II SA/GO 60/24

II SA/Go 60/24 - Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2024-03-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Krzysztof Dziedzic /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 58 § 1 pkt 5a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.F. na akt Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu organizacji ruchu postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r., doprecyzowanym pismem z dnia [...]r., A.F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na akt Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...]r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu organizacji ruchu. Skarżący zakwestionował prawidłowość likwidacji zaskarżonym aktem jednego z przejść dla pieszych na ulicy [...] w [...]. Określając naruszenie przez ww. akt interesu prawnego skarżącego A.F. wskazał, iż poprzez likwidację najpopularniejszego - w jego ocenie - przejścia dla pieszych [...] uniemożliwiono mu dojście na przystanek autobusowy oraz przejście do centrum miasta z parku przy ulicy [...]. W piśmie z dnia [...] r. skarżący podkreślił, iż po zmianach w organizacji ruchu w wielu miejscach musi przechodzić [...] na czerwonym świetle, bez ochrony prawnej (czas oczekiwania na światło zielone wydłużył się), co naraża jego bezpieczeństwo i zdrowie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej p.p.s.a) sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. sądowa kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6).
Odnosząc się do dopuszczalności zaskarżenia do sądu administracyjnego zatwierdzenia projektu organizacji ruchu, przywołać należy pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 26 czerwca 2014 r. (sygn. akt I OPS 14/13), zgodnie z którym zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W uzasadnieniu uchwały podniesiono, że zatwierdzenie organizacji ruchu ma charakter ogólny i abstrakcyjny, tworzy nową sytuację podmiotów korzystających z dróg i czyni to generalnie - na zasadach powszechności dostępu. Jest to swoista działalność samorządu terytorialnego. Wywodzono, że argumentacja przemawiająca za uznaniem zatwierdzenia organizacji ruchu jako aktu z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. zasadza się na wynikającym z analizy stanu prawnego wniosku o skutkach zatwierdzenia organizacji ruchu odnoszących się do powstania sytuacji prawnej, poprzez ustanowienie nowych zasad organizacji ruchu o charakterze powszechnym i ogólnym, a więc nie ogranicza się do zakresu organizacyjno-technicznego, nadto nie jest czynnością jednorazową.
W świetle powyższych uwag prawo do zaskarżenia zatwierdzenia organizacji ruchu drogowego wynika z przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 40 z późn. zm., dalej u.s.g.), na mocy którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z unormowania tego wyraźnie wynika, że legitymację do zaskarżenia aktu ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone tym aktem, przy czym interes ten musi wynikać z przepisu prawa materialnego. Musi to być taki przepis, z którego dla danego podmiotu wynikają prawa lub obowiązki pozostające w związku z konkretnym rozstrzygnięciem. Innymi słowy, interes prawny będzie posiadał taki podmiot, któremu obowiązujące przepisy przyznają określone uprawnienia lub nakładają na podmiot wymierne obowiązki.
Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisu prawa nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa.
W niniejszej sprawie skarżący jako uzasadnienie naruszenia interesu prawnego wskazał na utrudnienia w przechodzeniu przez [...], zwłaszcza od strony parku przy ulicy [...], a także wydłużony czas oczekiwania na światło zielone na przejściach obecnie dostępnych. W ocenie Sądu argumentacja ta nie uzasadniania stwierdzenia naruszenia prawnie chronionego interesu skarżącego. Z uzasadnienia skargi nie wynika, aby zaskarżony akt w sposób bezpośredni, konkretny i realny naruszał jego interes prawny. Żaden przepis ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1990 z późn. zm.), ani też przepisy innych ustaw nie przyznają pieszemu prawa do oczekiwania od organów zarządzających ruchem usytuowania przejścia dla pieszych w miejscu dogodnym dla przekraczającego powierzchnię jezdni. Dokonana w skardze ocena zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub utrudnienia tego ruchu na [...] także nie stanowią sfery interesu prawnego skarżącego. Okoliczności, na której powołuje się skarżący, sprowadzające się ogólnie do powstałej dla skarżącego uciążliwości, świadczą niewątpliwie o jego interesie faktycznym w pozostawieniu spornego przejścia dla pieszych.
Stwierdzenie, że interes skarżącego w lokalizowaniu przejścia dla pieszych w dogodnym dla niego położeniu nie ma żadnego potwierdzenia w przepisach ustawowych i stanowi tylko jego interes faktyczny, który nie jest chroniony w oparciu o art. 101 ust. 1 u.s.g., skutkować musi odrzuceniem przez Sąd skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.