II SA/Łd 941/22

II SA/Łd 941/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-03-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Piotr Mikołajczyk
Robert Adamczewski /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Porczyński
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 503
art. 52 ust. 2 pkt 1 , art. 61
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2023 r. sprawy ze skargi S. we wsi B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 22 września 2022 r. nr SKO.4120.183.22 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. ał
Uzasadnienie
II SA/Łd 941/22
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 22 września 2022 r. (znak: SKO.4120.183.22) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Burzenin z 1 lipca 2022 r. (znak: GZ.6730.13.2019) wydaną na wniosek "S." Spółka z o.o. z siedzibą w K. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącego wylotu oczyszczonych ścieków pochodzących z oczyszczalni ścieków zlokalizowanej na terenie Ośrodka Wypoczynkowego "S.", działka nr ewid. [...], obręb [...].
Niniejsza sprawa była już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który prawomocnym wyrokiem z 28 października 2020 r., II SA/Łd 514/20 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z 7 maja 2020 r. (znak SKO.4120.46.20) oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Burzenin z 26 lutego 2020 r. (znak: GZ.6730.13.2019) w sprawie umorzenia w całości postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji.
Wówczas podstawą faktyczną umorzenia postępowania administracyjnego - według organów - był fakt nieistnienia przedmiotu inwestycji. W ocenie Sądu poczynione w tym zakresie przez organy ustalenia pozostawiały szereg wątpliwości i nie dały materialnych podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, że sporny przedmiot inwestycji faktycznie nie istnieje.
Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, organ pierwszej instancji decyzją z 1 lipca 2022 r. (znak: GZ.6730.13.2019) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem inwestycji jest budowa obiektów infrastruktury technicznej w zakresie infrastruktury kanalizacyjnej. Zdaniem organu zwalnia to - na zasadzie odstępstwa z art. 61 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 503 ze zm.) [dalej: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym] - z obowiązku poszukiwania na działkach sąsiednich wzorca dla nowej zabudowy. W toku postępowania organ pierwszej instancji ustalił ponadto, że w sprawie zostały spełnione wszystkie pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przygotowany projekt decyzji uzgodniono z właściwymi organami w zakresie wymaganym przez art. 53 ust. 4 powoływanej ustawy.
Odwołanie od decyzji wniosła S. we wsi B., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając decyzji naruszenie przepisów:
- art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności w sprawie celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, co skutkowało brakiem zebrania pełnego materiału dowodowego,
- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie zgromadzenie w sprawie całości materiału dowodowego, a zatem rozstrzygnięcie sprawy na podstawie niepełnego w sprawie materiału dowodowego,
- art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na podstawie wybiórczo zgromadzonego materiału dowodowego z uwagi na pominięcie zgłoszonego w sprawie dowodu z odkrywki, a w konsekwencji wydanie decyzji w sytuacji gdy przeprowadzona wizja lokalna nie ujawniła istnienia wylotu kolektora ściekowego, a okoliczność jego istnienia nie została udowodniona,
- art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji wydanie decyzji o warunkach zabudowy pomimo, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na brak przedmiotu postępowania, tj. nieistnienia wylotu kolektora ściekowego.
Odwołująca się spółka wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu strona wskazała, że przedmiot inwestycji nie istnieje. Brak jest bowiem na wskazanym terenie inwestycji jakiegokolwiek wylotu ścieków, czy innego urządzenia/instalacji przesyłowej do odprowadzania lub doprowadzania płynów. Brak jest również jakiegokolwiek urządzenia/instalacji przesyłowej do doprowadzania lub odprowadzania płynów na nieruchomości ewid.: [...] ([...] i [...]). W związku z brakiem wylotu i instalacji w sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania. Odwołująca wskazała, że na nieruchomości ewid. [...], obręb [...] oraz [...] ([...] i [...]), obręb [...], została przeprowadzona wizja lokalna 23 maja 2019 r., podczas której nie stwierdzono istnienia urządzeń/instalacji przesyłowych, na które we wniosku powołuje się inwestor. Zdaniem strony brak istnienia przedmiotu inwestycji wynika też z pism: Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 29 kwietnia 2019 r., Starosty Sieradzkiego z 13 maja 2019 r., Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Łodzi z 25 kwietnia 2019 r., Urzędu Gminy w Burzeninie z 6 maja 2019 r. W ocenie strony należy mieć na względzie, że pismem z 23 lutego 2022 r. P.W. i J.Z. złożyli wniosek o umożliwienie podpisania protokołu oględzin z 30 września 2019 r., zatem uwzględniając wyrok WSA w Łodzi z 28 października 2020 r., II SA/Łd 514/20 wskazać należy, iż protokół ten, podpisany przez ww. osoby stanowi istotny dowód w sprawie, którego właściwa ocena przez organ pierwszej instancji skutkować winna umorzeniem postępowania.
