II SA/Łd 92/23

II SA/Łd 92/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-05-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska /przewodniczący/
Marcin Olejniczak
Sławomir Wojciechowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 741
art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i ust. 4
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 maja 2023 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 24 listopada 2022 r. nr KO.420.220.2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. ał
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 24 listopada 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, na postawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.), zwanej k.p.a., uchyliło decyzję Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki z dnia 8 lipca 2022 r. nr 56/2021 w części dotyczącej: pkt II.1. w przedmiocie linii zabudowy i załącznika graficznego nr 1 oraz ustaliło nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 10,5 m mierząc od krawędzi drogi serwisowej (dz. nr ewid. [...]) i wyznaczyło nieprzekraczalną linię zabudowy na załączniku graficznym nr 1 do zaskarżonej decyzji, a w pozostałej części utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało, że w toku postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wszczętego wnioskiem z dnia 1 marca 2021 r., uległy zmianie przepisy u.p.z.p., stanowiące podstawę prawną wydania decyzji, jednakże zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2021 r. o zmianie ustaw regulujących przygotowanie i realizację kluczowych inwestycji w zakresie strategicznej infrastruktury energetycznej (Dz. U. poz. 922), dokonującej tych zmian od dnia 27 maja 2021 r., do postępowań w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy decyzją ostateczną, stosuje się przepisy u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym. Ponadto zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1986), dokonującej tych zmian od dnia 3 stycznia 2022 r., do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tej ustawy, stosuje się przepisy u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym.
W odniesieniu do powyższego organ odwoławczy dodał, że z dniem 3 stycznia 2022 r. zmianie uległo także rozporządzenie, jednakże zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowanie terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2399), do spraw ustalenia warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Kolegium wyjaśniło również, że w świetle art. 59 ust. 1 u.p.z.p., rolą decyzji ustalającej warunki zabudowy jest określenie prawem dopuszczalnego sposobu zagospodarowania terenu. Co do zasady na gruncie tego przepisu ustalenie warunków zabudowy poprzedza realizację obiektu budowlanego. Powyższy przepis nie zawiera jednak ograniczeń czy zakazu odnośnie możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy względem obiektu już istniejącego, wybudowanego samowolnie. Chodzi bowiem w takim przypadku (wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) o deklaratywną ocenę zgodności takiego obiektu z przepisami u.p.z.p. Taki kierunek wykładni przyjęty jest w orzecznictwie i opiera się o poglądy prezentowane przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. P.37/2006 (Dz. U. Nr 247, poz. 1844) czy z dnia 21 września 2009 r. sygn. P 46/08 (Dz. U. Nr 160, poz. 1276) wyrażone przy ocenie przepisów ustawy Prawo budowlane. Oznacza to, że organ zobowiązany jest rozpatrzyć wniosek o ustalenie warunków zabudowy również po wybudowaniu (samowolnie) obiektu budowlanego przez ustalenie warunków zabudowy lub odmowę ich ustalenia.
Jednocześnie organ II instancji zwrócił uwagę, że dla podjęcia decyzji w przedmiocie warunków zabudowy na określonym terenie nie jest wymagana zgoda właścicieli terenu inwestycji, jak i sąsiednich nieruchomości. Jest tak dlatego, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, co podkreśla art. 63 ust. 2 u.p.z.p. Stosunki pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości normowane są zaś przepisami prawa cywilnego - art. 199-205 i n. k.c. Przez wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie może w istocie dojść do naruszenia praw innych osób. Jednakże decyzja z mocy art. 54 pkt 2 lit. d w związku z art. 6 ust. 2 pkt 2 tej ustawy musi zawierać wymagania odnoszące się do ochrony interesów osób trzecich. Owe wymagania organ I instancji określił w pkt VIII decyzji, a z mocy art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., ustalenia te wiążą organ właściwy w sprawie pozwolenia budowlanego, co oznacza, że muszą być one uwzględnione w toku postępowania legalizacyjnego prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.) i techniczno-budowlanych, do których należy rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225).
W dalszej kolejności organ odwoławczy zauważył, że sprawa warunków zabudowy dla ww. zadania wnioskodawców, była już przedmiotem oceny Kolegium, co znalazło swój wyraz w decyzjach z dnia 12 maja 2021 r., znak: KO.420.84.2021 i z dnia 14 marca 2022 r., znak: KO.420.211.2021, mocą których uchylono poprzednie decyzje organu I instancji i przekazano sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania, z jednoczesnym wskazaniem kierunków co do tego postępowania.
