II SA/Łd 907/22

II SA/Łd 907/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-02-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka /sprawozdawca/
Marcin Olejniczak
Robert Adamczewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust. 1, 3, 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2009 nr 124 poz 1030
par. 12 ust. 3
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz  dróg pożarowych
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lutego 2023 r. sprawy ze skargi W. w W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 30 sierpnia 2022 r. nr 222/2022 znak: GPB-III.7721.164.2022 PF w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. ał
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 30 sierpnia 2022 r. nr 222/2022 Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), zwanej "k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Starosty Wieluńskiego z dnia 22 czerwca 2022 r. nr 340/2022, sprostowaną postanowieniem tego organu z dnia 30 czerwca 2022 r. nr 147/2022, orzekającą o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla H. Sp. z o.o. z siedzibą w D., obejmującego: budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą, rozbiórkę budynku gospodarczego, zlokalizowanych na działce o nr ewid.: [...], obręb [...].
W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz rozbiórce budynku gospodarczego do realizacji na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...], położonej w miejscowości W. Działka jest ogrodzona, na działce znajduje się istniejący budynek mieszkalny, jednorodzinny i gospodarczy przewidziane do rozbiórki na podstawie zgłoszenia będącego przedmiotem odrębnego opracowania, oraz budynek gospodarczy znajdujący się w granicy działki przewidziany do rozbiórki na podstawie niniejszego opracowania. Teren działki jest uzbrojony, istniejące przyłącze wodociągowe, kanalizacji sanitarnej, ciepłownicze i elektroenergetyczne. Z uwagi na niewystarczające parametry istniejących przyłączy projektuje się nowe wg. odrębnego opracowania branżowego. W przedsięwzięciu budowlanym nie występuje kolizja z istniejącymi urządzeniami melioracji wodnych.
Ponadto organ odwoławczy dodał, że teren inwestycji objęty jest obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr XIII/139/11 Rady Miejskiej w Wieluniu z dnia 29 listopada 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Wielunia, zwanej dalej MPZP. Zgodnie z jego ustaleniami ogólnymi, teren inwestycji, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja, znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbole literowym MW (§ 3 MPZP) tj.: teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej jako podstawowe przeznaczenie terenu. Teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej poprzez projektowany zjazd indywidualny z drogi wojewódzkiej nr [...] (vide: kopia decyzji Zarządu Województwa Łódzkiego nr 296 z dnia 5 maja 2022 r. o zezwoleniu na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi wojewódzkiej nr [...] na działkę o numerze ewid. [...] położoną w miejscowości W.). W ustaleniach ogólnych dla całego obszaru objętego planem (§ 6) wskazano na konieczność ochrony i kształtowania ładu przestrzennego dla której realizacji w rozdziale 3 MPZP zawarto szczegółowe ustalenia dotyczące sposobu zagospodarowania terenów wyodrębnionych w obszarze objętym planem.
Mając na uwadze powyższe organ II instancji wyjaśnił, że teren - na którym realizowana będzie inwestycja - oznaczony jest symbolem MW. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oznaczonego symbolem MW określone zostały w rozdziale 3 § 13 MPZP w następujący sposób:
1. przeznaczanie terenów - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna jako podstawowe przeznaczenie terenu - warunek spełniony - przedmiotowa inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego (§ 13 ust. 1 lit. a);
2. maksymalna powierzchnia zabudowy - 40% powierzchni działki, z dopuszczeniem 60% dla obiektów usługowych - (§ 13 ust. 3 lit. b) - warunek spełniony z dokumentacji projektowej PZT bilans terenu wynika, iż powierzchnia zabudowy to 769,50 m², co stanowi 31,4% powierzchni działki (2452,00 m²);
3. minimalna intensywność zabudowy 0,6 dla terenu, działki wydzielonej w ramach terenu (z wyłączeniem obiektów usługowych) oraz maksymalna intensywność zabudowy 1,2 dla całego terenu (§ 13 ust. 3 lit. c) - warunek spełniony -z dokumentacji projektowej PZT bilans terenu wynika, iż wynosi on 0,96;
4. minimum 30% powierzchni terenu, działki wydzielonej w ramach terenu, jako powierzchnia biologicznie czynna (z wyłączeniem obiektów usługowych, dla których dopuszcza się 10% powierzchni biologicznie czynnej) - § 13 ust. 3 lit. d - warunek spełniony, z dokumentacji projektowej PZT bilans terenu) wynika, iż powierzchnia terenów biologicznie czynnych wynosi 750,14 m², co stanowi 30,6% powierzchni terenu (2452,00 m²);
5. obowiązuje kształtowanie wewnętrznego systemu przyrodniczego poprzez tworzenie zielonych wnętrz osiedlowych projektowanych z wykorzystaniem istniejącej zieleni oraz ciągów pieszych i rowerowych z towarzyszącą zielenią, łączących te wnętrza z sąsiednimi terenami oraz terenami tworzącymi system przyrodniczy miejski;
6. obowiązują zasady obsługi komunikacyjnej ustalone w § 9, tj:
- dla potrzeb obsługi komunikacyjnej terenów zabudowy mieszkaniowej, dopuszcza się wydzielenie dodatkowych dróg i ciągów wewnętrznych spełniających następujące warunki:
a) dla dróg wewnętrznych - dojazdowych minimalna szerokość w liniach rozgraniczających -10,0 m,
b) dla ciągów pieszo - jezdnych minimalna szerokość w liniach rozgraniczających -6,0 m,
7. dopuszcza się realizację miejsc parkingowych w formie: garaży wbudowanych w bryły budynków, garaży wielopoziomowych, garaży podziemnych pod budynkami lub terenem, zespołów garaży (min. 8 garaży), placów parkingowych - warunek spełniony, zaprojektowano zarówno naziemne miejsca parkingowe jak i garaże wbudowane w bryłę budynku,
8. obowiązuje zapewnienie miejsc parkingowych, w ramach działki lub terenu, w minimalnej ilości ustalonej w § 9 pkt 6, tj. - w zabudowie wielorodzinnej - 2 stanowiska na 1 mieszkanie, wliczając miejsce garażowe - warunek spełniony -z projektu budowlanego wynika, iż projektowany budynek liczy 29 mieszkań, w ramach inwestycji zaprojektowano 27 stanowisk postojowych na zewnątrz budynku w tym dwa miejsca dla osób - niepełnosprawnych, oraz 32 stanowiska postojowe w garażach na parterze budynku. Oznacza to, że dla 29 mieszkań zaprojektowano w sumie 59 stanowisk postojowych (vide: PZT, rys A-P/01, rzut parteru - rys. A-P/01 oraz opis do PZT str. 23 projektu budowlanego);
9. dla nowej zabudowy minimalna wysokość budynków 3 kondygnacje naziemne, w tym poddasze użytkowe, maksymalna wysokość budynków 5 kondygnacji, tj. 15,0 m - warunek spełniony, z projektu budowlanego wynika, iż zaprojektowano pięciokondygnacyjny niepodpiwniczony budynek o wysokości 14,93 m (rys. A-P/07, opis do projektu architektoniczno-budowlanego str. 9);
10. kąt nachylenia połaci dachowych od 0°-30° - warunek spełniony - dach płaski o kącie nachylenia 2% i 8%, co stanowi odpowiednio 1,15° i 4,57°.
