II SA/Łd 930/22

II SA/Łd 930/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-03-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Marcin Olejniczak /sprawozdawca/
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1986
art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 2. art. 61 ust. 1 pkt 3, art. 61 ust. 1 pkt 4, art. 61 ust. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 8 marca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 marca 2023 roku sprawy ze skarg A. G. i M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 31 sierpnia 2022 r. nr KO.420.103.2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargi. ał
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, decyzją z 31 sierpnia 2022 r., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Bełchatów z 9 lutego 2022 r., ustalającą, z wniosku J.Z. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie budynków gospodarczych wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny wraz z urządzeniami budowlanymi, na terenie ozn. nr ewid. dz. [...], obręb [...], gm. [...].
Wymienioną wyżej decyzją z 9 lutego 2022 r., organ pierwszej instancji ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji uznając, że spełnia ona warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja została poprzedzona analizą przeprowadzoną na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.). W treści decyzji organ określił następujące warunki:
- wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji - od 26% do 32%,
- linia zabudowy - zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1;
- łączna szerokość elewacji frontowej po rozbudowie - 9 m, z tolerancją do 20%;
- wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu, attyki lub okapu - od 3,5 m do 6 m;
- dach jednospadowy, dwuspadowy lub wielospadowy, ze spadkiem połaci od 10° do 40°;
- kalenica główna równoległa lub prostopadła do frontu działki, na poziomie od 5,5 m do 8,5 m;
Od decyzji odwołanie wnieśli A.G. i A.G.1., wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi instancji. Zarzucili decyzji obrazę przepisów postępowania - art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., w zw. z § 2 pkt 5 oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 3-5 u.p.z.p. W uzasadnieniu odwołania wskazali, że wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej dotyczące powierzchni zabudowy do powierzchni działki, ustalające wskaźnik powierzchni zabudowy od 26% do 32% w stosunku do powierzchni terenu inwestycji, przy założeniu średniej wynikającej z analizy na poziomie 11% - budzą zastrzeżenia. Ustanowienie górnej granicy powierzchni zabudowy tak jak w decyzji, biorąc pod uwagę średni wskaźnik powierzchni zabudowy działek znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie (11%), jest niewspółmierne i zawyżone. Szczególnie, że wskaźnik zabudowy po realizacji wnioskowanego zamierzenia przyjmie wartość 32%. Stanowi to wartość trzykrotnie wyższą niż średni wskaźnik zabudowy. Ustalenie więc dla projektowanej inwestycji granicy wskaźnika do 32% jako nieprzekraczającego maksymalnego wskaźnika obliczonego dla terenu analizowanego, który wynosi 32% jest rozumowaniem błędnym, gdyż uwzględnia interes tylko jednej ze stron postępowania, a nadto wskaźnik maksymalnej zabudowy na poziomie 32% powstał wyłącznie poprzez działanie jednej ze stron postępowania, co oznacza, że nie może on nieść za sobą konsekwencji dla drugiej strony. Maksymalny wskaźnik zabudowy w wysokości 32%, który tak znacząco odbiega od średniego wskaźnika wynoszącego 11%, występuje tylko na jednej działce. Pozostawienie górnej granicy wskaźnika na poziomie 32% może być przyczyną braku zachowania warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z rozporządzeniem. Zaskarżona decyzja nie zawiera konkretnego określenia odległości od granic działek sąsiednich, w związku z czym zastosowanie mają przepisy określone w tym rozporządzeniu. W przypadku planowanej inwestycji odległość określona w powyższym rozporządzeniu nie może być zachowana. Tak więc dokonana analiza urbanistyczno-architektoniczna posiada wady. Wyniki