II SA/Łd 953/25

II SA/Łd 953/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2026-02-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-12-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka
Michał Zbrojewski /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Mikołajczyk
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1130
art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1, ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, ust. 5a
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Dz.U. 2023 poz 1688
art. 59 ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (t.j.)
Dz.U. 2022 poz 1225
§ 3 pkt 3
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 77 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 145a § 1, art. 200, art. 205 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 26 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędzia WSA Agata Sobieszek–Krzywicka Protokolant Asystent sędziego Tomasz Stańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2026 roku sprawy ze skargi W.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 20 października 2025 roku nr SKO.4120.291.25 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta Złoczew z dnia 11 sierpnia 2025 roku Nr 61/2025, znak: RI.6730.32.2025; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu na rzecz W.S. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 20 października 2025 r. znak: SKO.4120.291.25 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu po rozpatrzeniu odwołania W.S., powoływanego dalej jako: "skarżący", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a." oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.z.p." utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Z. z 11 sierpnia 2025 r., nr 61/2025, znak: RI.6730.32.2025 o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie osiedla budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...], położonej w Z. przy ul. [...], powoływanej dalej jako: "Inwestycja".
Z akt sprawy wynika, że 19 marca 2025 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie osiedla budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z urządzeniami budowlanymi na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] (obręb geodezyjny [...]. Z.), położonej w Z. przy ul. [...].
W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, organ wyznaczył obszar analizowany na kopii mapy zasadniczej wokół wnioskowanego terenu wyjaśniając, że szerokość frontu terenu określonego wnioskiem jest równoznaczna z długością granicy działki, na której został wyznaczony i która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd. Działka przylega bezpośrednio do drogi gminnej na długości ok. 5 m. Wobec powyższych ustaleń analizą objęto obszar wokół terenu określonego wnioskiem w odległości 50 m.
Przywołaną na wstępie decyzją organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji stwierdzając, że w analizowanym obszarze znajdują się grunty rolne oraz działki zabudowane. Jest to wyłącznie zabudowa zagrodowa. W ocenie organu nie można utożsamiać ze sobą zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym. Celem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej jest jedynie zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych. Uzupełnieniem tej zabudowy mogą być budynki o charakterze gospodarczym (np. garaż, magazyn narzędzi ogrodowych, itp.), które pełnią rolę służebną w stosunku do budynku mieszkalnego. Zabudowa zagrodowa to inaczej siedlisko, na którym znajdują się budynki o charakterze gospodarczym i mieszkaniowym służące prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Zabudowa zagrodowa służy trwale prowadzonemu gospodarstwu rolnemu. Planowana realizacja osiedla budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących na terenie określonym wnioskiem, nie może być uznana jako kontynuacja istniejącej funkcji na analizowanym obszarze. Wątpliwości organu budzi sposób skomunikowania projektowanego osiedla poprzez wąską drogę gminną. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji stałoby w sprzeczności z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Odwołanie od ww. decyzji wniósł skarżący zarzucając błędną wykładnię przepisów u.p.z.p. i zdefiniowanie frontu terenu inwestycyjnego jako część granicy działki, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd podczas, gdy front terenu ustawodawca określa co do całego terenu objętego wnioskiem oraz brak rozważania rozszerzenia obszaru analizy celem najpełniejszego zachowania zasady dobrego sąsiedztwa, czego konsekwencją jest błędne ustalenie funkcji i cech istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, po rozpoznaniu powyższego odwołania, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ po przywołaniu treści art. 61 ust. 1 pkt 1 – 6 u.p.z.p. w brzmieniu aktualnym do 24 września 2023 r. wskazał, że w celu ustalenia niezbędnych parametrów dla planowanej zabudowy koniecznym jest przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z przepisami rozporządzenia. Analiza powinna obejmować na tyle duży obszar, aby bez cienia wątpliwości można było ustalić wymagania dla nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Pojęcie "działki sąsiedniej", o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., powinno być interpretowane funkcjonalnie i należy je odnosić do wszystkich nieruchomości znajdujących się na obszarze analizowanym, a nie tylko do nieruchomości bezpośrednio graniczących z działką inwestora. Działka sąsiednia to nieruchomość położona w okolicy tworzącej pewną całość urbanistyczną, którą dla każdego przypadku należy określić oddzielnie. Nowa zabudowa powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej.