Reasumując organ odwoławczy stwierdził, iż przedłożony projekt budowlany jest zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr XIII/139/11 Rady Miejskiej w Wieluniu z dnia 29 listopada 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Wielunia.
W dalszej organ odwoławczy zauważył, że z projektu budowlanego wynika, iż projektowany pięciokondygnacyjny budynek wielorodzinny zlokalizowany został:
- od strony południowo-wschodniej - w odległości 4,00-4,40 m od granicy z sąsiednią działką (o nr ewid. 317) oraz w odległości 15,90 m od znajdującego się na tej działce budynku pięciokondygnacyjnego mieszkalnego. Ściany i dachy budynków z elementów nierozprzestrzeniających ognia;
- od strony południowo zachodniej - w odległości 4,70 m od granicy z sąsiednimi działkami (nr ewid. 315 i 316) oraz w odległości 8,20 i 11,10 m od znajdujących się na nich jednokondygnacyjnych budynków o przeznaczeniu niemieszkalnym (h1), których ściany i dachy wykonane zostały z elementów nierozprzestrzeniających ognia;
- od strony północno wschodniej działka inwestycyjna graniczy z drogą gminną ul. [...] - odległości się nie ustala;
- od strony północno-zachodniej w największym zbliżeniu w odległości 5,36 m od granicy z sąsiednimi działkami (nr ewid. 314 i 309) oraz w odległości 15,86 m od znajdującego się na działce o numerze ewid. 314 pięciokondygnacyjnego budynku mieszkalnego. Ściany i dachy budynków z elementów nierozprzestrzeniających ognia. Odległość projektowanego budynku od granic działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji wynoszą ponad 4,0 m, usytuowanie budynku spełnia zatem wymagania określone w § 12 WT.
Mając na uwadze kwestię przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach mieszkalnych zlokalizowanych na działkach sąsiednich, organ II instancji powołując się na § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 2 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U z 2019 r., poz. 1065), zwanym dalej rozporządzeniem WT, przedstawiony projekt budowlany zawiera informację o obszarze oddziaływania projektowanego obiektu (opis do PZT str. 27) oraz graficzne opracowanie - analiza przesłaniania i zacieniania (rys. A_P/02). Jak wskazano w przedmiotowej informacji i analizie "projektowany budynek (...) nie uniemożliwia naturalnego oświetlenia pomieszczeń w budynkach sąsiednich, budynek zaprojektowano zgodnie z §12, 13, 60, 271 i 272" WT. Projektowany budynek oddziałuje na działki nr [...]; [...]; [...]; [...], działki w tym obszarze są niezabudowane, jednocześnie nie ogranicza on zabudowy, a jedynie lokalizację okien w pomieszczeniach na pobyt ludzi zwróconych w stronę projektowanego budynku do wysokości przesłaniania (...). Budynek oddziałuje na działki od strony południowej nr [...]; [...] jedynie przez przesłanianie, brak w tym obszarze w handlowych budynkach sąsiednich okien pomieszczeń na pobyt ludzi". Reasumując organ II instancji stwierdził, iż wysokość przesłaniania jest równa wysokości projektowanego budynku, jak już wcześniej wskazano ma on wysokość niespełna 15 m i w tej odległości budynki mieszkalne nie występują, co zobrazowano na rys. A_P/02. Oznacza to, że zjawisko przesłaniania względem budynków mieszkalnych nie występuje. Projekt budowlany zawiera również ilustrację graficzną przedstawiającą linijkę słońca dla poszczególnych działek i budynków w dniach 21 marca i 21 września w godzinach 7.00-17.00. Jednocześnie z części opisowej projektu budowlanego wskazano, iż projektowany budynek na podstawie wykonanej analizy graficznej nie uniemożliwia naturalnego oświetlenia pomieszczeń w budynkach sąsiednich, budynek zaprojektowano zgodnie z § 12, 13, 60, 271 i 272 WT.
Dokonując dalszej analizy organ odwoławczy stwierdził, że usytuowanie budynku na działce spełnia wymagania określone w: § 14 WT (dojazd poprzez ciąg jezdny szer. 6,0 m), § 16 WT (dojście w postaci chodników i dojazdu do budynków). Zaprojektowano wewnętrzny układ drogowy w postaci ciągu pieszo-jezdnego i dostępu do budynku poprzez zjazd z drogi publicznej. Jezdnia na terenie nieruchomości inwestycyjnej stanowi także dojazd do strefy wejściowej budynku oraz dostęp do wewnętrznych miejsc postojowych w garażu podziemnym oraz do zewnętrznych miejsc postojowych. Wszystkie ciągi piesze, jezdne i miejsca postojowe zaprojektowano o nawierzchniach utwardzonych. Jak już wyżej wskazano na terenie nieruchomości inwestycyjnej zaprojektowano zarówno naziemne miejsca parkingowe jak i garaże wbudowane w bryłę budynku, zaprojektowano 27 stanowisk postojowych na zewnątrz budynku w tym dwa miejsca dla osób niepełnosprawnych, oraz 32 stanowiska postojowe w garażach na parterze budynku, co stanowi wypełnienie zapisu § 18 WT.