analizy dotyczące szerokości elewacji frontowej po rozbudowie - 9 m z tolerancją 20%, również budzą zastrzeżenia. W obszarze analizowanym, z uwagi na fakt, że inwestycja dotyczy rozbudowy budynków gospodarczych pod uwagę powinna być wzięta średnia wyliczona dla tej kategorii budynków, a nie, jak to ma miejsce w analizie - średnia dla budynków mieszkalnych. Średnia wyliczona dla budynków gospodarczych wynosi 7,56 m, ustalenie więc szerokości frontowej na poziomie 9 m jest zawyżone. Szerokość elewacji po rozbudowie określona wymiarem 9 m na działce o szerokości 17 m spowoduje brak zachowania odległości od granic działki, które de facto w przypadku istniejących budynków gospodarczych przeznaczonych do rozbudowy i zmiany sposobu zagospodarowania już nie są zachowane (odległość budynków gospodarczych od granicy działki [...] wynosi ok. 0,5 m, spadek dachu w stronę działki sąsiedniej). Zaskarżona decyzja nie zawiera konkretnego określenia odległości od granicy działek sąsiednich, w związku z powyższym zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Również szerokość elewacji ustalona wymiarem 9 m, powoduje brak zastosowania się do powołanego rozporządzenia. Zastrzeżenia budzi także analiza dotycząca geometrii dachu. Ustalając kilka możliwości rozwiązań geometrii dachu jako jednospadowy, dwuspadowy lub wielospadowy ze spadkiem w przedziale 10°-40°, przy uwzględnieniu braku zachowania odległości od granicy z działką nr [...], spowoduje spadek dachu na działkę skarżących, co jest w świetle prawa naruszeniem interesów strony. Kolejną kwestią jest fakt, iż decyzja ustala warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, nadbudowie itd. dla budynku, który stanowi samowolę budowlaną. Nieprawomocną decyzją z 4 marca 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bełchatowie udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego z garażem o wymiarach 10,10 m x 12,82 m. Zdaniem skarżących planowana inwestycja jest w dalszym ciągu samowolą budowlaną wymagającą legalizacji. Decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana na podstawie zastanego stanu faktycznego. Między innymi na tej podstawie organ dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy. W związku z powyższym, skoro na obszarze planowanej inwestycji istnieje nielegalnie wybudowany obiekt, to warunki zabudowy nie mogą być ustalane z pominięciem tej okoliczności faktycznej. Ponadto, jak wynika z akt postępowania, skarżący działają przez pełnomocnika, a w trakcie postepowania organ pominął osobę pełnomocnika odwołujących się, co stanowi, stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a, brak udziału strony w postępowaniu i przesłankę do wznowienia postępowania.
Pismem z 22 czerwca 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bełchatowie poinformował, że prowadzone postępowanie dotyczące wskazanych budynków zostało zakończone prawomocną decyzją nr [...] z 4 marca 2022 r., udzielającą pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego z garażem o wymiarach w rzucie poziomym 10,10 m x 12,82 m wyposażonego w instalację elektryczną i wodociągową, zlok. na dz. nr ewid. [...], obręb [...] , gmina [...]. W wyniku odwołania Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr 125/2022 z 18 maja 2022 r. utrzymał w mocy w/w decyzję nr 29/2022.
Z kolei pismem z 28 lipca 2022 r. Kierownik Referatu Gospodarki Nieruchomościami i Planowania Przestrzennego Urzędu Gminy w Bełchatowie poinformował, że: teren inwestycji to działka nr [...], obręb [...], gm. [...]. Stanowi ona własność prywatną inwestora, co ustalono na podstawie danych z rejestru gruntów. Według tych danych działka obejmuje: grunty rolne zabudowane na gruntach ornych klas IVb i V oraz pastwiskach trwałych klasy V, a także grunty zadrzewione i zakrzewione na gruntach ornych klasy IVb. Teren inwestycji jest zabudowany, znajdują się na nim: budynek mieszkalny jednorodzinny oraz cztery budynki gospodarcze. Teren inwestycji jest uzbrojony w podstawowe media, posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej poprzez istniejący zjazd z drogi powiatowej nr [...].
