II SA/Łd 913/22

II SA/Łd 913/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-03-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Piotr Mikołajczyk
Robert Adamczewski /przewodniczący/
Tomasz Porczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1359/23 - Wyrok NSA z 2024-04-10
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 28, art. 35 ust. 1, 35 ust. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2020 poz 471
art. 25
Ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2023 r. sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 31 sierpnia 2022 r. nr 233/2022, znak: GPB-III.7721.325.2021 BD w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. ał
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 31 sierpnia 2022 r., nr 223/2022 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735) – dalej: k.p.a.; art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1333) – dalej: p.b.; Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Starosty Pabianickiego z dnia 19 października 2021 r., nr 909/2021 orzekającą o zatwierdzeniu na wniosek M.H. z dnia 21 sierpnia 2020 r., projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego wraz z budową wewnętrznej linii zasilającej elektroenergetycznej, na działce nr ew. [...] w P., przy ul. [...], obręb [...].
W oparciu o przedłożoną przez inwestora dokumentację projektową, uzupełnioną w zakreślonym przez organ zakresie w toku prowadzonego postępowania wynika, że przedmiotowa inwestycja obejmuję budowę budynku gospodarczo-garażowego o powierzchni 68,87 m2 wraz z doprowadzeniem zasilania elektrycznego kablem z istniejącego na działce budynku mieszkalnego, w ramach posiadanego przez inwestora przydziału mocy. Wnioskodawca zamierza posadowić projektowany budynek w północno-wschodniej granicy działki, graniczącej w tym miejscu z działką o nr ew. [...] stanowiącą współwłasność małżonków M. i S.Ł. oraz z działką o nr ew. [...] stanowiącą współwłasność małżonków J. i W.H. Projektowany budynek jest budynkiem parterowym z dachem jednospadowym o kącie nachylenia 80, w kierunku działki inwestora. Zarówno kształt dachu, jaki kąt nachylenia nawiązuje do dachu budynku garażowego posadowionego na działce o nr ew. [...]. Dojazd do projektowanego budynku odbywać się będzie po nieutwardzonym terenie, natomiast sam podjazd do garażu pochylnią betonową o wymiarach 1,3 m x 6,69 m. Ustalono także, że teren planowanej inwestycji objęty jest aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Pabianic, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Pabianicach z dnia 29 czerwca 2006 r., nr LXVII/561/06, położny w jednostce planistycznej [...] o przeznaczeniu podstawowym zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna.
Z akt sprawy wynika nadto, że w toku postępowania w sprawie udzielenia na budowę, przed organami postępowania nadzoru budowlanego prowadzone było, wszczęte na wniosek właścicieli działki o nr ew. [...] postępowanie w sprawie nielegalnego rozpoczęcia przez inwestora robót budowlanych związanych z przedmiotowym budynkiem garażowo-gospodarczym. Postępowanie to zostało zakończone ostateczną decyzją Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 czerwca 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pabianicach z dnia 24 lutego 2022 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 19 października 2021 r. Starosta Pabianicki zatwierdził przedłożony projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego wraz z budową wewnętrznej linii zasilającej elektroenergetycznej. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, iż przeprowadzona w świetle art. 35 ust. 1 p.b. ocena przedłożonej dokumentacji projektowej wykazała jej zgodność z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi. Inwestor złożył stosowne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a przedłożona dokumentacja była kompletna, posiadała wymagane prawem oświadczenia, a nadto została sporządzona i sprawdzona przez osoby posiadające określone prawem uprawnienia. Powyższe obligowało organ do pozytywnego rozpatrzenia wniosku inwestora (art. 35 ust. 4 p.b.).
Od wydanego w sprawie rozstrzygnięcia niezależne odwołania wnieśli S.Ł. oraz M.Ł. Zarzucając naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., jak również art. 35 p.b. każda z odwołujących się stron wskazywała na podjęcie kwestionowanego rozstrzygnięcia pomimo braku zakończenia ostatecznym rozstrzygnięciem, toczącego się przed organami nadzoru budowlanego postępowania w sprawie nielegalnego rozpoczęcia robót budowalnych związanych z przedmiotowym budynkiem garażowo-gospodarczym. Zarzucała ponadto wadliwe stwierdzenie zgodności projektu budowlanego z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie możliwości posadowienia budynku w granicach działek oraz formy i spadku projektowanego dachu budynku, zachowania powierzchni biologicznie czynnej terenu; zgodności projektu z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi; jak również jego kompletności. Strony wskazywały jednocześnie, że wydana decyzja ingeruje w przysługujące im prawo własności, gdyż przewiduje rozbiórkę części należącego do nich ogrodzenia, zlokalizowanego w granicy z nieruchomością inwestora. Dodatkowo M.Ł. we wniesionym odwołaniu zarzucała naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przed upływem terminu do zapoznania się ze zgormadzonym materiałem oraz możliwością ewentualnego wypowiedzenia się w tym zakresie. Strony wniosły o uchylenie kwestionowanej odwołanymi decyzji.