Organ II instancji podkreślił także, że z projektu budowlanego wynika, iż 2 naziemne stanowiska postojowe zlokalizowane są w granicy z działką o numerze ewid. [...]. Jest to zgodne z przepisami warunków technicznych gdyż § 19 ust. 7 WT stanowi, iż zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie gdyż działka o numerze ewid. [...] jest działką drogową. Jednocześnie odległość stanowiska postojowych od granic działek sąsiednich spełnia wymagania określone ww. przepisie, co wyraźnie zilustrowano na PZT (rys. A_P/01).
Jak również organ odwoławczy wskazał, iż § 23 WT stanowi, że odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych powinna wynosić co najmniej: 10 m - od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi; 3 m - od granicy działki budowlanej; 10 m - od placu zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych, o których mowa w § 40. Przedmiotowy projekt budowlany spełnia te wymogi, co stanowi również wypełnienie dyspozycji § 48 WT.
W ocenie organu II instancji, spełnione zostały również przesłanki określone w § 39 WT, który odnosi się do urządzenia terenów zieleni i stanowi, iż na działkach budowlanych, przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną, budynki opieki zdrowotnej (z wyjątkiem przychodni) oraz oświaty i wychowania co najmniej 25% powierzchni działki należy urządzić jako powierzchnię terenu biologicznie czynnego, jeżeli inny procent nie wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak już powyżej wskazano, MPZP zakłada minimum 30% powierzchni terenu, działki wydzielonej w ramach terenu, jako powierzchnia biologicznie czynna z dokumentacji projektowej PZT bilans terenu) wynika, iż powierzchnia terenów biologicznie czynnych wynosi 750,14 m², co stanowi 30,6% powierzchni terenu (2452,00 m²).
Odnośnie wyposażenia technicznego budynków, o którym mowa w dziale IV WT (instalacje wodociągowe zimnej i ciepłej wody, kanalizacja ściekowa i deszczowa, instalacje ogrzewcze, elektryczne, telekomunikacyjna) – organ II instancji wskazał, że projekt budowlany wskazuje, iż:
- instalacja elektryczna - zasilenie budynku projektowaną wewnętrzną linią zasilającą -wg. opracowania branżowego w projekcie technicznym, z projektowanego przyłącza wg. odrębnego opracowania branżowego;
- woda - zasilenie budynku zewnętrznym odcinkiem instalacji wodociągowej -wg. pracowania branżowego w projekcie technicznym, z projektowanego przyłącza wg. odrębnego opracowania branżowego;
- kanalizacja sanitarna - odprowadzenie ścieków poprzez projektowany zewnętrzny odcinek instalacji kanalizacji sanitarnej -wg opracowania branżowego w projekcie technicznym z projektowanego przyłącza wg. odrębnego opracowania branżowego;
- zaopatrzenie w ciepło - zasilanie budynku z projektowanego węzła cieplnego w budynku, z projektowanego przyłącza wg. odrębnego opracowania branżowego;
- odprowadzanie wód opadowych - odprowadzenie wód opadowych z terenów utwardzonych oraz z dachu budynku przez projektowany zewnętrzny odcinek kanalizacji deszczowej wg. opracowania branżowego w projekcie technicznym do projektowanego przyłącza wg odrębnego opracowania branżowego,
- ścieki - odprowadzenie ścieków poprzez projektowany zewnętrzny odcinek kanalizacji sanitarnej do miejskiej kanalizacji sanitarnej.
Uzasadniając decyzję organ odwoławczy podniósł również, że w rozdziale 7 warunków technicznych zdefiniowane zostały zasady usytuowania budynków ze względu na bezpieczeństwo pożarowe. Załączony projekt budowlany zawiera, rozdział dotyczący warunków ochrony przeciwpożarowej. Opracowywany budynek posiada powierzchnię zabudowy ok. 765,50 m², powierzchnię użytkową 2 679,63 m², kubaturę całkowitą ok. 10223,20 m³. Długość budynku maksymalna 35,75 m, szerokość maksymalna 21,65 m. Projektowany budynek to obiekt posiadający 5 kondygnacji bez podpiwniczenia. Wysokość budynku w części przekraczająca 12 m i 5 kondygnacji kwalifikuje go do budynków średniowysokich (SW) /14,93 m do przekrycia dachu/. Przedmiotowy budynek z uwagi na swoje przeznaczenie zaliczony jest do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV. W budynku nie przewiduje się pomieszczeń na pobyt więcej niż 50 osób. Garaż 22 stanowiskowy oraz 4 garaże 2 stanowiskowe i 2 garaże jednostanowiskowe wbudowane w bryłę budynku, z uwagi na przeznaczenie, zaliczony jest do kategorii PM gęstość obciążenia ogniowego w tym pomieszczeniu wynosi do 500 MJ/m2. W budynku zlokalizowano 5 stref pożarowych. Strefa pożarowa ZL IV obejmująca kondygnacje z pomieszczeniami mieszkalnymi, 3 strefy pożarowe PM obejmujące pomieszczenia garażowe w przyziemiu budynku oraz strefa pożarowa PM z rozdzielnią elektryczną w budynku na I piętrze. Strefa pożarowa ZL IV posiada powierzchnię nieprzekraczającą dopuszczalnej do 8000 m², strefa pożarowa garażu (PM) nie przekracza dopuszczalnej powierzchni wynoszącej do 5000 m², strefa pożarowa PM obejmująca rozdzielnię elektryczną posiada powierzchnię nie przekraczającą dopuszczalnej do 20 000 m².
