II SA/Łd 904/24

II SA/Łd 904/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-04-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska /sprawozdawca/
Beata Czyżewska
Jarosław Czerw /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 10, art. 15, art. 77 § 1, art. 79, art. 80, art. 81, art. 107 § 3, art. 136
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 725
art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 33 ust. 3d pkt 2, art. 35 ust.1 i ust. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1112
art. 72 ust. 1, art. 80 ust. 2, art. 88 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 23 kwietnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Asesor WSA Beata Czyżewska Protokolant st. asystent sędziego Nina Krzemieniewska-Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2025 roku sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 1 października 2024 roku nr 275/2024, znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektów zagospodarowania terenu oraz architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę parkingu wielopoziomowego wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną oddala skargę. dc
Uzasadnienie
Decyzją z 1 października 2024 r., nr 275/2024, Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej: "Kpa", w związku z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 725), zwanej dalej "Prawem budowlanym" – utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 16 lipca 2024 r., nr DPRG-UA-I.1387.2024, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej I. Sp. z o. o. pozwolenia na budowę parkingu wielopoziomowego dla Miasta Ł. wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną na nieruchomości położonej przy al. [...], na działkach ewidencyjnych nr: [...],[...],[...],[...],[...] wraz z robotami koniecznymi na działce nr ewid. [...], obręb [...] w Ł.
Na wstępie Wojewoda Łódzki wyjaśnił, że Prezydent Miasta Łodzi decyzją nr DPRG-UA-I.2150.2022, z 15 listopada 2022 r., zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił I. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Wojewoda Łódzki decyzją nr 115/2023, z 27 kwietnia 2023 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 15 listopada 2022 r.
Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zwany dalej "WSA", wyrokiem z 29 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 618/23, uchylił decyzję Wojewody Łódzkiego nr 115/2023, z 27 kwietnia 2023 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi nr DPRG-UA-I.2150.2022, z 15 listopada 2022 r. W uzasadnieniu ww. wyroku WSA wskazał m.in. na naruszenie przez organ odwoławczy zasady dwuinstancyjności wynikającej z art. 15 k.p.a.
Organ I instancji, rozpatrując ponownie wniosek o pozwolenie na budowę, pismem z 29 kwietnia 2024 r. zawiadomił strony o toczącym się postępowaniu w przedmiotowej sprawie i możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz składania uwag i wniosków. Ponadto postanowieniem nr DPRG-UA-1.861.2024, z 29 kwietnia 2024 r., Prezydent Miasta Łodzi nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości, występujących w przedłożonej do zatwierdzenia dokumentacji projektowej dla przedmiotowej inwestycji, w terminie do 28 czerwca 2024 r., poprzez:
1. doprowadzenie przedłożonych projektów do zgodności z wymaganiami Prawa budowlanego, tj. uzupełnienie projektu budowlanego o sporządzenie projektu zagospodarowania terenu na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii (z uwzględnieniem i wykazaniem wykonanych robót budowlanych),
2. przedłożenie trzech egzemplarzy dokumentacji projektowej z uwzględnieniem wszelkich analiz (w tym rysunków dotyczących zacieniania, zgodności z obowiązującym MPZP) oraz uzupełnień naniesionych na etapie postępowania u Wojewody Łódzkiego,
3. przedłożenie potwierdzenia opłaty skarbowej 17 zł, tytułem udzielonego pełnomocnictwa Panu R.Ł.
W dniu 29 maja 2024 r. do organu I instancji wpłynęło pismo pełnomocnika Inwestora, stanowiące odpowiedź na ww. postanowienie z 29 kwietnia 2024 r., do którego załączono trzy kompletne egzemplarze dokumentacji projektowej wraz z załącznikami.
Następnie, Prezydent Miasta Łodzi pismem z 6 czerwca 2024 r., na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., poinformował strony postępowania o zebranym materiale dowodowym i możliwości ponownego zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień dotyczących przedmiotowej sprawy, a także możliwości składania wniosków i zastrzeżeń.
W dniu 3 lipca 2024 r. adw. M.P., reprezentujący E.S., zapoznał się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym z poprawioną i uzupełnioną dokumentacją projektową.
Natomiast 16 lipca 2024 r. Prezydent Miasta Łodzi decyzją nr DPRG-UA-I.1387.2024, zwaną dalej: "decyzją PnB", zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił spółce I. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji.
Od przedmiotowej decyzji PnB, w ustawowym terminie, odwołanie wniosła E.S., zarzucając naruszenie:
a) § 13, § 57 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, iż warunki wskazane w ww. przepisach zostały spełnione, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, iż wymogi te nie zostały spełnione;
b) art. 35 ust. 1 pkt 3a Prawa budowlanego, art. 7, art. 77 § 1, art. 78, art. 80, art. 107 k.p.a., poprzez rażące zaniechanie zbadania przedmiotu sprawy, albowiem prawidłowe jej zbadanie, ze szczególnym uwzględnieniem weryfikacji, czy wszelkie zgody i uzgodnienia były aktualne na dzień składania dokumentacji projektowej w szczególności w sytuacji, gdy dokumentacja projektowa nie była opatrzona dniem, a jedynie miesiącem i rokiem;
c) art. 88 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez jego błędne niezastosowanie w sytuacji, gdy decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych odnosiła się do nieistniejącego już miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zdaniem skarżącej, "decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 27 maja 2022 r. jest nieaktualna i konieczne jest ponowne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko chociażby z uwagi na fakt, iż uprzednia decyzja odnosiła się do nieistniejącego w chwili obecnej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, został zmieniony uchwałą z dnia 31 sierpnia 2022 r.". Ponadto, w ocenie skarżącej, "W ekspertyzie stanu technicznego wybranych elementów konstrukcyjnych budynków sąsiednich oraz wpływu planowanego budynku parkingowego przy al. [...] w Ł. na znajdujący się w obszarze działania budynek przy ul. [...] w Ł., posłużono się dokumentacją z wizji technicznej udostępnionych poddaszy oficyny wykonanej w lutym 2021 r. tj. ponad 3 lata przed sporządzeniem aktualnego projektu. Wymagania techniczne ZWIK zaś miały ważności 2 lata od momentu wydania, tj. do dnia 24 sierpnia 2022 r.". Dodatkowo, Skarżąca wskazała, że "projekt ten nie był opatrzony dokładną datą, a jedynie sformułowaniem ‘data opracowania: Maj 2024’ ".
Z uwagi na powyższe, skarżąca wniosła o:
1) uchylenie przedmiotowej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;
2) dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność, czy przedmiotowa inwestycja w istocie spełnia wymogi przewidziane w § 13, § 57 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;
3) dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa/akustyki na okoliczność, czy przedmiotowa inwestycja spełnia wszystkie normy dotyczące akustyki i oddziaływania akustycznych/drgań na budynki sąsiadujące z przedmiotową inwestycją.
Następnie organ II instancji wyjaśnił, że pełnomocnik inwestora do wniosku o pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji (ostatecznie skorygowanego w 29 maja 2024 r.) załączył 3 egzemplarze projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co wypełnia zapisy art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego.
Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że planowana inwestycja polega na budowie budynku wielopoziomowego garażu zamkniętego - parkingu wielopoziomowego dla miasta Ł. wraz z niezbędną dla jego funkcjonowania towarzyszącą infrastrukturą, zlokalizowanego na terenie działek nr ewid. [...],[...],[...],[...] i [...], obręb [...], w jednostce ewidencyjnej Ł., przy ul. [...], wraz z robotami koniecznymi na działce nr ewid. [...], obręb [...] w Ł. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, w zakres zamierzenia inwestycyjnego wchodzi m.in. utwardzenie komunikacji kołowej i pieszej - dojścia do budynku w postaci chodnika oraz fragment działki sąsiedniej nr ewid. [...], na której przewidziano prace związane m.in. ze wzmocnieniem dachu na budynku północnej oficyny oraz zamurowaniem okna lokalu mieszkalnego pierwszego piętra znajdującego się również w ścianie północnej oficyny budynku zlokalizowanego w granicy z działką inwestycyjną nr ewid. [...] (nieruchomość przy ul. [...]). Roboty budowlane związane z budową zewnętrznych instalacji na terenie: kanalizacji ogólnospławnej, sanitarnej, w tym ropopochodnej, zostały wykonane w całości na podstawie ostatecznej decyzji Wojewody Łódzkiego nr 115/2023, z 27 kwietnia 2023 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi nr DPRG-UA-I.2150.2022, z 15 listopada 2022 r. W zakresie zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej wykonano większość robót budowlanych objętych ww. decyzją Wojewody Łódzkiego. Projektowany zjazd z ulicy [...] zlokalizowany w północno-zachodnim narożniku terenu objętego zakresem inwestycji wraz z projektowanymi przyłączami instalacji wody, kanalizacji ogólnospławnej, elektroenergetycznej zasilania rezerwowego wraz z przebudową: sieci ciepłowniczej i linii kablowej Nn 0,4 kV, zostały objęte odrębnymi opracowaniami. Złącze kablowe zasilania podstawowego realizuje P. S.A. Teren inwestycji położony jest w kwartale pomiędzy ulicami: [...] i [...], obejmuje obszar w skład którego wchodzą działki nr ewid.: [...],[...],[...],[...] i [...] w obrębie [...]. Obszar ten znajduje się w [...] Miasta Ł. (jednostka ewidencyjna Ł.), w strefie intensywnej zabudowy [...]. Zaprojektowano budynek garażu zamkniętego wielopoziomowego w zabudowie pierzejowej ul. [...] o zróżnicowanej ilości kondygnacji. Budynek parkingu o kształcie litery "L" składa się zasadniczo z dwóch brył, od strony ulicy [...] - część budynku sześciokondygnacyjna, a po stronie wschodniej - siedmiokondygnacyjna.
Wojewoda Łódzki wyjaśnił dalej, że teren inwestycji objęty jest aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr LXIII/1918/22 Rady Miejskiej w Łodzi z 31 sierpnia 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie alei [...] oraz ulic: [...] i [...] (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego, poz. 5283 z dnia 29 września 2022 r.), zwaną dalej "mpzp". Zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 mpzp, teren, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja oznaczony został na rysunku mpzp symbolem literowym:
- 5MW/U/KSp (§ 17 ust. 2 mpzp), dla którego przeznaczenie podstawowe stanowi zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, usługowa oraz garaże wielostanowiskowe,
- 6KSp (§ 21 ust. 2 mpzp) o przeznaczeniu podstawowym stanowiącym teren garaży wielostanowiskowych,
- 1KDW (§ 18 ust. 2 mpzp) o przeznaczeniu podstawowym jako teren dróg wewnętrznych wraz z urządzeniami związanymi z prowadzeniem i obsługą ruchu drogowego.
Zapis § 3 ust. 2 w związku z § 4 ust. 1 mpzp, dla jednostki oznaczonej jako 5MW/U/KSp i 6KSp wskazuje precyzyjnie linię zabudowy pierzejowej oraz linię zabudowy nieprzekraczalnej, określając tym samym gabaryty zewnętrze projektowanego budynku garażu. Zgodnie z rysunkiem zagospodarowania terenu, zaprojektowano budynek garażu wielopoziomowego dokładnie o kształcie wskazanym na załączniku nr 1 do mpzp, tj. od strony ul. [...] w pierzei tej ulicy, od strony północnej zgodnie z wyznaczonymi liniami zabudowy pierzejowej i nieprzekraczalnej linii zabudowy, a od strony południowej w linii rozgraniczającej tereny o różnym przeznaczeniu, tj. wzdłuż granicy działki nr ewid. [...]. Jest to zgodne zarówno z ww. zapisem mpzp, jak i zapisem § 5 pkt 4 lit. a) mpzp, który dopuszcza sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną bezpośrednio przy tej granicy.
Zapisy § 17 ust. 3 mpzp, dotyczące warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, dla jednostki 5MW/U/KSp, ustalają m.in.:
1) wskaźniki zagospodarowania terenu:
a) wskaźnik powierzchni zabudowy: maksimum 100%, b) intensywność zabudowy: minimum 1,0 maksimum 6,0, c) dla inwestycji, których przedmiotem jest realizacja budynku, w którym funkcja parkingowa realizowana będzie w pierwszej kondygnacji nadziemnej i powierzchni zabudowy stanowiącej co najmniej połowę powierzchni działki, a także będzie realizowane przekrycie podwórzy i dziedzińców zadaszeniami, dopuszcza się zwiększenie maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy o 0,4,
d) wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej: minimum 0%;
2) parametry kształtowania zabudowy:
a) wysokość zabudowy:
- dla zabudowy w pasie o szerokości 5,0 m od linii rozgraniczającej pokrywającej się z zachodnią granicą planu - minimum 10,0 m, maksimum 20,0 m, z dopuszczeniem zwiększenia maksymalnej wysokości o wartość równą odległości zabudowy od linii rozgraniczającej, nie więcej jednak niż do 25,0 m,
- dla pozostałej zabudowy - minimum 10,0 m, maksimum 25,0 m;
b) minimalna wysokość parteru budynku sytuowanego w linii zabudowy pierzejowej: 4,0 m; c) dachy płaskie lub wielospadowe o kącie nachylenia połaci dachowych do 35°, o przebiegu kalenicy w budynkach sytuowanych w linii zabudowy pierzejowej równoległym do tej linii.
Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, bryła budynku sześciokondygnacyjnego od strony ul. [...] wypełnia dokładnie w 100% powierzchnię obszaru wskazaną na załączniku graficznym do mpzp, co daje wskaźnik intensywności zabudowy równy 6,0. Natomiast powierzchnia biologicznie czynna dla przedmiotowej inwestycji wynosi 0%. Wysokość zabudowy bryły budynku od strony ul. [...] mierzona od najniżej położonego wejścia do górnej krawędzi izolacji termicznej na dachu projektowanego budynku wynosi 18,01 m, co oznacza, że nie przekracza wysokości określonej w mpzp, tj. 20,0 m. Dach budynku zaprojektowano jako dach płaski w postaci stropodachu, tzw. dachu pogrążonego wielopołaciowego o nachyleniu warstwy profilującej spadek wynoszącej min. 3%, co daje 1,72°. Zatem warunki mpzp w ww. zakresie zostały spełnione.