W toku postępowania między instancyjnego inwestor ustosunkował się do zarzutów wniesionych odwołań, wyjaśniając między innymi, że przewidziana projektem konieczność rozbiórki istniejącego, należącego do małżonków Ł. ogrodzenia wynika z faktu, że ogrodzenie to znajduje się na jego działce, na szerokości około 12 cm (podmurówka ogrodzenia). Strona kwestionowała nadto zachowanie terminu do wniesienia przedmiotowych odwołań.
Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia 31 sierpnia 2022 r. Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając odjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy odniósł się na wstępnie do kwestii zachowania ustawowego terminu do wniesienia odwołań małżonków Ł. stwierdzając, że poczynione w tym zakresie ustalenia wykazały, iż zostały zachowane warunki formalnoprawne umożliwiające rozpatrzenie przedmiotowych odwołań. Dalej powołując przepis art. 28 ust. 1 p.b. organ wskazał, że roboty budowlane można rozpocząć́ na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę̨, z zastrzeżeniem art. 29-31 p.b. Organ podkreślił, że stosownie do treści art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego; 3a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 p.b.).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy organ wskazał, że planowana inwestycja obejmuje budowę̨ budynku gospodarczo-garażowego o powierzchni 68,87 m2 wraz z doprowadzeniem zasilania elektrycznego kablem z istniejącego na działce budynku mieszkalnego, w ramach posiadanego przez inwestora przydziału mocy. Projektowany budynek jest budynkiem jednokondygnacyjny, bez poddasza użytkowego, z dachem jednospadowym o kącie nachylenia 80, w kierunku działki inwestora. Zarówno kształt dachu, jaki kąt nachylenia nawiązuje do dachu budynku garażowego posadowionego na działce o nr ew. [...].Budynek zgodnie z przedłożonym projektem ma zostać posadowiony w północno-wschodniej granicy działki, graniczącej w tym miejscu z działką o nr ew. [...] stanowiącą współwłasność odwołujących się oraz z działką o nr ew. [...]. Dojazd do projektowanego budynku odbywać się będzie po nieutwardzonym terenie, natomiast sam podjazd do garażu pochylnią betonową o wymiarach 1,3 m x 6,69 m.
W wyniku przeprowadzonego postępowania organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzona ocena przedłożonej dokumentacji projektowej wykazała zgodność parametrów planowanej zabudowy określonych w przedłożonym przez inwestora projekcie budowlanym z parametrami wynikającymi z postanowień obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Pabianic, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Pabianicach z dnia 29 czerwca 2006 r., nr LXVII/561/06, położonego w jednostce planistycznej [...] o przeznaczeniu podstawowym zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (§ 16 uchwały). Projekt jest także zgodny z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ stwierdził ponadto, że przedłożony projekt budowlany zawiera wszystkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, został opracowany i sprawdzony przez podmioty legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi, a nadto spełnia prawne wymagania regulujące kwestie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego określone rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 11 września 2020 r. Powyższe skutkowało zatwierdzeniem projektu budowlanego oraz udzieleniem pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego.
Odnosząc się do zarzutów odwołań odnośnie co do niezgodnego z postanowieniami planu usytuowania budynku w granicy nieruchomości organ wskazał, że przepis § ust. 1 pkt 5 tiret dziesiąty wprost dopuszcza lokalizację garaży i obiektów gospodarczych sytuowanych w granicy działki z obowiązkiem ich zblokowania z istniejącą już zabudową o podobnym przeznaczeniu na działce sąsiada, z tym zastrzeżeniem, że obowiązek ten jest wiążący w sytuacji, gdy zabudowa ta występuje. Tym samym w ocenie organu odwoławczego, brak tego rodzaju zabudowy na działce sąsiadującej z terenem inwestycji nie wyłącza uprawnienia inwestora do posadowienia przedmiotowego budynku w granicach działki, zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym. Co więcej budynek jest budynkiem jednokondygnacyjnym bez poddasza użytkowego, co jest zgodne z § 16 ust. 1 pkt 5 tiret dwunasty planu.
