II SA/Łd 956/08

II SA/Łd 956/08 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2009-03-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2008-12-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Stępień /przewodniczący/
Arkadiusz Blewązka /sprawozdawca/
Barbara Rymaszewska
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
II OSK 1099/09 - Wyrok NSA z 2010-07-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 190, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2006 nr 129 poz 902
art. 113, art. 114, art. 115a, art. 362
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.
Sentencja
Dnia 31 marca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2009 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...], Nr [...] znak [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz strony skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 3. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. LS
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [..] r., nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C., od decyzji S. P. z dnia [...] r., ustalającej dopuszczalne poziomu hałasu w środowisku: dopuszczalny równoważny poziom hałasu wyrażony równoważnym poziomem dźwięku A dla pory dnia 55 dB i dla pory nocy 45 dB oraz zobowiązującej "A" Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. do podjęcia działań mających na celu ograniczenie hałasu emitowanego do środowiska poprzez obłożenie murem dźwiękochłonnym budynku mroźni, pokrycia płytą obornicką o grubości 15 cm dachu mroźni – utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wskazano, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Ł. poinformował Starostę Pabianickiego o przeprowadzonej kontroli, w trakcie której ujawniono, że w związku z działalnością "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku określone rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 178, poz. 1841). W związku z tym Starosta P.i wszczął postępowanie, zakończone wydaniem decyzji nr [...], z dnia [...] r. ustalającą dla "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. dopuszczalny poziom hałasu w środowisku (dopuszczalny równoważny poziom hałasu wyrażony równoważnym poziomem dźwięku A dla pory dnia: 55 dB i dla pory nocy: 45 dB) oraz zobowiązał "A" Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. do podjęcia działań mających na celu ograniczenie hałasu emitowanego do środowiska.
Powyższa decyzja została wydana na podstawie przepisu art. 115a oraz art. 362 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w sąsiedztwie zakładu znajdują się tereny zabudowy przemysłowej z tymczasową zabudową mieszkaniową, tereny produkcyjno – usługowe z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej oraz tereny zabudowy zagrodowej związane z prowadzeniem gospodarstwa ogrodniczego i tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Tereny te podlegają ochronie akustycznej, a emitowany w wyniku działalności Spółki hałas przekracza dopuszczalne normy, co wykazała kontrola. Organ stwierdził, że na klimat akustyczny ma wpływ sąsiedztwo drogi i linii kolejowej, niemniej jednak głównym źródłem hałasu są agregaty chłodnicze i sprężarki używane przez Spółkę.
Po rozpatrzeniu odwołania, w którym Spółka "A" podniosła, że w pobliżu zakładu znajduje się linia kolejowa i droga krajowa, które są odpowiedzialne za zwiększenie natężenia hałasu, w związku z czym dopuszczalny poziom hałasu powinien być ustalony na poziomie 60 dB w porze dziennej i 50 dB w porze nocnej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podkreślono, że dopuszczalny poziom emisji hałasu musi być ustalany przy uwzględnieniu wskaźników przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 178, poz. 1841) i nie może być on ustalony na poziomie 60 dB i 50 dB, które to wartości dotyczą dopuszczalnego poziomu emisji hałasu przez inne źródła (drogi i linie kolejowe), których sprawa ta nie dotyczy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zarzuciła naruszenie przepisów art. 7 i 9 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i pominięcie słusznego interesu strony, naruszenie art. 10 k.p.a. przez niezapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie, a w konsekwencji naruszenie art. 81 k.p.a.. Ponadto strona skarżąca zarzuciła ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu w sposób nieprawidłowy z naruszeniem przepisu art. 114 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska, błędne dokonanie ustaleń faktycznych, polegające na przyjęciu zaniżonego poziomu emisji hałasu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylając wyrokiem z dnia 28 maja 2007 r. decyzje organów obu instancji stwierdził naruszenie przepisów art. 7, 8, 9, 10, art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. W uzasadnieniu wyroku sąd podkreślił, iż organ wszczął postępowanie zawiadomieniem z dnia 19 lipca 2006 r., natomiast dowód w postaci badania poziomu emisji hałasu i raport, który stanowił podstawę wydania decyzji został przeprowadzony przed wszczęciem postępowania (badanie emisji hałasu zostało przeprowadzone w dniu 19 czerwca i w nocy 20 czerwca 2006 r., zaś raport sporządzony został w dniu 28 czerwca 2006 r.).