Organ II Instancji zwrócił uwagę, że z § 271 ust. 1 warunków technicznych określono generalną zasadę, z której wynika, iż minimalna odległość pomiędzy ścianami zewnętrznymi budynków ZL, niebędących ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej E winna wynosić 8 m. Zwrócić uwagę należy, iż odległości te muszą być zachowane między projektowanym budynkiem na danej działce budowlanej, a budynkiem usytuowanym na działce sąsiedniej. Opracowanie dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej określa odległość projektowanego budynku od obiektów sąsiadujących:
- strona południowo wschodnia - budynek zlokalizowany w odległości 4,00-4,40 m od granicy z sąsiednią działką oraz w odległości 15,90 m od budynków na działce sąsiedniej. Ściany i dachy budynków z elementów nierozprzestrzeniających ognia;
- strona południowo-zachodnia budynek zlokalizowany w odległości 4,70 m od granicy z sąsiednią działką oraz w odległości 8,20 i 11,10 m od budynków na działce sąsiedniej. Ściany i dachy budynków z elementów nierozprzestrzeniających ognia;
- strona północno wschodnia -droga gminna - odległości się nie ustala;
-strona północno zachodnia - budynek zlokalizowany w odległości 5,36 m od granicy z sąsiednią działką oraz w odległości 15,86 m od budynku na działce sąsiedniej. Ściany i dachy budynków z elementów nierozprzestrzeniających ognia.
Nadto organ II instancji wyjaśnił, że w odległości do 30 m od ścian budynku nie znajdują się odmierzacze stacji gazu płynnego ze zbiornikami podziemnymi. W budynku nie będą stosowane do wykończenia wnętrz materiały i wyroby łatwo zapalne, których produkty rozkładu termicznego są bardzo toksyczne lub intensywnie dymiące. Budynek z przeznaczeniem na funkcję mieszkalną wielorodzinną. Na drogach komunikacji ogólnej, służących celom ewakuacji, nie projektuje się zastosowania materiałów i wyrobów budowlanych łatwo zapalnych. Wszystkie zastosowane posadzki muszą być co najmniej trudno zapalne. Budynek ogrzewany z -własnego węzła ciepła zlokalizowanego w wydzielonym pomieszczeniu w parterze budynku.
Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że wymaganą klasą odporności pożarowej dla projektowanego kategorii zagrożenia ludzi ZL IV jest klasa "C" odporności pożarowej ze wszystkimi elementami nierozprzestrzeniającymi ognia. Konstrukcja nośna budynku w klasie odporności ogniowej R60 (budynek w konstrukcji murowanej, spełnia wyższą klasę odporności ogniowej co najmniej "C"). Obudowa poziomych dróg ewakuacyjnych oraz ściany między mieszkaniami El 30. Klasa odporności ogniowej konstrukcji dachu RE 15, Klasa odporności ogniowej ściany oddzielenia przeciwpożarowego pomiędzy strefą pożarową ZLIV a strefą pożarową garaży (PM) nie niższa niż REI 120, strop REI 120.
Odwołując się do § 56 WT organ II instancji podniósł, że z wyjaśnień inwestora w piśmie z dnia 19 sierpnia 2022 r. wynika, iż w budynku zaprojektowano instalację telekomunikacyjną. W każdym mieszkaniu projektuje się telekomunikacyjną skrzynkę mieszkaniową STI do której doprowadzone jest okablowanie światłowodowe, antenową instalację zbiorczą do odbioru TV naziemnej z zastosowaniem kabli współosiowych. Ponadto każde mieszkanie wyposażone jest w instalacje dzwonkową i przyzywową domofonową. Instalacja domofonową projektowana jest w oparciu o domofony cyfrowe, zgodnie z przedmiotowym § 56 WT. Wymienione wyżej instalacje są przedmiotem opracowania w części elektrycznej projektu technicznego, projekt został wykonany przez uprawnionego projektanta w zakresie instalacji telekomunikacyjnych.
Organ odwoławczy nadmienił (odnosząc się jednocześnie do zarzutu odwołania), iż projektowany budynek zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 124, poz. 1030) wymaga doprowadzenia drogi pożarowej, która została zaprojektowana, co zostało zobrazowane na rys. PZT (A-P 01). § 12 ust. 2 stanowi, iż droga pożarowa powinna przebiegać wzdłuż dłuższego boku budynku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-4, na całej jego długości, a w przypadku gdy krótszy bok budynku ma więcej niż 60 m - z jego dwóch stron, przy czym bliższa krawędź drogi pożarowej musi być oddalona od ściany budynku o 5-15 m dla obiektów zaliczanych do kategorii zagrożenia ludzi i o 5-25 m dla pozostałych obiektów. Pomiędzy tą drogą i ścianą budynku nie mogą występować stałe elementy zagospodarowania terenu lub drzewa i krzewy o wysokości przekraczającej 3 m, uniemożliwiające dostęp do elewacji budynku za pomocą podnośników i drabin mechanicznych. Jednakże ust. 3 tego przepisu stanowi, iż w przypadkach uzasadnionych warunkami lokalnymi, w szczególności architektonicznymi, droga pożarowa do budynków, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, może być poprowadzona w taki sposób, aby był zapewniony dostęp do: 30% obwodu zewnętrznego budynku, przy jego rozpiętości (największej szerokości) do 60 m, przy spełnieniu pozostałych wymagań określonych w ust. 2. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Kształt działki inwestycyjnej, czyli warunki lokalne, zdeterminował formę architektoniczną budynku, która przybrała kształt wydłużonego prostokąta. Projektowany budynek o długości 35,75m, szerokości 21,65 m zaprojektowany został na działce inwestycyjnej w taki sposób, aby spełnione zostały wymagania określone zarówno w przepisach budowlanych w tym tych dotyczących nasłonecznienia oraz wymogów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, np. obowiązek zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc postojowych etc.