W rozpoznawanej sprawie objęta planowaną inwestycją działka nr ewid. [...] przylega do wewnętrznej drogi gminnej (działki o nr ewid. [...], obręb [...]) na odcinku ok. 5 m. Biorąc pod uwagę tę wartość wyznaczono obszar analizowany w odległości 50 m od granic terenu inwestycji (art. 61 ust. 5a u.p.z.p.). Na tak wyznaczonym obszarze nie stwierdzono występowania zabudowy o parametrach i funkcji zbliżonej do zabudowy wnioskowanej. Obszar analizowany służyć ma do wskazania działek sąsiednich, spełniających warunki "dobrego sąsiedztwa", a zatem sposób wyznaczania tych granic nie może odbiegać od pojęcia "sąsiedztwa" w języku potocznym. Teren sąsiedni to teren przyległy, pobliski, a za taki teren nie można uznać działek położonych w znacznej i nieokreślonej odległości od działki objętej wnioskiem. Wyznaczony obszar analizy wokół działki nr ewid. [...] obejmuje tereny, na których zlokalizowana jest wyłącznie zabudowa siedliskowa (budynek mieszkalny oraz towarzyszące mu budynki gospodarcze) – bezpośrednio związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Znajdują się tam również działki niezabudowane - grunty orne (symbol "R"). Na terenie tym nie występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna.
Powiększenie wyznaczonych granic obszaru analizowanego ponad minimalne rozmiary prowadziłoby w rzeczywistości do poszukiwania takiego obszaru, którego wielkość nie służyłaby ustawowemu wymogowi zachowania ładu przestrzennego w ramach jednostki urbanistycznej, ale jedynie poszukiwaniu takich funkcji, cech i parametrów zabudowy, aby uzasadnić formalną dopuszczalność lokalizacji zabudowy wnioskowanej przez inwestora. Niedopuszczalne jest takie wyznaczanie obszaru analizowanego, które niejako zmierza do "poszukiwania" obiektów budowlanych. Dla ustalenia warunków zabudowy istotny jest stan rzeczywisty przestrzeni, a w obszarze analizowanym wokół działki nr ewid. [...] nie występuje żadna zabudowa mogąca posłużyć jako wyznacznik dla kształtowania się nowej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.
Zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są przy tym faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Nowa zabudowa lokalizowana na podstawie decyzji o warunkach zabudowy powinna być dostosowana do zabudowy już istniejącej na tym obszarze. W granicach obszaru objętego analizą urbanistyczną brak jest zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej. Na terenie objętym analizą występuje zabudowa zagrodowa oraz użytki rolne.
Odnosząc się do argumentacji skarżącego w zakresie kwestionowania prawidłowości wyznaczenia przez organ frontu terenu objętego planowaną inwestycją, Kolegium wskazało, że regulacja wprost wskazuje, że front terenu obejmuje część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. W tej sytuacji konieczne jest branie pod uwagę pod kątem przeprowadzenia stosownej analizy właśnie części granicy.