Zdaniem sądu rozpoznającego wówczas niniejszą sprawę dowód w postaci pomiaru hałasu mógł zostać przeprowadzony dopiero po wszczęciu postępowania i zawiadomieniu stron o terminie i miejscu jego przeprowadzenia. Ponadto z akt sprawy nie wynika, aby organ doręczył stronie odpisy protokołu z badania hałasu i raportu, co uniemożliwiło ustosunkowanie się do zebranego materiału dowodowego. Organ nie mógł zatem przyjąć za udowodnioną emisję hałasu na wskazanym poziomie, tym bardziej, że strona kwestionowała wyniki badań, podnosząc, iż badania nie uwzględniały hałasu emitowanego przez linię kolejową oraz drogę.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesionej od powyższego wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zarzuciło naruszenie prawa materialnego: art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, w związku z art. 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287 ze zm.) przez jego niezastosowanie skutkujące pominięciem przez sąd faktu, że pomiary hałasu, dokonane w toku kontroli prowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, bezsprzecznie mogły stanowić dowód we wszczętym następnie przez Starostę P. postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu w środowisku. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania:. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), w związku z art. 7, 8, 9, 10, 77, 81 k.p.a. oraz art. 141 par. 1 i art. 134 par. 1 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 listopada 2008 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1372/07 uchylił zaskarżony wyrok tutejszego sądu i przekazał temuż sądowi sprawę do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano, iż sąd pierwszej instancji nie wykazał, że organy prowadzące postępowanie administracyjne rzeczywiście naruszyły przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, 8, 9, 10, 77 i 81, a ponadto aby te naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co jest wymagane przy uchyleniu decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji ani razu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniósł się do przepisów art. 115a i art. 362 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska, które to przepisy stanowiły podstawę wydania decyzji. Ponadto sąd pierwszej instancji nie wziął w ogóle pod uwagę brzmienia tych przepisów, skoro główny zarzut sprowadza się do tego, że przed wszczęciem postępowania administracyjnego organy przeprowadziły dowód w postaci pomiaru hałasu, czym został naruszony przepis art. 79 k.p.a. i inne przepisy postępowania wymienione wcześniej.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał nadto, iż sąd pierwszej instancji w swoich rozważaniach w ogóle nie wziął pod uwagę innych przepisów, które miały zastosowanie w sprawie, a które powinien sąd uwzględnić z urzędu, a w szczególności przepisów ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287), które dają szczególne kompetencje kontrolne wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska oraz ustawę z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807), w której rozdział 5 jest poświęcony kontroli.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej.
Oznacza to, iż sąd na skutek wniesionej skargi nie przejmuje sprawy do jej merytorycznego załatwienia, a jedynie bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla tą decyzję bądź postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu oraz przyczyny wzruszenia rozstrzygnięcia, a także nie będąc ograniczony zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w niniejszej sprawie tego rodzaju okoliczności, które rodzą konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego tak decyzji zaskarżonej, jak i decyzji ją poprzedzającej.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z treścią przepisu art. 190 p.p.s.a. w wypadku uchylenia w następstwie rozpoznania skargi kasacyjnej, wyroku uprzednio wydanego przez sąd pierwszej instancji, sąd ten pozostaje związany wykładnią prawa, dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Organy administracji w niniejszej sprawie jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazały na przepis art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902 ze zm.), zgodnie z którym, w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów (...), że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Minister Środowiska natomiast, w myśl przepisu art. 113 tejże ustawy określa w drodze rozporządzenia dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku.
W rozporządzeniu z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 178, poz. 1841) Minister Środowiska ustalił dopuszczalne poziomy hałasu, zróżnicowane dla rodzajów terenów przeznaczonych odpowiednio: pod zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy opieki społecznej, pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele uzdrowiskowe, na cele rekreacyjno – wypoczynkowe, oraz na cele mieszkaniowo – usługowe.
W realiach niniejszej sprawy należy wskazać, iż obszar, z którego przenika hałas znajduje się na terenie, dla którego został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Natomiast wśród obszarów, na które hałas ten przenika znajdują się i takie tereny, dla których miejscowy plan nie został uchwalony. Rodzi to problemy z ustaleniem jakiego rodzaju ochrona przed skutkami hałasu należy się terenom – leżącym poza obszarem działania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – przeznaczonym funkcjonalnie na cele określone w przepisie art. 113 omawianej ustawy.