Nadto organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl § 3 przedmiotowego rozporządzenia, zaopatrzenie projektowanego budynku w wodę do celów przeciwpożarowych realizowane może być z zasilanego z sieci komunalnej hydrantu naziemnego DN 80, usytuowanego w odległości ok 39,0 m od projektowanego budynku, po przeprowadzeniu badań potwierdzających wydajność hydrantu.
Odnośnie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z art. 12 ust. 1 ustawy (Dz. U. z 2021 r. poz. 110) z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, który stanowi, że budynki użyteczności publicznej oraz budynki mieszkalne wielorodzinne, usytuowane w gminach, o których mowa w art. 60 ust. 1, oraz związane z nimi wewnętrzne i zewnętrzne stanowiska postojowe, projektuje się i buduje, zapewniając moc przyłączeniową pozwalającą wyposażyć te stanowiska w punkty ładowania o mocy nie mniejszej niż 3,7 kW, organ odwoławczy wyjaśnił, że inwestor wskazał w piśmie z dnia 19 sierpnia 2022 r., iż obowiązek zapewnienia mocy przyłączeniowej nie mniejszej niż 3,7 kW pozwalający na wyposażenie stanowisk w punkty ładowania dotyczy budynków mieszkalnych wielorodzinnych, projektowanych i budowanych w gminach liczących powyżej 100 000 mieszkańców. Liczba mieszkańców w Gminie Wieluń wg danych GUS wynosi 31 849, zatem dużo poniżej 100 000 mieszkańców. W związku z powyższym powołane przepisy nie mają w tym przypadku zastosowania.
Analizując kwestie dotyczące pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów organ odwoławczy stwierdził, że projekt posiada uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych z dnia 9 maja 2022 r. w zakresie zgodności projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej oraz uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw sanitarno-higienicznych z dnia 9 maja 2022 r. pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przyjęte bez uwag.
Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła W. w W. zarzucając:
1) naruszenie art. 35 ust 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z § 13 uchwały Rady Miejskiej w Wieluniu z dnia 29 listopada 2011 r. nr XIII/139/11, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Wielunia, poprzez uznanie, że projekt planowanej inwestycji nie narusza ustaleń tego planu, w sytuacji gdy według strony skarżącej planowana inwestycja narusza zapisy miejscowego planu,
2) naruszenie art. § 13 rozporządzenia WT w związku z art. 34 i art. 20 ust. 1
ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji gdy
z okoliczności sprawy nie wynika, aby strona dokonała analizy dotyczącej
kwestii oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, w szczególności
co do nieruchomości na działkach nr ewid. [...] i [...] - organ w tym zakresie
pominął fakt, iż plan miejscowy przewiduje możliwość nadbudowy, rozbudowy
istniejących budynków o części mieszkalne, przyjmując, że jest to budynek
jednokondygnacyjny o przeznaczeniu niemieszkalnym,
3) naruszenie art. 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych i art. 20 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, że planowania inwestycja spełnia warunki wynikające z w/w przepisów rozporządzenia i istnieją przesłanki do zastosowania odstępstwa z art. 12 ust. 3 w/w rozporządzenia w zakresie usytuowania dróg przeciwpożarowych, w sytuacji kiedy planowane usytuowanie dróg przeciwpożarowych jest sprzecznie z warunkami określonym w § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, a nie przeprowadzono analizy jak i uzasadnienia dla odstąpienia od tych warunków zarówno w projekcie jak i w późniejszych postępowaniach prowadzonych przez organy,
4) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności okoliczności dotyczących oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, gdzie organ nie odniósł się w żaden sposób do zarzutu dotyczącego oddziaływania inwestycji - braku nasłonecznienia oraz brak analizy i wszechstronnego wyjaśnienia w zakresie usytuowania dróg przeciwpożarowych, jak też przesłanek uzasadniających odstępstwa od warunków wskazanych w przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych,
- ewentualne naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, mimo iż w niniejszej sprawie zachodzi potrzeba przeprowadzenia szerszego postępowania dowodowego, ustalenia i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy.
W oparciu o te zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że planowana inwestycja znacząco odbiega gabarytowo od dotychczasowych posadowionych budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Budynek ten o gabarytach szer. 21,65 i długości 40,45 posadowiony ma być wśród budynków mieszkaniowych znajdujących się w tym rejonie osiedla, które mają szerokość ok. 10 m. Zaburzona zostaje dotychczasowa koncepcja architektoniczna. Planowany budynek o takich gabarytach zaburzy dotychczasowy układ architektoniczny, spowoduje zagęszczenie zabudowy co nie jest zgodne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w Wieluniu z dnia 29 listopada 2011 r. nr XIII/139/11 i zawartymi wymaganiami w § 13 ust. 1 pkt. 5 planu. Dotychczasowa zabudowa terenu, również budynkami wielorodzinnymi, dokonywana była z uwzględnieniem zachowania odległości pomiędzy budynkami tak, aby w sposób optymalny zachować przestrzeń między budynkami jako pasy dla ciągów jezdno-pieszych, terenów zielonych oraz swobodnego przepływu powietrza co w sposób oczywisty odpowiadało zapisom w § 13 ust. 1 pkt 3 litera e planu zagospodarowania przestrzennego. Pozwalało to zachować możliwość kształtowania terenów zielonych, łącząc je z innymi wewnętrznymi terenami zielonymi tworząc system przyrodniczy. Analizując całość zabudowy sąsiedniej w sposób oczywisty wynika, że planowana inwestycja zaburza dotychczas stworzony system przyrodniczy, ograniczając możliwość utworzenia terenów zielonych i infrastruktury jezdno-pieszej jak i terenów rekreacyjnych (placów zabaw).