Konkludując organ stwierdził, że brak spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. uniemożliwia ustalenie warunków zabudowy.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W.S., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zaskarżył w całości decyzję organu II instancji zarzucając naruszenie:
1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz niepodjęcie przez organ wszelkich możliwych czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. niepodjęcie przez organ niezbędnych działań mających na celu właściwe wyznaczenie obszaru analizowanego dla celów ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w szczególności działań zmierzających do rozszerzenia granic obszaru analizowanego celem najpełniejszego zachowania zasady dobrego sąsiedztwa, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do błędnego przyjęcia przez organ, że zabudowa objęta wnioskiem skarżącego o ustalenie warunków zabudowy nie stanowi kontynuacji funkcji i cech istniejącej zabudowy, a tym samym do błędnego przyjęcia, że w stanie faktycznym sprawy nie doszło do ziszczenia wszystkich warunków wynikających z art. 61 u.p.z.p., od których spełnienia uzależnione jest wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy;
2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, wykraczającej poza zasady logiki i doświadczenia życiowego tj. pominięcie przez organ twierdzeń podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla Inwestycji z których to twierdzeń wynikało, że w niedalekiej odległości od działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy znajduje się zabudowa, która pozwalała na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, podczas gdy ww. okoliczność miała istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem wzięcie przez organ ww. okoliczności pod uwagę mogło stanowić podstawę do rozszerzenia granic obszaru analizowanego i ustalenia, że w stanie faktycznym sprawy doszło do spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a w konsekwencji ustalenia, że na kanwie stanu faktycznego sprawy zachodziły warunki umożliwiające wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy;
3. art. 61 ust. 5a w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym do 24 września 2023 r., tj. do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 2023 roku o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa nowelizująca", poprzez jego błędne zastosowanie i niezasadne przyjęcie, że Organ I instancji w sposób prawidłowy wyznaczył granice obszaru analizowanego dla celów ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w odległości 50 m od granic terenu inwestycji (tj. przy przyjęciu minimalnej odległości wynikającej z art. 61 ust. 5a u.p.z.p., podczas gdy w stanie faktycznym sprawy, dążąc do pełnego urzeczywistnienia zasady dobrego sąsiedztwa oraz potraktowania obszaru poddawanego analizie jako urbanistycznej całości, organ powinien był wyznaczyć granice obszaru analizowanego w odległości większej niż minimalna odległość przewidziana w ww. przepisie, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do błędnego przyjęcia przez organ, że zabudowa objęta wnioskiem skarżącego o ustalenie warunków zabudowy nie stanowi kontynuacji funkcji i cech istniejącej zabudowy, a tym samym do błędnego przyjęcia, że w stanie faktycznym sprawy nie doszło do ziszczenia wszystkich ustawowych warunków, od których spełnienia uzależnione jest wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy;
4. 61 ust. 5a u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym do 24 września 2023 r., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przez front terenu należy rozumieć tylko tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisu powinna prowadzić do wniosku, że przez front terenu powinno się rozumieć długość równą długości granicy działki, z której odbywa się główny wjazd na działkę.
Skarżący wniósł o wnosząc uchylenie decyzji organów obu instancji i zobowiązanie organu do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla Inwestycji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od Organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
W ocenie skarżącego organ administracji publicznej powinien wyznaczyć obszar analizowany w większym rozmiarze aniżeli ustawowe minimum, jeśli jest to uzasadnione okolicznościami konkretnego przypadku. Na gruncie stanu faktycznego sprawy takie okoliczności miały bowiem miejsce, albowiem mamy do czynienia z zabudową o charakterze rozproszony oraz w niedalekiej odległości od działki nr [...] znajduje się zabudowa o analogicznym charakterze urbanistycznym do charakteru zabudowy objętej Inwestycją. Dodatkowo działki o numerach: [...], [...], [...] i [...] są zabudowane domami jednorodzinnymi, zaś co do działki nr [...] 23 marca 2022 r. zostało wydane pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Ponadto w odniesieniu do działek położonych w bliskim sąsiedztwie, tj, działek o numerach: [...], [...], [...] i [...] 13 marca 2025 r. zostały wydane decyzje o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji tożsamej rodzajowo z Inwestycją objęta wnioskiem skarżącego. Skoro w bliskim sąsiedztwie znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a także planowana jest zabudowa o tożsamej funkcji, co zamierzona przez skarżącego Inwestycja, co potwierdzają m.in. wydane co do ww. działek decyzje organów administracji publicznej (w przypadku działki nr [...] – decyzja o pozwoleniu na budowę, zaś w przypadku działek o numerach: [...], [...], [...] i [...] - decyzja o ustaleniu warunków zabudowy), to zabudowa ta mogła stanowić wzorzec urbanistyczny dla ustalenia wymagań nowej zabudowy.
