II SA/Łd 915/18

II SA/Łd 915/18 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2019-01-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-09-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Joanna Grzegorczyk-Drozda /sprawozdawca/
Magdalena Sieniuć
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Wodne prawo
Sygn. powiązane
III OSK 1295/21 - Wyrok NSA z 2022-09-23
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 53 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 2, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2017 poz 1121
art. 29 ust. 3
Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.
Sentencja
Dnia 18 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda (spr.) Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2019 roku sprawy ze skargi R. K. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy nałożenia nakazu wykonania urządzeń zapobiegających szkodom w związku z występowaniem sporadycznych podtopień nieruchomości 1) oddala skargę A. K.; 2) odrzuca skargę R. K.. A. P.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – dalej jako: "k.p.a.") po rozpoznaniu odwołania R. Ko., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. w sprawie odmowy nałożenia na Miasto S. nakazu wykonania urządzeń zapobiegających szkodom w związku z występowaniem sporadycznych podtopień nieruchomości zlokalizowanej przy ul. A 48a w S.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, z którego wynika, że pełnomocnik wnioskodawcy zwrócił się do Prezydenta Miasta S. z wnioskiem o wykonanie urządzeń kanalizacyjnych w związku z występowaniem sporadycznych podtopień nieruchomości strony.
Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta S. nie przychylił się do wniosku strony wyjaśniając, że w rejonie zamieszkania wnioskodawcy, ulicy A, zlokalizowana jest kanalizacja ogólnospławna o średnicy 600 mm, która ma za zadanie odprowadzanie ścieków komunalnych do miejskiej oczyszczalni ścieków. Do odwodnienia tej ulicy służą wypusty uliczne połączone kanalikami z kanalizacją ogólnospławną. W ocenie organu I instancji podtopienie działki wnioskodawcy może wystąpić jedynie w warunkach anomalnych. Jak ustalił organ pas drogowy, a zwłaszcza jezdnia ulicy jest położona niżej niż posesja strony, w związku z czym nie wystąpiła zmiana stanu wody na gruncie, a zwłaszcza zmiana kierunku odpływu wody deszczowej ze szkodą dla gruntów sąsiednich.
W odwołaniu, pełnomocnik strony, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz nie podjęcie żadnych czynności zmierzających do wnikliwego ustalenia przyczyn podtopień nieruchomości oraz art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1121 ze zm. – dalej jako: "ustawa"). W uzasadnieniu odwołujący zwrócił uwagę, iż sporządzona opinia nie obejmuje ul. B, która również została objęta wnioskiem. W jego ocenie wody opadowe z ul. B bezpośrednio oddziałują na omawianą nieruchomość. Dodał, że organ I instancji błędnie przyjął, że budowa dodatkowej kanalizacji nie wyeliminuje zagrożeń podtopień na jego nieruchomości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podzieliło stanowisko wywiedzione przez organ I instancji, czemu dało wyraz w zaskarżonej decyzji.
Przytaczając odpowiednie przepisy ustawy Kolegium przypomniało, iż kwestią sporną jest, czy Miasto S. poprzez m.in. remont ulicy A naruszyło stosunki wodne, a tym samym, czy przyczyniło się do zalewania działki sąsiedniej należącej do strony. Kolegium podkreśliło, iż w sprawach dot. oceny zmiany stosunków wodnych wielokrotnie wymagane są wiadomości specjalne oraz odpowiednia wiedza z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej, melioracji wodnych i postępowań wodnoprawnych. Regułą jest, że w sprawach takich powinien być przeprowadzony dowód z opinii biegłego, między innymi na okoliczność, czy doszło do zmiany stanu wody na gruncie, czy na działce sąsiedniej powstała szkoda oraz czy istnieje związek przyczynowy pomiędzy ewentualną zmianą stanu wód na gruncie, a szkodą. W niniejszej sprawie organ I instancji powołał biegłego, który w opinii z dnia 22 września 2017 r. wskazał w szczególności, że "po porównaniu obecnego stanu wysokościowego ze stanem sprzed przebudowy ulicy w 2014 r. należy stwierdzić, że wysokość nawierzchni ulicy zmieniła się w miejscu wykonanego przekroju o 3 cm, czyli o 3 cm ulica została podwyższona. Na odcinku od ul. B do skrzyżowania z ul. C i ul. D wykonano wpusty uliczne, których zadaniem jest zbieranie i odprowadzanie wód opadowych do kanalizacji. Różnica wysokości pomiędzy wpustem ulicznym a koroną wjazdu na posesję strony to 19 cm. Przy wystąpieniu opadów deszczu mieszczących się w tzw. średniej miesięcznej opadów z wielolecia opad ten będzie w stanie na bieżąco odpłynąć istniejącymi wpustami ulicznymi do istniejącego kolektora kanalizacji ogólnospławnej. Przy wystąpieniu tzw. nawalnych deszczów woda opadowa będzie się gromadziła przy wpustach i po spiętrzeniu do wysokości korony wjazdu jej nadmiar może się przelewać na teren działki nr 480/5. Biegły wskazał, że w celu naprawy powstałych i eliminacji przyszłych zagrożeń należy zwiększyć ilość wpustów ulicznych w ciągu ul. A. Rozwiązanie to pozwoli zmniejszyć zagrożenia podtopień posesji, jednak przy wystąpieniu intensywnych i długotrwałych opadów deszczu nawet budowa dodatkowej kanalizacji deszczowej nie będzie w stanie przejąć w krótkim odstępie czasu bardzo dużych ilości wody opadowej i nie wyeliminuje tych zagrożeń.". Reasumując biegły stwierdził, iż na przedmiotowym doprowadziły do naruszenia stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich.
