II SA/Łd 925/21

II SA/Łd 925/21 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-04-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Marcin Olejniczak
Robert Adamczewski
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 30 ust. 6 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Dnia 28 kwietnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Sędzia WSA Robert Adamczewski Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2022 roku sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. dc
Uzasadnienie
Decyzją z [...] r., nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735) – zwanej dalej: "k.p.a." – w związku z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) – powoływanej jako: "Prawo budowlane" – utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r., nr [...], wnoszącej sprzeciw odnośnie do zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku rekreacji indywidualnej o powierzchfni zabudowy do 35 m2, przewidzianego do realizacji na działce o nr e wid. [...] , obręb [...] , przy trasie Ł.-S. w Ł..
W pierwszej kolejności organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy i wskazał, że w odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji pełnomocnika M.S. podniósł, że zgłoszona budowa nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji nie wskazał w istocie na czym miałoby to rzekome naruszenie polegać, co uniemożliwia kompleksową ocenę ww. decyzji.
Następnie Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] października 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł.. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżona decyzja organu I instancji, wnosząca sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego wydana została zgodnie z przepisami prawa oraz z zachowaniem właściwej procedury administracyjnej, gdyż planowane zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z ustaleniami zawartymi w § 22 ust. 3 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. obejmującego teren Lasu [...] w rejonie ulic [...] i [...], przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w Ł. Nr [...] z 19 października 2016 r., dlatego też organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia.
Od wskazanej wyżej decyzji organu II instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem Wojewody [...] złożył M. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, wstrzymanie jej wykonania w całości, do czasu rozstrzygnięcia niniejszej skargi oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego stwierdził, że w jego ocenie zgłoszona budowa nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącego organ nie rozpoznał istoty sprawy, co doprowadziło do przedwczesnego wydania przedmiotowej decyzji.
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 920/20, uchylono powyższą decyzję Wojewody [...]. W ocenie sądu, na podstawie akt administracyjnych przekazanych przez organ administracji nie można jednoznacznie stwierdzić, jakie jest położenie działki skarżącego, a tym bardziej jej przeznaczenie w planie miejscowym. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w przekazanych przez organ administracji aktach sprawy brak jest dokumentów, a zwłaszcza części tekstowej i graficznej planu miejscowego, która pozwalałaby na jednoznaczne ustalenia w tym zakresie, a przynajmniej ich nie udokumentowano. Złożony przez organ administracji w toku postępowania sądowego wydruk uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z 19 października 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. obejmującej teren Lasu [...] w rejonie ulic [...] i [...] wraz z rysunkiem: arkuszem 1.10 również nie pozwał jednoznacznie stwierdzić, czy działka skarżącego istotnie znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 1ZLK, czy też nie. Okoliczność ta ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie, gdyż skarżący kwestionuje prawidłowość stwierdzenia przez organy administracji sprzeczności inwestycji z planem miejscowym oraz twierdzi, że nie narusza ona jego ustaleń. Od prawidłowego ustalenia, jakie jest przeznaczenie w planie miejscowym obszaru, na którym położona jest działka nr [...] , wobec brzmienia przepisu art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, zależy możliwość zrealizowania przez skarżącego planowanej inwestycji. Położenia i przeznaczenia działki skarżącego w planie miejscowym nie można zatem domniemywać. Winno ono być przez organy administracji w takiej sytuacji jednoznacznie wykazane i udokumentowane w aktach sprawy w sposób umożliwiający kontrolę poczynionych ustaleń faktycznych w tym zakresie. W ocenie sądu, wskazane braki uniemożliwiają kontrolę prawidłowości zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie dołożyły należytej staranności w prowadzeniu sprawy i naruszyły tym samym art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zobowiązał organ II instancji ponownie rozpoznający odwołanie skarżącego do uzupełnienia w trybie art. 136 k.p.a. materiału dowodowego o dokumenty pozwalające jednoznacznie stwierdzić, jakie jest położenie i przeznaczenie działki nr [...] w planie miejscowym, w sposób umożliwiający kontrolę poczynionych ustaleń faktycznych w tym zakresie. Prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy pozwoli organowi II instancji na skontrolowanie zgłoszonego przez organ I instancji sprzeciwu od zgłoszenia przez skarżącego zamiaru budowy.
Ponownie prowadząc postępowanie odwoławcze organ II instancji, mając na względzie treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 920/20, wezwał organ I instancji w trybie art. 136 k.p.a. o uzupełnienie przekazanych akt administracyjnych o dokumenty w oparciu, o które ustalono przeznaczenie działki skarżącego nr ewid. [...] w obrębie [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w tym o część graficzną planu, wyrys i wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy 5 października 2021 r.).
Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że w niniejszej sprawie inwestor zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę, polegających na budowie budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy do 35 m2, przewidzianego do realizacji na działce o nr ewid. [...] , obręb [...] , przy trasie Ł.-S. w Ł.. Z załączonych do zgłoszenia szkiców wynika, że planowany jest budynek wolnostojący z poddaszem, o wymiarach 5m x 7m i wysokości 4,6m. Inwestor jako współwłaściciel ww. działki dołączył zgodę pozostałych współwłaścicieli działki.
W ocenie Wojewody zgłoszony obiekt budowlany spełnia wymogi art. 29 ust. 1 pkt 2a Prawa budowlanego i zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy podlega zgłoszeniu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Złożone 19 sierpnia 2020 r. zgłoszenie inwestora spełnia wymogi art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w zakresie określenia rodzaju, zakresu i sposobu wykonania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia.
Wojewoda wskazał następnie, że organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek każdorazowo sprawdzić, czy zamierzenie budowlane objęte zgłoszeniem jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. obejmującego teren Lasu [...] w rejonie ulic [...] i [...], przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w Ł. Nr [...] z 19 października 2016r., działka o nr ewid. [...] położona jest na obszarze oznaczonym na rysunku symbolem 1ZLK i przeznaczona pod lasy komunalne i zalesienia, czyli leśny sposób zagospodarowania terenu. W § 22 ust. 3 planu dla m.in. tego terenu określono zagospodarowanie terenu zgodnie z przepisami odrębnymi dotyczącymi lasów z dopuszczeniem lokalizacji: a) budynków i budowli wykorzystywanych dla potrzeb gospodarki leśnej, b) infrastruktury technicznej. Plan miejscowy nie zdefiniował pojęcia "gospodarka leśna", a wręcz odsyła w tym zakresie do ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz. U z 2020 poz. 1463).
Zdaniem organu II instancji zaprojektowany budynek rekreacji indywidualnej, w żaden sposób nie realizuje ww. celów i pozostaje bez związku z dopuszczoną na danym terenie zabudową związaną z gospodarką leśną, co oznacza, że planowana inwestycja, nie jest zgodna w tym zakresie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, w świetle zapisów ww. uchwały dotyczących jednostki planistycznej 1ZLK, w ocenie organu odwoławczego, planowana budowa budynku rekreacji indywidualnej narusza zapisy § 22 ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 2 ww. planu, który dla tego terenu ustalił: lasy komunalne i zalesienia oraz dopuścił budowę budynków i budowli wykorzystywanych dla potrzeb gospodarki leśnej, a także obiekty infrastruktury technicznej. Objęły zgłoszeniem budynek, nie stanowi budynku związanego z gospodarką leśną czy jego potrzebami, a także nie stanowi obiektu infrastruktury technicznej.
W związku z powyższym organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z ustaleniami zawartymi w § 22 ust. 3 pkt 2 wyżej powołanego planu zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z 19 października 2016 r. w sprawie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. obejmującego teren Lasu [...] w rejonie ulic [...] i [...].
Po ponownej analizie, w ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja organu I instancji, wnosząca sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, wydana została zgodnie z przepisami prawa oraz z zachowaniem właściwej procedury administracyjnej, dlatego też organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego ww. uchwałą Rady Miejskiej w Ł. Wojewoda [...] wskazał, że zapisy ww. planu wiążące są dla organu administracji architektoniczno-budowlanej rozpatrującego sprawy z zakresu Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie oczywistość naruszenia ustaleń planu miejscowego jest jednoznaczna. Dopuszczenie lokalizacji budynków związanych z gospodarka leśną nie obejmuje dopuszczenia budowy budynków rekreacji indywidualnej. Stąd zwięzłe, ale konkretne uzasadnienie decyzji Prezydenta Miasta Ł. nie narusza prawa.
Z powyższych powodów organ II instancji uznał, że odwołanie wniesione przez pełnomocnika skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja winna pozostać w obrocie prawnym.
Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył M. S., zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 6, art. 7, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz zaniechanie zebrania i rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i wskutek powyższego uznanie, że zgłoszony budynek narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Ponadto zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że zgłoszony budynek narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Pełnomocnik skarżącego wskazał, że zgłoszona budowa nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżącego organ nie rozpoznał istoty sprawy, co doprowadziło do przedwczesnego wydania przedmiotowej decyzji. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, ponad wskazane powyżej zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, należy stwierdzić, że organ administracji w dalszym ciągu nie uzupełnił materiału dowodowego o dokumenty pozwalające jednoznacznie stwierdzić, jakie jest położenie i przeznaczenie działki nr [...] w planie miejscowym, co uniemożliwiło kontrolę poczynionych w tym zakresie ustaleń faktycznych.
Pełnomocnik skarżącego stwierdził, że jeżeli organ nie rozpoznał istoty sprawy, to z tego powodu zaskarżone orzeczenie podlega uchyleniu, jako wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) – zwanej ustawą covidową – znowelizowanym na mocy art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), z dniem 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Na tle tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, wyraził pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego".
