II SA/Łd 961/04

II SA/Łd 961/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-05-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-11-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Cisowska-Sakrajda /sprawozdawca/
Janusz Nowacki
Joanna Sekunda-Lenczewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Sentencja
Dnia 18 maja 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Nowacki, Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2005 roku na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi A. O. –P. na uchwałę Rady Miejskiej w A. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. zasądza od Rady Miejskiej w A. na rzecz A. O. –P. kwotę 300,00 (trzysta) zł, tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Syg. akt II SA/Łd 961/04
UZASADNIENIE
Rada Miejska w A. uchwałą z dnia 26 sierpnia 2004 r. Nr [...] odrzuciła wniesiony przez A. O. – P. zarzut do zmiany miejscowego planu - zagospodarowania przestrzennego Gminy A.
W uzasadnieniu uchwały powołała przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004r., Nr 121, poz. 1266 i Nr 49, poz. 464) oraz ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz. U. z 2000r., Nr 56, poz. 679 ze zm.), wywodząc, że istnieje powszechny obowiązek ochrony lasów z zachowaniem trwałości i powiększaniem ich zasobów, a na cele nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej.
Wskazana, iż projekt zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy A. przeznacza należące do skarżącej działki nr 62/1, 63 i 64 w pasie 100 m od drogi A. – P., położone w Ł., na cele leśne z zakazem wprowadzania obiektów kubaturowych na terenach lasów prywatnych, oznaczonych na rysunku planu symbolem N2LS. Podkreśliła, iż przedmiotowa działka w planie miejscowym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r. .również stanowiła teren leśny.
Zauważyła nadto, iż w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w A. z dnia [...] Nr[...], przedmiotowy teren znajduje się w kompleksie lasów z przewagą lasów państwowych, chronionych przed zabudową.
Rada Miejska w A. podkreśliła, iż teren ten jest zlokalizowany w sąsiedztwie skrzyżowania drogi krajowej nr 72 z drogą powiatową nr 5135E i nie ma możliwości jego skomunikowania z drogą krajową z uwagi na przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000r., Nr 71, poz. 836 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r, Nr 43, poz. 430 ze zm.).
Skargę na powyższe rozstrzygniecie wniosła A. O.-P., zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez bezzasadne zastosowanie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz ustawy o lasach w stosunku do nieruchomości nie będącej lasem, oparcie zaskarżonej uchwały na nie mającym mocy prawnej projekcie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powoływanie się w uzasadnieniu uchwały na plan zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc i nie stanowi źródła prawa, wadliwe ustalenie, że nie ma możliwości skomunikowania terenu z drogą krajową oraz pominiecie faktu, że istnieje możliwość skomunikowania terenu z inną drogą publiczną. Skarżąca podkreśliła nadto, iż nieruchomość jest bezpiecznie oddalona od skrzyżowania dróg krajowej i powiatowej, a w pobliżu znajduje się przystanek PKS, który nie jest uznawany za zagrażający bezpieczeństwu. W piśmie uzupełniającym skargę podniosła minn., iż jej nieruchomość nie podlega ograniczeniom wynikającym z ustawy o ochronie przyrody, działka nie jest bowiem, ani częścią rezerwatu przyrody, ani parku krajobrazowego, ani ich otuliną. Wskazała nadto, iż obok tej działki znajduje się działka rolna nr 58 o V i VI klasie bonitacyjnej, a gmina przygotowując projekt planu oparła się na "nie zmodernizowanej" od 1996 r. ewidencji gruntów.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w A. podtrzymała swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej uchwale, podając, iż przedmiotowa nieruchomość w przeważającej części stanowi grunt leśny, z ewidencji gruntów wynika bowiem, że na
łączną jej powierzchnię wynoszącą 10351 m2 las stanowi
powierzchnię 10168 m2, a cześć nieruchomości objęta wnioskiem,
w pasie szerokości 100 m posiada dostęp przez działkę nr ew. 64
jedynie do drogi krajowej Nr 72 i nie ma możliwości
skomunikowania jej z inną drogą publiczną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna, jednakże z innych względów niż wskazane przez skarżącą.
W myśl art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej uchwały, t.j. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej uchwały, a jedynie uwzględniając skargę może stwierdzić jej nieważność lub za zgodność z prawem. W przeciwnym razie skargą zgodnie z art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega oddaleniu.
Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność uchwały Rady Miejskiej w A. z dnia 26 sierpnia 2004r. Nr [...] odrzucającej wniesiony przez A. O. – P. zarzut do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy A.
Kontrolując tą uchwałę, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, dostrzegł, iż akta administracyjne są niekompletne. W aktach tych brakuje przede wszystkim studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania terenu oraz projektu planu zmiany zagospodarowania przestrzennego terenu. Braki te uniemożliwiają analizę prawidłowości przeprowadzonej przez Radę Gminy w A., a przewidzianej w ustawie z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym procedury, zmiany i uchwalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Z tych powodów niemożliwa jest również ocena zasadności, prawidłowości argumentów podnoszonych zarówno przez Radę Gminy w A. w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, jak i przez skarżącą w zarzucie i skardze.
Nie można także ustalić przyczyn niekompletności akt sprawy, a mianowicie czy braki te wynikają z nie dokonania poszczególnych czynności przez organ, czy też może są wynikiem innych znanych tylko organowi przyczyn. Wprawdzie w uzasadnieniu uchwały z dnia 26 sierpnia 2004r. Nr [...] Radą Miejską w A. przedstawiła przebieg prac planistycznych, a nawet treść projektu planu dla spornego terenu, co z kolei mogłoby wskazywać, iż czynności te zostały podjęte, okoliczność ta, w ocenie Sądu, nie jest jednak wystarczającą dla oceny zarówno prawidłowości przebiegu tych prac, jak i zasadności zaskarżonej uchwały. Nie bez znaczenia jest przy tym treść przepisów art. 133 § 1 zdanie drugie i art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stosownie do których sądy administracyjne orzekają na podstawie akt sprawy, które to akta organ obowiązany jest wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę nadesłać w terminie 30 dni od dnia wniesienia skargi. Skoro zatem nadesłane akta uniemożliwiają ocenę przeprowadzonego przez Radę Miejską w A. postępowania, uznać należało, iż Rada ta nie zastosowała się do obowiązku wynikającego z powołanych przepisów, a tym samym zarzuty skarżącej są uzasadnione. Skarżąca nie może bowiem ponosić szkody z powodu wadliwego działania organów administracji publicznej czy zaniechania czynności przez te organy.
Powyższe rozważania czynią prawdopodobnym wniosek, iż w toku postępowania mogło dojść do naruszenia przepisu art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów art. 6, art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t j . Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz,. 1071 2.ze zm. ).
Jednocześnie z uwagi na brak przymiotu wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał wydanie rozstrzygnięcia w trybie art. 152 wskazanej ustawy za zbędne.
O kosztach postępowania między stronami orzeczono na podstawie art. 200 u.p.s.a. Stosownie bowiem do powołanego przepisu w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydal zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Mając powyższe na uwadze uznać należy, iż zaskarżona uchwała jest niezgodna z prawem i podlega stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.