Ponadto strona skarżąca zarzucała, że w dokumentacji brak analizy zaciemnienia innych budynków sąsiadujących z inwestycją. Organ II instancji nie wyjaśnił przy tym wskazanej w odwołaniu okoliczności, to jest, że w odległości 8,2 metra od ściany planowanego budynku znajduje się budynek handlowo usługowy, obecnie znacznie niższy niż budynek planowany. Organ pominął znaczący fakt, iż zgodnie z planem możliwa jest nadbudowa w/w budynku usługowego o lokale mieszkalne, co spowoduje, że brak nasłonecznienia dla nowo wybudowanych lokali mieszkalnych spowodowany zbyt małą odległości planowanej inwestycji.
Zdaniem strony skarżącej, przy analizie nasłonecznienia, powinno się również brać pod uwagę nie tylko istniejące budynki ale również fakt, iż według planu zagospodarowania przestrzennego mogą na sąsiednich działkach powstać budynki wielorodzinne.
W ocenie strony skarżącej, w okolicznościach niniejszej sprawy, gdy na działce, na której obecnie znajduje się budynek usługowy (jednokondygnacyjny), który zgodnie z przeznaczeniem w planie poprzez nadbudowę może mieć charakter mieszkalny- wielorodzinny, konieczne staje się wykonanie z projektem analizy czy tak bliskie posadowienie planowanego budynku od działki sąsiedniej i znajdującego się na niej budynku nie spowoduje utraty nasłonecznienia wymaganego w przepisach prawa.
Strona skarżąca podniosła również, że planowana droga przeciwpożarowa nie biegnie wzdłuż dłuższego boku budynku, a usytuowana jest od strony krótszego boku budynku. W dokumentacji architektonicznej brak jest uzasadnienia dla odstępstwa od tej zasady. Nie przeprowadzono analizy ani nie uzasadniono odstępstwa od normy wskazanej w/w przepisie.
Strona skarżąca jest zdania, że nie ma żadnej analizy czy zapewniono dostęp do 30% obwodu planowego budynku (warto przy tym wskazać, że z dwóch stron budynku jak wynika z rysunku załączonego do zawiadomienia brak jest dostępu w zakresie ochrony przeciwpożarowej).
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia 19 stycznia 2023 r. pełnomocnik uczestnika postępowania (H. Sp. z o.o. z siedzibą w D.) wniósł o oddalenie skargi i dopuszczenie dowodu z opinii rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także gdy daje podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z at. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r., poz. 1842), zwanej ustawą covidową, znowelizowanym na mocy art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), z dniem 3 lipca 2021r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Stosownie do art. 15 zzs4 ust.3. ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Na tle tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 30 listopada 2020r., II OPS 6/19, wyraził pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego".
Zważywszy na treść powyższej regulacji zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 5 stycznia 2023 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej, ziściły się bowiem warunki określone w tym przepisie. Rozpoznanie tej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 7 grudnia 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku w związku z brakiem oświadczenia uczestnika postępowania o możliwościach technicznych uczestniczenia w tej rozprawie, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie tego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 5 stycznia 2023 r.
Wymagany przy tym przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.), dalej jako: u.p.b.
W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że zgodnie z art. 4 u.p.b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przepis ten formułuje zasadę wolności zabudowy, która ma swoje źródło w art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, nakazujących poszanowanie wolności i własności.
Stosownie do art. 35 ust. 1 u.p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
- zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
- zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
- kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego,
- dołączenie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10, posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych,
- przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego.
Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Sąd ustalił, że wymagania formalne, niezbędne do wydania pozwolenia na budowę - zostały przez inwestora spełnione. Sąd nie dopatrzył się także uchybień w załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie budowlanym, który spełnia wymagania określone w obowiązujących przepisach, w tym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Projekt zawiera również wszystkie elementy wymienione w art. 34 ust. 3 u.p.b.
Zgodnie z art. 35 ust. 4 u.p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe oznacza, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną w tym znaczeniu, że jeżeli inwestor spełni warunki opisane w przepisach to organ administracji architektoniczno - budowlanej nie może odmówić jej wydania. Przepis art. 35 ust. 4 u.p.b. nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków.
W związku z podnoszonym w skardze zarzutem niezgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy wskazać, że obszar, na którym planowane jest przedsięwzięcie objęty został postanowieniami uchwały nr XIII/139/11 rady Miejskiej w Wieluniu z dnia 29 listopada 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Wielunia. W zaskarżonej decyzji organ przeprowadził analizę zgodności projektowanej inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast dokonana przez Sąd ocena akt postępowania administracyjnego potwierdza prawidłowość tej analizy.
Nie budzi wątpliwości, że w sprawie spełniony został warunek przeznaczenia terenu na zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, co jest zgodne z postanowieniami ogólnymi planu miejscowego, zaliczającymi teren, na którym zlokalizowana jest inwestycja do terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczonych symbolem MW. Zważywszy na podnoszoną w skardze kwestię parametrów odnoszących się do zagęszczenia zabudowy należy zauważyć, że zgodnie z § 13 ust. 3 lit. c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego maksymalną wielkość wskaźnika intensywności zabudowy ustalono na poziomie 1,2 dla całego terenu zaś minimalną jego wielkość określono jako 0,6 dla terenu, działki wydzielonej w ramach terenu (z wyłączeniem obiektów usługowych). Dla przedmiotowej inwestycji wskaźnik ten wynosi 0,96, a więc pozostaje zgodny z wymogami planu. Spełniony został również warunek miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczący maksymalnego procentowego udziału powierzchni zabudowy, który dla przedmiotowej inwestycji wynosi 31,4%, wobec przewidzianej w planie maksymalnej wielkości tego wskaźnika – 40% (§ 13 ust. 3 lit. b). Wypełnione zostały także warunki dotyczące dopuszczalnej wysokości budynku oraz liczby kondygnacji. Stosownie bowiem do postanowień planu maksymalna wysokość budynków wynosi 5 kondygnacji , tj. 15 m., natomiast przedmiotowa inwestycja dotyczy obiektu pięciokondygnacyjnego o wysokości 14,93 m. Zatem zarówno wysokość budynku jak i wskaźnik powierzchni zabudowy, a także wskaźnik intensywności zabudowy, nie przekraczają wielkości wyznaczonych w uchwale nr XIII/139/11 Rady Miejskiej w Wieluniu z dnia 29 listopada 2011 r. W konsekwencji, za pozbawiony podstaw należało uznać podnoszony w skardze zarzut niezgodności projektu z planem zagospodarowania przestrzennego ze względu na to, że planowana inwestycja "spowoduje zagęszczenie zabudowy".