Zważywszy na treść powyższej regulacji zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 5 kwietnia 2022 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej, ziściły się bowiem warunki określone w tym przepisie. Rozpoznanie tej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 25 lutego 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że pełnomocnik skarżącego nie potwierdził możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie tego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 5 kwietnia 2022 r.
Wymagany przy tym przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z 25 lutego 2022 r.).
Stosownie natomiast do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a." – sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych rozstrzygnięć.
Przede wszystkim podkreślić należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Reguła wyrażona w art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane.
Przez ocenę prawną, o której mowa w przywołanym przepisie, powszechnie rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego procedowania przy rozpatrywaniu sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy pod kątem spełniania przesłanek do przyznania prawa do świadczenia z zakresu pomocy społecznej, o które wnioskowała strona. W orzecznictwie podkreśla się, że rozwiązanie to stanowi gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej obowiązku związania orzeczeniem sądu. Działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych m.in. z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także sądu administracyjnego.
Przypomnieć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym wyrokiem z 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 920/20, uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] października 2020 r., nr [...]. Zdaniem sądu, na podstawie akt administracyjnych przekazanych przez organ administracji nie można było jednoznacznie stwierdzić, jakie jest położenie działki skarżącego, a tym bardziej jej przeznaczenie w planie miejscowym. W przekazanych przez organ administracji aktach sprawy brak było dokumentów, a zwłaszcza części tekstowej i graficznej planu miejscowego, która pozwalałaby na jednoznaczne ustalenia w tym zakresie, a przynajmniej ich nie udokumentowano. W ocenie sądu, wskazane braki uniemożliwiały kontrolę prawidłowości zaskarżonej decyzji.
Wobec powyższego sąd wskazał organowi II instancji, że ponownie rozpoznając odwołanie skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji obowiązany będzie uzupełnić w trybie art. 136 k.p.a. materiał dowodowy o dokumenty pozwalające jednoznacznie stwierdzić, jakiej jest położenie i przeznaczenie działki nr [...] w planie miejscowym, w sposób umożliwiający kontrolę poczynionych ustaleń faktycznych w tym zakresie.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy przy piśmie z 1 października 2021 r. organ I instancji przekazał Wojewodzie [...] wypis i wyrys z uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z 19 października 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. obejmującej teren Lasu [...] w rejonie ulic [...] i [...]. Z nadesłanych dokumentów, zwłaszcza z załączonego wyrysu fragmentu planu, jednoznacznie wynika, że działka o nr ewid. [...] , obręb [...] , położona jest na terenie objętym ww. planem miejscowym w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem 1ZLK.
Według § 22 ust. 2 pkt 1 ww. planu miejscowego teren oznaczony 1ZLK jest przeznaczony pod lasy komunalne i zalesienia. Zgodnie § 22 ust. 3 pkt 2 planu miejscowego w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenów oraz zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustalono zagospodarowanie terenu zgodnie z przepisami odrębnymi dotyczącymi lasów z dopuszczeniem lokalizacji wyłącznie: budynków i budowli wykorzystywanych dla potrzeb gospodarki leśnej (lit. a) lub infrastruktury technicznej (lit. b).
Nie ulega zatem żadnej wątpliwości, że objęty zgłoszeniem budynek rekreacji indywidualnej nie stanowi ani budynku czy budowli wykorzystywanych dla potrzeb gospodarki leśnej, ani obiektu infrastruktury technicznej. W związku z tym planowana przez skarżącego budowa jest niedopuszczalna przez zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Stosownie natomiast do art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego (obowiązującego w dniu wszczęcia postępowania administracyjnego) organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw m.in. jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest natomiast pogląd, że wniesienie sprzeciwu nie jest pozostawione uznaniu organu administracji architektoniczno-budowlanej. W związku z tym stwierdzenie przez organ, że zgłoszona budowa narusza ustalenia planu miejscowego, obliguje ten organ do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji, w oparciu o przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b.
W ocenie Sądu, organ II instancji uwzględnił wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 920/20 i uzupełnił materiał dowodowy o dokumenty, z których wynikało, jakie przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ma działka nr ewid. [...] , obręb [...] oraz jakie jest dopuszczalne zagospodarowanie tego terenu. Wypełnił tym samym zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto spełnił obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a. Stwierdzić także należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organ II instancji w sposób wystarczający wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględnił stanowiska skarżącego. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśnił podstawę prawną decyzji oraz przytoczył przepisy prawa, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Fakt, że pełnomocnik skarżącego odmiennie ocenia dowody zgromadzone w sprawie i w konsekwencji wyciąga z nich odmienne wnioski nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest wadliwe. Wręcz przeciwnie Wojewoda [...] podjął niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydał trafne rozstrzygnięcie, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
dc