Kolejnym pismem z 2 sierpnia 2022 r. Kierownik Referatu Gospodarki Nieruchomościami i Planowania Przestrzennego Urzędu Gminy w Bełchatowie poinformował, że na przedmiotowe budynki nie była wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy. Z informacji o działce wygenerowanej z systemu Geoportal wynika, że budynki gospodarcze znajdujące się na działce nr [...] budowane były w latach 1975-1985.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy decyzje organu pierwszej instancji wyjaśniło, że w toku postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia, wszczętego wnioskiem z 25 maja 2020 r., uległy zmianie przepisy u.p.z.p., stanowiące podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji, jednakże: 1) zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2021 r. o zmianie ustaw regulujących przygotowanie i realizację kluczowych inwestycji w zakresie strategicznej infrastruktury energetycznej (Dz. U. poz. 922), dokonującej tych zmian od dnia 27 maja 2021 r. do postępowań w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy decyzją ostateczną, stosuje się przepisy u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym. Także zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U . z 2021 r. poz. 1986), dokonującej tych zmian od dnia 3 stycznia 2022 r., do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tej ustawy, stosuje się przepisy u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym. Z dniem 3 stycznia 2022 r. zmianie uległo także rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowanie terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U . z 2021 r. poz. 2399), do spraw ustalenia warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Kolegium, odnośnie do zarzutu dotyczącego toczącego się postępowania legalizacyjnego budynków objętych postępowaniem przypomniało, że w tym zakresie stanowisko wyraził Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bełchatowie w piśmie z 22 czerwca 2022 r., informując, że postępowanie to zostało zakończone decyzją nr 29/2022 z 4 marca 2022 r., udzielającą pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego z garażem o wymiarach w rzucie poziomym 10,10 x 12,82m wyposażonego w instalację elektryczną i wodociągową, zlokalizowanego na działce [...], obręb [...], gmina [...], utrzymaną w mocy decyzją Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi nr 125/2022 z 18 maja 2022 r. Organ zgodził się że odwołujący się od chwili ustanowienia pełnomocnika działają w postępowaniu za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym, wobec czego wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi, a nie stronie. Dodał, że w rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt przekazanych Kolegium, decyzja została doręczona pełnomocnikowi stron 16 marca 2022 r., natomiast odwołanie zostało wniesione w ustawowym terminie w dniu 23 marca 2022 r. Także okoliczność niezawiadomienia pełnomocnika stron przez organ pierwszej instancji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, nie może mieć wpływu na wynik sprawy, skoro Kolegium pismem z 3 sierpnia 2022 r. zawiadomiło go o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Zdaniem Kolegium wyniki przeprowadzonej analizy uzasadniają stwierdzenie, że objęta wnioskiem inwestycja mieści się w granicach zastanego sposobu zagospodarowania terenów, tak pod względem funkcji, jak i cech. Z analizy wynika, że w wyznaczonym obszarze analizowanym występuje zabudowa zagrodowa oraz mieszkaniowa jednorodzinna. Na podstawie przeprowadzonej analizy określone zostały warunki dla rozbudowy, nadbudowy i przebudowy budynków gospodarczych wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny, będące merytorycznymi elementami rozstrzygnięcia wymaganymi przez art. 54 u.p.z.p..
I tak:
- linia zabudowy - ustalona w linii elewacji frontowej istniejącego budynku mieszkalnego na terenie inwestycji; dla planowanej inwestycji linia zabudowy nie ulegnie zmianie z uwagi na usytuowanie budynków objętych wnioskiem w głębi działki;
-wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji ustalony został na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia w wielkości od 26% (istniejący wskaźnik) do 32%, gdyż z analizy wynika, że w granicach obszaru analizowanego wskaźnik zabudowy jest różnorodny i kształtuje się na poziomie od 1% (dz. [...]) do 32% (dz. [...]), średni 11%. Ustalony wskaźnik zabudowy znajduje więc uzasadnienie w analizie;
- szerokość elewacji frontowej ustalono na poziomie 9 m z tolerancją do 20%, co daje przedział od 7,2 m do 10,8 m, stosownie do § 6 ust. 2 rozporządzenia, tj. w inny sposób wynikający z analizy, przyjmując wartość średnią dla budynków mieszkalnych, ponieważ, jak wynika z analizy szerokość elewacji frontowych analizowanych budynków jest zróżnicowana i wynosi od 3 m (dz. [...] - budynek transportu i łączności) do 24 m (dz. [...] - budynek gospodarczy). Średnia szerokość wynosi dla wszystkich budynków 7,56 m, a dla samych budynków mieszkalnych 9,23 m, zatem ustalona szerokość elewacji frontowej wpisze się w zastany stan zabudowy;
- wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustalono na poziomie od 3,5 m do 6 m, na zasadzie § 7 ust. 4 rozporządzenia, tj. w inny sposób wynikający z analizy, z której wynika, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowych budynków występujących 10 na analizowanym obszarze wynosi od 2 m (budynek inny niemieszkalny na działce nr [...]) do 7,5 m (budynki mieszkalne na działkach nr [...], [...], [...]), tak ustalona wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, wkomponuje się w istniejącą zabudowę;
- geometria dachu została ustalona w sposób wskazany w § 8 rozporządzenia odpowiednio do dachów zabudowy występujących na obszarze analizowanym, na którym znajdują się budynki o dachach jednospadowych, dwuspadowych lub wielospadowych, o kącie nachylenia połaci od 5° do 70°, o kalenicach prostopadłych lub równoległych do frontów działek oraz wysokości kalenicy od 2,5 m do 8 m., w konsekwencji dla planowanego budynku organ ustalił dach jednospadowy, dwuspadowy lub wielospadowy, ze spadkiem połaci od 10° do 40°, wysokość kalenicy od 5,5 m do 8 m o kierunku równoległym lub prostopadłym do frontu działki.