Wspomnianą na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Kolegium podkreśliło, że z akt sprawy wynika, że inwestor planuje realizację inwestycji polegającej na przebudowie istniejącego wylotu oczyszczonych ścieków pochodzących z oczyszczalni ścieków zlokalizowanej na terenie Ośrodka Wypoczynkowego "S.", na działce nr ewid. [...], obręb [...]. We wniosku inwestor wskazał, że dotyczy on budowli: wylot betonowy połączony za pomocą studzienki połączeniowej krytej z istniejącym kolektorem o średnicy 300 mm. Z wylotu oczyszczone ścieki poprzez rów odpływowy będą dopływać do rzeki W. Inwestor określił parametry budowli: studzienka połączeniowa kryta ø 1200, rurociąg ø 315 PVC, długość ok. 9,5 m, wylot betonowy ø 315, rów odpływowy o parametrach ok. b=0,5 m; m, n=2, L=10 m. W danych technologicznych inwestor wskazał, że studzienka połączeniowa kryta wykonana będzie w celu połączenia istniejącego rurociągu z przebudowanym wylotem. Ze studzienki rurociągiem oczyszczone ścieki zostaną dostarczone do wylotu betonowego, skąd rowem otwartym dopłyną do rzeki W. Inwestor wyjaśnił, że przebudowa wylotu ma za zadanie poprawę stanu technicznego istniejących urządzeń oraz umożliwienie kontroli jakości oczyszczonych ścieków odpływających wylotem. Dotychczasowy wylot jest wykonany w nurcie rzeki i brak jest możliwości poboru próbek do oznaczania stanu ścieków wprowadzanych do środowiska.
Następnie Kolegium podkreśliło, że jest związane oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 28 października 2020 r., II SA/Łd 514/20 i jednocześnie zaakcentowało, że na wezwanie organu pierwszej instancji inwestor przedłożył mapę do celów opiniodawczych w skali 1:1.000 opatrzoną datą 25 czerwca 2021 r., z której wynika, że na działce nr ewid. [...], obręb [...], znajdują się urządzenia służące do odprowadzania ścieków z terenu Ośrodka Wypoczynkowego "S.". Organ zauważył, że na mapie została zaewidencjonowana kanalizacja sanitarna o średnicy 300 mm, biegnąca m.in. przez działkę nr ewid. [...] (kiedyś [...]), która jest zakończona wylotem na działce nr ewid. [...].
Następnie organ podniósł, że z pisma Starostwa Powiatowego w Sieradzu Wydział Geodezji i Kartografii Katastru i Gospodarki Nieruchomościami z 4 maja 2022 r. wynika, że w obrębie [...], gmina [...] była przeprowadzona modernizacja ewidencji gruntów i budynków - operat [...] z 19 lutego 2020 r.
Opierając się na treści art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj.: Dz.U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo geodezyjne o kartograficzne] Kolegium wskazało, iż jest związane danymi wynikającymi z ww. mapy, z których to wynika, że przedmiot inwestycji istnieje, został naniesiony na mapę w wyniku dokonanej modernizacji obrębu [...] i zasadne jest ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie ww. obiektu. Twierdzeniu temu nie przeczą również informacje zawarte w pismach, na które powołuje się odwołująca. Zdaniem Kolegium z powyższych dokumentów nie można jednak wysnuć wniosku - jak chce tego skarżąca spółka - że przedmiot inwestycji nie istnieje. Organy wskazują jedynie, że nie są w posiadaniu informacji o jego istnieniu.
Następnie organ odwoławczy podniósł, że ze sporządzonego 30 września 2019 r. protokołu z oględzin terenowych działki nr ewid. [...], obręb [...], wynika że P.W. reprezentujący S. w B. stwierdził, że kolektor ściekowy został zrealizowany w latach 80-tych, jednakże został zdemontowany przez mieszkańców wsi i od ok. 40 lat ten kolektor nie funkcjonuje. J.Z. wskazał natomiast, że uczestniczył w budowie ww. kolektora ściekowego a także, że potwierdza, iż kolektor ten został zdemontowany niedługo po jego uruchomieniu. Protokół ten został podpisany przez wymienione osoby (por. postanowienie z 30 marca 2022 r., znak: GZ.6730.13.2019).
W tym miejscu Kolegium wyjaśniło, że nie ma racji odwołująca Spółka wskazując, że fakt podpisania ww. protokołu przez P.W. i J.Z., biorąc pod uwagę wskazania wyroku WSA w Łodzi z 28 października 2020 r., winien skutkować umorzeniem niniejszego postępowania. Na podstawie wspomnianego protokołu Kolegium ustaliło, że teren inwestycji jest porośnięty roślinnością wodną, brak jest bezpośredniego dostępu do rzeki i brak jest widocznego na działce nr ewid. [...] kolektora oraz innych obiektów. Niemniej jednak z protokołu wynika, że kolektor ten był zrealizowany, ale też nie wynika z niego jednoznacznie, że przedmiot inwestycji aktualnie nie istnieje.