Zapisy § 18 ust. 3 mpzp dotyczące warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, dla jednostki 6KSp, ustalają m.in.: 1) wskaźniki zagospodarowania terenu: a) wskaźnik powierzchni zabudowy: maksimum 100%, b) intensywność zabudowy: minimum 2,0 maksimum 7,0, c) wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej: minimum 0%, 2) parametry kształtowania zabudowy: a) wysokość zabudowy: minimum 10,0 m, maksimum 22,0 m, b) minimalna wysokość parteru budynku w części przeznaczonej dla usług, sytuowanego w linii zabudowy pierzejowej: 4,0 m, c) dachy płaskie.
Z kolei w § 18 ust. 4 mpzp określa się minimalną powierzchnię nowo wydzielonych działek budowlanych - 1 000 m2. Parametr ten nie dotyczy działek wydzielonych pod drogi, dojścia i dojazdy oraz pod infrastrukturę techniczną, a także działek powstałych w wyniku podziałów prowadzonych po wyznaczonych na rysunku planu liniach rozgraniczających.
Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu bryła budynku sześciokondygnacyjnego i siedmiokondygnacyjnego zlokalizowana w głębi działki od strony wschodniej, wypełnia dokładnie w 100% powierzchnię obszaru wskazaną na załączniku graficznym do mpzp, co daje wskaźnik intensywności zabudowy równy 7,0. Natomiast powierzchnia biologicznie czynna dla przedmiotowej inwestycji wynosi 0%. Wysokość zabudowy bryły budynku od strony ul. [...] mierzona od najniżej położonego wejścia do górnej krawędzi izolacji termicznej na dachu projektowanego budynku wynosi 21,88 m (przekrój A-A, B-B, rys. nr A-09, A-10), co oznacza, że nie przekracza wysokości określonej w mpzp, tj. 22,0 m. Dach budynku także tej części zaprojektowano jako dach płaski w postaci stropodachu, tzw. dachu pogrążonego wielopołaciowego o nachyleniu warstwy profilującej spadek wynoszącej min. 3%, co daje od 1,72°. Z powyższego wynika, że warunki mpzp w ww. zakresie zostały spełnione.
Zapisy § 21 ust. 3 mpzp dla jednostki 1KDW dotyczące warunków i parametrów funkcjonalno-technicznych, ustalają szerokość w liniach rozgraniczających zmienną od 7,0 m do 36,0 m, zgodnie z rysunkiem mpzp. Natomiast ustęp 4 tego paragrafu, dotyczący warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ustala zasady kształtowania zabudowy oraz lokalizacji obiektów i funkcji poprzez dopuszczenie realizacji zabudowy nad drogą w strefie nadwieszeń wskazanej na rysunku planu, z zachowaniem warunków:
1) dopuszczenie sytuowania zabudowy na wysokości minimum 4,5 m i do wysokości:
a) maksimum 20,0 m - dla zabudowy w pasie o szerokości 5,0 m od linii rozgraniczającej pokrywającej się z zachodnią granicą planu,
b) maksimum 22,0 m - dla pozostałej zabudowy,
2) do wysokości 4,5 m dopuszcza się lokalizowanie wyłącznie pionowych elementów konstrukcyjnych budynku.
Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, szerokość ciągu komunikacji kołowej po stronie północnej inwestycji wynosi 7,0 m. Budynek usytuowany zgodnie z wyznaczonymi na rysunku planu liniami zabudowy pierzejowej. Zatem warunki mpzp w ww. zakresie zostały spełnione.
Reasumując, zdaniem organu II instancji, powyższa analiza wykazała, że przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana zgodnie z ustaleniami szczegółowymi określonymi dla terenów 5MW/U/KSp i 6KSp oraz 1KDW obowiązującego mpzp.
Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że dla przedmiotowej inwestycji 10 marca 2022 r. uzyskano pozwolenie Łódzkiego Wojewódzkiego Konserwatora Zbytków na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków historycznego układu urbanistycznego, co spełnia zapis § 5 pkt 3 mpzp, dotyczący zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, w tym krajobrazów kulturowych.
Dalej Wojewoda Łódzki przytoczył treść art. 112 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 54) i § 1 pkt 1 lit. a-f rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 112), a następnie wskazał, że dopuszczalny poziom hałasu zarówno dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych, jak i dla terenu w strefie zabudowy [...] określony został przez ustawodawcę na tym samym poziomie. Zgodnie z przedłożoną do dokumentacji projektowej "Analizą oddziaływań akustycznych", wykonaną przez mgr inż. A.W. (stanowiącą wyciąg z dokumentacji przedłożonej w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia), projektowane przedsięwzięcie nie spowoduje ponadnormatywnego wpływu na poziom hałasu w środowisku. Z załączonej do powyższego opracowania mapy z zasięgiem oddziaływania poszczególnych izofonów wynika, że zarówno dla pory dnia, jak i pory nocy, poziom dźwięku nie przekroczy dopuszczalnych wartości określonych dla terenów zabudowy w strefie [...] miast powyżej 100 tys. mieszkańców, tj. 55 dB w dzień i 45 dB w nocy, co spełnia wymagania określone zarówno we wskazanym powyżej rozporządzeniu Ministra Środowiska, jak i § 7 pkt 2 mpzp. Ponadto, w punktach ulokowanych na wysokości okien każdej kondygnacji najbliższych budynków mieszkalnych wyższych niż dwie kondygnacje, wykonano dodatkowe obliczenia, które potwierdzają, że zostały dotrzymane dopuszczalne normy hałasu na najbliższych terenach chronionych akustycznie.
W ocenie Wojewody Łódzkiego analiza dokumentacji projektowej wykazała, że biorąc pod uwagę zarówno hałas związany z ruchem pojazdów do 3,5 t przy prędkości tych pojazdów wynoszącej 20 km/h - samochody osobowe i dostawcze, dla których w obliczeniach uwzględniono jazdę po terenie, start i hamowanie, jak i hałas pochodzący od przewidzianych wentylatorów usytuowanych w trzech pomieszczeniach technicznych na dachu, po dwa w każdym (wentylacji bytowej i oddymiania parkingu), projektowane przedsięwzięcie nie spowoduje ponadnormatywnego wpływu na poziom hałasu w środowisku.
W dalszej kolejności organ odwoławczy poddał analizie zgodność projektu zagospodarowania terenu z warunkami technicznymi, w tym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 1225), zwanym dalej "rozporządzeniem WT".
Projekt zagospodarowania działki przedmiotowej inwestycji sporządzony został przy zachowaniu warunków § 12 ust. 1 rozporządzenia WT, który stanowi, że jeżeli z przepisów w § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy oraz nie mniejszej niż 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. [...], siedmiokondygnacyjna część projektowanego budynku zlokalizowana została ścianą bez okien i drzwi w odległości ponad 23 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Część budynku siedmiokondygnacyjnego od strony północnej, część zachodnia sześciokondygnacyjna oraz południowa sześciokondygnacyjna i siedmiokondygnacyjna część budynku zostały zlokalizowane wzdłuż granic z działkami sąsiednimi, co spełnia warunek § 12 ust. 2 rozporządzenia WT, zgodnie z którym sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy), dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość (zapis § 5 pkt 4 lit. a) mpzp).