Organ dodał, że sporządzana dla potrzeb niniejszej sprawy analiza odpowiada zasadom jej sporządzania zawartym w rozporządzeniu. Zawiera ona część opisową i graficzną, oraz dla każdego parametru zestawienie pozwalające w sposób jasny i czytelny ustalić niezbędne dane. W ocenie Kolegium zarzuty odwołania dotyczące sporządzonej analizy nie znajdują uzasadnienia. Przeprowadzona analiza wykazała, że w przypadku projektowanej inwestycji spełnione zostały warunki, o których stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Projektowana inwestycja stanowi kontynuację istniejącej funkcji występującej na analizowanym obszarze. Odnosząc się do określonych w decyzji parametrów planowanego budynku zostały one wyznaczone w sposób dopuszczony przez przepisy rozporządzenia, bowiem wynikają one z przeprowadzonej analizy, która wykazała, że inwestycja zachowuje cechy zabudowy sąsiedniej. Jak wynika z akt sprawy pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (teren posiada dostęp do drogi publicznej, uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze oraz planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, w tym przepisami ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych - Dz. U . z 2021 r. poz. 724) zostały spełnione łącznie, co umożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym, projektowane zadanie znajduje uzasadnienie, a skoro tak, to nie można było odmówić ustalenia dla niego warunków zabudowy.
Odrębne, jednobrzmiące skargi na powyższą decyzje wnieśli A.G. i M.G., które zostały zarejestrowane pod sygnaturami akt: II SA/Łd 930/22 oraz II SA/Łd 931/22.
W ich treści zarzucili naruszenie:
- 7 k.p.a., poprzez błędną i niedokładną analizę akt sprawy i przyjęcie, niezawiadomienie pełnomocnika stron przez organ pierwszej instancji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, nie może mieć wpływu na wynik sprawy, skoro Kolegium pismem z 3 sierpnia 2022 r. zawiadomiło o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a także brak dokładnej analizy dokumentacji i ustosunkowania się w zakresie zgłoszonego w odwołaniu naruszenia przepisów art. 53 ust. 3, w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., w zw. z § 2 pkt 5 oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia, poprzez ponowne nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 3-5 u.p.z.p.;
- art. 75 § 1 i 2 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do wydania decyzji.
Wobec tego wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji z powodu wskazanych naruszeń, które miały istotny wpływ na wynik postępowania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Zdaniem skarżących Kolegium nie może zakładać, iż niezawiadomienie pełnomocnika stron przez organ pierwszej instancji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, nie miało wpływu na wynik sprawy, skoro samo Kolegium pismem z 3 sierpnia 2022 r. zawiadomiło o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Pełnomocnik stron nie został poinformowany przez organ pierwszej instancji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. Ta czynność została dokonana już podczas postępowania odwoławczego. W tym przypadku osoba pełnomocnika została całkowicie pominięta, co stanowi, w myśl art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. brak udziału strony. Zdaniem skarżących skoro inwestycja dotyczy rozbudowy budynków gospodarczych pod uwagę powinna być średnia wyliczona dla tej kategorii budynków, a nie średnia dla budynków mieszkalnych. Średnia wyliczona dla budynków gospodarczych wynosi 7,56 m ustalenie, więc szerokości frontowej na poziomie 9 m jest zawyżone. Szerokość elewacji po rozbudowie określona wymiarem 9 m na działce o szerokości ok. 17 m spowoduje brak zachowania odległości od granic działki, które w przypadku istniejących budynków gospodarczych przeznaczonych do rozbudowy i zmiany zagospodarowania już nie są zachowane, (odległość budynków gospodarczych od granicy działki [...] wynosi ok. 0,5 m spadek dachu na stronę działki sąsiedniej). Zaskarżona decyzja nie zawiera konkretnego określenia odległości od granicy działek sąsiednich, w związku z powyższym zastosowanie mają przepisy określone w rozporządzeniu. Również szerokość elewacji ustalona wymiarem 9 m, powoduje brak zastosowania się do powołanego powyżej rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zastrzeżenia skarżących budzi także analiza dotycząca geometrii dachu. Ustalając kilka możliwości rozwiązań geometrii dachu, jako jednospadowy, dwuspadowy i wielospadowy ze spadkiem w przedziale 10-40o przy uwzględnieniu braku zachowania odległości od granicy z działką [...] spowoduje spadek dachu na działkę skarżących, co jest w świetle prawa naruszeniem interesów strony. W przedmiotowej analizie organ, dokonując wyliczeń powinien podać każdorazowe m.in. powierzchnię poszczególnych budynków znajdujących się na konkretnej działce, nr działki oraz powierzchnię tej działki. W przedstawionej do decyzji analizie organ czyni ten wymóg w sposób bardzo chaotyczny. Zdaniem skarżących decyzja ustala warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, nadbudowie itp. dla budynku, który stanowi samowolę budowlaną. Decyzją z 4 marca 2022 r. PINB w Bełchatowie udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego z garażem o wym. 10,10 m x 12,82m. Obecnie decyzja została zaskarżona do WSA w Łodzi, co skutkuje stwierdzeniem, że inwestycja jest w dalszym ciągu samowolą budowlaną wymagającą legalizacji.