Kolegium podkreśliło, że postępowanie z wniosku B. i A. małż. K. o ustalenie warunków zabudowy dla budowy budynku gospodarczo-magazynowego w zabudowie zagrodowej, na działce ozn. nr ewid. 562/1 obręb [...] – Ł. toczy się w związku z postępowaniem legalizacyjnym dotyczącym tego budynku, prowadzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim (dalej w skrócie PINB) i wydanym przez ten organ postanowieniem nr [...] z dnia 29 stycznia 2021 r., znak: [...], nakładającym na wnioskodawców obowiązek przedstawienia decyzji Wójta Gminy T. o warunkach zabudowy dla budynku o wymiarach 8,10 x 6,40 m wykorzystywanego jako gospodarczo-magazynowy z podpiwniczeniem wraz z instalacjami.
Analizując sprawę Kolegium stwierdziło, że organ I instancji ocenił, iż znajduje zastosowanie przepis art. 61 ust. 4 u.p.z.p., wyłączający zasadę "dobrego sąsiedztwa". Organ I instancji ustalił, że inwestorzy prowadzą gospodarstwo rolne o powierzchni 6,9908 ha, która przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie Tomaszów Mazowiecki wynoszącą 2,96 ha. Organ, za wnioskiem inwestorów, przyjął też, że legalizowany budynek ma związek z gospodarstwem rolnym wnioskodawców.
Jak wskazał organ odwoławczy, skarżący kwestionuje stanowisko organu I instancji i w odwołaniu poddaje w wątpliwość czy inwestorzy prowadzą gospodarstwo rolne, z którym ma być związany legalizowany budynek, skoro "na działkach 562/1, 562/4, 562/6 prowadzona jest działalność gospodarcza w zakresie transportu drogowego, figurująca w Krajowym Rejestrze Elektronicznym Przedsiębiorców Transportu Drogowego pod nr refer. [...]".
W ocenie Kolegium, w realiach rozpoznawanej sprawy zachodzi podstawa do zastosowania art. 61 ust. 4 u.p.z.p.
Analizując stanowiska prezentowane w orzecznictwie, a dotyczące pojęcia zabudowy zagrodowej, Kolegium przede wszystkim zwróciło uwagę na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stwierdził, że skoro w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zdefiniowano zabudowy zagrodowej, to należy to pojęcie rozumieć tak, jak jest ono rozumiane w języku powszechnym, czyli jako zabudowę związaną z prowadzeniem gospodarstwa rolnego.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Kolegium zgodziło się z organem I instancji, iż okoliczność prowadzenia przez wnioskodawców gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni 6,9908 ha, w tym 5,2847 gruntów opodatkowanych podatkiem rolnym (z czego, zgodnie z decyzjami w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2022, na terenie gminy T. 1,7747 ha, gminy M. 1,36 ha, gminy S. 2,15 ha), które przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie T. wynoszącą 2,96 ha oznacza, że spełniony jest warunek określony w art. 61 ust. 4 u.p.z.p., co wyłącza stosowanie zasady dobrego sąsiedztwa określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Kolegium zwróciło uwagę, że na okoliczność ustalenia czy przedmiotowy budynek gospodarczo-magazynowy służy dla celów obsługi prowadzonego przez inwestorów gospodarstwa rolnego organ I instancji przeprowadził oględziny. Z protokołu oględzin budynku gospodarczo-magazynowego w zabudowie zagrodowej na działce nr 562/1, sporządzonego w dniu 26 kwietnia 2022 r. wynika iż: "w przedmiotowym budynku w piwnicy (w części magazynowej) przechowywana jest: pasza dla kur, pszenica (w workach), nawozy, narzędzia ogrodnicze, w części gospodarczej (parter) - rowery, sprzęt ogródkowy, grill, przed budynkiem stoi traktor z przyczepą, kosiarka bijakowa (rozdrabnia trawę)". W trakcie oględzin "P. K. wyjaśnił, że prowadzi gospodarstwo rolne, na które składają się również działki w gminie S. i gminie M. W załączeniu przekazał mapy – wygenerowane przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz zaświadczenie z nr identyfikacyjnym producenta rolnego. Do obsługi tych działek wykorzystywany jest sprzęt rolniczy (traktor, przyczepa, kosiarka), który znajduje się przed budynkiem magazynowo-gospodarczym".