Niezależnie od powyższego, skarżący stwierdził, że organ błędnie przyjął, że przez front terenu należy rozumieć jedynie tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. W ocenie skarżącego za front terenu, o którym mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. należało uznać całą długość granicy fragmentu działki nr [...] objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy przylegającego do drogi wewnętrznej, a nie tylko tę część granicy działki, która bezpośrednio przylega do ww. drogi. Przyjęcie opisanej powyżej wykładni pojęcia "front terenu" mogłoby w konsekwencji skutkować wyznaczeniem szerszych granic obszaru analizowanego, a co za tym idzie powyższe mogłoby finalnie doprowadzić do ustalenia, że w stanie faktycznym sprawy doszło do spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a tym samym ustalenia, że na gruncie stanu faktycznego sprawy ziściły się wszystkie ustawowe warunki niezbędne do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych i przyczyny wzruszenia aktów organów administracji publicznej Sąd stwierdził, że zaskarżone decyzje nie odpowiadają prawu co uzasadnia ich uchylenie.
Oceniając legalność zaskarżonych decyzji Sąd uznaje, że organy obu instancji dokonały wadliwej subsumpcji stanu faktycznego pod przepisy u.p.z.p. i wydały rozstrzygnięcie nieodpowiadające zebranemu materiałowi dowodowemu oraz przepisom prawa.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przedmiotem skargi w kontrolowanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta Z. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie osiedla budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...], położonej w Z. przy ul. [...].
Wobec tak zakreślonego przedmiotu stwierdzić należy, że przedmiotem analizy jest prawidłowość dokonanej przez organy obu instancji oceny możliwości ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.
W kontrolowanej sprawie organ obu instancji stwierdziły, że obszar analizy obejmuje tereny, na których zlokalizowana jest wyłącznie zabudowa siedliskowa (budynek mieszkalny oraz towarzyszące mu budynki gospodarcze) - bezpośrednio związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Znajdują się tam również działki niezabudowane - grunty orne (symbol "R"). Nie występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Z kolei strona skarżąca stoi na stanowisku, że organy błędne przyjęły, że zabudowa objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie stanowi kontynuacji funkcji i cech istniejącej zabudowy oraz wskazała, że organ powinien był wyznaczyć granice obszaru analizowanego w odległości większej niż minimalna odległość przewidziana w ustawie.
Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.), powołanej dalej jako: "u.p.z.p.". Wyjaśnić jednocześnie należy, że 24 września 2023 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688), powoływana dalej jako: "ustawa nowelizująca". Zgodnie z treścią art. 59 ust. 2 ustawy nowelizującej, do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: pkt 1 - stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym; pkt 2 - nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1.
Poddane sądowej kontroli postępowanie zostało wszczęte na wniosek Inwestora z 19 marca 2025 r. Wobec tego, na gruncie rozpatrywanej sprawy, zastosowanie miały przepisy u.p.z.p. po nowelizacji z wyjątkiem art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a, które znajdą zastosowanie w brzmieniu obowiązującym do 23 września 2024 r..
Ponadto wyjaśnić należy, że 26 lipca 2024 r. weszło również w życie rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 1116), powoływane dalej jako: "r.n.z.", tym samym w sprawie niniejszej zastosowanie będą miały przepisy ww. rozporządzenia.
Wyjaśnić następnie należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego a sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.).
W myśl art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; 2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.