W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, argumentując jak dotychczas.
Postanowieniem z 8 marca 2023 r. tutejszy sąd, na podstawie art. 111 § 1 ustawy dnia 30 sierpnia 2022 r. – prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, połączył sprawę o sygn.. akt II SA/Łd 931/22 ze sprawą II SA/Łd 930/22 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i postanowił sprawę prowadzić dalej pod sygnaturą II SA/Łd 930/22.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału II z 3 lutego 2023 r. sprawy zostały skierowane do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 - ustawa covidowa). W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Jednocześnie należy wskazać, że na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19).
W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniach o rozprawie zdalnej z 28 grudnia 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim, przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że uczestnicy postepowania nie potwierdzili możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 3 lutego 2023 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego standard ochrony praw stron i uczestników w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji.
Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 - p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji (postanowienia) następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a) , naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
W tak określonym zakresie kognicji sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
Wyjaśnić należy po pierwsze, że do sprawy nie mają zastosowania przepisy znowelizowane ustawą z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1986), która weszła w życie w dniu 3 stycznia 2022 r. Zgodnie z jej art. 4 do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym. Wobec zatem wszczęcia postępowania wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy z 25 maja 2020 r. i niezakończenia go decyzją ostateczną przed wejściem w życie ww. ustawy z dnia 17 września 2021 r., w sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm. – u.p.z.p.), w brzmieniu sprzed nowelizacji.
W rozpatrywanej sprawie nie stanowi okoliczności spornej przyjęcie przez organy, że dla terenu, na którym znajduje się działka objęta planowaną inwestycją (wnioskiem inwestora), brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że inwestor zobowiązany był do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z treści art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p.
Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest stwierdzenie, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu jest dopuszczalna. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Z kolei przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy od istnienia co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przepis ten wprowadza do polskiego systemu prawnego wspomnianą "zasadę dobrego sąsiedztwa", uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania przestrzennego (zob. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2013, wyd. 7, komentarz do art. 61). Tym samym planowana inwestycja nie może odbiegać charakterem od istniejącej, w momencie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, sąsiedniej zabudowy, przy czym ratio legis art. 61 ust. 1 jest ochrona "ładu przestrzennego. Dopuszczenie nowej zabudowy zależy od stwierdzenia, że zabudowa taka wraz z zabudową już istniejącą w sąsiedztwie będzie kształtowała harmonijną przestrzeń z uwzględnieniem uwarunkowań i wymagań funkcjonalnych, a także kompozycyjno - estetycznych, zgodnych z założeniami ładu przestrzennego. Stwierdzenie, czy planowana inwestycja spełnia wymogi ładu przestrzennego musi zostać poprzedzone sporządzeniem analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na którym planowana jest inwestycja. W powyższym zakresie art. 61 ust. 6 u.p.z.p. odsyła do wyżej przywołanego rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 ze zm.).