Dalej organ wskazał, iż wbrew zarzutom odwołań za zgodne z postanowieniami planu uznać należało projektowane rozwiązania, co do kształtu i kąta nachylenia dachu budynku. W tym zakresie organ odwołując się do treści § 16 ust. 1 pkt 5 tiret piąty oraz ust. 1 pkt 6 planu wskazał, że na terenie planowanej inwestycji dopuszcza się dachy od dwuspadowych do wielospadowych o kącie nachylenia do 350 z tolerancją +/- 150, z tym zastrzeżeniem, że w przypadku sytuowania zabudowy na pojedynczej działce pomiędzy dwiema działkami z zabudową o dachach płaskich lub innym kącie nachylenia niż ustalone, formę i spadki dachu należy skoordynować przynajmniej z dachem jednego z sąsiednich budynków. Przy czym, co organ podkreślił zwrot pomiędzy, nie oznacza, jak to wywodzą skarżący, że muszą być to działki przeciwległe do siebie względem terenu planowanej inwestycji, lecz również działki sąsiadujące. W rozpoznawanej sprawie budynki usytuowane na działce o nr ew. [...] mają dachy płaskie jednospadowe, natomiast dach budynku na działce o nr ew. [...] jest dachem dwuspadowym o kącie nachylenia 80.
Zdaniem organu odwoławczego nie znajduje również uzasadnienia zarzut odwołań, co do niezachowania dopuszczalnej powierzchni biologicznie czynnej terenu inwestycji. Zgodnie bowiem z § 14 pkt 4 lit. a powołanego wyżej rozporządzenia z 11 września 2020 r. powierzchnię zabudowy projektowanych i istniejących budynków pomniejsza się o powierzchnię części zewnętrznych budynków takich jak tarasy naziemne i podparte słupami balkony. W ocenie organu kwestionowane odwołaniami powierzchnie przylegającego do istniejącego na terenie inwestycji budynku mieszkalnego tarasu, jak i projektowane przy wjeździe do budynku garażowo-gospodarczego betonowa pochylnia stanowią części zewnętrzne budynku w rozumieniu w/w przepisu. Co więcej usytuowanie pochylni do projektowanego garażu skierowanej spadkiem w kierunki inwestora, która to działa znajduje się poniżej terenu działki o nr ew. [...], skutkuje stwierdzeniem, że w sprawie nie znajduje zastosowania przepis § 12 ust. 6 powołanego wcześniej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Inwestor uzupełnił nadto przedłożoną dokumentację projektową o obliczenia powierzchni biologicznie czynnej terenu inwestycji.
Natomiast, co do zawartej w odwołaniach argumentacji dotyczącej posadowienia w granicy działki o nr ew. [...] organ wskazał, iż działka ta nie stanowi własności skarżących, a co za tym idzie nie przysługuje im przymiot strony postępowania w tym zakresie.
W kwestii podnoszonego zarzutu ingerencji w przysługujące prawo własności odwołujących się – istniejącego w granicach nieruchomości ogrodzenia organ wskazał, iż z przedłożonej dokumentacji projektowej bezspornie wynika, że budynek będzie usytuowany przy granicy nieruchomości inwestora, na której znajduje się fragment ogrodzenia (około 12 cm szerokości podmurówki). W ocenie organu usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy nieruchomości czyni, co do zasady zbędne istnienie ogrodzenia w tym miejscu. Jednak jego rozbiórka winna się odbyć w porozumieniu z właścicielami nieruchomości o nr ew. [...] zarówno co do terminu rozbiórki, sposobu oraz wykonawcy tych prac.
Za zasadny w ocenie organu uznać natomiast należało zarzut naruszenia art. 7 k.p.a poprzez wydanie decyzji organu I instancji przed zakończeniem, ostatecznym rozstrzygnięciem, postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego w sprawie nielegalnego rozpoczęcia robót budowlanych związanych z przedmiotowym budynkiem. W konsekwencji powyższego zasadnym zdaniem organu uznać należało także zarzut art. 10 § 1 k.p.a, gdyż umożliwienie stronie zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym pozwoliłoby organowi I instancji dokonać ustaleń, co do faktu, iż powyższe postępowanie pozostaje w toku, co zresztą organ winien ustalić z urzędu. Niemniej jednak przed podjęciem niniejszej decyzji, wydanej wskutek rozpatrzenia wniesionych odwołań, Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ostateczną decyzją z dnia 30 czerwca 2022 r. umorzyło to postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Tym samym powyższe zarzuty pozostają bez wpływu na wynik postępowania.
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.Ł. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucała naruszenie:
- art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie jej czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu przed organami administracji publicznej;
- art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nienależyte ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz brak wyczerpującego zgromadzenia i oceny materiału dowodowego sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- art. 107 § 3 k.p.a poprzez niejasne sformułowanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji;
- art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 33 ust. 2 p.b. poprzez udzielenie pozwolenia na budowę obiektu, którego realizację zaplanowano w części na nieruchomości, do której inwestor nie posiada prawa do dysponowania nią na cele budowlane;
- art. 35 ust. 4 p.b. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego w sytuacji jego wewnętrznej sprzeczności i sporządzenia na nieaktualnej mapie, sprzecznego z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego zagospodarowania terenu, niezawierającego wymaganych prawem opinii.