Biorąc pod uwagę treść wyżej opisanych dokumentów, w kontekście aktualizacji mapy do celów opiniodawczych, na której w wyniku modernizacji obrębu [...] została naniesiona istniejąca sieć kanalizacji sanitarnej średnicy 300 mm, zakończona wylotem na działce nr ewid. [...], Kolegium wskazało, że zasadne jest wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie wylotu ww. kanalizacji. Zdaniem organu odwoławczego uaktualniona mapa, której dane są wiążące dla organów w niniejszej sprawie, potwierdzają okoliczność, że zasadne jest wydanie decyzji w przedmiocie przebudowy ww. wylotu. Ponadto organ zauważył, że fakt niedrożności, zarośnięcia roślinnością kanalizacji sanitarnej nie powoduje skutku bezprzedmiotowości postępowania w zakresie przebudowy obiektu.
Kolegium wyjaśniło, że skoro ze znajdującej się w aktach sprawy aktualnej mapy ewidencyjnej wynika, że na działce nr ewid. [...] znajduje się przedmiot inwestycji, uzasadnia to - w kontekście art. 21 ust. 1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne - możliwość ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie posadowionych tam obiektów - wylotu oczyszczonych ścieków. W ocenie organu przeprowadzanie dalszych dowodów w tym zakresie - w szczególności inwentaryzacji przedmiotowego ujścia kolektora ściekowego oraz dokonanie odkrywki - w kontekście ww. danych płynących z mapy, jest zatem zbędne. Okoliczność istnienia przedmiotu inwestycji - w ocenie Kolegium jak i w ocenie Sądu zawartej w wyroku z 28 października 2020 r., II SA/Łd 514/20 - jest wystarczająco udokumentowana aktualną mapą.
S. we wsi B. zaskarżyła powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
-art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności w sprawie celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, co skutkowało brakiem zebrania pełnego materiału dowodowego;
- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezgromadzenie w sprawie całości materiału dowodowego, a zatem rozstrzygnięcie sprawy na podstawie niepełnego w sprawie materiału dowodowego;
- art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na podstawie wybiórczo zgromadzonego materiału dowodowego z uwagi na pominięcie zgłoszonego w sprawie dowodu z odkrywki, a w konsekwencji wydanie decyzji w sytuacji gdy przeprowadzona wizja lokalna nie ujawniła istnienia wylotu kolektora ściekowego a okoliczność jego istnienia nie została udowodniona;
- art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji wydanie decyzji o warunkach zabudowy pomimo, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na brak przedmiotu postępowania, tj. nieistnienia wylotu kolektora ściekowego, który miałby podlegać przebudowie, w związku z czym należało zakończyć wszczęte postępowanie poprzez jego umorzenie.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdyż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Ponadto strona wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi strona podtrzymała dotychczasowe stanowisko. W szczególności skarżąca argumentowała, że planowana inwestycja jest niewykonalna z uwagi na brak jej przedmiotu, bowiem brak jest na nieruchomości o nr ewid. [...] obręb [...] jakiegokolwiek wylotu ścieków, czy innego urządzenia/instalacji przesyłowej do doprowadzania lub odprowadzania płynów, na co wskazują powołane w toku całego postępowania przez stronę skarżącą dowody. Ponadto brak jest również jakiegokolwiek urządzenia/instalacji przesyłowej do doprowadzania lub odprowadzania płynów na nieruchomości o nr ewid. [...] ([...], [...]) obręb [...] na którą to powołuje się w swym wniosku inwestor. W związku z brakiem zarówno wylotu ścieków, jak i brakiem instalacji do której inwestor zamierza się podłączyć, niemożliwym jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy co do jej przedmiotu, który de facto nie istnieje. Zatem w ocenie skarżącej spółki w niniejszej sprawie występuje bezprzedmiotowość postępowania z uwagi na niemożność wykonania spornego obiektu.
Ponadto strona wskazała, że inwestor poza ponownym przedłożeniem do akt niniejszego postępowania identycznej mapy do celów opiniodawczych (zmianie uległa jedynie data wydania kopii) nie wykazał się dalszą inicjatywą dowodową, mogącą skutkować odmienną oceną organu I Instancji zebranego w sprawie materiału dowodowego od tej już uprzednio dokonanej. Skarżąca stanęła na stanowisku, że przedłożona mapa nie wnosi zupełnie nic nowego do przedmiotowej sprawy. Nie wskazuje też, że została sporządzona po przeprowadzeniu inwentaryzacji urządzeń na gruncie, stanowiąc jedynie kopię map z zasobów geodezyjno-kartograficznych, bez fizycznej obecności geodety na gruncie objętym przedmiotem inwestycji, tym samym skarżąca w dalszym ciągu kwestionuje istnienie wylotu przedmiotowego kolektora ściekowego.