W zakresie ustaleń wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu dokumentem podstawowym zgodnie z § 3 rozporządzenia jest sporządzana analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza ta przedstawia istniejącą w obszarze analizowanym zabudowę i zagospodarowanie terenu pod kątem jego funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Osoba uprawniona do jej sporządzenia dokonuje opisu funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania rzeczywiście występujących w obszarze analizowanym. Na podstawie tego sporządzane są wyniki analizy, które organ bierze pod uwagę ustalając w decyzji wymagania dla nowej zabudowy lub odmawiając takiego ustalenia. O wadliwości ustaleń stanu faktycznego można zatem mówić kiedy przyjęte w analizie dane są nieprawidłowe, niezgodne z rzeczywistym stanem w obszarze analizowanym. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Analiza wskazuje w sposób szczegółowy i wyczerpujący funkcje i cechy zabudowy i zagospodarowania terenu na poszczególnych działkach wchodzących w obszar analizowany wyznaczony zgodnie z § 3 rozporządzenia. Przedstawia to tabele, w których przejrzyście przedstawiono ww. dane (strony 2-5 analizy). Uczyniono to w sposób rzetelny. W części tekstowej analizy znalazł się syntetyczny opis funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu pod kątem spełnienia wymogów z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. a także odniesienia do wymogów z art. 61 ust. 2 – 5 tej ustawy. Z danych analizy przedstawionych w podsumowaniu tabel wynika prawidłowe pod względem matematycznym wyliczenie średnich wartości danego parametru. Zatem zarzut odnośnie do ustaleń faktycznych organu przyjętych w analizie polegający na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego jest niezasadny, a tym samym nie doszło do naruszenia art. 7 i art. 75 § 1 i § 2 k.p.a.
Zdaniem sądu, przyjęte w zaskarżonej decyzji parametry nowej zabudowy zostały wyznaczone prawidłowo.
Odnosząc się do kwestionowanych parametrów planowanej inwestycji przypomnieć należy, iż jak stanowi § 5 ust. 1 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Przy czym ustawodawca w myśl ust. 2 tego paragrafu dopuszcza wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.
Z danych zawartych w analizie urbanistycznej odnośnie wskaźnika powierzchni zabudowy do powierzchni działki lub terenu wynika, że na obszarze analizowanym występują działki, na których kształtuje się on w wartościach w przedziale od 1% do 32%, średnio 11 %. W analizie wskazano, że ponieważ wskaźnik powierzchni zabudowy nadziałce objętej wnioskiem wynosi 26 % i już przekracza średnią dla obszaru analizowanego uzasadnione jest odstąpienie od wyznaczenia tego wskaźnika na podstawie średniej. Planowana inwestycja ma być realizowana na działce, na której istnieje już zabudowa, dla której współczynnik wynosi 26%. Przyjęcie zatem stanowiska prezentowanego przez skarżących, iż wskaźnik powierzchni zabudowy powinien być oparty o średnią z obszaru analizowanego prowadziłoby w istocie do niemożności racjonalnego zagospodarowania przedmiotowej działki, i naruszałoby zasadę wynikającą z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Dodać należy, że na gruncie § 5 ust. 2 rozporządzenia organ nie jest bezwzględnie związany średnią ani nawet maksymalną wartością współczynnika zabudowy występującą w obszarze analizowanym (w rozpatrywanej sprawie 32%), lecz może ustalić ten wskaźnik na wyższym poziomie, co wymaga racjonalnego uzasadnienia w analizie urbanistycznej. W niniejszej sprawie w ocenie sądu, skoro na działce inwestora istnieje już zabudowa zasadnym było określenie wskaźnika powierzchni zabudowy w przedziale od wskaźnika istniejącej na działce zabudowy (26%) do maksymalnego wskaźnika powierzchni zabudowy z obszaru analizowanego (32%). W ocenie sądu także określenie wskaźnika powierzchni zabudowy do powierzchni działki lub terenu, poprzez użycie widełek nie świadczy o braku precyzyjności organu w określeniu tego parametru i było uzasadnione. Logicznym jest, że skoro planowana jest zabudowa działki już w jakimś stopniu zabudowanej, to należy uwzględnić ten fakt przy wyznaczeniu parametru wielkości powierzchni zabudowy. Tak uczyniono w niniejszej sprawie określając minimalny parametr zabudowy na 26% co odpowiada już istniejącej zabudowie. Organ wziął tę okoliczność pod uwagę i powiększył wskaźnik powierzchni zabudowy tak by inwestycja mogła być zrealizowana, ograniczając wskaźnik do 32%, tj. wielkości maksymalnej na obszarze analizowanym, co w oceni sądu pozwala na stwierdzenie, że ład przestrzenny na obszarze analizowanym nie zostanie naruszony. Wskazanie maksymalnej powierzchni zabudowy dla planowanej inwestycji o wartości 32% odpowiada prawidłowościom występującym na obszarze analizowanym a zatem inwestycja ta wpisuje się w zastany ład architektoniczno-urbanistyczny. Z analizy wynika jednoznacznie, że na jednej z działek taki wskaźnik zabudowy występuje. W orzecznictwie słusznie się bowiem przyjmuje, że jeżeli w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu ustalenie warunków zabudowy jest możliwe jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie m.in. intensywności wykorzystania terenu, to wynika z tego, że cechy zabudowy i zagospodarowania terenu jednej działki mogą stanowić podstawę dla ustaleń decyzji o warunkach zabudowy (zob. przykładowo wyrok NSA 16 marca 2021 r., II OSK 3340/20 – orzeczenia.nsa.gov.pl). Analiza zawiera zatem prawidłowość architektoniczną w zagospodarowaniu, która pozwalała na uczynienie odstępstwa od wartości średniej. Tym samym zdaniem sądu organy nie naruszyły § 5 ust. 2 rozporządzenia poprzez brak uzasadnienia w sposób precyzyjny odstępstwa od wartości średniej wskaźnika powierzchni nowej zabudowy.