W ocenie Kolegium, w rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie ma to, jak B. i A.K. określili sposób zagospodarowania swojej nieruchomości we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W piśmie z dnia 26 kwietnia 2022 r. wskazali, że "2. teren inwestycji dotyczy części działki 562/1 jak oznaczono na mapie, 3. budynek ma wymiary 8,10 m x 6,40 m, jak w postanowieniu PINB, 4. powierzchnia zabudowy 51,84 m2, 5. przedmiotowy budynek stanowi zaplecze do gospodarstwa rolnego: Gmina M., S., [...]. powierzchnia gospodarstwa 6,9908 ha, 7. prowadzone gospodarstwo polega na uprawie zbóż i traw, 8. teren związany z prowadzonym gospodarstwem rolnym zaznaczono na mapie kolorem czerwonym".
Mając na uwadze powyższe Kolegium odwołało się do orzeczenia NSA, w którym stwierdził, że: "Niezależnie od tego, czy decyzja o warunkach zabudowy dotyczy planowanej inwestycji, czy też - tak jak w rozpoznawanej sprawie - ma służyć tak zwanej legalizacji samowolnie postawionych obiektów budowlanych, dotyczy ona zamierzonego zagospodarowania terenu. Oznacza to, że jeżeli wydana w rozpoznawanej sprawie decyzja o warunkach zabudowy stanie się podstawą zalegalizowania samowolnie postawionych obiektów budowlanych, to będą one mogły być wykorzystywane tylko w sposób określony w tej decyzji, a więc na składowanie narzędzi i płodów rolnych. Ewentualna zmiana takiego sposobu użytkowania tych obiektów budowlanych będzie możliwa w trybie art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), a więc m.in. pod warunkiem, że nowy sposób użytkowania będzie zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy o zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego). Trzeba też podkreślić, że wydana w rozpoznawanej sprawie decyzja o warunkach zabudowy nie będzie mogła stanowić podstawy do zalegalizowania samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych z określeniem ich przeznaczenia na zakład stolarski lub działalność związaną z prowadzeniem takiego zakładu. Dla oceny, czy decyzja o warunkach zabudowy dotyczy zabudowy zagrodowej, nie ma więc znaczenia, że A. i W. S. oprócz gospodarstwa rolnego prowadzą także zakład stolarski".
W ocenie organu II instancji, wbrew zarzutom odwołania, na rozstrzygnięcie sprawy nie mogą mieć wpływu obawy skarżącego dotyczące wykorzystywania przedmiotowego budynku gospodarczo-magazynowego na działalność gospodarczą - "T.". Inwestorzy określili we wniosku, że budynek ten "stanowi zaplecze do gospodarstwa rolnego" i organ rozpatrujący sprawę, związany powyższym wnioskiem, ustalił warunki zabudowy dla budynku o takiej funkcji. Takim też przeznaczeniem tego budynku będzie związany organ nadzoru budowlanego rozpatrujący sprawę legalizacji wybudowanego już obiektu. Kwestia ewentualnej zmiany funkcji przedmiotowego budynku gospodarczo-magazynowego nie może być rozważana w niniejszym postępowaniu i mieć wpływu na wynik sprawy. Może być przedmiotem odrębnego postępowania. Z kolei samowolna zmiana sposobu użytkowania obiektów związanych z gospodarstwem rolnym podlega uregulowaniom zawartym w art. 59 ust. 3 u.p.z.p. i przepisom prawa budowlanego.
Kolegium stwierdziło, że wyłączenie zasady "dobrego sąsiedztwa" w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy oznacza, że parametry zabudowy ustala się zgodnie z wnioskiem inwestorskim. Ponadto, ustalenie warunków zabudowy wymagało spełnienia pozostałych wymogów określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., to jest pkt 2-5. Analiza urbanistyczna i jej wyniki potwierdzają, spełnienie ww. warunków z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p.
W ocenie organu odwoławczego, decyzję organu I instancji należało jednak uchylić w pkt II. 1. dotyczącym nieprzekraczalnej linii zabudowy, ponieważ organ I instancji odstąpił od wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy wbrew § 4 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1[...]).