Strona zauważyła, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest przeprowadzenie w 2020 r. modernizacji ewidencji gruntów i budynków w obrębie [...], gmina [...], bowiem powoływane w uzasadnieniu skarżonej decyzji pismo Starostwa Powiatowego w Sieradzu z 4 maja 2022 r. wskazuje, że była przeprowadzana takowa modernizacja, ale dla obrębu ewidencyjnego [...], gmina [...], nie zaś dla obrębu obejmującego teren zamierzonej inwestycji, tj. obrębu [...], gmina [...]. Ponadto – zdaniem strony - tego typu modernizacja nie obejmowała inwentaryzacji urządzeń podziemnych, co stanowi odrębny przedmiot postępowania od dokonanej, co do obrębu ewidencyjnego [...], modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Inny bowiem jest zakres prac modernizacyjnych odnoszących się do ewidencji gruntów i budynków, a inny w zakresie inwentaryzacji urządzeń podziemnych, tym samym różne mogą być efekty tych prac na zmodernizowanych mapach, pomimo iż teoretycznie dotyczyć mogłyby tego samego obszaru.
Skarżąca spółka wyraziła opinię, iż załączona do sprawy mapa do celów opiniodawczych mogła zostać sporządzona (tak jak to zazwyczaj ma miejsce) na podstawie materiałów źródłowych, a więc innych map i decyzji - bez faktycznego wejścia na grunt, którego mapa dotyczy, a tym bardziej bez dokonania inwentaryzacji urządzeń podziemnych, których przedmiotowa sprawa dotyczy. W związku z powyższym mapy te nie mogą przesądzać o istnieniu bądź nieistnieniu w dacie ich sporządzania pewnych obiektów budowlanych, w tym przedmiotowego kolektora ściekowego, tym bardziej, że kolektor ten, jak wynika z innych przedstawionych do akt dowodów - nie istnieje. Sama zaś okoliczność naniesienia na załączone mapy przedmiotowego kolektora ściekowego wynika z dawno nieaktualnych map źródłowych, stanowiących podstawę sporządzenia załączanych przez inwestora map, bez przeprowadzania geodezyjnej inwentaryzacji urządzeń podziemnych. Ponadto wskazać należy, że uaktualnianie map do celów ewidencji gruntów i budynków nie wymaga dokonywania inwentaryzacji urządzeń podziemnych, w związku z czym nie może stanowić potwierdzenia istnienia jakichkolwiek urządzeń podziemnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 7 lutego 2023 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842) [dalej: ustawa covidowa]. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Jednocześnie należy wskazać, że na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19).
W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 3 stycznia 2023 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na brak oświadczenia uczestników postępowania o możliwościach technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 7 lutego 2023 roku.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego standard ochrony praw stron i uczestników w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji.
Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 329) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.).
Po rozpoznaniu sprawy w przedstawionych na wstępie aspektach, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z 22 września 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Burzenin z 1 lipca 2022 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącego wylotu oczyszczonych ścieków pochodzących z oczyszczalni ścieków zlokalizowanego na terenie Ośrodka Wypoczynkowego "S." Sp. z o.o. z siedzibą w K., na części działki nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...].
Tryb wydawania decyzji o warunkach zabudowy oraz przesłanki, jakie muszą zostać spełnione, aby mogła zostać wydana taka decyzja regulują przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 503 z późn. zm.) [dalej: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym] oraz aktu wykonawczego do tejże ustawy – rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) [dalej: rozporządzenie Ministra Infrastruktury]. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna.
Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określa przepis art. 61 ust. 1 powołanej ustawy, który uzależnia wydanie takiej decyzji od łącznego spełnienia warunków wymienionych w tym przepisie, w tym: kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (pkt 1); dostępu do drogi publicznej (pkt 2); zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (pkt 3); braku wymogu uzyskania dla danego terenu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (pkt 4) oraz zgodności decyzji z przepisami odrębnymi (pkt 5).
Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określający tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, ma na celu zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Zgodnie z § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2). Wykonanie takiej analizy, potocznie nazywanej analizą architektoniczno-urbanistyczną, czy urbanistyczną, ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie warunków zabudowy. Wyniki analizy, zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy.
W pierwszej kolejności, mając na uwadze treść zarzutów skargi, stwierdzić należy, iż w ocenie Sądu, organy wywiązały się z obowiązku wynikającego z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego do załatwienia sprawy. W zakresie ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu dokumentem podstawowym jak wskazuje § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury jest sporządzana analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza ta przedstawia istniejącą w obszarze analizowanym zabudowę i zagospodarowanie terenu pod kątem jego funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Osoba uprawniona do jej sporządzenia dokonuje opisu funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania rzeczywiście występujących w obszarze analizowanym. Na podstawie tego sporządzane są wyniki analizy, które organ bierze pod uwagę ustalając w decyzji wymagania dla nowej zabudowy lub odmawiając takiego ustalenia.