Wyjaśnić następnie należy, że zgodnie z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. warunki zabudowy ustala się na wniosek inwestora. Wniosek ten, stosownie do art. 52 ust. 2 u.p.z.p., powinien zawierać m.in. określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenie i gabaryty projektowanych obiektów budowlanych oraz określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać. Jest to o tyle istotne, że treść wniosku i wynikający z niej zamiar realizacji przedsięwzięcia o zindywidualizowanych w stopniu ogólnym parametrach stanowi jednocześnie punkt wyjścia i odniesienia dla ustaleń faktycznych przeprowadzonych w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy, jak i dla podjętego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 12 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2735/14, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA"). Z kolei rozpoznanie sprawy ponad żądanie lub niezgodnie z żądaniem traktuje się jako działanie bez podstawy prawnej, gdyż w decyzji nie mogą zostać ustalone warunki, które nie są zgodne z wnioskiem. Złożony wniosek wyznacza przedmiot postępowania, determinując jego kierunek, a zatem jest wiążący dla organów orzekających w sprawie. Przy czym w toku postępowania wniosek ten może zostać przez inwestora zmodyfikowany, stąd obowiązkiem organu jest dokładne określenie intencji strony. Natomiast, gdy powstaną wątpliwości co do treści żądania, organ powinien zwrócić się do wnioskodawcy, aby ten ją sprecyzował.
Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z uwzględnieniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 pkt 1 stosuje się odpowiednio.
W myśl art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.).
Natomiast stosownie do treści art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie, tj.: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 1a) teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 555 i 834), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Decyzja o warunkach zabudowy jest instrumentem prawnym służącym określeniu sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Określa podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Decyzja o warunkach zabudowy terenu zastępuje na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy inwestycja jest dopuszczalna na danym terenie w świetle przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach r.n.z., a więc nie jest to decyzja uznaniowa. Decyzja o warunkach zabudowy jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa (por. wyrok NSA z 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 229/11, CBOSA). Decyzję o warunkach zabudowy wydaje się na skutek wniosku zawierającego konkretne wskazania dla projektowanej inwestycji i organ związany jest treścią sformułowanego wniosku, co oznacza, że jeżeli wnioskowana funkcja, cechy i parametry planowanej zabudowy nie są możliwe do zaakceptowania na danym terenie to organ odmawia ustalenia warunków zabudowy dla takiej inwestycji. Wynika z tego też dalsza konsekwencja, że organ dokonuje oceny możliwości ustalenia warunków zabudowy dla konkretnie sformułowanego wniosku i brak ograniczeń w tym ile takich wniosków złożono dla konkretnych inwestycji, z których każda może się różnić, zatem organy nie dokonują porównywania, gdy dla danego terenu wydana zastała już uprzednio decyzja o warunkach zabudowy. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje się bowiem dla konkretnie sformułowanego wniosku, gdy spełnione zostaną wymogi o jakich mowa w art. 61 u.p.z.p.
Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a obowiązek odmowy ma tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki przewidzianej w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest zatem możliwe, a nawet wymagane, w sytuacji łącznego spełnienia określonych w u.p.z.p. warunków. Z kolei brak spełnienia chociażby jednego z warunków, o których stanowi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Jeżeli wszystkie ww. przesłanki są spełnione to organ nie może odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy.
Zadaniem organu administracyjnego jest zatem ustalenie, czy projektowana zabudowa może obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną funkcją istniejącej zabudowy na analizowanym terenie, a także, czy charakter planowanej inwestycji nie ogranicza zastanego sposobu użytkowania sąsiedniego terenu. W ramach prawidłowo wyznaczonego obszaru analizowanego na właściwej kopii mapy obowiązkiem organu staje się przeprowadzenie analizy istniejącej zabudowy w celu sprawdzenia, czy możliwe jest na jej podstawie ustalenie parametrów dla wnioskowanej inwestycji jako stanowiącej kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania już istniejącego.