Jednocześnie skarżąca wniosła o przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., dowodu z załączonych dokumentów – zdjęć satelitarnych terenu inwestycji oraz treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W obszernym uzasadnieniu skarżąca ponowiła dotychczas prezentowaną argumentację, co do naruszenia przysługującego jej prawa własności – istniejącego ogrodzenia, jak również zgodności przedłożonego projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie możliwości lokalizowania budynku w granicy nieruchomości, kształtu i kąta nachylenia dachu, zachowania wymaganych powierzchni biologicznie czynnych, a ponadto nieuprawnione manipulowanie treścią planu poprzez pominięcie treści § 16 ust. 2 pkt 2-25 regulujących wymogi między innymi dla terenu, na którym znajduje się działka inwestora. W zakresie zarzutów dotyczących niekompletności przedłożonego projektu budowlanego skarżąca podnosiła, że przedłożony wraz z projektem plan zagospodarowania terenu jest niezgodny ze stanem faktycznym, gdyż w rzeczywistości inwestycja planowana jest do realizacji na terenie o szerokości 40 m, na który składają się dwie działki ew. o nr [...] i [...], stanowiące jedną funkcjonalną całość. Dalej skarżąca wywodziła wadliwość ustaleń organu w zakresie zachowania powierzchni biologicznie czynnej terenu inwestycji, wskazując w tym zakresie na brak jakichkolwiek informacji w projekcie, co do istniejących i planowanych rozwiązań w zakresie układu komunikacyjnego. Tym bardziej, że jak wynika z projektu budowlanego, określając zakres i kolejność robót budowlanych autor projektu wskazuje na konieczność ukształtowania terenu i jego utwardzenia kostką betonową. Strona powzięła również wątpliwość, co do posiadania przez inwestora dostępu do drogi publicznej z terenu planowanej inwestycji. Skarżąca zakwestionowała nadto rzeczywisty przedmiot udzielonego postępowania wskazując, iż dotyczy on w rzeczywistości budowy garażu i kotłowni z przewodem spalinowym, co wynika wprost z przedłożonego projektu. Tymczasem postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczają lokalizacje w granicy nieruchomości jedynie budynki garaży oraz obiektów gospodarczych, nie dopuszczają natomiast lokalizacji kotłowni. Powyższe prowadzi do wniosku, że zamiarem inwestora jest w rzeczywistości obejście obowiązujących przepisów, gdyż późniejsze podłączenie pieca z oczywistych względów nastąpi już bez wiedzy skarżącej, a sama procedura w tym zakresie nie wymaga oceny zgodności z postanowieniami planu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wnosił w sposób obszerny odniósł się do stawianych w skarze zarzutów oraz przedstawionej na ich zasadność argumentacji, wnosząc końcowo o oddalenie skargi.
W piśmie procesowym z dnia 26 stycznia 2023 r. stanowiącym replikę na udzieloną odpowiedź na skargę skarżąca kwestionowała argumentację organu wskazując, iż przedstawione w niej stanowisko po części wskazuje na zasadność zarzutów skargi, o czym świadczą chociażby próby uzupełnienia uzasadnienia podjętej decyzji, a nawet jej zmiany, czy też potwierdzenie posiadania wiedzy przez organ o nieaktualności stanu zagospodarowania działki, na której inwestor planuje realizację przedmiotowego budynku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W pierwszej wskazać należy, że skarga M.Ł. została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) – dalej: ustawa covidowa. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowych spraw jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 3 stycznia 2023 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, iż zarówno skarżąca, jak i uczestnicy postępowania, pomimo stosownego wezwania nie złożyli oświadczenia o posiadaniu możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie. Powyższe skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 7 lutego 2023 r.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu spraw na posiedzenie niejawne i miały możliwość́ zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują̨ wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią̨ inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postepowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć́ istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
W niniejszej sprawie, jak już̇ wcześniej wskazano przedmiotem skargi M.Ł. uczyniła decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 31 sierpnia 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Pabianickiego z dnia 19 października 2021 r., nr 909/2021 orzekającą o zatwierdzeniu na wniosek M.H. z dnia 21 sierpnia 2020 r., projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego wraz z budową wewnętrznej linii zasilającej elektroenergetycznej, na działce nr ew. [...] w P., przy ul. [...], obręb [...].
Podstawę̨ materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1333) - dalej p.b., w brzmieniu obowiązującym do dnia 18 września 2020 r. Wskazać bowiem należy, że z dniem 19 września 2020 r. weszła w życie nowelizacja przepisów prawa budowlanego wprowadzona ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 470). Zgodnie z art. 25 ustawy nowelizującej do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. W rozpoznawanej sprawie postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji zostało wszczęte w dniu 8 września 2020 r. i nie zostało zakończone do dnia wejście w życie przepisów nowelizujących.