W odniesieniu do powyższego Kolegium wskazało, że jak wyjaśnił organ I instancji w uzupełnieniu analizy przesłanej do Kolegium przy piśmie z dnia 25 października 2022 r. "W przedmiotowej sprawie brak ustaleń dot. linii zabudowy oparto o § 4.4 ponieważ na podstawie powyższego przepisu zasady ustalania linii zabudowy określone w ust. 1-3 nie są bezwzględnie obowiązujące. Można od nich odstąpić w wyniku przeprowadzenia analizy. W przedmiotowej sprawie uznano brak konieczności ustalenia linii zabudowy za zasadny, bowiem zakres inwestycji, tj. ustalanie warunków zabudowy ma miejsce dla istniejącej zabudowy, powstałej w wyniku samowoli budowlanej. Ponieważ budynek jest już zrealizowany uznano, że wyznaczenie linii zabudowy oznaczałoby, iż możliwa jest realizacja zabudowy o innych gabarytach niż istniejące, w tym innej lokalizacji. Poprzez wskazanie na załączniku graficznym do decyzji budynku, którego dotyczy decyzja o warunkach zabudowy przy uwzględnieniu prowadzonego postępowania jako legalizacji samowoli budowlanej ustalono, że lokalizacja tej zabudowy jest akceptowalna bowiem nie narusza linii zabudowy kształtowanej przez zabudowę sąsiednią w tym znacznie zbliżonej do drogi".
W ocenie Kolegium, ustalenie linii zabudowy jest obligatoryjne. Żaden przepis prawa nie zwalnia organu z tego obowiązku. Tylko w przypadku, gdy zabudowa realizowana jest na zapleczu istniejącej zabudowy, która wyznacza linię zabudowy na terenie inwestycji, organ może odstąpić od wyznaczenia linii zabudowy.
Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że w orzecznictwie zwraca się uwagę, że wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy w przypadku braku planu miejscowego w sposób zgodny z § 4 rozporządzania co do zasady nie oznacza konieczności zlokalizowania planowanej inwestycji wzdłuż tej linii. Jest to zaledwie granica obszaru, ale niekoniecznie linia, do której budynki muszą przylegać. Budynki mogą pozostawać w zróżnicowanej relacji przestrzennej (odległości) do linii zabudowy. Wyznaczenie linii zabudowy oznacza bowiem wytyczenie w tym zakresie potencjalnego terenu inwestycji, stanowiącego część nieruchomości inwestora, znajdującą się po przeciwnej stronie linii zabudowy, niż pas drogowy. Prawem inwestora jest natomiast wybór miejsca planowanej inwestycji na tym terenie. W rozpatrywanej sprawie na działce objętej wnioskiem brak jest innej zabudowy niż budynek objęty wnioskiem. Zatem odstąpienie od ustalenia linii zabudowy nie znajduje uzasadnienia.
Odwołując się do § 4 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym na potrzeby niniejszego postępowania, Kolegium zauważyło, że w uzupełnieniu analizy sporządzonej na zlecenie Kolegium organ I instancji ustalił linię zabudowy w odległości 10,5 m mierząc od krawędzi drogi serwisowej będącej w zarządzie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Łodzi (dz. nr [...]) w oparciu o § 4 ust. 4 rozporządzenia, tj. w innym sposób wynikający z analizy. W uzasadnieniu dla wyznaczonej linii zabudowy organ wskazał, że z uwagi na to, że linia zabudowy nie jest jednoznacznie ukształtowana "ustalono linię zabudowy w nawiązaniu do zabudowy na działkach bezpośrednio sąsiadujących ozn. nr 562/4 i dz. 561/20, 561/13, 561/21 jako geometryczne wykreślenie linii łączącej zabudowę najbliżej położoną względem drogi i która będzie stanowiła kontynuację linii zabudowy istniejącej na działkach bezpośrednio sąsiadujących". W ocenie Kolegium, ustalenie linii zabudowy w sposób określony przez organ I instancji znajduje uzasadnienie w § 4 ust. 4 rozporządzenia.
Kolegium dodało również, że załącznik do zaskarżonej decyzji stanowi załącznik graficzny nr 1 - mapa przedstawiająca: nieprzekraczalną linię zabudowy, granicę działki nr 562/1, teren nieruchomości stanowiący część istniejącego siedliska - zabudowy zagrodowej, budynek gospodarczo-magazynowy objęty przedmiotem postępowania.
Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył K.B., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, uznanie naruszenia prawa za dające podstawę do wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie należycie stanu faktycznego sprawy i art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie wyjątku od ogólnej zasady i zastosowania art. 61 ust. 4.
Zdaniem skarżącego, Kolegium (a wcześniej Wójt Gminy Tomaszów Mazowiecki) nie wypełniło bezwzględnego obowiązku oceny czy planowana inwestycja stanowi zabudowę zagrodową, zawęziło natomiast przepis i przyjęło za Wójtem Gminy jako warunek wystarczający do zastosowania wyjątkowego przepisu, że legalizowany budynek ma związek z gospodarstwem rolnym wnioskodawców.
W ocenie skarżącego, pomijając fakt, że gminy S. i M. oddalone są od legalizowanego budynku o ok. 18 km i to tylko do najbliżej położonej granicy, to nadal nie daje podstaw do uznania, że przedmiotowa inwestycja stanowi zabudowę zagrodową.
Skarżący podniósł również, że planowana, czy legalizowana inwestycja może stanowić cokolwiek, ale w pierwszej kolejności ma stanowić zabudowę zagrodową, czego w przedmiotowym przypadku nie udowodniono.
Jednocześnie skarżący stwierdził, że bez względu na sposób definiowania zabudowy zagrodowej, w powiązaniu z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, czy też w oparciu o definicję słownikową, orzecznictwo sądowoadministracyjne w sposób czytelny postrzega pojęcie zabudowy zagrodowej, o czym świadczą choćby orzeczenia przywołane zarówno w moich odwołaniach, jak i w zaskarżonej decyzji.
Nadto skarżący zwrócił uwagę, że jakkolwiek współczesny charakter gospodarki rolnej powoduje utratę aktualności tradycyjnego rozumienia pojęcia zagrody, to nie mieści się w nim warsztat na samochody ciężarowe należące do prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego wraz z parkingiem na te samochody. Legalizowany budynek jest funkcjonalnie powiązany z prowadzoną na działkach 562/1, 562/4, 562/6 działalnością gospodarczą w zakresie transportu drogowego, figurująca w Krajowym Rejestrze Elektronicznym Przedsiębiorców Transportu Drogowego pod nr refer. [...].
Końcowo skarżący zwrócił uwagę, że ze znajdujących się w aktach sprawy umów z dostawcami energii elektrycznej i wody wynika zapotrzebowanie dla celów prowadzonej działalności gospodarczej T., nie zaś w związku z zabudową zagrodową, ani nawet z prowadzonym gospodarstwem rolnym.
W odpowiedzi na tę skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Pismem z dnia 4 maja 2023 r. skarżący poinformował, iż podtrzymuje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przedstawił uzupełnienie do argumentacji zaprezentowanej w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842), zwanej ustawą covidową, znowelizowanym na mocy art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), z dniem 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Na tle tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 30 listopada 2020r., sygn. akt II OPS 6/19, wyraził pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego".
Zważywszy na treść powyższej regulacji zarządzeniem z dnia 5 kwietnia 2023 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej, ziściły się bowiem warunki określone w tym przepisie. Rozpoznanie tej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 6 marca 2023 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na brak oświadczeń skarżącego i uczestników postępowania o możliwościach technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie tego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 5 kwietnia 2023 r.
Wymagany przy tym przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 6 marca 2023 r.).
Stosownie natomiast do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Kontrolując zaskarżoną w tej sprawie decyzję – Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, organy nie dopuściły się bowiem istotnego naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego, uzasadniającego usunięcie z obrotu prawnego decyzji obu instancji.
W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 59 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. Stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Nie ulega zatem wątpliwości, iż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest możliwie jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Wyjątek od powyższej zasady określa art. 61 ust. 4 u.p.z.p., który stanowi, że przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie.