Celem "zasady dobrego sąsiedztwa" jest zagwarantowanie ładu przestrzennego w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.p.z.p., a więc takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Innymi słowy "zasada dobrego sąsiedztwa" zakłada zgodność nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan istniejącej zabudowy, jej cech i parametrów. Chodzi bowiem o to, że oprócz kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, projektowana zabudowa musi również kontynuować sposób zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przedmiotowa zabudowa powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej na terenie analizowanym (por. wyrok WSA z Poznaniu z 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Po 346/23, CBOSA).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że w sprawie nie prawidłowo wykonano analizę urbanistyczną. Przepis art. 61 ust. 5a u.p.z.p. stanowi, iż przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości co do tego, że główny wjazd na działkę odbywa się z drogi gminnej o szerokości około 5 m. W ocenie Sądu, w przypadku gdy bok terenu inwestycji przylega do drogi prostopadle lub pod innym kątem lecz nie równolegle, za front uznać należy całą szerokość tego boku terenu inwestycji, który przylega do drogi gminnej, a nie tylko ten odcinek, który położony jest bezpośrednio na styku z drogą. W przypadku prostopadłego położenia drogi gminnej, odcinek ten zawsze równałby się (tak jak w niniejszej sprawie) szerokości tej drogi, co nie znajduje uzasadnienia w treści art. 61 ust. 5a zd. 2 u.p.z.p. Uznanie za front terenu inwestycji jedynie części boku terenu przylegającego do drogi, skutkowałoby wówczas zniweczeniem istoty wyznaczania wielkości obszaru analizowanego, ponieważ obszar ten - ze względu na niewielkie szerokości dróg gminnych - zawsze byłby wyznaczany w minimalnej odległości od działki, tj. w odległości 50 metrów (por. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 czerwca 2011, sygn. IV SA/Wa 650/11; wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 marca 2010 r., sygn. II SA/Łd 787/09, CBOSA).
O nieprawidłowości zaskarżonej decyzji przesądza zatem trafnie dostrzeżona przez stronę skarżącą okoliczność wadliwego zaakceptowania przez SKO sposobu wyznaczenia przez organ I instancji granic obszaru analizowanego. Błędne określenie granic obszaru analizowanego, w oparciu o które organ I instancji przeprowadził następnie analizę urbanistyczną skutkowało wadliwością samej analizy i wydanej na jej podstawie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. W zaistniałej sytuacji, nie sposób bowiem zweryfikować prawidłowości stanowiska organu w zakresie przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy. Zakres analizy może zostać rozszerzony o obszary przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, w tym na przykład osiedle domów położone na południowy wschód od działki objętej planowaną inwestycją jeżeli organ prawidłowo ustali szerokość frontu działki. W przypadku zastosowania takiego rozwiązania, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna mogłaby stanowić naturalną kontynuację istniejącej zabudowy w obszarze analizy, obejmującej zarówno budownictwo zagrodowe, jak i mieszkaniowe, ponieważ nie wprowadzałaby nowej ani sprzecznej funkcji. Wskazać należy, jednak że ustawodawca nie definiuje pojęcia "zabudowa zagrodowa" w powołanej ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Posiłkowo możliwe jest odwołanie się do definicji legalnej sformułowanej w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, przez zabudowę zagrodową rozumie się w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwa rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych i w gospodarstwach leśnych. Definicja ta nie ma wprawdzie charakteru rozstrzygającego, niemniej może stanowić punkt wyjścia do rekonstrukcji omawianego pojęcia. Zwrot "zabudowa zagrodowa" odnosi się do pewnego zespołu obiektów budowlanych, w ramach którego przynajmniej jeden budynek ma charakter mieszkalny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2014r., II OSK 2333/12, dostępny w CBOSA). Uwaga ta nie może prowadzić do wniosku, że zabudowa zagrodowa i zabudowa mieszkaniowa pełnią identyczną funkcję, mimo że obie nakierowane są na zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych. Jednak zabudowa zagrodowa związana jest głównie z prowadzeniem gospodarstwa rolnego i na wymienioną zabudowę składają się budynki gospodarcze i inwentarskie, którym jedynie towarzyszy budynek mieszkalny. Takie rozwiązanie nie jest natomiast charakterystyczne dla zabudowy mieszkaniowej, która nie jest w żaden sposób powiązana z prowadzeniem produkcji rolnej. W konsekwencji nie można zatem przyjąć, że zabudowa mieszkaniowa kontynuuje funkcję zabudowy zagrodowej. Powyższy pogląd został również zaaprobowany w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2014 r., II OSK 316/13 i z dnia 21 listopada 2013 r., II OSK 951/12). Te rozważania są o tyle istotne w niniejszej sprawie, że w rozpoznawanej sprawie ważna jest skala inwestycji – 16 domów może zmienić charakter danego terenu, jednakże to było poza przedmiotem badań organu, gdyż wyszedł on z założenia, że zasada nie została spełniona, z uwagi na występowanie wyłącznie zabudowy zagrodowej na terenie objętym analizą. Tym samym okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia nie zostały ustalone. W konsekwencji zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem organu administracji, wynikającym z zawartej w art. 7 zasady prawdy obiektywnej, jest bowiem dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, zaś obowiązek ten jest realizowany dzięki nakazowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.).
