II SA/Łd 919/06

II SA/Łd 919/06 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2007-03-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Stępień /przewodniczący sprawozdawca/
Renata Kubot-Szustowska
Sławomir Wojciechowski
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 14 marca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant Asystent sędziego Piotr Pietrasik, po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2007 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat A. D. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, zawierającej należny podatek od towarów i usług.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 16 i 23 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych ( Dz.U. nr 228, poz. 2255 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku A. K. o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego przyznał zasiłek pielęgnacyjny na syna M. K. na okres od 01.11.2005r do 30.11.2006r. w wysokości 144 zł miesięcznie.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż na podstawie złożonego wniosku i zgromadzonych dokumentów ustalono, że A. K. wychowuje niepełnosprawne dziecko poniżej 16 roku życia i tym samym na mocy powołanej wyżej ustawy przysługuje jej zasiłek w przyznanej wysokości.
Od powyższej decyzji A. K. odwołała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. W odwołaniu strona podniosła, iż według jej wyliczeń na syna M. K. powinna otrzymywać następujące świadczenia:
- zasiłek rodzinny w wysokości 53 zł,
- dodatek z tytułu opieki nad dzieckiem w czasie urlopu wychowawczego w wysokości 505,80 zł miesięcznie,
- zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 144 zł miesięcznie, z wyrównaniem od urodzenia M. K. , czyli za 28 miesięcy, które ma obecnie,
- dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego w wysokości 50 zł miesięcznie, z wyrównaniem za 28 miesięcy,
- świadczenie pielęgnacyjne w wysokości 420 zł, z wyrównaniem od maja 2004r.,
- świadczenie w wysokości 50 zł na trzecie dziecko w rodzinie wielodzietnej, z wyrównaniem od sierpnia 2005 roku.
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta Ł. została wydana prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i wnioskiem strony z dnia 24 listopada 2005 roku.
A. K. wnioskowała o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego tylko na syna M. K. i takie świadczenie zostało jej przyznane.
Ponadto Kolegium wskazało, iż art. 24 ust. 3a ustawy z dnia 29 grudnia 2005 roku o świadczeniach rodzinnych stanowi, że w przypadku utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, jeżeli osoba niepełnosprawna uzyska ponownie orzeczenie o niepełnosprawności lub odpowiednim stopniu niepełnosprawności stanowiące kontynuację poprzedniego orzeczenia, prawo do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia rodzinnego.
Ustawodawca wyraźnie określił warunki przyznania świadczenia i zasady wypłaty, wobec czego organy nie mogą w sposób uznaniowy, z pominięciem przepisów ustawy, przyznać świadczenie od 1 stycznia 2005 roku i z tych względów nie można uznać zarzutów zgłoszonych w odwołaniu.
W dniu 28 lutego 2006r. A. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
W uzasadnieniu skargi A. K., wskazując na treść art. 10 ust. 1, art. 17 ust. 1 i art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych, podniosła, iż w jej ocenie M. K. powinien otrzymywać zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 144 zł. miesięcznie od dnia urodzenia, tj. od sierpnia 2003 roku, czyli z wyrównaniem za 31 miesięcy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W dniu 14 marca 2007 roku na rozprawie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi pełnomocnik z urzędu skarżącej poparł wniesioną skargę i wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym nieopłaconych kosztów zastępstwa adwokackiego za pomoc prawną udzieloną z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co - w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - mogłoby stanowić podstawę do ich uchylenia.
Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] przyznającą A. K. zasiłek pielęgnacyjny na syna M. K. na okres od 01.11.2005r. do 30.11.2006r. w wysokości 144 zł miesięcznie.
Podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych ( Dz.U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.).
Zgodnie z art. 16 ust. 1 tejże ustawy zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia osobie niepełnosprawnej opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.
Stosownie zaś do art. 16 ust. 2 zasiłek pielęgnacyjny przysługuje:
1) niepełnosprawnemu dziecku;
2) osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;
3) osobie, która ukończyła 75 lat.
Zasiłek pielęgnacyjny przysługuje w wysokości 144,00 zł miesięcznie ( art. 16 ust. 4 cytowanej ustawy ).
W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, iż syn skarżącej M. K. w dacie wydania decyzji przez organ I instancji zaliczany był do osób niepełnosprawnych, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy kopia orzeczenia Miejskiego Zespołu d/s Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. z dnia [...] ( k. nr 4 akt administracyjnych ).
Kwestię sporną między stronami stanowi ustalenie okresu, na jaki zasiłek został przyznany, a zwłaszcza ustalenie terminu początkowego, od którego przedmiotowe świadczenie zostało przyznane.
Tym samym analizy wymagają przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych dotyczące postępowania w sprawach przyznawania i wypłacania świadczeń rodzinnych, a w szczególności art. 24 ust. 2, 3 i 3a.
Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego.
Stosownie zaś do art. 24 ust. 4 powyższej ustawy prawo do zasiłku pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W tym przypadku prawo do zasiłku pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia.
Z analizy powyższego przepisu wynika, że jeżeli orzeczenie o niepełnosprawności zostało wydane na czas określony, to prawo do zasiłku pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia.
Z kopii orzeczenia Miejskiego Zespołu d/s Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. z dnia [..] wynika, iż orzeczona wobec M. K. niepełnosprawność miała charakter okresowy, a ważność orzeczenia upływała z dniem 30 listopada 2006 roku.
Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, iż organy w sposób prawidłowy ustaliły okres, na który przyznały A. K. prawo do zasiłku pielęgnacyjnego. Wniosek skarżącej o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego został złożony w dniu 24 listopada 2005 roku, a zatem za termin początkowy należało uznać miesiąc listopad 2005 roku, natomiast okresowy charakter orzeczenie o niepełnosprawności M. K. spowodował konieczność ustalenia końcowego terminu, tj. 30 listopada 2006 roku, do którego zasiłek pielęgnacyjny miał być wypłacany.
Nieuzasadnione jest żądanie A. K. zawarte w skardze, iż zasiłek pielęgnacyjny powinien zostać jej przyznany od dnia urodzenia się syna M. K., tj. od miesiąca sierpnia 2003 roku, z wyrównaniem za 31 miesięcy, gdyż orzeczenie Miejskiego Zespołu d/s Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. z dnia 15 listopada 2005 roku stanowi kontynuację orzeczenia od dnia urodzenia.
W myśl art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych - w przypadku utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, jeżeli osoba niepełnosprawna uzyska ponownie orzeczenie o niepełnosprawności lub odpowiednim stopniu niepełnosprawności stanowiące kontynuację poprzedniego orzeczenia, prawo do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia rodzinnego.
Powyższe oznacza, iż nawet gdyby uznać przedstawione w sprawie orzeczenie o niepełnosprawności M. K. za stanowiące kontynuację poprzedniego orzeczenia, to i tak dla ustalenia początku okresu uprawniającego do zasiłku pielęgnacyjnego decydujące znaczenie będzie miała data złożenia przez skarżącą wniosku o ustalenie prawa do przedmiotowego świadczenia.
Z dyspozycji art. 24 ust. 3a jasno bowiem wynika, iż ustalenie prawa do świadczenia nie może nastąpić wcześniej niż od miesiąca, w którym strona złożyła wniosek o kontynuację świadczenia.
W tym stanie rzeczy, Sąd nie dopatrzył się ani w materiałach sprawy, ani we wskazanej wyżej argumentacji skarżącej podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę, jako nieuzasadnioną.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).