Odnosząc się do kwestii zacieniania i przesłaniania, o której mowa w przepisach § 13, 57 i 60 rozporządzenia WT, należy zauważyć, że nieruchomość, której dotyczy inwestycja znajduje się w zabudowie [...] miasta Ł. Działka inwestycyjna położona jest na obszarze wielofunkcyjnego [...] miasta (obręb [...]). Od strony ul. [...] zabudowa sąsiednia stanowi zwarty układ pierzei ulicy [...]. Budynki znajdujące się w głębi terenu na działkach bezpośrednio sąsiadujących z inwestycją występują w układzie tzw. zabudowy oficynowej z dziedzińcem wewnętrznym i budynkami bezpośrednio przylegającymi do granic działek sąsiednich, charakterystycznej dla zabudowy [...] Ł. Ściana północna części siedmiokondygnacyjnej wielopoziomowego garażu została zaprojektowana w odległości wynoszącej 11,05 m od ściany południowej dwukondygnacyjnego budynku usługowo-handlowego skarżącej. Ponadto, podkreślenia wymaga, że zgodnie z zapisami § 21 mpzp, część działki nr ewid. [...], tj. m.in. pas szerokości 7,0 m oznaczony jest jako 1KDW o przeznaczeniu podstawowym - tereny dróg wewnętrznych. Zapisy § 12 ust. 10 rozporządzenia WT zwalniają z obowiązku zachowania odległości, o których mowa w § 12 ust. 1-9 rozporządzenia WT, w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową.
Do dokumentacji projektowej została dołączona "Analiza oddziaływania projektowanego budynku parkingowego przy al. [...] w Ł. na budynki sąsiednie w zakresie dostępu do naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz zapewnienia minimalnego czasu nasłonecznienia", wykonana zgodnie z warunkami zawartymi w ww. przepisach rozporządzenia WT, opracowana przez autora projektu i sprawdzona przez projektanta posiadającego stosowne uprawnienia budowlane. Z powyższej analizy graficznej oraz szczegółowego opisu projektu zagospodarowania terenu (str. 243-248 dokumentacji projektowej) wynika, że analizie poddano m.in. okna pomieszczeń mieszkalnych drugiej kondygnacji (stanowiącej poddasze), które znajdują się po stronie zachodniej dwukondygnacyjnego budynku oznaczonego na mapie do celów projektowych jako "u2" (budynku handlowo - usługowego), usytuowanego na nieruchomości przy al. [...]. Wysokość przesłaniania ww. okien wynosząca 8,55 m jest większa od odległości między budynkami, która wynosi 11,05 m. Z kolei z załączonej analizy graficznej zacieniania dla m.in. budynku skarżącej wynika, że zostanie zapewniony 1,5 godzinny czas nasłonecznienia. W tym miejscu należy wskazać, że w odniesieniu do zarzutu dotyczącego nasłonecznienia pomieszczeń poddasza w budynku Skarżącej, organ wojewódzki wskazuje, że z załączonej analizy przesłaniania i nasłonecznienia dla mieszkania wielopokojowego na poddaszu w budynku usytuowanym w zabudowie [...], dla okien od strony zachodniej wykazano 1,5 godzinny czas nasłonecznienia, spełniając tym samym ww. warunek § 60 ust. 2 rozporządzenia WT. Natomiast, w przypadku jednopokojowego mieszkania na poddaszu w zabudowie [...], zgodnie z § 60 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia WT, nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia.
Mając powyższe na uwadze Wojewoda Łódzki stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie stoi w sprzeczności z zapisami § 13, 57, 60 ww. rozporządzenia WT.
Następnie organ II instancji zweryfikował przedmiotową inwestycję w zakresie spełnienia wymagań dotyczących m. in. bezpieczeństwa pożarowego, o czym stanowi również art. 5 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Ścianę w granicy z działką nr ewid. [...] zaprojektowano jako ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 120 i wyprowadzono na wysokość ponad 0,3 m ponad pokrycie dachu, a przerwę dylatacyjną pomiędzy istniejącym budynkiem na działce nr ewid. [...], a projektowanym zaprojektowano z wypełnieniem z wełny mineralnej, co stanowi o wypełnieniu zapisów § 235 rozporządzenia WT. Szczegółowe informacje dotyczące klas odporności pożarowej oraz klas odporności ogniowej i stopnia rozprzestrzeniania ognia poszczególnych elementów budowlanych budynków przedmiotowej inwestycji opisano na stronach od 39 do 43 części projektu architektoniczno-budowlanego, w pkt 14. Z uwagi na przeznaczenie, budynek garażu zamkniętego wielopoziomowego zaliczono do kategorii zagrożenia ludzi PM o gęstości obciążenia ogniowego nie przekraczającej 500 MJ/m2 i podzielono na 3 główne strefy pożarowe o powierzchni mniejszej niż 5000 m2. Wszystkie elementy budynku zaprojektowano jako nierozprzestrzeniające ognia, niekapiące i nieodpadające pod wpływem ognia, a pokrycie dachu będzie spełniało klasę Broof(t1) zgodnie z Polską Normą PN-ENV 1187:2004 "Metody badań oddziaływania ognia zewnętrznego na dachy". Ponadto, w projektowanym budynku nie przewiduje się pomieszczeń (stref) zagrożonych wybuchem. Budynek posiada ochronę pożarową z drogi pożarowej, tj. al. [...], a najbliższy hydrant znajduje się w odległości 38,17 m od projektowanego budynku. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, usytuowanie projektowanego obiektu spełnia wymagania dotyczące odległości od budynków sąsiednich w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, o których mowa w § 271-273 rozporządzenia WT, jak i parametry dla dróg pożarowych określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 124, poz. 1030).
Zdaniem Wojewody Łódzkiego przedłożona dokumentacja spełnia ponadto pozostałe warunki rozporządzenia WT w zakresie: dojść i dojazdów do poszczególnych części budynku zapewniających osobom niepełnosprawnym dostęp do całego budynku lub tych jego części, z których osoby te mogą korzystać (§ 16 ust. 1), wydzielenia w budynku miejsca na odpadki (§ 22 ust. 2 pkt 2) oraz wyposażenia w instalację telekomunikacyjną (§ 56).
Organ odwoławczy dodał, że do projektu budowlanego dołączona została ekspertyza stanu technicznego istniejącego budynku oficynowego przy ul. [...], zlokalizowanego na działce nr ewid. [...]. Z opisu zawartego w pkt 2.4 ww. opracowania dotyczącego wniosków i zaleceń (strony 131-158 dokumentacji projektowej - załączniki) wynika, że bezpieczne użytkowanie dachu ww. budynku wymaga zabiegów wzmacniających. W związku z tym, do dokumentacji projektowej dołączono projekt wzmocnienia fragmentu duchu oficyny północnej budynku mieszkalnego wielorodzinnego bez ingerencji w poszycie dachu. Jednocześnie ww. roboty budowlane zostały objęte zakresem opracowania.
Reasumując, w ocenie organu odwoławczego, projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany opracowane zostały zgodnie z przepisami prawa, w tym Prawa budowlanego, z zachowaniem ustaleń zawartych w obowiązującym mpzp oraz zgodnie z rozporządzeniem WT.