Wobec powyższego stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu wydana została z naruszeniem ww. przepisów prawa procesowego a konieczny do ustalenia zakres okoliczności faktycznych może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe obligowało Sąd do usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt 1 sentencji wyroku.
Jednocześnie Sąd wskazuje, iż nie przesądza rozstrzygnięcia sprawy po jej ponownym rozpatrzeniu przez organ administracji. W ramach ponownego rozpoznania sprawy organy winny dokonać rzetelnej oceny spełnienia przez planowaną inwestycję przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w oparciu o analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania przeprowadzoną dla prawidłowo wyznaczonego obszaru analizowanego, z poszanowaniem przepisów prawa procesowego uwzględniając właściwy stan faktyczny. Organy winny mieć również na uwadze art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
W kwestii wniosku skargi o zobowiązanie organu do wydania decyzji o żądanej treści Sąd wyjaśnia, że w stanie prawnym sprawy wydanie takiego rozstrzygnięcia nie jest dopuszczalne. Artykuł 145a § 1 p.p.s.a. pozwala sądom na określenie w wyroku sposobu załatwienia sprawy. Wydanie takiego orzeczenia jest możliwe, gdy zostaną spełnione trzy przesłanki: 1) wyrok uchyla decyzję lub postanowienie; instytucja określona w omawianym przepisie nie może być więc stosowana w przypadku innych aktów, czynności lub bezczynności; 2) zastosowanie przepisu jest uzasadnione okolicznościami sprawy, a więc szczególnymi uwarunkowaniami dostrzeżonymi przez sąd, który powinien skorzystać z przyznanych mu kompetencji w sytuacjach, w których postępowanie organów administracji publicznej nosi znamiona swego rodzaju złośliwości i wyjątkowego lekceważenia praworządności, np. sprawa wielokrotnie wraca do sądu, ponieważ organ w kolejnych decyzjach nie wykonuje wyroków; 3) rozstrzygnięcie decyzji lub postanowienia ma charakter związany. Przywołany przepis nie ma zastosowania, gdy rozstrzygnięcie sprawy pozostawiono uznaniu organu (A. Skoczylas, P. Szustakiewicz, (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2, Warszawa 2023, art. 145a, nb. 2).
Zastosowanie art. 145a § 1 p.p.s.a. jest więc ograniczone warunkami, a to koniecznością zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2 p.p.s.a., istnieniem okoliczności uzasadniających takie rozstrzygnięcie oraz niepozostawieniem przez prawodawcę rozstrzygnięcia uznaniu organu. Tylko ostatni z tych warunków w sprawie niniejszej jest spełniony. Jak już zostało wyjaśnione, Sąd uchylił decyzję organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., zatem wykluczone w sprawie jest zastosowanie art. 145a § 1 p.p.s.a.. W efekcie Sąd nie jest zobligowany przez ustawodawcę do dokonania dodatkowej oceny okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, tym bardziej że istotne okoliczności sprawy wymagają dopiero ustalenia przez organ administracyjny co strona sama podnosiła w skardze tym samym wniosek strony nie mógł być uwzględniony.
O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.
MR