Skarżący podnosi, że szerokość projektowanego budynku wynosząca 21,65 m oraz jego długość - 40,45 m, skutkują tym, że gabaryty całego budynku zaburzają dotychczasowy układ architektoniczny, co zdaniem skarżącego ma wskazywać na niezgodność inwestycji z planem zagospodarowania. Skarżący wskazuje przy tym, że szerokość innych budynków w sąsiedztwie wynosi ok. 10 m. W ocenie Sądu zarzut dotyczący gabarytów budynku i jego szerokości nie znajduje uzasadnienia w treści uchwały nr XIII/139/11 Rady Miejskiej w Wieluniu z dnia 29 listopada 2011 r. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie określa takich parametrów. Ustala natomiast wymogi odnośnie wysokości budynku, maksymalnej powierzchni zabudowy oraz wskaźnika intensywności zabudowy i, jak to zostało powyżej wykazane, wymogi te są w niniejszej sprawie spełnione. Lokalny prawodawca realizuje cel, jakim jest zachowanie ładu przestrzennego, poprzez ustalenie w planie miejscowym charakterystycznych parametrów zabudowy. Temu celowi służy sprecyzowanie w planie konkretnych wymogów odnośnie takich cech jak np. wysokość budynku, liczba kondygnacji, powierzchnia zabudowy czy wskaźnik intensywności zabudowy. Niedopuszczalne jest wprowadzanie w drodze wykładni przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dodatkowych wymogów dotyczących parametrów obiektu, które nie zostały w planie przewidziane, takich jak gabaryty budynku czy jego szerokość.
Należy w tym miejscu wskazać, że cechą przepisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest to, że kształtują one sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Wprowadzają ograniczenia prawa własności, które jest prawem chronionym konstytucyjnie. W orzecznictwie podnosi się, że z tego względu ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Ich wykładnia nie może prowadzić do ograniczenia prawa własności idącego dalej niż wynika to z literalnego brzmienia ustaleń planu. Zgodnie z zasadą "złotego środka", odzwierciedlającą najlepiej istotę konstytucyjnej ochrony prawa własności, postanowienia miejscowego planu nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawo własności, ani w sposób nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich, tak aby nie naruszało to istoty prawa własności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 490/05 CBOSA). Ze względu na konstytucyjnie chronione prawo własności, obejmujące prawo do zabudowy nieruchomości, odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w sposób oczywisty (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 listopada 2019 r., IV SA/Po 451/19, Lex 2746830). W niniejszej sprawie, jak wskazano powyżej, taka niezgodność nie ma miejsca.
Skarżący podnosi, że niezgodność projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest wynikiem tego, że zaburza ona dotychczas stworzony system przyrodniczy, ograniczając możliwość utworzenia terenów zielonych i infrastruktury pieszo-jezdnej jak i terenów rekreacyjnych. Twierdzenie to nie znajduje podstaw w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Dla przedmiotowej inwestycji zaprojektowano zjazd z drogi publicznej oraz wewnętrzny układ drogowy w postaci ciągu pieszo-jezdnego, zapewniającego dojazd do wejścia budynku oraz miejsc postojowych w garażu podziemnym. Z akt postępowania nie wynika, aby projektowane rozwiązania naruszały jakiekolwiek istniejące na obszarze objętym planem miejscowym zasady obsługi komunikacyjnej, ciągów pieszo-jezdnych, pieszych i rowerowych. Projekt przewiduje udział powierzchni biologicznie czynnej, należącej do wewnętrznego systemu przyrodniczego terenu, na poziomie 30,6%, wobec wymaganego planem miejscowym minimalnego wskaźnika - 30 %. Także w tym zakresie zostały zatem spełnione wymogi planu miejscowego.
Za nieuzasadniony Sąd uznał, podnoszony w skardze zarzut, naruszenia § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 124, poz.1030) poprzez uznanie, że istnieją przesłanki do zastosowania odstępstwa , o którym mowa w § 12 ust. 3 i w dalszej kolejności poprzez uznanie, że wymogi określone w tym przepisie zostały spełnione. Odstępstwo określone w § 12 ust. 3 pkt 1 polega na tym, że w przypadkach uzasadnionych warunkami lokalnymi, w szczególności architektonicznymi, droga pożarowa do budynków, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, może być poprowadzona w taki sposób, aby był zapewniony dostęp do 30 % obwodu zewnętrznego budynku, przy jego rozpiętości (największej szerokości) do 60 m. przy spełnieniu pozostałych wymagań określonych w ust. 2. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy w niniejszej sprawie, formę architektoniczną budynku zdeterminował kształt działki inwestycyjnej, warunki wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wymagania określone w przepisach budowlanych, w tym dotyczących nasłonecznienia. Budynek został zaprojektowany na planie wydłużonego prostokąta o wymiarach 35,75 m na 21,65 m. W sprawie zaistniały zatem warunki lokalne, o których mowa w przywołanym powyżej przepisie, uzasadniające zastosowanie wskazanych tam wymogów odnośnie drogi pożarowej. Akta postępowania wskazują, że zaplanowana droga pożarowa zapewnia dostęp do 36%obwodu projektowanego budynku, co wynika z załącznika graficznego nr 7 do decyzji z dnia 22 czerwca 2022 r. Nr 340/2022. Zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej została stwierdzona przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. S. T. nr upr. [...]. Wobec powyższego zarzut skarżącego dotyczący naruszenia §12 ww. rozporządzenia okazał się bezpodstawny.