Następnie Wojewoda Łódzki wyjaśnił, że z przedłożonej dokumentacji projektowej, z rysunku projektu zagospodarowania terenu oraz z części architektoniczno-budowlanej: rzutu parteru oraz odpowiednio z przekrojów poszczególnych części budynku wynika, że zapewniono niezbędne warunki do korzystania z budynku użyteczności publicznej przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego.
Zastosowane w projekcie zagospodarowania terenu oraz projekcie architektoniczno-budowlanym rozwiązania projektowe zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, oraz które złożyły oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Dokumentacja projektowa zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia zgodnie z art. 35 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.
Analizując kwestie dotyczące pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów, organ odwoławczy stwierdził, że projekt posiada: uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych z 27 maja 2024 r. w zakresie zgodności projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej przyjęte bez uwag; uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw sanitarno-higienicznych z 25 maja 2024 r. pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych; uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy z 24 maja 2024 r. pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonomii - projekt zaopiniowany został pozytywnie.
Organ odwoławczy przytoczył następnie treść art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego i stwierdził, że z uwagi na to, że powierzchnia projektowanego parkingu samochodowego wynosi ponad 1,0 ha, planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm). Dla przedmiotowej inwestycji uzyskano, wydaną przez Prezydenta Miasta Łodzi, decyzję nr 29/U/2022 znak DEC-OŚRI.6222.6.2021 z 27 maja 2022 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, którą stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, co spełnia zapisy ochrony środowiska (decyzja jest ostateczna). Szczegółowa analiza zgodności rozwiązań projektowych z zapisami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia została opisana zarówno w części projektu zagospodarowania terenu - str. 19-20 tej dokumentacji, jak i w części projektu architektoniczno-budowlanego - str. 26-27.
Wojewoda Łódzki wskazał, że skarżąca zarzuca, iż "decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z 27 maja 2022 r. jest nieaktualna i konieczne jest ponowne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko chociażby z uwagi na fakt, iż uprzednia decyzja odnosiła się do nieistniejącego w chwili obecnej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, został zmieniony uchwałą z dnia 31 sierpnia 2022 r.".
Odnosząc się do powyższego zarzutu skarżącej organ II instancji podkreślił, że ww. decyzja Prezydenta Miasta Łodzi nr 29/U/2022, znak; DEC-OŚRI.6222.6.2021, z 27 maja 2022 r., o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, jest decyzją ostateczną i prawomocną. W myśl art. 86 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1112), decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 ww. ustawy. Oznacza to, że organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany treścią ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Związanie organów architektoniczno-budowlanych treścią decyzji środowiskowej nie tylko nie pozwala na badanie jej legalności w toku postępowania o pozwolenie na budowę, ale wręcz nakazuje podporządkowanie się jej postanowieniom w toku tegoż postępowania i badanie zgodności przedłożonego projektu budowlanego z warunkami środowiskowymi w niej określonymi.
Jak wskazano powyżej, analiza organów obu instancji wykazała, iż przedmiotowa inwestycja jest zgodna zarówno z parametrami określonymi w ww. decyzji środowiskowej, jak i jest zgodna z ustaleniami obowiązującego mpzp, w tym w zakresie przeznaczenia terenu.
Natomiast w odniesieniu do zarzutu skarżącej dotyczącego zaniechania zbadania, czy wszystkie zgody i uzgodnienia były aktualne na dzień składania dokumentacji projektowej, organ odwoławczy wskazał, iż część prac (wskazanych w części opisowej projektu zagospodarowania terenu - str. 3-4), tj. m.in. zewnętrzna kanalizacja ogólnospławna, kanalizacja sanitarna i ropopochodna, zewnętrzna instalacja kanalizacji deszczowej, została już wykonana na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi DPRG-UA-I.2150.2022 z 15 listopada 2022 r., którą Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy, zanim obie decyzje zostały uchylone ww. wyrokiem WSA w Łodzi. W aktach sprawy znajdują się protokoły odbioru ww. robót. Z uwagi na powyższe, przedmiotowy zarzut trzeba uznać za bezpodstawny.
Z kolei, odnosząc się do wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa i akustyki, organ II instancji wskazał, iż w tym temacie wypowiedział się już WSA w Łodzi w wyroku z 29 listopada 2024 r., wydanym na skutek skargi E.S. na decyzję Wojewody Łódzkiego nr 115/2023 z dnia 27 kwietnia 2023 r. WSA w Łodzi wskazał, iż w niniejszej sprawie nie było konieczności dopuszczenia dowodu z opinii biegłego, podkreślając jednocześnie, iż powołanie biegłego, w myśl art. 84 § 1 k.p.a., ma charakter fakultatywny i zależy od uznania organu prowadzącego postępowanie. Zdaniem tutejszego organu zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy umożliwia prawidłową ocenę projektowanego przedsięwzięcia, zatem nie ma uzasadnienia dla powołania biegłego.
W zakresie zarzutu dotyczącego nieopatrzenia dokumentacji projektowej dniem, a jedynie miesiącem i rokiem, organ II instancji wskazał, iż zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1679 ze zm.), zwanym dalej "rozporządzeniem ZiFPB", na stronie tytułowej zamieszcza się datę opracowania oraz imię, nazwisko, specjalność, numer uprawnień budowlanych osoby posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności, która opracowała daną część projektu budowlanego, wraz z określeniem zakresu sporządzonego przez nią opracowania - w przypadku strony tytułowej projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu technicznego. W przedłożonej do wniosku dokumentacji projektowej brak jest wskazania na stronach tytułowych projektów: zagospodarowania terenu i architektoniczno-budowlanego pełnej daty opracowania zawierającej dzień, miesiąc i rok. W związku z powyższym Wojewoda Łódzki 27 września 2024 r. wezwał pełnomocnika inwestora do uzupełnienia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego poprzez określenie pełnej daty opracowania na stronach tytułowych ww. projektów. W dniu 1 października 2024 r. do tut. organu wpłynęło pismo pełnomocnika Inwestora, stanowiące odpowiedź na ww. wezwanie z 27 września 2024 r. Jednocześnie, pełnomocnik na stronach tytułowych trzech egzemplarzy dokumentacji projektowej uzupełnił datę w ww. zakresie, co stanowi, że warunek § 7 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia ZiFPB został spełniony.
Natomiast w odniesieniu do zarzutu posłużenia się w ekspertyzie stanu technicznego "dokumentacją z wizji technicznej udostępnionych poddaszy oficyny wykonanej w lutym 2021 r. tj. ponad 3 lata przed sporządzeniem aktualnego projektu", należy podkreślić, iż dopiero projekt techniczny wymaga dołączenia ekspertyzy technicznej, zgodnie z § 23 pkt 1 z rozporządzenia ZiFPB. Wobec powyższego, w ocenie Wojewody Łódzkiego, zarzut w ww. zakresie nie znajduje uzasadnienia.