Wskazać w tym miejscu należy, iż Wojewoda Łódzki podejmując objętą niniejszą skargą decyzję z dnia 31 sierpnia 2022 r. jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wadliwie powołał przepisy w brzmieniu obowiązującym od dnia 19 września 2020 r. Niemniej jednak w ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę, mając na uwadze fakt, iż dokonana nowelizacja przepisów w oparciu, o które wydano zaskarżoną decyzję miała de facto charakter redakcyjny, a wprowadzone przez ustawodawcę "nowe" obowiązki ciążące zarówno na organie architektoniczno-budowlanym, jak i podmiocie ubiegającym się o udzielenie pozwolenia na budowę nie znajdują zastosowania w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, stwierdzone w powyższym zakresie uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy.
Dalej przechodząc do oceny zasadności skargi wskazać na wstępie należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b. roboty budowlane można rozpocząć́ jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę̨, z zastrzeżeniem art. 29-31. Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast zgodnie z art. 35 ust.1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 p.b.).
Z treści przywołanych przepisów wynika, że decyzja o pozwoleniu na budowę̨ i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Oznacza to, że jej wydanie w żadnej mierze nie jest uzależnione od woli organu czy zgody (względnie braku zgody) sąsiada, a od spełnienia ściśle określonych przepisami prawa warunków. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest sprawdzenie przedłożonej przez inwestora dokumentacji przez pryzmat zgodności z brzmieniem przywołanych wyżej przepisów p.b., przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 1225) – dalej rozporządzenie z 2002 r.; czy też przepisów obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym pozostaje, że inwestycja objęta przedłożonym przez inwestora projektem budowlanym zrealizowana ma zostać na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Pabianic, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Pabianicach z dnia 29 czerwca 2006 r., nr LXVII/561/06 (Dz.Urz. Woj. Łódzkiego z 20067 r. Nr 330 poz. 2552). Z części graficznej planu wynika, że wskazana we wniosku skarżącego z dnia 21 sierpnia 2020 r. działka ew. nr [...] jest położona w jednostce planistycznej [...] o przeznaczeniu podstawowym zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, bliźniacza oraz szeregowa (§ 16 ust. 1 pkt 1 lit. a uchwały). Zgodnie z § 16 ust. 3 lit. a uchwały na w/w terenie dopuszcza się maksymalną powierzchnię zabudowy: 25% powierzchni działki - dla zabudowy wolnostojącej, 40% powierzchni działki - dla zabudowy bliźniaczej, 50% powierzchni działki - dla zabudowy szeregowej. Obowiązujące minimum powierzchni biologicznie czynnej: 60% powierzchni działki - dla działek o powierzchni powyżej 1.000m2, 20 - 60% powierzchni działki (proporcjonalnie) - dla działek o powierzchni 500 - 1.000 m2, 20% powierzchni działki dla działek o powierzchni poniżej 500 m2 (§ 16 ust. 3 lit. b uchwały). Jak wynika z § 16 ust. 5 tiret 10 uchwały dopuszcza się lokalizację garaży i obiektów gospodarczych wbudowanych w bryłę budynku mieszkalnego lub integralnie z nim związanych bądź sytuowanych w granicy działki, z obowiązkiem ich zblokowania z już istniejącą zabudową o podobnym przeznaczeniu na działce sąsiada, jeśli taka zabudowa istnieje; dopuszcza się lokalizację garaży lub obiektów gospodarczych na działce jedynie jako jednokondygnacyjnych bez poddasza użytkowego, dopuszcza się łączenie funkcji w ramach jednego obiektu (tiret 12). Natomiast jak wynika z § 16 ust. 5 tiret 5 i 6 uchwały dachy od dwuspadowych do wielospadowych o kącie nachylenia 35° z tolerancją ± 15°; wyklucza się pokrycie dachów papą smołową i asfaltową; w przypadku sytuowania zabudowy na pojedynczej działce pomiędzy dwiema działkami z zabudową o dachach płaskich lub innym kacie nachylenia niż ustalone, formę i spadki dachu należy skoordynować z dachem przynajmniej jednego z istniejących sąsiednich budynków. Ponadto jak wynika z części tekstowej planu dla terenu oznaczonego jednostką planistyczną [...] zwiększa się maksymalną powierzchnię zabudowy ustaloną w ust. 1 pkt 3 lit. a: dla zabudowy wolnostojącej do 40%, dla zabudowy bliźniaczej do 45% (§ 16 ust. 2 pkt 1 lit. a uchwały); obowiązuje wyznaczona na rysunku planu strefa ochrony archeologicznej oraz wymogi formalne określone w Rozdziale II, § 8 ust.2 pkt.6 (§ 16 ust. 2 pkt 6 uchwały); obowiązują wyznaczone na rysunku planu strefy ochronne od istniejących linii elektroenergetycznych wysokiego napięcia - 110 kV, 220 kV (§ 16 ust. 2 pkt 15 uchwały); obowiązuje wyznaczona na rysunku planu strefa ochronna od istniejącego gazociągu Ø 300 (§ 16 ust. 2 pkt 16 uchwały).