Przechodząc do analizy sprawy należy w pierwszej kolejności zauważyć, że inwestorzy – B. K. i A. K. we wniosku o ustalenie warunków zabudowy z dnia 1 marca 2021 r. wskazali, że wnoszą o ustalenie warunków zabudowy dla budynku gospodarczo-magazynowego w zabudowie zagrodowej, dotyczącego postępowania naprawczego w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. – jak wynika z akt sprawy - postanowieniem z dnia 29 stycznia 2021 r. nr 7/2021 nakazał inwestorom przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy dla budynku o wymiarach 8,10 x 6,4 m wykorzystywanego jako gospodarczo-magazynowy z podpiwniczeniem wraz z instalacjami, zlokalizowanego na działce o nr. ewid 562/1 położonej w miejscowości Ł. [...], gmina T. do 30 kwietnia 2021 r.
Mając na uwadze wskazanie przez inwestorów, że wnioskowane warunki zabudowy dotyczą budynku w zabudowie zagrodowej, Sąd stwierdził, iż słusznie organy obu instancji dokonały analizy sprawy w zakresie wystąpienia przesłanki z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika prowadzenie przez wnioskodawców (inwestorów) gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni 6,9908 ha, w tym 5,2847 gruntów opodatkowanych podatkiem rolnym (z czego, zgodnie z decyzjami w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2022, na terenie gminy T. 1,7747 ha, gminy M. 1,36 ha, gminy S. 2,15 ha), które przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie T. wynoszącą 2,96 ha. A zatem trafnie organy oceniły, że spełniony został warunek określony w art. 61 ust. 4 u.p.z.p., który z kolei wyłącza stosowanie zasady dobrego sąsiedztwa uregulowanej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Ponadto na potwierdzenie, iż ziściła się w sprawie przesłanka z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. należy wskazać – jak zresztą zauważyło Kolegium - że na okoliczność ustalenia czy przedmiotowy budynek gospodarczo-magazynowy służy dla celów obsługi prowadzonego przez inwestorów gospodarstwa rolnego, organ I instancji przeprowadził oględziny w dniu 26 kwietnia 2022 r., z których sporządzony został protokół. Z dokonanych oględzin budynku gospodarczo-magazynowego w zabudowie zagrodowej na działce nr 562/1 wynika zatem, iż w znajdującej się w nim piwnicy (w części magazynowej) przechowywana jest: pasza dla kur, pszenica (w workach), nawozy, narzędzia ogrodnicze, w części gospodarczej (parter) - rowery, sprzęt ogródkowy, grill, a przed budynkiem stoi traktor z przyczepą, kosiarka bijakowa (rozdrabnia trawę). W trakcie oględzin A.K. wyjaśnił, że prowadzi gospodarstwo rolne, na które składają się również działki w gminie S. i gminie M.. W załączeniu przekazał mapy – wygenerowane przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz zaświadczenie z nr identyfikacyjnym producenta rolnego.
Powyższe jednoznacznie wskazuje na niezasadność zarzutu skarżącego – poniesionego w skardze, iż Kolegium (a wcześniej Wójt Gminy T.) nie wypełniło bezwzględnego obowiązku oceny czy planowana inwestycja stanowi zabudowę zagrodową, zawęziło natomiast przepis i przyjęło za Wójtem Gminy, jako warunek wystarczający do zastosowania wyjątkowego przepisu, że legalizowany budynek ma związek z gospodarstwem rolnym wnioskodawców.
Ponadto należy podkreślić, że organ zobowiązany był prowadzić postępowanie w takim zakresie, jaki określony został przez inwestorów we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W orzecznictwie podnoszone jest, że decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją związaną, co oznacza: po pierwsze, że to inwestor decyduje o jakie szczegółowe warunki się ubiega i organ może dokonywać oceny co do zasady tylko w tak zakreślonych przez inwestora ramach oraz po drugie, nie można uzależnić wydania decyzji od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków (art. 52 ust. 3 u.p.z.p.), a także nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 u.p.z.p.). W konsekwencji, treść wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest dla organu wiążąca. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości organ ma obowiązek wystąpić do inwestora o sprecyzowanie wniosku, tak aby jego orzeczenie stanowiło ustosunkowanie się do żądania mającego jednoznaczną i niewymagającą wykładni treść. Decyzja o warunkach zabudowy wiąże bowiem organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 55 u.p.z.p.), co wymaga precyzji i jednoznaczności w formułowaniu jej ustaleń (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 stycznia 2022 r., II SA/Bk 801/21, LEX nr 3307142).
