II SA/Łd 902/17

II SA/Łd 902/17 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2018-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-11-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Magdalena Sieniuć /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 377/21 - Wyrok NSA z 2023-01-31
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
art. 3 ust.1 pkt 11 i 13, art. 63 ust.1, art. 66 ust.1 pkt 7 i 15, art. 82 ust.1, art. 84, art. 85 ust.1 pkt 2 i ust.3
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
Dz.U. 2017 poz 1369
art. 133, art. 145 par. 1 lit. c, art. 145 a, art. 153, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2015 poz 1804
par. 14 ust.1 pkt 1 lit.c
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.  w sprawie opłat za czynności radców prawnych
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 7, art. 15, art. 77 par.1, art. 80, art. 107, art. 138 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Dnia 30 maja 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant St. specjalista Lidia Porczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2018 roku sprawy ze skargi M. K., D. R. i L. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz każdego ze skarżących: M. K., D. R. i L. A. kwoty po 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] Prezydent Miasta Ł. ustalił rozbudowie zakładu A Sp. z o.o. w W. Oddział w Ł. o kompostownię tunelową o łącznej przepustowości 120 tys. Mg rocznie, zlokalizowanego w Ł. przy ul. B 4.
Wnioskiem z dnia 29 marca 2017 r. M.K., D.R. i L.A., reprezentowani przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wystąpili do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. o stwierdzenie nieważności wyżej wskazanej ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] z uwagi na jej wydanie z rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego i prawa materialnego oraz bez podstawy prawnej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...]maja 2017 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności powołanej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], zwanej dalej: "decyzją środowiskową".
W dniu 10 lipca 2017 r. M.K., D.R. i L.A., złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją z dnia [...] maja 2017 r., w którym ich pełnomocnik zarzucił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. pominęło w całości wszystkie dowody przedłożone przez strony we wniosku o stwierdzenie nieważności dotyczące okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem dowody te w sposób skuteczny podważały ustalenia dokonane przy wydawaniu decyzji środowiskowej, wykazując na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie pełnomocnika organ nie wniknął w istotę sprawy, nie pogłębił analizy dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy w kontekście podnoszonych zarzutów, ograniczając się do powtórzenia ustaleń zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz w decyzji środowiskowej, tym samym powielając wszystkie wady popełnione przez Prezydenta Miasta Ł. przy jej wydawaniu. Z tego względu naruszenia doznały także: zasada prawdy obiektywnej określona w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", jak również art. 107 § 3 k.p.a. i zasada przekonywania wyrażona w art. 11 k.p.a. Te ostatnie przepisy zostały naruszone na skutek nieodniesienia się bądź tylko pozornego odniesienia się w decyzji do zarzutów powoływanych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej oraz niepoinformowania stron o przyczynach pominięcia przy dokonywaniu ustaleń faktycznych wszystkich powoływanych przez nie dowodów.
Ponadto pełnomocnik stron podniósł, że organ nie rozpoznał zarzutu wydania decyzji środowiskowej z rażącym naruszeniem art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.o.o.ś.". W przepisie tym wprost bowiem wskazano, że przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie. Zdaniem pełnomocnika w niniejszej sprawie nie ma jakichkolwiek wątpliwości, że analizowane przedsięwzięcie jest powiązane technologicznie z sortownią i stacją przeładunkową. Brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że chodzi tu o rozbudowę zakładu o samą kompostownię. W takiej sytuacji decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach powinna obejmować wprost całe przedsięwzięcie, a nie tylko jego część w postaci kompostowni. Taki sam zakres powinny obejmować przedstawiane przez inwestora analizy. Tymczasem - co potwierdził organ w uzasadnieniu decyzji - dotyczyła ona tylko rozbudowy Zakładu o kompostownię o przepustowości 45 tys. Mg/rok, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z brzmieniem art. 3 ust. 1 pkt 13 u.o.o.ś. i stanowi niekwestionowany przypadek rażącego naruszenia tego przepisu. Pełnomocnik podkreślił, że choć w toku postępowania "analizowano" tylko środowiskowe uwarunkowania dotyczące realizacji kompostowni, decyzja określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji zakładu o łącznej przepustowości 120 tys. Mg/rok. Nawet gdyby przyjąć, że wskazana w osnowie decyzji środowiskowej ilość odpadów 120 tys. Mg/rok dotyczy przepustowości całego Zakładu, to wobec takiej ilości odpadów ujętych w decyzji środowiskowej przetwarzanych w jednym przedsięwzięciu nie zostało w ogóle przeprowadzone postępowanie środowiskowe. Wskazanie więc takiej ilości odpadów w osnowie decyzji środowiskowej było nieuprawnione. W ocenie stron osnowa decyzji środowiskowej jest oczywiście sprzeczna z jej uzasadnieniem, bowiem sentencja decyzji środowiskowej nie dotyczyła istoty rozstrzyganej sprawy i została sformułowana w sposób oczywiście wadliwy, co stanowi rażące naruszenie art. 107 § 1 k.p.a.