W drugiej opinii z dnia 14 maja 2018 r., której zakresem objęto analizę oddziaływania wód opadowych powstających w rejonie ul. B i ich potencjalnego spływu na teren działki strony biegły stwierdził, iż niweleta podłużna ulicy Widok po jej przebudowie posiada wyraźny spadek na kierunku zachód - wschód, co powoduje szybki spływ wód opadowych jezdnią wzdłuż krawężnika do wpustów ulicznych. Wody opadowe z ulicy B spływają do wpustów ulicznych i dalej do kanalizacji deszczowej. Jednak przy wystąpieniu deszczów nawalnych ilość wód opadowych nie będzie w stanie w krótkim czasie spłynąć do kanalizacji. Biegły wskazał, że różnice wysokości aktualnie pomierzonych rzędnych po porównaniu ich z rzędnymi sprzed przebudowy ulicy Widok wahają się od 1 cm do 5 cm. Są to różnice nie mające znaczenia dla spływu wód opadowych, a tym samym nie powodują zmiany stanu wody na gruncie. W celu eliminacji potencjalnych zagrożeń należy rozważyć wykonanie 2 dodatkowych wpustów w ulicy. Biegły podsumował, że w obszarze działek stanowiących pas drogowy ul. B oraz działki nr ewid. 107/6 stanowiącej ul. A nie dokonano trwałych zmian w ukształtowaniu terenu, które w konsekwencji doprowadziły do naruszenia stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich, w tym na posesję strony.
Mając na uwadze treść przedłożonych opinii organ stwierdził, iż mają one walor dokumentu, mającego istotne znaczenie na wynik podjętego rozstrzygnięcia. Zdaniem Kolegium w obu opiniach wykazano w sposób niewątpliwy brak istnienia związku przyczynowo - skutkowego, zachodzącego pomiędzy przebudową ulicy a zalewaniem działki strony. Opinie są wyczerpujące, zawierają klarowne, jednoznaczne wnioski, jak też szczegółowe przesłanki, z których wnioski te wywiedziono. Biegły dokonał określonych w opinii ustaleń, przeprowadził badania na przedmiotowych gruntach, dokonał stosownych badań i analiz. Osoba sporządzająca opinię ma uprawnienia budowlane w zakresie budownictwa wodno - melioracyjnego, a więc ma specjalistyczną wiedzę, jak też stosowne uprawnienia. W następstwie powyższego Kolegium uznało, że brak jest podstaw do zastosowania sankcji określonej w art. 29 ust. 3 ustawy.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, Kolegium zauważyło, że biegły dokonał analizy zmian stanu wody na gruncie stanowiącym pas drogowy ul. B na działkę przy ul A 48a. Poinformowało stronę, że jeżeli nie zgadza się ona z treścią opinii biegłego, może skorzystać z możliwości zlecenia kontropinii we własnym zakresie i przedłożenia jej jako dowodu w sprawie. Dowodu takiego strona nie przedstawiła.
Kolegium przyznało, iż organ I instancji naruszył przepis art. 107 § 3 k.p.a., jednakże organ odwoławczy prowadząc własne postępowanie i sporządzając uzasadnienie swego rozstrzygnięcia wady te usunął. Organ zwrócił także uwagę, iż organ I instancji w podstawie prawnej błędnie wskazał przepisy ustawy Prawo wodne z dnia 20 lipca 2017 r. Jednakże i tę wadę Kolegium usunęło wyjaśniając na wstępie, iż z dniem 1 stycznia 2018 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566), która uchyliła ustawę z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1121). Jednak zgodnie z art. 545 ust. 4 aktualnie obowiązującej ustawy, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, niewymienionych w ust. 1-3, stosuje się przepisy dotychczasowe.