Odnosząc powyższe do okoliczności przedmiotowej sprawy należy zaakcentować, iż wnioskodawcy we wniosku, którym związany był organ, wskazali, iż wnioskują o warunki zabudowy dla przedmiotowego budynku w zabudowie zagrodowej. A zatem właśnie dla takiego budynku, tj. w zabudowie zagrodowej organ ustalił w formie decyzji warunki zabudowy. Decyzją tą zobowiązany będzie natomiast organ nadzoru budowlanego prowadzący postępowanie legalizacyjne.
Słusznie Kolegium zawróciło uwagę, że niezależnie od tego, czy decyzja o warunkach zabudowy dotyczy planowanej inwestycji, czy też - tak jak w tej sprawie - ma służyć legalizacji samowolnie postawionych obiektów budowlanych, dotyczy ona zamierzonego zagospodarowania terenu. Oznacza to, że jeżeli wydana w rozpoznawanej sprawie decyzja o warunkach zabudowy stanie się podstawą zalegalizowania samowolnie postawionych obiektów budowlanych, to będą one mogły być wykorzystywane tylko w sposób określony w tej decyzji, a więc na składowanie narzędzi i płodów rolnych. Ewentualna zmiana takiego sposobu użytkowania tych obiektów budowlanych będzie możliwa w trybie art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U . z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), a więc m.in. pod warunkiem, że nowy sposób użytkowania będzie zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy.
Skarżący podniósł, iż w sprawie nieudowodnione zostało, iż legalizowana inwestycja stanowi zabudowę zagrodową. Mając na uwadze ten zarzut, należy zwrócić uwagę na pogląd prezentowany w orzecznictwie, iż pojęcie "budownictwa zagrodowego" użyte w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. musi być rozumiane w znaczeniu funkcjonalnym, tj. obejmować swym zakresem, inwestycje zagrodowe, które są organizacyjnie powiązane w ramach jednego gospodarstwa, dopuszczając ich rozproszenie przestrzenne. Zgodnie z art. 553 k.c., za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Innymi słowy, zabudowa zagrodowa polega na tym, że na terenie gospodarstwa rolnego buduje się w miejscu do tego najbardziej dogodnym budynki składające się na zagrodę. Związanie gospodarstwa rolnego z zabudową zagrodową należy rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa, jako pewnej całości produkcyjnej (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 1808/21, LEX nr 3341672 i przywołane tam orzecznictwo). Natomiast o rolniczym charakterze gruntu przesądza jego rolnicze przeznaczenie, a nie sposób aktualnego wykorzystywania (postanowienie SN z dnia 28 stycznia 1999 r., III CKN 140/98, LEX nr 50652).
Skarżący podniósł również kwestię ewentualnego wykorzystywania przedmiotowego budynku gospodarczo-magazynowego na działalność gospodarczą - "T.". Jak zostało to już wskazane inwestorzy określili, że wnioskowane warunki zabudowy dotyczą budynku gospodarczo-magazynowego w zabudowie zagrodowej. W oświadczeniu z dnia 24 sierpnia 2021 r. wskazali, iż budynek ten stanowi bazę i zaplecze gospodarcze gospodarstwa rolnego o powierzchni 6,9908 ha i przechowywane są w nim produkty rolne, narzędzia oraz materiały produkcji rolnej. Takim też przeznaczeniem tego budynku będzie związany organ nadzoru budowlanego rozpatrujący sprawę legalizacji tego obiektu. Ewentualna zmiana przeznaczenia przedmiotowego budynku nie może być przedmiotem postępowania w tej sprawie. A ponadto nie ulega wątpliwości, iż ewentualne prowadzenie przez inwestorów innej działalności niż rolnicza, nie wyklucza faktu, iż posiadają gospodarstwo rolne i wobec tego prowadzą działalność rolniczą, do której potrzebne jest zaplecze w postaci budynków.
Organ odwoławczy zasadnie uchylił decyzję organu I instancji z dnia 8 lipca 2022 r. nr 56/2021 w jej punkcie II. 1., dotyczącym nieprzekraczalnej linii zabudowy. Organ I instancji odstąpił od wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy wbrew § 4 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1[...]).