O wadliwości ustaleń stanu faktycznego można zatem mówić dopiero wtedy, kiedy przyjęte w analizie dane są nieprawidłowe, niezgodne z rzeczywistym stanem w obszarze analizowanym. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.
Odnosząc się zatem do kwestii ustaleń faktycznych organu, co do których skarżący zarzuca naruszenie norm postępowania, wskazać należy, iż zarzuty w tym zakresie koncentrują się co do zasady na zakwestionowaniu faktu istnienia przedmiotu inwestycji, tj. wylotu kolektora ściekowego i powiązanej z nim instalacji przesyłowej do odprowadzania ścieków.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż twierdzenie skarżącej, że przedłożona mapa nie wnosi zupełnie nic nowego do sprawy i stanowiąc jedynie kopię map z zasobów geodezyjno-kartograficznych, bez fizycznej obecności geodety, nie może mieć znaczenia w sprawie, nie jest trafna.
Zauważyć należy, iż kopia mapy została wykonana z mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w skali 1:1000 (a więc zgodnie z wymogami zawartymi w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Mapa zasadnicza, jak wynika z § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i z art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wymagana jest do ustalenia granic terenu, "obszaru analizowanego", a więc określonego fragmentu przestrzeni. Materiałem służącym przeprowadzeniu analizy powinna być kopia aktualnej mapy zasadniczej. Kopia mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powinna być aktualna i odzwierciedlać obecny stan rzeczy istniejący na danym terenie. Zgodzić się przy tym należy, iż dopóki nie uległ zmianie stan faktyczny odzwierciedlony na mapie, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 powoływanej ustawy, tak długo pozostaje ona mapą aktualną (por. m.in. wyrok NSA z 20 lutego 2018 r., II OSK 1032/16, wyrok WSA w Warszawie z 30 września 2021 r., VII SA/Wa 1892/21, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 10 maja 2017 r., II SA/Go 124/17, wyrok WSA W Poznaniu z 16 stycznia 2007 r., II SA/Po 368/07).
Inwestor do akt sprawy przedłożył mapę do celów opiniodawczych w skali 1:1000 z 25 czerwca 2021 r., z której wynika, że na działce nr ewid. [...], obręb [...], znajdują się urządzenia służące do odprowadzania ścieków z terenu Ośrodka Wypoczynkowego "S.". Na mapie została zaewidencjonowana kanalizacja sanitarna o średnicy 300 mm, biegnąca m.in. przez działkę nr ewid. [...] (kiedyś [...]), która jest zakończona wylotem na działce nr ewid. [...]. Rację ma zatem inwestor, że istnienie kolektora i jego przebieg wynika z dokumentu urzędowego jakim jest mapa z zasobów geodezyjno-kartograficznych.
Zwrócić w tym zakresie należy uwagę, że w toku procedury ustalana warunków zabudowy, organy właściwe w sprawach ustalenia warunków zabudowy (tj. organy wykonawcze gmin), nie posiadają kompetencji do dokonywania zmian wpisów w ewidencji gruntów i nie mogą dowolnie, wbrew ustaleniom wynikającym z przedstawionych map, dokonywać własnych, innych ustaleń, niż te wynikające z map. Jak stanowi bowiem art. 7d ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 276 z późn. zm.) [dalej: ustawa – Prawo geodezyjne i kartograficzne] to do zadań starosty należy prowadzenie ewidencji gruntów i budynków i ewentualne dokonywanie w nim zmian. Innymi słowy, dopóki określony wpis dotyczący użytków gruntowych figuruje w ewidencji, organy właściwe w sprawie ustalenia warunków zabudowy (jako nieposiadające uprawnienia do dokonywania samodzielnych ustaleń co do przeznaczenia gruntu), są obowiązane do respektowania ustaleń zawartych w ewidencji. W tym względzie dane ewidencyjne są dla tych organów wiążące. Wynika to wprost z art. 21 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, wedle którego podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z ww. przepisem ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Od reguły tej nie zostały zaś przewidziane żadne wyjątki.
Dane zawarte w ewidencji gruntów mają zatem walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 76 § 1 k.p.a. i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów stanowią więc z reguły, istotny element stanu faktycznego. W związku z tym, żaden organ administracji nie ma podstaw do pomijania tych danych w prowadzonym postępowaniu. Naturalnie zgodnie z § 3 tego przepisu nie jest wyłączona możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko treści takiego dokumentu. Domniemanie zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone wszelkimi środkami dowodowymi, jednakże strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego, powinna tę okoliczność udowodnić. W odniesieniu do mapy sporządzonej przez uprawnionego geodetę konieczne jest zatem dysponowanie mapą o odmiennej treści. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie przedstawiła jednakże dowodów potwierdzających istnienie innej dokumentacji geodezyjno-kartograficznej o treści odmiennej od wskazanej przez inwestora i zaakceptowanej przez właściwe organy (por. w tym przedmiocie m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 kwietnia 2012 r., II OSK 2399/10 oraz WSA w Białymstoku z 28 sierpnia 2014 r., II SA/Bk 342/14).