Omawiając powyższą kwestię należy wskazać, że przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ różnicuje tereny, o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania. Organ administracji publicznej ma obowiązek wskazać, do jakiej kategorii wymienionych w przepisie art. 113 ust. 2 pkt 1 omawianej ustawy, zalicza określony teren. Ratio legis tego obowiązku wiąże się z dwiema przesłankami. Po pierwsze, z zachowaniem jednolitości określania przeznaczenia terenu w przepisach planistycznych w odniesieniu do terminologii użytej w ustawie. Natomiast po drugie, co jest w pewnym sensie konsekwencją pierwszej przesłanki, odnosi się do procesu stosowania prawa, z umożliwieniem zakwalifikowania danego terenu przez organ podejmujący decyzję administracyjną do jednej z grup określonych w powyższym przepisie, w celu określenia dopuszczalnego poziomu hałasu dla danego rodzaju terenu.
Zakwalifikowanie terenu do danego rodzaju bądź rodzajów terenów, o których mowa wyżej, wiąże się w procesie stosowania prawa z koniecznością dokonania ustaleń w zakresie rzeczywistego przeznaczenia i charakteru terenu i skorelowania tych ustaleń z treścią przepisów. Zabieg ten wymaga stosowania odpowiedniej wykładni i ma w związku z tym charakter ocenny. Organ administracji publicznej powinien bowiem przesądzić, na podstawie ustaleń faktycznych, do jakiego rodzaju terenu dany obszar zaliczyć w kontekście nazewnictwa, występującego w planie zagospodarowania przestrzennego. Zasadniczym więc kryterium jakim organy powinny się kierować, jest faktyczne zagospodarowanie i wykorzystanie terenu oraz wykorzystanie terenów sąsiednich skonfrontowane z określeniami planu.
O konieczności dokonywania przez organ administracyjny interpretacji ustaleń planistycznych przy określaniu przeznaczenia terenu przesądza także treść art. 114 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Na jego gruncie bowiem – w sytuacji, gdy dany teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o którym mowa w przepisie art. 113 ust. 2 pkt 1 tejże ustawy – uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalane jak dla przeważającego rodzaju terenu. Natomiast ust. 3 powołanego art. 114 wskazuje, że jeżeli na terenach przeznaczonych do działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania znajduje się zabudowa mieszkaniowa, szpitale, domy opieki społecznej lub budynki związane ze stałym albo czasowym pobytem dzieci i młodzieży, ochrona przed hałasem polega na stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne ale wyłącznie w budynkach.
Powyższe pozwala na przyjęcie, iż pomimo tego, ze obszar, na który następuje szkodliwe oddziaływania hałasu znajduje się poza terenem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to ustalenie dla tego obszaru wielkości dopuszczalnych poziomów hałasów powinny być dokonane tak, jak dla przeważającego rodzaju terenu.
Konkludując tą część rozważań należy wskazać, iż w powyższym zakresie organy administracji prawidłowo zakwalifikowały obszar, na który oddziaływuje hałas.
Pomimo powyższej konstatacji wskazać wypada, iż w niniejszej sprawie organy administracji naruszyły przepisy postępowania administracyjnego i to w sposób, uniemożliwia pozostawienie kwestionowanych rozstrzygnięć w obrocie prawnym. Podstawowy zarzut staniany organom administracji w niniejszej sprawie tyczy sposobu oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Niewątpliwie w tym zakresie organy dopuściły się naruszenia przepisów art. 7, art. 77 par. 1 i art. 80 k.p.a..
Nie ulega wątpliwości, iż na potrzeby niniejszego postępowania wykorzystano pomiary hałasu dokonane przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Ł.. Organ ten dokonał pomiarów emisji hałasu wyznaczając dwa punkty pomiarowe na zewnątrz budynku zakładu "A" Spółki z o.o. Pierwszy licznik umieszczono w odległości 5 m od zakładu, gdzie natężenie hałasu wyniosło 55,7 dB w porze dziennej i 53,2 dB w porze nocnej, natomiast drugi usytuowano w odległości 1,5 m od budynku, gdzie poziom hałasu kształtował się odpowiednio dla pory dziennej i nocnej na poziomie 45,0 dB oraz 45,3 dB.