W ocenie pełnomocnika M.K., D.R. i L.A. błędne jest również ustalenie, że w związku z wydaniem decyzji środowiskowej nie naruszono w sposób rażący art. 84 ust. 1 i art. 82 ust. 1 u.o.o.ś. Pełnomocnik wyjaśnił, że sformułowanie pierwszego z powyższych przepisów nie pozostawia wątpliwości co do sposobu formułowania osnowy decyzji wydawanej w postępowaniu, w którym nie przeprowadzono oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, którą powinno stanowić stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ wskazał w decyzji, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Zdaniem pełnomocnika stron osnowa decyzji środowiskowej została sporządzona w sposób oczywiście niezgodny z tym przepisem. Uzasadnienie decyzji nie może być bowiem rozumiane jako uzupełnienie jej osnowy, do czego zmierza organ, wskazując, że w uzasadnieniu decyzji środowiskowej została zawarta informacja o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wątpliwości w doktrynie i orzecznictwie, o których wspomina organ w uzasadnieniu decyzji, nie dotyczą sposobu sformułowania osnowy przy wydawaniu decyzji na podstawie art.84 ust. 1 u.o.o.ś., ale tego, czy w decyzji wydawanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko można zawierać warunki realizacji inwestycji. Odnosząc się do treści uzasadnienia decyzji pełnomocnik podkreślił, że strony we wniosku nie wskazywały jakoby w decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie powinno się określać, do jakiego przedsięwzięcia się odnosi i w którym miejscu przedsięwzięcie to ma być zlokalizowane. Wszakże załącznik do decyzji stanowi charakterystyka przedsięwzięcia, która powinna zawierać te dane. Natomiast wnioskodawcy wskazywali, że celem wprowadzenia regulacji art. 84 ust. 1 u.o.o.ś. było uzyskanie definitywnego rozstrzygnięcia w formie decyzji o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W powołanej ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie ma przepisu, który umożliwiałby wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji, w której nie przeprowadzono oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tym samym osnowa i treść decyzji środowiskowej została sformułowana nienależycie. Wydanie przez Prezydenta Miasta Ł. decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zamiast decyzji stwierdzającej brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stanowi więc rażące naruszenie art. 84 ust. 1 i art. 82 ust. 1 u.o.o.ś.
W dalszej kolejności we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik stron zwrócił uwagę, iż wydając decyzję Kolegium w ogóle nie rozpoznało zarzutu zawartego we wniosku o stwierdzenie nieważności, że decyzja środowiskowa została wydana bez podstawy prawnej, co stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Prezydent Miasta Ł., wydając decyzję środowiskową, powołał się wprawdzie na art. 84 ust. 1 u.o.o.ś., to jednak w istocie wydał ją w oparciu o art. 82 ust. 1 u.o.o.ś., do czego nie był uprawniony, ponieważ nie przeprowadzał oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Ponadto - zdaniem pełnomocnika stron - Kolegium wydając decyzję nie rozważyło zawartego we wniosku zarzutu, że decyzja środowiskowa została wydana z rażącym naruszeniem art. 84 ust. 2 u.o.o.ś. wskazującym, że załącznik decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi charakterystyka przedsięwzięcia. Charakterystyka załączona do decyzji środowiskowej nie spełnia bowiem celu, jakiemu ma służyć, gdyż była niezwykle lakoniczna i stanowiła powtórzenie opisu przedsięwzięcia i warunków określonych w równie ogólnej treści decyzji środowiskowej. Taka treść charakterystyki przedsięwzięcia stanowi wypaczenie roli, jaką ta część decyzji ma spełniać, szczególnie w postępowaniach, w których nie przeprowadzono oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w których co do zasady nie zamieszcza się warunków, o których mowa w art. 82 ust. 1 u.o.o.ś. Pełnomocnik podniósł, że nawet jednak gdyby uznać, że Prezydent Miasta Ł. mógł w decyzji środowiskowej określić warunki realizacji inwestycji, zostało to uczynione w sposób nieprawidłowy, bezużyteczny i godzący w cel postępowania. W ocenie wnoszących o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezydent Miasta Ł. nie tylko upozorował przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ale także określił warunki realizacji przedsięwzięcia, które tylko pozornie zobowiązywały inwestora, bowiem sposób ich określenia czynił je w zasadzie bezużytecznymi przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Dlatego nie sposób uznać, że warunki realizacji inwestycji zostały w ogóle ustalone. Stąd twierdzenie o wydaniu decyzji środowiskowej z rażącym naruszeniem art. 82 u.o.o.