Powyższe rozważania co do wagi mapy oraz wiążącego charakteru danych ewidencyjnych zawartych w ewidencji gruntów i budynków i niemożności ich kwestionowania przez organy zaprezentowane zostały już w wyroku tutejszego Sądu z 28 października 2020 r. wydanego w tej sprawie w związku z wcześniejszymi, a którym uchylono uprzednie decyzje organów i w konsekwencji czego zapadły zaskarżone w obecnym postępowaniu decyzje. Przypomnieć zatem wypada, iż zgodnie z art. 153 ustawy p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Powyższe oznacza, że organy rozpoznające sprawę, ale i Sąd są związane oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi przez Sąd we wskazanym wyroku z 28 października 2020 r. Wyrok ten jest prawomocny, strony niniejszego postepowania nie kwestionowały tego rozstrzygnięcia i zawartych w nim treści uzasadnienia.
Odnosząc się zaś do dalszych argumentów strony skarżącej, zdaniem Sądu, powoływanie się na dowody osobowe, w szczególności – jak w tym przypadku - zeznania świadków nie jest wystarczające dla podważenia wiarygodności dowodu z dokumentu, o ile nie zostanie przeprowadzony – jak wskazano wyżej - przeciwko tym treściom dowód przeciwny, w szczególności z dokumentu.
Zgodzić się należy przy tym z organem, że powyższemu ustaleniu co istnienia spornego obiektu nie przeczą również informacje zawarte w pismach, na które powołuje się strona skarżąca. Z pisma Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 29 kwietnia 2019 r. wynika li tylko, że organ ten nie ma danych dotyczących występowania na terenie inwestycji kolektorów ściekowych, rur kanalizacyjnych, wylotów ścieków, urządzeń/instalacji przesyłowych służących odprowadzaniu lub doprowadzaniu ścieków. Z kolei Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa w Starostwie Powiatowym w Sieradzu pismem z 13 maja 2019 r. wskazał, że brak jest w zasobach Starostwa dokumentów jak i zapisów odnośnie do jakichkolwiek inwestycji na ww. terenie. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi natomiast pismem z 25 kwietnia 2019 r. wskazał, że w jego zasobach nie znajdują się dokumenty potwierdzające istnienie na działce nrewid. [...] ([...] i [...]) kolektora ściekowego, rury kanalizacyjnej bądź innego urządzenia/instalacji przesyłowej do odprowadzania lub doprowadzania ścieków. Z kolei działający z upoważnienia Wójta Gminy Burzenin Specjalista ds. gospodarki ziemią w Urządzenie Gminy Burzenin w piśmie z 6 maja 2019 r. poinformował, że w zasobach archiwalnych Urzędu Gminy Burzenin brak jest jakichkolwiek dokumentów dotyczących kolektora ściekowego znajdującego się na działce [...], [...], obręb [...].
W ocenie Sądu, trafnie powyższe informacje oceniło Kolegium stwierdzając, że nie można z tych dokumentów wyprowadzić wniosku - jak chce tego skarżąca - że przedmiot inwestycji nie istnieje. Z informacji zawartych w przedmiotowych pismach wynika jedynie, że wymienione organy nie są w posiadaniu informacji o jego istnieniu. Nie zaprzeczyły one jednak wprost jego istnieniu. Wskazują jedynie na brak informacji, dokumentów dotyczących tej inwestycji. Pamiętać należy w tym zakresie, że sporna inwestycja realizowana była w latach 70-80. ubiegłego wieku, co może mieć znaczenie z punktu widzenia sporządzanej ówcześnie dokumentacji, czy sposobu jej przechowywania.
Podobnie rzecz ma się z dokumentem w postaci protokołu oględzin z 30 września 2019 r. Zgodzić się bowiem należy, iż z powyższego wynika jedynie – jak również trafnie skonstatowało Kolegium - że teren inwestycji jest porośnięty roślinnością wodną, brak jest bezpośredniego dostępu do rzeki i brak jest widocznego na działce nr ewid. [...] kolektora oraz innych obiektów. Co natomiast pewne, z protokołu wynika, że kolektor był zrealizowany. Co prawda w protokole mowa jest o "usunięciu elementów kolektora" w latach 80. XX wieku, jednak na powyższy fakt brak jest jakichkolwiek dokumentów z tego okresu, ten fakt potwierdzających. Istnieją jedynie ustne poświadczenia osób, które o powyższym fakcie wiedzą. Raz jeszcze jednak należy podkreślić, iż informacje te pozostają w sprzeczności z dokumentami urzędowymi (ewidencja gruntów), z których – jak wskazano już uprzednio – jednoznacznie wynika, że sporna infrastruktur faktycznie istnieje. Nie sposób zatem jednoznacznie przesądzić, jak próbuje to wywieść strona skarżąca, że przedmiot inwestycji aktualnie nie istnieje.