Z podobnych względów chybiony jest zarzut naruszenia § 6 rozporządzenia, który stanowi, że szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20% (ust. 1). Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 2). Jak wynika z treści decyzji w obszarze analizowanym istnieje znaczna rozpiętość tego parametru od 3,0m do 24,0 m, zaś średnia tego parametru wynosi dla budynków mieszkalnych wynosi 9,2 m (7,5 m dla wszystkich budynków). W ocenie sądu ustalenie wskaźnika szerokości elewacji frontowej (9 m) dla inwestycji polegającej na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie budynków gospodarczych wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny, na podstawie średniego parametru zabudowy mieszkaniowej (9,2 m) jest jak najbardziej prawidłowe. Uzasadnione jest zarówno to choćby planowaną funkcją inwestycji, i bez wątpienia stanowi nawiązanie do zabudowy mieszkaniowej istniejącej w obszarze analizy.
Niezasadny jest także zarzut naruszenia § 8 rozporządzenia, w myśl którego geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Z przepisu tego wynika, że podstawą do określenia tego wskaźnika są ustalenia odnośnie geometrii dachów z obszaru objętego analizą. Analiza zaś wskazuje jednoznacznie, że geometrię dachu ustalono na podstawie parametrów występujących w obszarze analizowanym. Dla planowanego budynku określono dach jednospadowy, dwuspadowy lub wielospadowy, ze spadkiem połaci od 10° do 40° i wszystkie te parametry znajdują się w obszarze objętym analizą. Ustalenie takie mieści się w przedziale wielkości zastanych w obszarze objętym analizą oraz stanowi kontynuację występującego w analizowanym obszarze ładu przestrzennego oraz uwzględnia wniosek inwestora. Trudno zatem twierdzić, że geometria dachów została ustalona wbrew geometrii występującej na obszarze analizowanym skoro podstawę tych ustaleń stanowiły badania tego wskaźnika w analizie urbanistycznej o czym jednoznacznie świadczą jej zapisy (tabela).
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, jakoby zaskarżona decyzja ustalała warunki zabudowy dla inwestycji, stanowiącej samowolę budowlaną, wyjaśnić należy, na co zwrócili uwagę samo skarżący, że tutejszy sąd, nieprawomocnym wyrokiem z 14 grudnia 2022 r. oddalił skargi A. i M. G. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 18 maja 2022 roku, nr 125/2022 w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego z garażem. Decyzją tą utrzymana została w mocy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bełchatowie z 4 marca 2022 r., nr 29/2022, udzielająca J.Z. pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego z garażem o wymiarach w rzucie poziomym 10,10 m x 12,82 m, wyposażonego w instalacje elektryczną i wodociągową, zlokalizowanego na dz. nr ewid. [...], obręb [...], gm. [...]. Tym samym w ocenie sądu, wbrew stanowisku skargi, nie ustalono warunków zabudowy dla inwestycji będącej samowolą budowlaną, skoro w momencie wydawania zaskarżonej decyzji. ww. decyzja ŁWINB z 18 maja 2022 r. była ostateczna w toku postępowania administracyjnego, a dokonana przez tutejszy sąd kontrola tej decyzji nie wykazała by naruszała ona obowiązujące przepisy prawa..