ś., najpierw poprzez wydanie na jego podstawie decyzji środowiskowej, a w dalszej kolejności - poprzez jej sformułowanie niezgodnie z tym przepisem i celem postępowania - jest uzasadnione. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik podkreślił, że w decyzji środowiskowej sformułowano warunki realizacji inwestycji w sposób, który "określa" rozwiązania mające na celu zmniejszenie uciążliwości przedsięwzięcia w sposób na tyle ogólny, iż w projekcie budowlanym inwestor przewiduje wykonanie inwestycji w sposób inny aniżeli zakładany w postępowaniu środowiskowym, zwiększający w oczywisty sposób wpływ inwestycji na środowisko.
Zdaniem pełnomocnika stron Kolegium nie rozpatrzyło również sformułowanego we wniosku zarzutu dotyczącego wydania decyzji środowiskowej z rażącym naruszeniem art. 85 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś. Organ lakonicznie stwierdził, że kwestionowana decyzja zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 85 ust.1 i ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś. nie wyjaśniając, na jakiej podstawie uznał, że w decyzji środowiskowej wykazano okoliczności, które w świetle art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. przemawiały za uznaniem braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie wskazał konkretnie, które z tych uwarunkowań zostały przytoczone w decyzji środowiskowej jako uwzględnione przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W konsekwencji organ pominął sporządzenie uzasadnienia, o którym mowa w art. 85 ust. 2 u.o.o.ś. W decyzji środowiskowej nie wyjaśniono zatem powodów odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dlatego ustalenie organu, że uzasadnienie decyzji środowiskowej zawiera wszystkie wymagane prawem elementy jest chybione. Pełnomocnik podniósł również, że w decyzji środowiskowej nie przytoczono jakichkolwiek szczegółowych informacji dotyczących ustalonego stanu faktycznego, stanowiącego podstawę do stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta ogranicza się jedynie do przepisania wniosków zawartych w karcie, których Prezydent Miasta Ł. nie poddał jakiejkolwiek weryfikacji.
Jak dalej zaznaczył pełnomocnik, w decyzji przede wszystkim błędnie ustalono, że wydanie decyzji środowiskowej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie stanowiło rażącego naruszenia prawa. Wprawdzie nałożenie postanowienia o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub o braku takiej potrzeby stanowi kompetencję organu wydającego decyzję środowiskową, to jednak zgodnie z brzmieniem art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. może to nastąpić z uwzględnieniem uwarunkowań określonych w tym przepisie. We wniosku podnoszono, że Prezydent Miasta Ł. przed wydaniem postanowienia z dnia [...] listopada 2012 r. niestwierdzającego obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie przeanalizował we właściwy sposób uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. w związku z czym postanowienie to zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. We wniosku szczegółowo wskazano te uwarunkowania oraz podniesiono, że ich prawidłowe rozważenie powinno prowadzić do stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia dla planowanego przedsięwzięcia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Zdaniem pełnomocnika stron Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., wydając decyzję, nie rozpoznało również zarzutu rażącego naruszenia zasady ochrony interesu społecznego wyrażonej w art. 7 k.p.a., co przejawia się nie tylko w bezprawnym przeprowadzeniu postępowania bez udziału społeczeństwa, ale także w nieprzeanalizowaniu w wymagany prawem sposób uciążliwości związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Na szczególną uwagę zasługuje fakt zupełnego pominięcia kwestii występowania uciążliwości odorowej związanej z funkcjonowaniem tego rodzaju przedsięwzięć, które - obok oczyszczalni ścieków - należą do najbardziej uciążliwych.