Odnośnie natomiast do zarzutu zawartego w jej uzasadnieniu co do bierności inwestora w zakresie nieprzeprowadzenia dowodu na istnienie spornego przedmiotu inwestycji stwierdzić należy, iż nie może on zostać uznany za skuteczny. To bowiem na stronie wywodzącej określone twierdzenia spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi ona dla siebie określone skutki prawne (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 2 października 2007 r., IV SA/Wa 1223/07). Nie można bowiem przyjąć, że w realiach niniejszej sprawy, wobec istniejących dowodów w postaci ewidencji gruntów, wskazujących na istnienie spornej instalacji, że inwestor ma dokonywać jeszcze dodatkowych starań w celu przeprowadzenia dowodów na istnienie spornego przedmiotu inwestycji. Jeżeli bowiem jego istnienie kwestionuje strona obecnie skarżąca, to w powyższym świetle przyjąć należy, że w ramach postępowania administracyjnego to po jej stronie konieczna jest aktywności w odwodnieniu odmiennego faktu. Niewątpliwie, choć co do zasady, obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne, to nie oznacza to, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza iż nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Obowiązek współdziałania organu oraz stron w postępowaniu dowodowym opiera się bowiem na spostrzeżeniu, że strona postępowania administracyjnego jest uprawniona do przedstawiania dowodów na swoją korzyść. Strona, która nie akceptuje treści wynikającej z dowodów przeprowadzonych przez organy, ma prawo dochodzić swoich racji, korzystając ze środków dowodowych dostępnych w postępowaniu administracyjnym. Naturalnie współdziałanie z organem leży w interesie strony. Dopuszczenie możliwości przedstawiania przez stronę dowodów mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy skutkuje przeniesieniem na nią ciężaru wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, potwierdzających podnoszoną przez nią okoliczność. Podkreślenia bowiem raz jeszcze wymaga, że pomimo istnienia w postępowaniu administracyjnym zasady prawdy obiektywnej, nakładającej na organ prowadzący postępowanie obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, to jednak ciężar przeprowadzenia dowodu powinien spoczywać na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Podjęte powyżej rozważania kierują do wniosku, że ciężar dowodu w niektórych sytuacjach będzie rozłożony na oba podmioty uczestniczące w postępowaniu, a przede wszystkim na stronę.
Organy administracji, a tym bardziej druga strona postępowania (tutaj inwestor) nie są przy tym zobowiązane do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ta ostatnia środków takich nie przedstawia, tym bardziej, gdy ustalono daną okoliczność na podstawie innych środków dowodowych. Nie można bowiem w takim przypadku założyć, że przy bierności strony, cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywał na tych organach.
Reasumując, mając przede wszystkim na uwadze treść istniejących i niepodważonych dokumentów urzędowych z zasobów geodezyjnych, na tych dokumentach niewątpliwie naniesiona została istniejąca sieć kanalizacji sanitarnej średnicy 300 mm, zakończona wylotem na działce nr ewid. [...].
Z tych też względów za nieuzasadniony uznać należało zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie wobec faktu, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Jak bowiem wykazano powyżej przedmiot inwestycji istnieje, a strona skarżąca w żaden sposób nie uwiarygodniła stosownymi dokumentami, że stan faktyczny sprawy rzeczywiście jest odmienny od przyjętego przez organy na bazie dokumentu rzędowego, jakim jest mapa z zasobów geodezyjno-kartograficznych. Strona skarżąca nie obaliła domniemania zgodności dokumentu rzędowego z prawdą.
Tym samym stwierdzić należy, że nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., jak i art. 105 § 1 k.p.a.