Wątpliwości skarżących budzi także zgodność kontrolowanej z przepisami odrębnymi, tj. spełnienie wymogu, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Skarżący wywodzą w tej mierze, że organy administracji publicznej nie uwzględniły przepisów o warunkach technicznych, a w szczególności przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazać zatem należy, że zarzuty podnoszone w tym zakresie przez skarżących nie są rozpatrywane na obecnym etapie procesu inwestycyjnego, który to proces ma charakter etapowy i zasadniczo rozpoczyna się od uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, a dopiero następnie inwestor może wystąpić o udzielenie pozwolenia na budowę. Jak wynika przy tym z art. 55 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Korelatem tego rozwiązania jest art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane zgodnie z tym przepisem, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w razie braku planu miejscowego. Jednocześnie należy zaznaczyć, że celem postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy dane przedsięwzięcie nawiązuje do istniejącego ładu przestrzennego i może stanowić harmonijną całość z dotychczasową zabudową. Analizie podlegają zatem tylko parametry wymienione w art. 61 ust. 1-4 u.p.z.p. oraz cechy wskazane w innych aktach normatywnych, do których odsyła art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. W tym postępowaniu organ administracji nie ma kompetencji do badania czy spełnione zostały warunki techniczne, określone przepisami techniczno-budowlanymi. Taki zabieg podejmowany jest na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, w ramach którego analizie poddaje się zgodność zamierzenia budowlanego z parametrami określonymi w powołanym rozporządzeniu. Tym samym sygnalizowane przez skarżących zarzuty w tym zakresie nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a wywody skarżących, co do niezastosowania przez organy administracji publicznej przepisów powołanego rozporządzenia okazały się nietrafne. Do przepisów odrębnych, wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. nie należą przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepisy tegoż rozporządzenia zawierają regulacje techniczno-budowlane, którym powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie. W sprawie o ustalenie warunków zabudowy organ nie ma kompetencji do przesądzenia jaka powinna być odległość budynku od granicy sąsiedniej działki budowlanej.
Sąd uznał ponadto, że w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w sposób pełny i ocenione w świetle mających zastosowanie przepisów prawa materialnego bez naruszenia norm tego prawa. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności warunki i wskaźniki zabudowy ustalone zostały w sposób prawidłowy, oparty o przepisy ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Zawiera wskazanie niezbędnych wymaganych parametrów i wskaźników dotyczących budynków położonych w obszarze analizowanym, odnoszących się do linii zabudowy, powierzchni zabudowy, szerokości i wysokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu. W ocenie sądu wielkości przyjętych dla planowanej inwestycji wskaźników znajdują uzasadnienie w sporządzonej analizie urbanistycznej, gdyż poszczególne wskaźniki odwołują się do konkretnych nieruchomości stanowiących punkty odniesienia. Również uzasadnienia decyzji organów obu instancji są w tym zakresie wystarczające, zatem nie ma potrzeby ponownego przytaczania i omawiania wszystkich ustalonych parametrów i wskaźników dla planowanej inwestycji. Uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Organ odniósł się również do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko, nie może być uznawane za nieprawidłowe z tego jedynie powodu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej.
Planowana inwestycja zachowuje funkcję i cechy zabudowy sąsiedniej, spełniając warunek tzw. dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), a także pozostałe warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy.
Nie jest skuteczny zarzut skargi odnoszący się do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., a to z tej przyczyny, że wskazywane przez skarżących uchybienia w tym zakresie mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, jeśli miałyby wpływ na treść rozstrzygnięcia. Skarżący takich okoliczności nie wskazali. Nie dostrzegł ich również skład orzekający w niniejszej sprawie. Mimo uchybień w tym zakresie, skarżący mieli zapewniony czynny udział w toku postępowania, z którego to prawa korzystali. Wszelkie oświadczenia skarżących składane w toku postępowania były przez organy brane pod uwagę i rozważane w kontekście obowiązujących przepisów, a procedujące w sprawie organy nie przeprowadzały żadnych dodatkowych czynności procesowych, o których strona musiałaby zostać powiadomiona. Wskazać należy, iż dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. niezbędnym jest wykazanie przez stronę, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Zatem sam fakt niezawiadomienia strony o zebraniu materiału dowodowego, możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonania konkretnych czynności procesowych. Nie ulega przy tym wątpliwości, że zawiadomieniem z 3 sierpnia 2022 r., tuz przed wydaniem zaskarżonej decyzji pełnomocnik został poinformowany o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a przy piśmie z 16 sierpnia 2022 r. przesłano pełnomocnikowi żądane przezeń dokumenty, mimo to nie podniósł od żadnych nowych okoliczności, które miałyby wpływ na wynik sprawy.
W związku z powyższym skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
is