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, iż procedujące w sprawie organy administracji publicznej zasadnie stwierdziły, iż przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z w/w ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Pabianic. Jak już wcześniej wskazano planowana inwestycja obejmuje budowę jednokondygnacyjnego budynku gspodarczo-garażowego bez poddasza, przewidzianego do posadowienia w północno-wschodniej części nieruchomości inwestora, graniczącej w tym miejscu z działkami o nr ew. [...] i [...]. Planowane posadowienie budynku w granicy nieruchomości jest zgodne z obowiązującym planem, gdyż wbrew stanowisku skargi nie wymaga to istnienia w granicy działki sąsiadującej z terenem inwestycji podobnej zabudowy. Podkreślić w tym miejscu należy, że powołany wyżej § 16 ust. 5 tiret 10 uchwały regulujący możliwość posadowienia obiektów garażowych oraz gospodarczych w granicy nieruchomości, nakazuje zblokowania planowanej do realizacji zabudowy z tego rodzaju zabudową istniejącą na działkach sąsiednich, z wyraźnym zastrzeżeniem, że nakaz ten znajduje zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy zabudowa taka istnieje. Z brzmienia powołanego nie można natomiast w żaden sposób wywieźć, że brak tego rodzaju zabudowy w granicy działki sąsiedniej względem terenu planowanej inwestycji wyklucza możliwość posadowienia budynku garażowo-gospodarczego w granicy działki. Powyższe pozostaje w zgodzie z treścią § 12 ust. 2 powołanego wcześniej rozporządzenia z 2022 r, który stanowi, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 rozporządzenia (3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę granicy – uwaga Sądu), dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Przedmiotowy budynek garażowo-gospodarczy nie posiada od strony działki skarżącej zarówno otworów okiennych, jak i drzwiowych, a jego posadowienie w granicy, co wyżej wskazano przewidują przepisy obowiązującego planu miejscowego. Co więcej zaprojektowana ściana oddzielenia przeciwpożarowego budynku w granicy nieruchomości spełnia warunki określone w § 235 rozporządzenia z 2002 r.
W ocenie Sądu nie znajduje także uzasadnienia argumentacja skargi, co do braku zgodności kształtu oraz kąt nachylenia dachu projektowanego budynku. W tym zakresie wskazać należy, że powołany § 16 ust. 5 tiret 6 uchwały dopuszcza odstępstwa od ustalonej w tiret 5 powołanego przepisu, formy i spadku dachu w sytuacji, gdy projektowana zabudowa ma zostać zlokalizowana na działce pomiędzy dwoma działkami z zabudową o dachach płaskich lub innym niż ustalone kącie nachylenia. W tym wypadku inwestor zobowiązany jest skoordynować formę i kąt nachylenia dachu projektowanego budynku z dachem przynajmniej jednego z istniejących sąsiednich budynków. Podkreślić należy, iż powyżej powołane regulacje, jak również żadne z pozostałych regulacji planu nie definiują zastosowanego zwrotu "pomiędzy dwoma działkami", w ten sposób, że oznacza to nieruchomość pomiędzy dwoma działkami położonymi naprzeciw siebie, względem terenu planowanej inwestycji. Zgodnie z słownikowym znaczeniem przyimka "pomiędzy" w znaczeniu przestrzennym zwrot ten oznacza wzajemną relację przedmiotów zarówno w sytuacji, której dany przedmiot jest lub może znaleźć się pośrodku, zaś pozostałe dwa przedmioty znajdować będą po jego obu stronach, jak również, gdy dany przedmiot jest otoczony innymi przedmiotami, działa lub będzie działał wśród nich (por. www.sjp.pwn.pl). Tym samym za prawidłowe uznać należy stanowisko organów administracji, że użyty zwrot "pomiędzy dwoma działkami" może także dotyczyć działek bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji, niezależnie od ich usytuowania względem siebie. Wobec powyższego rozwiązanie projektowe w zakresie skoordynowania dachu projektowanego budynku gospodarczo-garażowego z dachem zabudowy istniejącej na działce o nr ew. [...] uznać należy za prawidłowe i zgodne z postanowieniami obowiązującego planu. Jednocześnie wskazać należy, że w ocenie Sądu nie znajduje uzasadnienia stanowisko organu odwoławczego zawarte udzielonej odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym § 16 ust. 5 tiret 5 uchwały nie znajduje zastosowania do wolno stojących garaży, czy też obiektów gospodarczych będących budynkami pomocniczymi w stosunku do zabudowy mieszkaniowej. Powołany przepis ogólnie odnosi się bowiem do zabudowy, nie różnicując jej na zabudowę mieszkaniową czy też na zabudowę o charakterze pomocniczym.