Nie sposób także zakwestionować poprawności zastosowania przepisów prawa materialnego. Analiza sporządzona na potrzeby niniejszego postepowania wskazuje na spełnienie w sposób wyczerpujący wymogów z art. 61 ust. 3-5 tej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż z akt sprawy wynika, że inwestor planuje realizację inwestycji polegającej na przebudowie istniejącego wylotu oczyszczonych ścieków pochodzących z oczyszczalni ścieków zlokalizowanej na terenie Ośrodka Wypoczynkowego "S.", na działce nr ewid. [...], obręb [...]. We wniosku wskazał, że dotyczy on budowli: wylot betonowy połączony za pomocą studzienki połączeniowej krytej z istniejącym kolektorem o średnicy 300 mm. Z wylotu oczyszczone ścieki poprzez rów odpływowy będą dopływać do rzeki W. Inwestor określił parametry budowli: - studzienka połączeniowa kryta 0 1200, - rurociąg 0 315 PVC, długość ok. 9,5 m, - wylot betonowy 0 315, - rów odpływowy o parametrach ok. b=0,5 m; m, n=2, L=10 m. W danych technologicznych inwestor wskazał, że studzienka połączeniowa kryta wykonana będzie w celu połączenia istniejącego rurociągu z przebudowanym wylotem. Ze studzienki rurociągiem oczyszczone ścieki zostaną dostarczone do wylotu betonowego, skąd rowem otwartym dopłyną do rzeki W. Inwestor wyjaśnił, że przebudowa wylotu ma za zadanie poprawę stanu technicznego istniejących urządzeń oraz umożliwienie kontroli jakości oczyszczonych ścieków odpływających wylotem. Dotychczasowy wylot jest wykonany w nurcie rzeki i brak jest możliwości poboru próbek do oznaczania stanu ścieków wprowadzanych do środowiska.
Z przeprowadzonej analizy urbanistycznej wynika, że planowana inwestycja przebudowy wylotu oczyszczonych ścieków jest urządzeniem infrastruktury technicznej. Do sprawy miały zatem zastosowanie przepisy art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym, przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Brak definicji pojęcia "urządzenia infrastruktury technicznej" w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powoduje konieczność odwołania się do przepisów innych ustaw i dokonania stosownej wykładni. Nie budzi przy tym wątpliwości, że normatywne określenie "urządzenie infrastruktury technicznej" zawarte jest w art. 143 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj.: Dz.U. z 2021 r., poz. 1899 z późn. zm.) [dalej: ustawa o gospodarce nieruchomościami], definiującym budowę urządzeń infrastruktury technicznej, jako "budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych". Zatem, mając na uwadze charakter planowanej inwestycji zgodzić się należy, iż w tak ustalonym stanie faktycznym sprawy, przy ustalaniu warunków zabudowy dla przedmiotu inwestycji, będącego urządzeniem infrastruktury technicznej, organ jest zwolniony z konieczności ustalenia warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Trafnie natomiast dalej skonstatował organ, że inwestycja spełnia warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W sporządzonej w sprawie analizie wskazano, że z uwagi na charakter inwestycji brak jest konieczności analizowania i ustalania warunków dla sposobu zaopatrywania przedsięwzięcia w wodę do celów bytowych oraz unieszkodliwiania ścieków bytowych. Za pośrednictwem przedmiotowego wylotu po jego przebudowie ścieki bytowe z ośrodka wypoczynkowego miałyby być odprowadzane.
Inwestycja spełnia również warunek wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie, z którym teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Teren inwestycji nie jest użytkowany rolniczo i składa się z gruntów pod wodami powierzchniowymi płynącymi (Wp). Zasadnie zatem uznał organ powyższy warunek za spełniony.
Z kolei analiza przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wykazała, że inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi.
Zgodzić się również należy, że rozstrzygnięcie zawiera elementy wymagane przez przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a wskazane w art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 tej ustawy, tj. określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji zostały wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali.
Projekt decyzji został także uzgodniony zgodnie z dyspozycją art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W tym miejscu zaznaczyć należy, że decyzja o warunkach zabudowy jest aktem administracyjnym związanym, a nie decyzją uznaniową. Oznacza to, że organ administracji publicznej nie działa w warunkach uznania administracyjnego, a rozstrzygnięcie podejmowane po przeprowadzeniu postępowania jest warunkowane całkowicie ustalonym stanem faktycznym i przepisami prawa. Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a obowiązek odmowy ma tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. wyrok NSA z 12 października 2010 r., II OSK 1542/09). Wynika to z treści art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którymi nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 tej ustawy nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy.
Wobec powyższego skoro w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki do ustalenia warunków zabudowy, to organ nie miał prawa odmówić ich ustalenia.
Jedynie na marginesie Sąd pragnie wskazać, że decyzja o warunkach zabudowy jest instrumentem prawnym służącym określeniu sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Określa ona podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Okoliczność, że została wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, nie przesądza o spełnieniu przesłanek do uzyskania pozwolenia na budowę.
Pamiętać też należy, co zostało już uprzednio podniesione, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją o charakterze uznaniowym. Jeśli spełnione są przesłanki do ustalenia warunków zabudowy organ administracji nie może odmówić wydania takiej decyzji (por. m.in. wyroki NSA z 19 maja 2021 r., II OSK 2348/18, z 13 lutego 2020 r., II OSK 37/19, z 31 stycznia 2018 r., II OSK 1556/17). Innymi słowy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, a nawet wymagane, w przypadku łącznego spełnienia określonych w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Mając na uwadze wszystkie podniesione powyżej argumenty, a także uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
is