Organ II instancji wyjaśnił, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm wynikających z norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego. Wojewoda Łódzki wskazał, że zgodnie z zasadą wolności budowlanej, wyrażoną w art. 4 Prawa budowlanego, zainicjowanie, organizacja procesu budowy oraz wyboru realizowanego zamierzenia budowlanego należy do wyłącznej właściwości inwestora. Ograniczenia zasady wolności budowlanej są proporcjonalne do potrzeb ochrony interesu publicznego i uzasadnionych interesów osób trzecich i wynikają wprost z przepisów prawa budowlanego. Powołując się na orzecznictwo organ II instancji zwrócił uwagę, że organ prowadząc postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę powinien bardzo często uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Czym innym jednak jest interes prawny, którego granice zakreślają powołane wyżej przepisy Prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Jak już wyżej wspomniano praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom legitymacji w administracyjnym postępowaniu prowadzącym do wydania rozstrzygnięcia o dopuszczalności realizacji określonej inwestycji.
Biorąc pod uwagę treść przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę, organ odwoławczy stwierdził, że inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, załączając kompletny projekt budowlany, wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt zawiera oświadczenie osób go wykonujących o zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, normami i zasadami wiedzy technicznej. Ponadto należy zauważyć, iż zebrany w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy zawiera elementy i informacje wymagane przez prawo dla prawidłowej oceny planowanej inwestycji.
W ocenie Wojewody Łódzkiego, przedłożona dokumentacja stanowi o wywiązaniu się przez Inwestora z obowiązków wynikających z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, koniecznych do spełnienia przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym, organ odwoławczy stwierdził, iż przedłożony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany przedmiotowej inwestycji spełnia warunki określone w ww. przepisach prawa, w tym prawa materialnego.
Na ostateczną decyzję Wojewody Łódzkiego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła E. S., zarzucając:
1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 10 k.p.a. w zw. z art. 79 k.p.a. i art. 81 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ II instancji wezwania strony do możliwości skorzystania z prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed zakończeniem postępowania przed organem II instancji, w szczególności w sytuacji, gdy w toku postępowania przed organem II instancji doszło do zmiany dokumentacji projektowej poprzez zmianę daty ich opracowania, o czym skarżąca dowiedziała się dopiero z chwilą otrzymania decyzji organu II instancji;
b) art. 15 k.p.a. i 136 k.p.a. poprzez wydanie decyzji organu II instancji z naruszeniem zasady dwuinstancyjności, przejawiającej się w wydaniu decyzji na podstawie dokumentacji projektowej, która została sporządzona dopiero na etapie postępowania przed organem II instancji;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy wyrażające się w naruszeniu art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego błędne niezastosowanie w sytuacji, gdy decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych odnosiła się do nieistniejącego już miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji a także decyzji organu I instancji w całości, a ponadto o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.
W odniesieniu do decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, która zdaniem skarżącej "odnosiła się do nieistniejącego już miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i która wydana została, "w momencie obowiązywania innego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, aniżeli istniejącego w chwili obecnej", organ odwoławczy ponownie podkreślił, iż decyzja Prezydenta Miasta Łodzi nr 29/U/2022, znak: DEC-OŚRI.6222.6.2021, z 27 maja 2022 r., o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, jest decyzją ostateczną i prawomocną. W świetle art. 86 pkt 2 w zw. art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany treścią ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Związanie organów architektoniczno-budowlanych treścią decyzji środowiskowej nie tylko nie pozwala na badanie jej legalności w toku postępowania o pozwolenie na budowę, ale wręcz nakazuje podporządkowanie się jej postanowieniom w toku tegoż postępowania i badanie zgodności przedłożonego projektu budowlanego z warunkami środowiskowymi w niej określonymi.
Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania albo zmiany decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, oraz pozwolenia, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4b lit. b), przeprowadza się także jeżeli organ właściwy do wydania decyzji stwierdzi, że we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ II instancji wyjaśnił, że kwestia przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uzależniona jest od wykazania, że zmienił się sposób negatywnego oddziaływania na środowisko. Nie chodzi o każdą zmianę oddziaływania, ale o wykazanie istnienia takiej zmiany zakresu inwestycji, która powoduje inne zakresowo negatywne oddziaływanie na środowisko niż było to przedmiotem dotychczasowej oceny oddziaływania na stanowisko zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji środowiskowej. W ogólności bowiem przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zakresie przeprowadzenia wymaganej oceny na środowisko dotyczą takich przedsięwzięć, które zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziałują na środowisko.
Ustalenia poczynione przez organy ochrony środowiska w ramach przeprowadzanej, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przestają wiązać organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dopiero w sytuacji, gdy organ ten stwierdzi, że we wniosku o wydanie pozwolenia zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W takim bowiem przypadku - jak wynika z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko należy przeprowadzić nową ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w ramach postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę.
Wojewoda Łódzki stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie uległ zmianie ani zakres zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę czy decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach ani przeznaczenie terenu objętego zapisami aktualnego mpzp, a to oznacza, że brak jest przesłanek, które wymagałaby przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. O podstawach do zastosowania art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej można by mówić gdyby doszło do rodzajowej zmiany albo zwiększenia potencjalnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zdaniem Wojewody Łódzkiego, w tych warunkach brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, a tym bardziej naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
Jak wskazano powyżej, analiza organów obu instancji wykazała, iż przedmiotowa inwestycja jest zgodna zarówno z parametrami określonymi w ww. decyzji środowiskowej, jak i jest zgodna z ustaleniami obowiązującego mpzp, w tym w zakresie przeznaczenia terenu.
Z kolei w zakresie zarzutu dotyczącego nieopatrzenia dokumentacji projektowej dniem, a jedynie miesiącem i rokiem, organ II instancji ponownie wskazał, że pełnomocnik inwestora, na stronach tytułowych trzech egzemplarzy dokumentacji projektowej uzupełnił datę w ww. zakresie, co stanowi, że warunek § 7 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia ZiFPB został spełniony.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących uchybienia przepisom prawa procesowego: art. 10 k.p.a. w zw. z art. 79 k.p.a. i art. 81 k.p.a., Wojewoda Łódzki wyjaśnił, że postępowanie wyjaśniające organu II instancji tj. uzupełnienie na stronach tytułowych pełnej daty opracowania, poprzez wskazanie konkretnego dnia miesiąca opracowania projektu nie miało wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Brak określenia pełnej daty opracowania projektowego, w myśl przepisów Prawa budowlanego nie stanowi ani przesłanki do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, ani przesłanki do uchylenia do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W piśmie procesowym z 3 marca 2025 r. pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o oddalenie skargi.
W ocenie Spółki zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie, a tym bardziej brak jest podstaw do uznania, że (rzekome) naruszenia procedury administracyjnej mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co mogłoby skutkować uchyleniem przedmiotowej decyzji.
Zdaniem pełnomocnika uczestnika postępowania skarżąca bezpodstawnie upatruje "zmiany" dokumentacji projektowej, bądź dokonuje jeszcze większej nadinterpretacji podnosząc, jakoby doszło do sporządzenia dokumentacji projektowej "dopiero na etapie postępowania przed organem II instancji". Tymczasem nie ulega żadnej wątpliwości, że uzupełnienie braku w dokumentacji poprzez wskazanie daty dziennej jej opracowania nie jest zmianą tej dokumentacji, ani tym bardziej sporządzeniem nowej dokumentacji.