R. K. i A. K., nie podzielając stanowiska organu odwoławczego, złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędna wykładnię oraz nie podjęcie żadnych czynności zmierzających do wnikliwego ustalenia przyczyn podtopień nieruchomości art. 29 ustawy poprzez dokonanie błędnej wykładni i przyjęcie, iż Miasto S. nie dokonało trwałych zmian w ukształtowaniu terenu, które w konsekwencji doprowadziły do naruszenia stosunków wodnych, ze szkodą dla gruntów sąsiednich, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a.") odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Uwzględniając powyższe kryteria sąd uznał, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczemu w S. odpowiada prawu i brak jest podstaw do jej uchylenia. Należy zaznaczyć, że merytoryczna kontrola decyzji była możliwa jedynie w związku ze skutecznie wniesioną skargą przez A. K.
R. K. uchybił terminowi do złożenia skargi. Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Jak wynika z akt administracyjnych, zaskarżoną decyzję doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 lipca 2018 r., przesyłka zawierająca skargę została nadana za pośrednictwem poczty w dniu 18 sierpnia 2018 r. Zatem skarga została złożona z uchybieniem ustawowego terminu. Przedstawione okoliczności sprawy obligują sąd do odrzucenia skargi R. K. na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie 2 wyroku.
Przystępując do kontroli zaskarżonej decyzji zainicjowanej skargą A. K., wyjaśnić wypada, iż w zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt: II FSK 1665/06 – dostępny, jak i pozostałe przywołane w uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http:/orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy w niniejszej sprawie, sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, sąd podzielił stanowisko wyczerpująco przedstawione przez organ w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. w sprawie odmowy nałożenia na Miasto S. nakazu wykonania urządzeń zapobiegających szkodom w związku z występowaniem sporadycznych podtopień nieruchomości skarżącej zlokalizowanej przy ul. A 48a w S.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, zgodnie z którym jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom.
Z dniem 1 stycznia 2018 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566), która uchyliła ustawę z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Jednak, jak zasadnie wskazał organ, zgodnie z art. 545 ust. 4 aktualnie obowiązującej ustawy Prawo wodne, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, niewymienionych w ust. 1-3, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Postępowanie administracyjne może być prowadzone na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy tylko wtedy, gdy łącznie zostaną spełnione dwie przesłanki z cytowanego przepisu, tj. doszło do zmiany stanu wód i zmiana ta spowodowała szkody na gruntach sąsiednich, co oznacza, że pomiędzy zmianą stanu wód a szkodą musi wystąpić związek przyczynowo - skutkowy. Brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek, czyni zbędnym dokonywanie wyboru możliwych kierunków rozstrzygania o nałożeniu na właściciela obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego lub wydania mu nakazu wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Ewentualne wydanie przez właściwy organ decyzji nakazującej właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego i, lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom bezwzględnie wymaga uprzedniego wykazania, iż właściciel gruntu istotnie zmienił stan wód na gruncie a nadto, że zmiana ta szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie. Wydanie takiej decyzji w innych warunkach jest niedopuszczalne (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 października 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 387/18; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 października 2017 r., sygn. II SA/Gl 538/17).
W ocenie sądu, analiza zgromadzonego w sposób pełny materiału dowodowego, w pełni uzasadnia ocenę, iż organy zasadnie przyjęły, że w rozpatrywanej sprawie nie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 29 ust. 3 ustawy. Ocena taka znajduje potwierdzenie w treści dwóch, sporządzonych na potrzeby niniejszego postępowania, opinii biegłego. W sprawach dotyczących naruszenia stosunków wodnych na gruncie, jak słusznie zauważył organ, wymagane są wiadomości specjalne, których ani organy ani sąd nie posiadają. Z tych względów opinia biegłego, posiadającego właśnie wymagane wiadomości specjalne, jest podstawowym i koniecznym dowodem.
W niniejszej sprawie sporządzone zostały dwie opinie. W pierwszej z nich biegły porównywał obecny stan wysokościowy ulicy A ze stanem sprzed przebudowy ulicy w 2014 r. Stwierdził, że wysokość nawierzchni ulicy zmieniła się w miejscu wykonanego przekroju o 3 cm, czyli o 3 cm ulica została podwyższona. Nadto, iż różnica wysokości pomiędzy wpustem ulicznym a koroną wjazdu na posesję strony to 19 cm. Biegły podsumował, iż na przedmiotowym terenie nie dokonano trwałych zmian w ukształtowaniu terenu, które w konsekwencji doprowadziłyby do naruszenia stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich.