Mając na uwadze powyższe wyniki pomiarowe niezrozumiałym jest przyjęcie przez organy administracji, że głównym i jedynym źródłem hałasu oddziaływującym na teren sąsiadującej, akustycznie chronionej zabudowy mieszkaniowej, jest sam zakład. Z powyżej wskazanych wyników pomiarów hałasu jasno wynika, że w pierwszym punkcie pomiarowym znajdującym się w większej odległości do zakładu (5 metrów) natężenie hałasu było wyższe niż w punkcie drugim umieszczonym jedynie 1,5 m od zakładu. W takim stanie faktycznym organy administracji zobligowane były do krytycznej oceny zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego i tym samym dogłębnego ustalenia co jest przyczyną takiego stanu rzeczy. Bazując już tylko na zasadach logiki i biorąc pod uwagę li tylko zdrowy rozsądek oczywiste jest, że skoro w miejscu bardziej oddalonym od instalacji wywołującej hałas, poziom tego hałasu jest wyższy, niż w punkcie pomiarowym bardziej do tej instalacji zbliżonym, to rodzi się co najmniej przypuszczenie, iż muszą istnieć jeszcze inne źródła hałasu powodujące taki właśnie wynik pomiarowy. Oczywiście przyczyn takiego stanu rzeczy może być więcej ale winny one być przez organ przeanalizowane i przynajmniej wykluczone aby nie było jak najbardziej uzasadnionego zarzutu nielogiczności w ocenie materiału dowodowego stanowiącego podstawę faktyczną rozstrzygnięcia sprawy. Godzi się w tym miejscu wspomnieć, iż strona skarżąca konsekwentnie wskazywała w toku postępowania administracyjnego, iż źródłem hałasu mogą być pobliska droga krajowa nr 14 i przebiegająca nieopodal linia kolejowa. Organy administracji do powyższego zarzutu na etapie gromadzenia i oceny materiału dowodowego w ogóle się nie odniosły i bezkrytycznie przyjęły, że jedynym źródłem hałasu jest zakład należący do strony skarżącej.
Powyższe nieprawidłowości w sposób oczywisty wpływają na treść wydanych rozstrzygnięć i tym samym determinują konieczność wyeliminowania powyższych decyzji z obrotu prawnego. Niezależnie jednak od powyższego należy wskazać, iż istnieje jeszcze jedna grupa okoliczności nakazujących krytycznie ocenić sposób stosowania prawa w niniejszej sprawie przez organy administracji publicznej. Przepis art. 362 par. 1 i 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska stanowi, iż w sytuacji gdy podmiot korzystający ze środowiska negatywnie oddziałuje na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć obowiązek:
- ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia;
- przywrócenia środowiska do stanu właściwego.
W powyższej decyzji organ ochrony środowiska może określić:
- zakres ograniczenia oddziaływania na środowisko lub stan, do jakiego ma zostać przywrócone środowisko;
- czynności zmierzające do ograniczenia oddziaływania na środowisko lub przywrócenia środowiska do stanu właściwego;
- termin wykonania obowiązku.
Jest oczywiste, iż powyższe uregulowanie stanowi podstawę prawną do nałożenia na podmiot korzystający ze środowiska w nadmierny sposób określonych obowiązków zmierzające do ograniczenia tego oddziaływania lub przywrócenia środowiska do stanu właściwego. Powyższa podstawa prawna nie oznacza jednakże, że organ w sposób dowolny może obowiązki kształtować. W realiach niniejszej sprawy organy wskazały, iż skarżący winien wykonać obowiązek polegający na podjęciu działań mających na celu ograniczenie hałasu emitowanego do środowiska i w tym celu w sposób szczegółowy wskazały, iż skarżący winien cel ten osiągnąć poprzez obłożenie murem dźwiękochłonnym budynku mroźni i pokrycia dachu mroźni płytą obornicką o grubości 15 cm. Powyżej szczegółowo określony obowiązek nie znajduje jednak oparcia w jakichkolwiek ustaleniach organu. Nie jest zatem nawet możliwa weryfikacja prawidłowości tego wnioskowania organu, które doprowadziło do konieczności nałożenia na stronę tak skonkretyzowanego obowiązku dla osiągnięcia podstawowego celu prowadzonego postępowania, jakim jest ograniczenie hałasu emitowanego do środowiska.
Tak więc należy wskazać, iż w powyższym zakresie rozstrzygnięcie podjęte przez organy pozbawione jest podstawy faktycznej, a tym samym narusza wskazane już powyżej przepisy o gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję organu pierwszej instancji.
Na podstawie art. 152 cytowanej ustawy orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).