Wbrew stanowisku strony skarżącej za nieuzasadniony uznać również należy zarzut niezachowania, określonej przepisami planu, powierzchni biologicznie czynnej terenu inwestycji. Jak wynika z § 4 pkt 15 uchwały przez powierzchnię biologicznie czynną rozumie się część powierzchni działki, która nie została zabudowana ani utwardzona nawierzchnią sztuczna lub zagospodarowana jako tereny zielone lub wodne; fragmenty zabudowy (tarasy, stropodachy z wytworzoną warstwą gleby pokrytą roślinnością), a także nawierzchnię trawiastą urządzeń sportowych i rekreacyjnych. Powyższa definicja koresponduje z powszechnie obowiązującą definicją terenu biologicznie czynnego, określoną w rozporządzeniu z 2002 r. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż z przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej wynika, że minimalna powierzchnia biologicznie czynna została zachowana. Bezspornym pozostaje, że działka o nr ew. [...], na której planowana jest realizacja przedmiotowego budynku ma powierzchnię 807 m2, a co za tym idzie zabudowanie jej budynkiem garażowo-gospodarczym o powierzchni 68.87 m2 wraz z projektowanymi powierzchniami utwardzonymi -11,36 m2, z uwzględnieniem istniejącego na działce budynku mieszkalnego o powierzchni zabudowy 112,20 m2, jak również powierzchni istniejącego przy budynku mieszkalnym tarasu oraz schodów (43,36 m2), prowadzi do stwierdzenia, że zachowane zostało minimum powierzchni biologicznie czynnej, która stanowić będzie 70,95% terenu inwestycji. Przy czym bez wpływu na powyższe pozostają podnoszone przez skarżąca kwestie istnienia na terenie inwestycji tymczasowego blaszanego budynku gospodarczego, czy też wywody, co do możliwości przyszłego dodatkowego utwardzenia części terenu kostką – betonową, stanowiącego dojazd go garażu. Istniejący na gruncie blaszany budynek gospodarczy jest budynkiem tymczasowym, posadowionym na podstawie dokonanego zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. Natomiast, co do kwestii planowanego utwardzenia części terenu podkreślić należy, że z dokumentacji projektowej uzupełnionej przez inwestora w toku postępowania bezspornie wynika, że dojazd do projektowanego budynku będzie odbywał się po nieutwardzonym terenie działki, a prace związane z utwardzeniem dotyczą jedynie projektowanej pochylni wjazdowej do budynku garażowo-gospodarczego. Ewentualne przyszłe zamierzenia inwestora, co do wykonania utwardzenia terenu nieruchomości będą przedmiotem odrębnego postępowania przed właściwymi organami, prowadzonym w oparciu o obowiązujące przepisy planu zagospodarowania przestrzennego miasta Pabianic oraz ogólnie obowiązujące przepisy prawa budowlanego i wydanych na ich podstawie przepisy wykonawcze. Powyższe stwierdzenie znajduje także zastosowanie do argumentów skargi dotyczących charakteru projektowanego budynku, który w ocenie skarżącej ma w rzeczywistości stanowić kotłownię. Zaskarżona decyzja w sposób precyzyjny określa przedmiot udzielonego pozwolenia na budowę – budynek gospodarczo-garażowy. W sytuacji, gdy inwestor chciałby ewentualnie w przyszłości skorzystać z możliwości doprowadzenia do przedmiotowego budynku instalacji gazowej, czy też zmienić sposób jego użytkowania będzie on zobowiązany do zachowania trybu określonego obowiązującymi przepisami prawa.
Bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie pozostają także argumenty skargi, co do stanu drogi dojazdowej do nieruchomości inwestora, jak i jej przejezdności w poszczególnych porach roku. Kwestia utrzymania drogi dojazdowej pozostaje w gestii zarządcy tej drogi, a ponadto jak słusznie wskazał organ odwoławczy, fakt zrealizowania na przedmiotowej nieruchomości budynku mieszkalnego w oparciu o udzielone inwestorowi pozwolenie na budowę wskazuje, że teren posiada dostęp do drogi publicznej.
W rozpoznawanej sprawie nie znajdują także zastosowania ograniczenia wynikające z § 16 ust. 2 pkt 6 i § 16 ust. 2 pkt 15 -16 uchwały, gdyż teren planowanej inwestycji nie jest objęty obszarem wyznaczonym na rysunku planu strefy ochrony archeologicznej, jak również wyznaczonymi na rysunku planu strefami ochronnymi od istniejących linii elektroenergetycznych wysokiego napięcia - 110 kV, 220 kV i od istniejącego gazociągu Ø 300.