Kolegium zaakcentowało, że organ I instancji wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie brak ustaleń dotyczących linii zabudowy oparto o § 4.4, ponieważ na podstawie powyższego przepisu zasady ustalania linii zabudowy określone w ust. 1-3 nie są bezwzględnie obowiązujące. Zdaniem organu I instancji, można od nich odstąpić w wyniku przeprowadzenia analizy i w przedmiotowej sprawie uznano brak konieczności ustalenia linii zabudowy za zasadny, bowiem zakres inwestycji, tj. ustalanie warunków zabudowy ma miejsce dla istniejącej zabudowy, powstałej w wyniku samowoli budowlanej. Ponieważ budynek jest już zrealizowany uznano, że wyznaczenie linii zabudowy oznaczałoby, iż możliwa jest realizacja zabudowy o innych gabarytach niż istniejące, w tym innej lokalizacji. Poprzez wskazanie na załączniku graficznym do decyzji budynku, którego dotyczy decyzja o warunkach zabudowy przy uwzględnieniu prowadzonego postępowania, jako legalizacji samowoli budowlanej ustalono, że lokalizacja tej zabudowy jest akceptowalna bowiem nie narusza linii zabudowy kształtowanej przez zabudowę sąsiednią w tym znacznie zbliżonej do drogi.
Oceniając powyższe stanowisko, Sąd stwierdził, iż słusznie organ odwoławczy wskazał, że wyznaczenie linii zabudowy jest obligatoryjne. Żaden przepis nie przewiduje odstępstwa od tej zasady (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2022 r., II OSK 1609/21, LEX nr 3447803).
Linię zabudowy na działce inwestycyjnej wyznacza się w tej części działki, która graniczy z pasem drogowym drogi publicznej, w celu zachowania ładu przestrzennego od strony tej drogi (por. § 4 ust. 3 cyt. rozporządzenia). Oznacza to, że organ nie może odstąpić od wyznaczenia linii zabudowy na działce graniczącej z drogą publiczną, natomiast może - w zależności od wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej - przyjąć, że ze względu na cechy istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich uzasadnione jest wyznaczenie linii nieprzekraczalnej albo linii obowiązującej. Jeżeli organ na podstawie wyników analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, dojdzie do przekonania, że uzasadnione jest wyznaczenie linii obowiązującej, a więc linii wiążącej inwestora w zakresie lokalizacji inwestycji w terenie, wtedy jej wyznaczenie musi odbyć się zgodnie z zasadami określonymi w § 4 ust. 1-3 lub wyjątkowo i sytuacyjnie określonymi przez organ na zasadzie odstępstwa zgodnie z § 4 ust. 4 cyt. rozporządzenia. Jeżeli natomiast wyniki analizy wskazują na zasadność odstąpienia od wyznaczenia linii obowiązującej, wtedy organ ma obowiązek wyznaczenia linii nieprzekraczalnej od strony drogi publicznej, która określa jedynie maksymalny zasięg położenia planowanej zabudowy względem drogi publicznej, nie przesądzając jednak ostatecznej lokalizacji (wyrok WSA w Lublinie z dnia 21 stycznia 2021 r., II SA/Lu 693/20, LEX nr 3158775 i przywołane tam orzecznictwo).
W dalszej kolejności zatem w uzupełnieniu analizy - sporządzonej na zlecenie Kolegium - organ I instancji ustalił linię zabudowy w odległości 10,5 m mierząc od krawędzi drogi serwisowej, będącej w zarządzie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Łodzi (dz. nr [...]) i dokonał tego w oparciu o § 4 ust. 4 rozporządzenia, tj. w innym sposób wynikający z analizy. W uzasadnieniu dla wyznaczonej linii zabudowy organ wskazał, że z uwagi na to, że linia zabudowy nie jest jednoznacznie ukształtowana ustalono linię zabudowy w nawiązaniu do zabudowy na działkach bezpośrednio sąsiadujących ozn. nr 562/4 i dz. 561/20, 561/13, 561/21 jako geometryczne wykreślenie linii łączącej zabudowę najbliżej położoną względem drogi i która będzie stanowiła kontynuację linii zabudowy istniejącej na działkach bezpośrednio sąsiadujących. Powyższe uzasadnienie – jak słusznie uznało Kolegium – znajduje oparcie w § 4 ust. 4 rozporządzenia.
W ocenie zatem Sądu – wbrew twierdzeniom zawartym w skardze - dokonano prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego oraz poczyniono ustalenia faktycznych w zakresie umożliwiającym wydanie decyzji administracyjnej.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.