Dalej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik stron wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. błędnie rozpoznało również zarzut wydania decyzji środowiskowej z rażącym naruszeniem art. 85 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 11 u.o.o.ś. z uwagi na niepodanie do publicznej wiadomości informacji o wydanej decyzji środowiskowej i o możliwości zapoznania się z jej treścią i z dokumentacją sprawy. Nie uwzględniło bowiem faktu, że obwieszczenie to nie zostało dokonane w miejscu planowanego przedsięwzięcia, na skutek czego społeczeństwo nie miało jakiejkolwiek wiedzy o wydaniu decyzji środowiskowej, a pozyskało ją dopiero przy przystąpieniu do realizacji inwestycji. Poza tym organ zupełnie pominął zarzut wydania z rażącym naruszeniem prawa postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] listopada 2012 r. stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tymczasem ustalenie tej okoliczności zgodnie z treścią wniosku stanowiłoby samodzielną podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej. Odmowa stwierdzenia nieważności tego postanowienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w odrębnym postępowaniu skutkowała obowiązkiem rozpatrzenia tego zarzutu przy wydawaniu rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, czego organ nie dokonał.
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu powyższego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] nr [...]. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący i prawidłowo oceniony, zgodnie z regułami dowodowymi określonymi w k.p.a.
Jednocześnie odnosząc się do zarzutu w kwestii naruszenia w sposób rażący art. 84 ust. 1 i art. 82 ust. 1 u.o.o.ś. organ wskazał, że może budzić wątpliwości, jakie elementy powinny znaleźć się w treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Podkreślił, że w przeciwieństwie do art. 82 ust. 1 u.o.o.ś., art. 84 ust. 1 tej ustawy wskazuje jedynie na konieczność stwierdzenia w takiej decyzji, że nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem organu nie oznacza to jednak, że osnowa decyzji, jak i jej uzasadnienie, musi ograniczać się tylko do tego rodzaju stwierdzenia. Przeciwnie, powinno z niej precyzyjnie wynikać, do jakiego przedsięwzięcia się odnosi i w którym miejscu przedsięwzięcie to ma być zlokalizowane. Brak uzasadnienia byłby w sytuacji podjęcia decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania absurdalny. Decyzja ta ma stanowić podstawę do złożenia wniosku o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 u.o.o.ś., a więc brak jest przeszkód, żeby decyzja ta zawierała rozstrzygnięcia, o których stanowi art. 82 ust. 1 u.o.o.ś., które w sposób oczywisty pozwoliłyby usunąć wątpliwości co do sposobu określenia warunków realizacji przedsięwzięcia. Kolegium wskazało przy tym, że w obecnym stanie prawnym, zgodnie z art. 84 ust. 2a u.o.o.ś. w decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) lub c) u.o.o.ś., lub nałożyć obowiązek wykonania działań, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.o.o.ś., w szczególności jeżeli wynikają one z postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2a u.o.o.ś. Stąd też ustalenie przez Prezydenta Miasta Ł. w decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. rodzaju i usytuowania przedsięwzięcia oraz rozwiązań mających na celu zmniejszenie uciążliwości przedsięwzięcia dla terenów sąsiednich było dopuszczalne, a zarazem uzasadnione z punktu widzenia celu, jakie ma spełniać tego rodzaju rozstrzygnięcie. Tym samym skład Kolegium rozpoznający wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zgodził się z poprzednio orzekającym składem Kolegium, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący rażącego naruszenia art. 84 ust. 1 oraz 82 ust. 1 u.o.o.ś, bowiem kwestionowana decyzja jest decyzją środowiskową, w której organ I instancji wyraźnie stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a uzasadnienie sprowadza się do wykazania okoliczności, które w świetle art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. przemawiały za uznaniem braku potrzeby przeprowadzania oceny na środowisko.
