Po lekturze dokumentów załączonych do akt administracyjnych należy zgodzić się ze stroną, że w sprawie doszło do naruszenia wymienionych przepisów. Tym niemniej Sąd ocenił, że to naruszenie nie miało wpływu na rozstrzygnięcie, zatem nie mogło ono stanowić podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanych decyzji. Bezspornie bowiem strona skorzystała z możliwości wniesienia odwołania, w którego treści kwestionowała lokalizację inwestycji w postaci przydomowej oczyszczalni ścieków. Fakt ten świadczy o tym, że mimo naruszenia wymienionych przepisów, strona miała szanse chronić swoje prawa w postępowaniu.
Strona zarzuciła także naruszenie art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem organ nie zebrał i nie rozpatrzył materiału dowodowego w sposób kompletny, w szczególności na okoliczność stopnia zaawansowania i terminu realizacji zamierzeń strony. W odniesieniu do tego argumentu przywołać należy cytowany uprzednio pogląd, że przyszłe zamierzenia inwestycyjne nie mogą blokować obecnych zamierzeń inwestora. Dlatego też nie można przyjąć, że organ ma obowiązek ustalać czy właściciele okolicznych nieruchomości mają zamiar realizować na swoim terenie jakieś budowy i kiedy będą ewentualnie podejmowali działania budowlane. Ponadto, gdyby skarżąca podjęła działania w celu wykonania studni w tym samym czasie co inwestor wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, ten fakt byłby znany organowi z urzędu. W obu bowiem przypadkach ten sam organ administracji architektoniczno – budowlanej byłby właściwy w sprawie.
Argument dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy treści art. 7 i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez powołanie się na nieobowiązujące przepisy prawa materialnego, został ostatecznie rozstrzygnięty wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 lipca 2009 roku, II SA/Łd 375/09.
Strona skarżąca kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła także uchybienie treści art. 36 ust. 1 i 2 Prawa wodnego, gdyż organ uniemożliwił jej wskutek wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę, korzystanie z wody podziemnej znajdującej się w jej gruncie. Przepis art. 36 ust. 1 stanowi, iż właścicielowi gruntu przysługuje prawo do zwykłego korzystania z wód stanowiących jego własność oraz z wody podziemnej znajdującej się w jego gruncie; prawo to nie stanowi prawa do wykonywania urządzeń wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Zwykłe korzystanie z wód, zgodnie z regulacją art. 36 ust. 2 w/w ustawy, służy zaspokojeniu potrzeb własnego gospodarstwa domowego oraz gospodarstwa rolnego. W ocenie składu orzekającego, opisane prawo skarżącej do korzystania z wody podziemnej nie zostało wyłączone. Przepisy dotyczące odległości lokalizacji studni i przydomowej oczyszczalni ścieków wymagają odległości między tymi obiektami, która ma wynosić 30 m (§ 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Tym niemniej Sądowi z dokumentów załączonych przez stronę wiadomo, że skarżąca jest właścicielką siedmiu działek i będzie mogła zlokalizować studnię z poszanowaniem przepisu § 31 ust. 1 pkt 4 w/w rozporządzenia.
Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.
K.O.