Ponadto konieczność uzupełnienia daty sporządzenia dokumentacji projektowej poprzez wskazanie daty jej sporządzenia, została zauważona przez organ II instancji i uzupełniona na etapie postępowania odwoławczego na skutek wezwania organu II instancji.
W świetle powyższego nie sposób uznać za słuszne stanowiska skarżącej, jakoby została ona pozbawiona możliwości udziału w przeprowadzeniu dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin - jak zostało to przedstawione w skardze.
Pełnomocnik uczestnika postępowania podkreślił, że dokumentacja projektowa, z którą skarżąca miała możliwość zapoznania się już na etapie postępowania przed organem I instancji, jest tożsama z tą, jaka podlegała weryfikacji wtoku postępowania przez organ II instancji.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy administracji art. 10 k.p.a. pełnomocnik uczestnika wskazał, że skarżąca nie wskazała jakich czynności procesowych nie mogła przeprowadzić, nie wykazała również jaki miałby być związek przyczynowy między (rzekomym) naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Skarżąca miała wiedzę o toczącym się postępowaniu przed organem II instancji, wszak toczyło się ono w związku ze złożonym przez nią odwołaniem. Organ II instancji ponownie rozpatrując sprawę w przedmiocie wniosku o pozwolenie na budowę nie podejmował działań (w tym nie przeprowadzał dowodów), które wymagały by uczestnictwa pozostałych stron. Brak również okoliczności, które mogłyby prowadzić do wniosku, że aktywny udział skarżącej w roku postępowania skutkowałby odmiennym rozstrzygnięciem.
Odnosząc się do zarzutu skarżącej o rzekomym naruszeniu przez organ II instancji przepisów prawa materialnego poprzez wydanie decyzji obejmującej pozwolenie na budowę w sytuacji, gdy poprzedzająca ją decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia została wydana w dacie obowiązywania innego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – pełnomocnik inwestora wskazał w ślad za organem II instancji, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna zarówno z parametrami określonymi w decyzji środowiskowej, jak i ustaleniami planu miejscowego. Wskazany przez skarżącą art. 88 ust. 1 pkt 2 ust. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie oddziaływania na środowisko nie znajduje zastosowania wobec podjętych w toku postępowania ustaleń przez organ, że inwestycja objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę jest zgodna z parametrami określonymi w decyzji środowiskowej. Skarżąca nie przedstawiła żadnej argumentacji by temu zaprzeczyć.
Na rozprawie 23 kwietnia 2025 r. pełnomocnik skarżącej wyraził sugestię, że na dzień uzupełnienia projektu budowlanego uprawnienia autorów projektu mogły wygasnąć. Zakwestionował również umocowanie dla D. Ł. przez autorów projektu, co wywołuje u skarżącej wątpliwość, czy uzupełnienie projektu budowlanego nastąpiło przez osobę uprawnioną. Ponadto wskazał, że decyzja o zezwoleniu na lokalizację zjazdu wygasła w grudniu 2024 r., podobnie jak decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, która wygasła w 2025 r. Co więcej nieruchomość, na której ma być zaprojektowany parking jest obciążona służebnością drogi koniecznej i nie wiadomo, czy ta służebność nie będzie kolidowała z zaprojektowanym zjazdem.
W związku z powyższym pełnomocnik skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodu z treści KW nr [...] z [...] marca 2025 r.
Pełnomocnik organu wskazała, że w dacie sporządzenia projektów uprawnienia ich autorów były aktualne, a w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę decyzja o zezwoleniu na lokalizację zjazdu była aktualna.
Pełnomocnik uczestnika postępowania I. sp. z o.o. z siedzibą w K. wskazał, że realizacja inwestycji nie spowoduje pozbawienia czy ograniczenia dojazdu do nieruchomości skarżącej.
Postanowieniem z 23 kwietnia 2025 r. Sąd dopuścił dowód uzupełniający z dokumentu w postaci treści KW nr [...] z [...] marca 2025 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej przywoływanej jako: "p.p.s.a." – sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).
Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, w ramach sprawowanej kontroli sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia.
W ocenie Sądu, organy administracji obu instancji wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto wypełniły obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób wystarczający wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska skarżącego. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniły podstawę prawną decyzji oraz przytoczyły przepisy prawa, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Fakt, że pełnomocnik skarżącej domaga się odmiennej oceny dokonanych w sprawie ustaleń nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia są wadliwe. Wręcz przeciwnie organy podjęły niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydały trafne rozstrzygnięcia, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć organów administracji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 725).
Stosownie do art. 35 ust.1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego; 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.
Natomiast, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4
Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Z treści przywołanych przepisów wynika, że decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Oznacza to, że jej wydanie w żadnej mierze nie jest uzależnione od woli organu czy zgody (względnie braku zgody) sąsiada/sąsiadów, a od spełnienia ściśle określonych przepisami prawa warunków. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest sprawdzenie przedłożonej przez inwestora dokumentacji przez pryzmat zgodności z brzmieniem przywołanych wyżej przepisów Prawa budowlanego, przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 1225) – dalej rozporządzenie z 2002 r., czy też przepisów obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż przeprowadzona przez analiza przedłożonego projektu wykazała jego zgodność z obowiązującymi na terenie planowanej inwestycji ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr LXIII/1918/22 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 31 sierpnia 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie [...] oraz ulic: [...] i [...] (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego, poz. 5283 z 29 września 2022 r.). Analiza poszczególnych parametrów inwestycji w kontekście obowiązujących dla jednostek oznaczonych jako 5MW/U/KSp, 6KSp i 1KDW została szczegółowo opisana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a rozważania w zakresie ich zgodności poczynione przez organ odwoławczy Sąd przyjmuje jako własne. Skarżąca nie podnosiła w tym kierunku konkretnych zarzutów, tym bardziej Sąd uznał, że nie ma potrzeby powielania ustaleń, których prawidłowość nie jest kwestionowana przez żadną stronę.
Jednocześnie Sąd stwierdza, że przedłożony projekt spełnia wymagania określone rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 1679), jest kompletny, w stanie faktycznym sprawy, pod względem wymaganych prawem oświadczeń, opinii, uzgodnień i pozwoleń.
Ponadto jak zasadnie uznały procedujące w sprawie organy architektoniczno-budowlane przedłożony projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami powołanego wyżej rozporządzenia z 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie m.in. w zakresie dopuszczalnych odległości projektowanego budynku od budynków znajdujących się na działkach bezpośrednio sąsiadujących (§ 12), zacieniania i przesłaniania (§ 13, § 57 i § 60), a także w zakresie spełnienia wymagań dotyczących bezpieczeństwa pożarowego (§ 235, § 271-273) również z uwzględnieniem parametrów dla dróg pożarowych określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 124, poz. 1030).
Projektowany obiekt spełnia również wymogi w zakresie odpowiedniego poziomu hałasu w środowisku, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 54) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 112).
Nadto, kierując się przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego do projektu budowlanego inwestor dołączył ekspertyzę stanu technicznego istniejącego budynku oficynowego przy ul. [...], zlokalizowanego na działce nr ewid. [...]. W ww. opracowaniu przewidziano przeprowadzenie zabiegów wzmacniających dachu tego budynku. Jednocześnie ww. roboty budowlane zostały objęte zakresem opracowania.