Wbrew stanowisku skarżącej, przedłożony wraz z dokumentacją projektową projekt zagospodarowania działki jest zgodny z obowiązującymi przepisami. W ocenie Sądu dla aktualności przedłożonej mapy bez wpływu pozostaje podnoszona przez skarżąca kwestia usunięcia ogrodzenia pomiędzy działkami o nr ew. [...] i [...] stanowiących własność inwestora. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż projektowany budynek planowany był i nadal jest do realizacji na działce o nr ew. [...], a w wyniku usunięcia ogrodzenia pomiędzy w/w działkami nie doszło do ich połączenia, które skutkowałoby uznaniem ich za jedna działkę ewidencyjną. Działki te nadal pozostają odrębnymi nieruchomościami, dla których prowadzone są odrębne księgi wieczyste.
Sąd nie podzielił również zarzutu skargi dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji częściowo ingerującej w teren, co do którego inwestor nie posiada tytułu do dysponowania nim na cele budowlane. Z argumentacji skarżącej prezentowanej zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i postępowania sądowoadministracyjnego wynika, że zasadności tego zarzutu strona upatruje w wynikającej z dokumentacji projektowej konieczności częściowej rozbiórki istniejącego, należącego do skarżącej ogrodzenia pomiędzy jej działką, a działką inwestora. Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że przedmiotowe ogrodzenie częściowo (na szerokość 12 cm) jest posadowione na terenie działki ew. [...]. Tym samym posadowienie projektowanego budynku gospodarczo-garażowego w granicy nieruchomości, zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę niewątpliwe wymaga rozwiązania powyższej kwestii. Przy czym, jak słusznie podkreślił organ odwoławczy kwestia ta winna zostać rozwiązana poprzez porozumienie się storn, co do terminu, sposobu, jak i podmiotu mającego przeprowadzić pracę związane z usunięciem części ogrodzenia.
Reasumując Sąd stwierdza, że przedłożona przez inwestora dokumentacja projektowa jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Pabianic, jak i powszechnie obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi, obejmuje całość zamierzonego przedsięwzięcia budowlanego, jest kompletna zawiera wszystkie wymagane, w stanie faktycznym sprawy, prawem uzgodnienia i opinie. Została opracowana i sprawdzona przez podmioty legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi, a nadto spełnia prawne wymagania regulujące kwestie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego określone w znajdującym zastosowanie sprawie rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 1679).
W oparciu o tak dokonane ustalenia faktyczne organy stosownie do powołanego wyżej art. 35 ust. 4 p.b., zobligowane były do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wobec powyższego za nieuzasadnione uznać należało zarzuty skargi, co do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 33 ust. 2 i art. 35 ust. 4 p.b.
Wbrew stanowisku skarżącej w sprawie nie doszło także do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego. Prowadząc postępowanie organy działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W sposób wyczerpujący ustaliły stan faktyczny sprawy (art. 7 k.p.a.), zebrały i oceniły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.). Wobec powyższego dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, jak i przeprowadzoną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego uznać należy za wystarczające do załatwienia sprawy, a uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.
Za nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut skargi, co do naruszenia art. 10 §1 k.p.a. W tym zakresie wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, który Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy i które uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji z tego powodu, to naruszenie uprawnień strony, które powoduje, że wydana została decyzja o odmiennej treści niż gdyby została wydana po przedstawieniu swojego stanowiska przez stronę. Innymi słowy, do tego rodzaju naruszenia dochodzi, gdy strona zostaje pozbawiona możliwości wyrażenia stanowiska, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Inaczej mówiąc naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy strona wykaże, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy w takim zakresie, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (por. wyroki NSA z 16 grudnia 2020 r., II OSK 1767/18; z 16 kwietnia 2021 r., I OSK 212/21; z 22 kwietnia 2021 r., II OSK 2046/18; z dnia 27 października 2021 r., III OSK 4262/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że została pozbawiona w jakikolwiek sposób możliwości wyrażenia stanowiska, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Wręcz przeciwnie, jak już wcześniej wskazano strona miała zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania, o czym świadczy podejmowana przez nią aktywność procesowa.
Natomiast, co do podjęcia przez organ I instancji decyzji z dnia 19 października 2021 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu zezwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji przed ostatecznym zakończeniem postepowania prowadzonego przed organami nadzoru budowlanego w przedmiocie nielegalnego rozpoczęcia robót budowlanych Sąd przychyla się do stanowiska organu odwoławczego, zgodnie z którym naruszenie to zostało konwalidowane na etapie postępowania odwoławczego, z uwagi na fakt, iż ostateczna decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 czerwca 2022 r. umarzająca w/w postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość, podjęta została przed datą wydania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
k.ż.