Kolejny zarzut skarżącego dotyczy naruszenia § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 34 i art. 20 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji gdy z okoliczności sprawy nie wynika, aby strona dokonała analizy dotyczącej kwestii oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, w szczególności co do nieruchomości na działkach nr ewid. [...] i [...] - organ w tym zakresie pominął fakt, iż plan miejscowy przewiduje możliwość nadbudowy, rozbudowy istniejących budynków o części mieszkalne, przyjmując, że jest to budynek jednokondygnacyjny o przeznaczeniu niemieszkalnym. Zarzut ten nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy. Odnośnie braku analizy oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy trafnie wskazał, że przedstawiony projekt budowlany zawiera informację o obszarze oddziaływania projektowanego obiektu oraz graficzne opracowanie obejmujące analizę przesłaniania i zacieniania. Wskazania Kolegium znajdują potwierdzenie w aktach postępowania. Informacja o obszarze oddziaływania wyjaśnia, że projektowany budynek nie uniemożliwia naturalnego oświetlenia pomieszczeń w sąsiednich budynkach, oraz oddziałuje na niezabudowane działki nr [...], [...], [...], [...], ograniczając jedynie przyszłą lokalizację okien w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi zwróconych w stronę projektowanego budynku do wysokości przesłaniania. Budynek oddziałuje także na działki [...] i [...] poprzez przesłanianie, brak w tym obszarze w handlowych budynkach sąsiednich okien pomieszczeń na pobyt ludzi. Organ przywołał także wyjaśnienia składane przez inwestora przed organem I instancji. Akta postępowania potwierdzają trafność ustaleń organu odwoławczego.
Sąd zauważa, iż skarżący podnosi, że analizując oddziaływanie projektowanego obiektu na działki nr [...] i [...] organ winien uwzględnić możliwość nadbudowy budynku usługowego o lokale mieszkalne oraz przeanalizować kwestie ich nasłonecznienia wobec zbyt małej zdaniem skarżącego odległości planowanej inwestycji.
Odnośnie odległości projektowanego obiektu od granicy z działkami sąsiednimi oraz odległości między budynkami należy wskazać, że zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stosownie do § 12, rozporządzenia jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; oraz 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Jak zasadnie ustalił organ, z projektu budowlanego wynika, że usytuowanie projektowanego budynku spełnia wymagania określone w § 12 rozporządzenia. Wobec działki nr [...] odległość projektowanego obiektu od budynku znajdującego się na tej działce wynosi 8,2 m., przy czym zachowana została minimalna odległość według § 271 rozporządzenia. Organ dokonał także oceny spełniania warunków opisanych w § 13 rozporządzenia, dotyczących naturalnego oświetlenia pomieszczeń. Konkluzja organu odwoławczego co do tego, że spełnione zostały warunki usytuowania obiektu określone przepisami przywołanego powyżej rozporządzenia, w tym § 13, znajduje potwierdzenie w informacji o obszarze oddziaływania projektowanego obiektu oraz graficznej analizie przesłaniania i zacieniania. Dodatkowo należy wskazać, że podnoszona przez skarżącego, ewentualna nadbudowa budynku usługowego o kondygnacje mieszkalne pozostawałaby w sprzeczności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę przez uczestnika postępowania spółkę H. sp. z o.o. Analiza wymogów określonych przez przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z uchwałą uchwały nr XIII/139/11 Rady Miejskiej w Wieluniu z dnia 29 listopada 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Wielunia wskazuje, że co prawda co do zasady dopuszczalna jest przebudowa, rozbudowa oraz nadbudowa istniejącego budynku, jednakże określone w planie miejscowym wymogi odnośnie liczby miejsc postojowych, wobec powierzchni działki [...] oraz [...], nie mogłyby zostać spełnione. W konsekwencji inwestycja polegająca na nadbudowie, o której mówi skarżący, byłaby sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Należy przy tym zważyć, że plan miejscowy wprowadza także warunki odnośnie minimalnej powierzchni działek, wymaganej dla lokalizacji budynków mieszkalnych jednorodzinnych.
W tym miejscu wypada zgodzić się z poglądem, że prawo zabudowy nieruchomości należącej do inwestora nie jest ani lepsze ani gorsze od prawa przysługującego innemu podmiotowi (sąsiadowi). Jednak ,aby można było stwierdzić, że realizując swoje prawa inwestor rażąco narusza interesy sąsiadów, kwalifikując wydaną decyzję do aktów nieważnych, musiałaby zupełnie uniemożliwiać lub bardzo znacząco ograniczać analogiczne prawo przysługujące właścicielom nieruchomości sąsiednich (por. wyrok WSA w Lublinie z 30 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Lu 690/19, wyrok WSA w Warszawie z 2 marca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 242/21, CBOSA). W niniejszej sprawie z treści skargi wynika, że skarżący stoi na stanowisku, iż inwestycja w planowanych parametrach stanowi naruszenie zasady uwzględniania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, która to zasada wynika z art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego wynika nakaz poszanowania interesów osób trzecich, jednak w sytuacji, gdy inwestycja nie narusza przepisów techniczno-budowlanych, musiałaby zachodzić jaskrawa i ewidentna sprzeczność prawa własności sąsiednich nieruchomości oraz inwestora (widoczna dysproporcja w zagospodarowaniu), by można było powiedzieć, że doszło do złamania owej zasady.
Naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich może opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno - budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Oznacza to, że właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno - budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Natomiast jeśli inwestycja w żaden sposób nie narusza tych przepisów i norm, nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów. Ochrona uzasadnionych interesów musi wynikać z przepisów prawa, które takiej ochrony danym podmiotom udzielają a o naruszeniu chronionego interesu prawnego osób trzecich można mówić wówczas jeżeli doszło do naruszenia tych przepisów. W kontrolowanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Skoro zatem wymogi przewidziane obowiązującymi przepisami zostały zachowane, to nie mogą przynieść oczekiwanego rezultatu argumenty o naruszeniu interesów osób trzecich.
W związku z powyższym Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani też innego naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W konsekwencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.
ał