Przedłożoną przez inwestora dokumentację projektową oceniono również pozytywnie pod kątem niezbędnych warunków do korzystania z budynku użyteczności publicznej przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego.
Nie ulega również wątpliwości, że projekt posiada wymagane prawem pozwolenia, uzgodnienia lub opinie innych organów, w tym uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych w zakresie zgodności projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw sanitarno-higienicznych pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonomii.
Odnosząc się natomiast do podniesionych w sprawie zarzutów w pierwszej kolejności uznać należy za niezasadne zarzuty naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania, w szczególności dotyczących naruszenia art. 10 k.p.a. w zw. z art. 79 i art. 81 k.p.a. Pełnomocnik skarżącej nie wykazał bowiem jaki wpływ na ograniczenie jej prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed zakończeniem postępowania przed organem II instancji miało uzupełnienie dokumentacji projektowej o dokładną datę jej sporządzenia. Tym bardziej, że poza wskazaniem dokładnej daty sporządzenia ww. dokumentacji żadne inne zmiany nie zostały w niej wprowadzone. Innymi słowy uzupełnienie nie obejmowało żadnych kwestii merytorycznych, a jedynie miało na celu usunięcie dostrzeżonych przez organ II instancji kwestii formalnych. Z tego wynika, że przy wydaniu zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej organy dysponowały dokumentacją projektową, która była już znana zarówno skarżącej, jak i jej pełnomocnikowi. Twierdzenia pełnomocnika skarżącej w przedmiocie ewentualnej późniejszej utraty uprawnień przez autorów projektów pozostaje jedynie w sferze nieznajdujących potwierdzenia sugestii, które nie mogą być uznane za argument w sprawie
Z tych samych powodów należy uznać za bezpodstawne zarzuty naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 w zw. z art. 136 k.p.a.), bowiem na etapie postępowania przed organem odwoławczym nie nastąpiło uzupełnienie materiału dowodowego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a jedynie dokonano formalnej korekty dokumentacji, którą już dysponował organ. Nie ma również podstaw aby twierdzić, że uzupełnienie projektu budowlanego nastąpiło przez osobę nieuprawnioną. Natomiast załączone do projektu budowlanego decyzje i zaświadczenia wydane przez właściwe organy samorządu zawodowego, potwierdzające posiadanie przez wszystkich projektantów uprawnień budowlanych były aktualne na dzień opracowania projektu budowlanego i jego sprawdzenia, co jest zgodne z art. 33 ust. 3d pkt 2 Prawa budowlanego.
Sąd nie podzielił również zarzutów skarżącej w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1112) – "u.i.o.ś." – poprzez jego zastosowanie pomimo tego, że decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych odnosiła się do nieistniejącego już miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Jak wynika z powołanego wyżej przepisu decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 ww. ustawy. Natomiast zgodnie z art. 72 ust. 1 ww. ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie Prawa budowlanego. Z kolei w myśl art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W niniejszej sprawie z uwagi na to, że powierzchnia projektowanego parkingu samochodowego wynosi ponad 1,0 ha, planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm). Dla przedmiotowej inwestycji uzyskano więc decyzję z 27 maja 2022 r., nr 29/U/2022, znak: DEC-OŚRI.6222.6.2021, o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, wydaną przez Prezydenta Miasta Łodzi, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, co spełnia zapisy ochrony środowiska (decyzja jest ostateczna). Decyzja ta wydana była w dacie obowiązywania poprzedniego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach musi być aktualna w zakresie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, a niewątpliwie ten warunek został spełniony. Jeżeli jednak w toku postępowania nastąpiła zmiana planu miejscowego to w pierwszej kolejności organ administracji architektoniczno-budowlanej winien sprawdzić, na ile owa zmiana może mieć wpływ na dezaktualizację decyzji środowiskowej. Dopiero w sytuacji, gdy ustalenia nowego planu będą miały istotny wpływ na możliwość realizacji zamierzonego przedsięwzięcia albo wręcz realizacja inwestycji będzie wykluczona, będzie to stanowiło przeszkodę do udzielenia pozwolenia na budowę. W przeciwnym razie nie będzie zachodziła potrzeba uzyskania nowej decyzji środowiskowej. Pogląd taki znajduje potwierdzenie w wyroku tut. Sądu z dnia 29 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 618/23, w którym nie zakwestionowano posłużenia się przez inwestora i organy urbanistyczne decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z 27 maja 2022 r., nr 29/U/2022 o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia.
Nie ulega również wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna zarówno z parametrami określonymi w ww. decyzji środowiskowej, z ustaleniami poprzedniego planu miejscowego, jak i planu aktualnie obowiązującego.
Nie można się także zgodzić z pełnomocnikiem skarżącej, że dezaktualizacji uległy również pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków historycznego układu urbanistycznego, jak również zezwolenie na lokalizację zjazdu. Wspomniane decyzje były bowiem aktualne na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę i zachowywały ważność na dzień wydania w tym przedmiocie decyzji.
Ostatnim zarzutem, który został podniesiony na rozprawie, jest zarzut naruszenia przysługującej skarżącej odpłatnej służebności drogi koniecznej na nieruchomości położonej w Ł. przy alei [...] (działki o nr ewid. [...],[...],[...],[...]), dla której prowadzona jest księga wieczysta [...]. Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W związku z tym zgodzić się należy z pełnomocnikiem skarżącej, że zamierzenie budowlane nie może naruszać przysługujących praw wynikających ze służebności drogi koniecznej.
Zarzut ten jednak nie został w żaden sposób uzasadniony. W Dziale [...] księgi wieczystej [...], prowadzonej dla nieruchomości przy [...] (dz. o nr ewid. [...]) co prawda widnieje zapis, że "każdoczesnemu właścicielowi nieruchomości, objętej niniejszą księgą wieczystą, odłączonej z księgi wieczystej [...], przysługuje odpłatna służebność drogi koniecznej (oznaczona czerwoną linią przerywaną na projekcie drogi koniecznej sporządzonym przez mgr inż. T. D. dnia [...] sierpnia 2005 r.) na nieruchomości położonej w Ł. przy alei [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta [...].", jednak w żaden sposób nie wykazano, że projektowany budynek w jakikolwiek sposób ograniczy przysługujące skarżącej ograniczone prawo rzeczowe, nie załączono również wzmiankowanego projektu. Nadto będący na rozprawie pełnomocnik inwestora oświadczył, że realizacja inwestycji nie spowoduje pozbawienia czy ograniczenia dojazdu do nieruchomości skarżącej.
W związku z tym omawiany zarzut ma charakter jedynie sugestii i przypuszczeń, które nie zostały w żaden uwiarygodnione przez stronę skarżącą.
Reasumując Sąd stwierdza, iż procedujące w sprawie organy obu instancji zasadnie uznały, że przedłożona przez inwestora dokumentacja projektowa spełnia niezbędne wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, co w myśl przywołanego wcześniej ust. 4 powołanego artykułu, obligowało organy do pozytywnego rozpatrzenia żądania inwestora, zgodnie z jego wnioskiem, to jest do zatwierdzenia przedłożonego projektu oraz udzielenia pozwolenia na budowę.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
dc