W drugiej opinii biegły analizował oddziaływania wód opadowych powstających w rejonie ul. B i ich potencjalnego spływu na teren działki strony. W opinii tej biegły stwierdził m.in., że różnice wysokości aktualnie pomierzonych rzędnych po porównaniu ich z rzędnymi sprzed przebudowy ulicy Widok wahają się od 1 cm do 5 cm. Jednoznacznie uznał, że w obszarze działek stanowiących pas drogowy ul. B oraz działki stanowiącej ul. A nie dokonano trwałych zmian w ukształtowaniu terenu, które w konsekwencji doprowadziłyby do naruszenia stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich, w tym na posesję strony.
Zdaniem sądu, obie przywołane opinie biegłego, jak zasadnie oceniły organu obu instancji, są szczegółowe, rzetelne i kompletne, a przez to w pełni wiarygodne. Z przedłożonych opinii jednoznacznie wynika, iż prace remontowe prowadzone przez Miasto S. w obrębie ulicy A i ulicy B nie spowodowały zmiany naturalnego kierunku spływu wód. Kilkucentymetrowe podwyższenie poziomu drogi względem nieruchomości strony nie skutkuje oceną, iż podwyższenie to spowodowało szkody na gruncie strony. Jak ocenił biegły, przy opadach średniorocznych istniejące urządzenia kanalizacyjne odprowadzają wody opadowe wpustami ulicznymi i dalej do kanalizacji deszczowej. Zauważyć trzeba, iż przy wystąpieniu deszczów nawalnych woda opadowa także spłynie do kanalizacji jednak nie w tak krótkim czasie, jak w przypadku opadów średniej wielkości. Biegły przyznał, iż przy wystąpieniu tzw. nawalnych deszczów woda opadowa będzie się gromadziła przy wpustach i po spiętrzeniu do wysokości korony wjazdu jej nadmiar może się przelewać na teren działki strony. Jednakże, co istotne, nie wykazał by prace prowadzone na omawianych ulicach doprowadziły do zmiany stanu wód. Co za tym, niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 29 ust. 3 ustawy, gdyż w sposób niewątpliwy brak jest związku przyczynowo - skutkowego zachodzącego pomiędzy przebudową ulicy A, a zalewaniem działki strony.
Zatem, w ocenie sądu, organ prawidłowo i wyczerpująco przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Przede wszystkim przeprowadził oględziny oraz dowód z opinii biegłego, mający podstawowe znaczenie w tego typu sprawach, dokonał jej oceny i zasadnie uznał ją za wiarygodną. Co więcej, strona skarżąca nie przedstawiła dowodów, które skutecznie podważyłyby ustalenia i wnioski biegłego zawarte w omawianych opiniach. Strona wnioskowała o przesłuchanie świadków na okoliczność podtapiania. Jednakże należy podkreślić, że podstawą winna być nie jedynie kwestia podtopień a występowanie związku przyczynowo – skutkowego z wykonanymi pracami. Dlatego też sąd, podobnie jak organy, uznał, iż najbardziej miarodajnym dowodem w niniejszej sprawie jest opinia biegłego posiadającego wiedzę z wymaganej dziedziny. Ustawodawca pozostawił ocenę potrzeby przeprowadzenia tego dowodu organowi (art. 86 k.p.a.), ograniczenie wynikające z zasady prawdy obiektywnej daje organowi podstawę do odstąpienia od jego przeprowadzenia w sytuacji, gdy stanu faktycznego nie będzie można ustalić z braku innych środków dowodach. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Sporządzone na zalecenie organu opinie, szczegółowe, rzetelne, kompletne i wyczerpujące, są w pełni wiarygodne dzięki czemu pozwalają jednoznacznie ustalić stan faktyczny sprawy. Okoliczność, iż strona nie podziela wniosków wywiedzionych przez biegłego, a przez to poddaje w wątpliwość rzetelność czynności organu zmierzających do wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego, nie może być oparta jedynie na pozbawianych merytorycznych argumentów zarzutach skargi.
Z przytoczonych powyżej okoliczności, sąd nie podziela zarzutów skargi, gdyż w jego ocenie, w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania a w szczególności wskazanych w skardze art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wręcz przeciwnie, w ocenie sądu, organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły kompletny materiał dowodowy, oceniając go obiektywnie oraz właściwie zastosowały obowiązujące regulacje prawne.
Mając powyższe na uwadze, wobec braku podstaw prawnych do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
A.B.