Z kolei w kwestii zarzutu wydania decyzji z rażącym naruszeniem art. 3 ust. 1 pkt. 13 u.o.o.ś. Kolegium podkreśliło, że jak wynika z treści załączonej do wniosku "Karty informacyjną przedsięwzięcia", planowane zamierzenie inwestycyjne polega na rozbudowie zakładu A Sp. z o.o. o kompostownię tunelową. Zatem zakres inwestycji obejmuje budowę kompostowni odpadów biodegradowalnych jako elementu zakładu A, który już istnieje, co w sposób jednoznaczny wyznacza zakres prowadzonego przed organem postępowania. Kolegium nadmieniło, że w samej karcie informacyjnej na stronie 10 wskazano, że istniejąca sortownia z selektywnej zbiórki nie będzie powiązana technologicznie z sortownią odpadów komunalnych zmieszanych znajdującą się w nowej hali. Nowa hala przyjęć jest obiektem nowo budowanym. Kolegium powtórzyło za poprzednio składem orzekającym Kolegium, że karta informacyjna przedsięwzięcia, która stanowiła podstawowy materiał dowodowy w tej sprawie, precyzyjnie określa przepustowość projektowanej kompostowni na poziomie 45 tys. Mg rocznie. Projektowana instalacja posiadać będzie właśnie taką przepustowość. Wskazana zaś wielkość - 120 Mg rocznie - dotyczy całego Zakładu, tzn. istniejącej sortowni łącznie z projektowaną kompostownią po dokonaniu planowanej rozbudowy. Sformułowanie sentencji zaskarżonej decyzji, które budzi kontrowersje odwołujących, należy sklasyfikować wyłącznie w kategoriach "tzw. usterki w szyku wyrazów i błędów stylistycznych, które polegają na niedostosowaniu użytego środka językowego do całości wypowiedzi ze względu na jej treść lub formę". Tym samym - zdaniem Kolegium - nie zachodzi rozbieżność pomiędzy sentencją decyzji, a jej uzasadnieniem, na którą wskazuje pełnomocnik stron jako na rażące naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 13 u.o.o.ś.
Analizując przedłożoną przez wnioskodawcę kartę informacyjną przedsięwzięcia, Kolegium stwierdziło, że zawiera ona informacje umożliwiające analizę uwarunkowań określonych w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. i istnienia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a jego treść jest kompletna i wewnętrznie spójna. Zakres przedmiotowego opracowania spełnia standardowe wymogi określone w art. 3 ust. 1 u.o.o.ś., a w szczególności zawiera podstawowe dane i informacje o planowanym przedsięwzięciu, w tym o: a) rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia, b) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego, oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną, c) rodzaju technologii, d) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, e) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii, f) rozwiązaniach chroniących środowisko, g) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, h) możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko, i) obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia. Oceniając dalej kartę informacyjną przedsięwzięcia organ wskazał, że emisja zanieczyszczeń do powietrza w fazie realizacji będzie związana z transportem materiałów budowlanych i pracami wykonywanymi przez maszyny napędzane silnikami spalinowymi i ustąpi wraz z zakończeniem prac. Źródłami emisji gazów i pyłów do atmosfery na etapie eksploatacji inwestycji będą: obsługa komunikacyjna przedsięwzięcia oraz proces kompostowania. Powietrze procesowe z procesu kompostowania po zebraniu w instalacji wentylacji kierowane będzie do biofiltra wypełnionego do wysokości 2 m zrębkami drewna o wielkości do ok. 30 cm. Dzięki zachowaniu odpowiedniej wilgotności oraz powierzchni czynnej, powietrze oczyszczane jest w stopniu do 99 %. Prawidłowe funkcjonowanie systemu oczyszczania powietrza z wykorzystaniem biofiltra gwarantuje neutralizację uciążliwości zapachowej. W związku z dużą skutecznością oraz zastosowaniem biopłuczki przed wlotem powietrza procesowego do biofiltra – zdaniem Kolegium - nie będzie emisji do powietrza. Zgodnie z informacjami zawartymi w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, realizacja i funkcjonowanie inwestycji nie spowoduje ponadnormatywnego oddziaływania na stan jakości powietrza i zachowane zostaną normy czystości powietrza określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87). Wskazane w karcie inne substancje np. tetrachloroeten, siarczek di metylowy, chloroform, metylobenzol, o-ksyken, aceton, toluen, mogą być emitowane w śladowych ilościach, tj. 1: 1000 000 000. Taka śladowa ilość tych substancji nie będzie powodowała zagrożeń. Kolegium zaznaczyło przy tym, że proponowane rozwiązanie projektowe dotyczące zastosowania biofiltra w procesie oczyszczania powietrza z kompostowni jest najskuteczniejszym rozwiązaniem i jest powszechnie stosowane we wszystkich kompostowniach.
Zdaniem Kolegium zarzut, że w karcie informacyjnej w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza nie wyjaśniono rozbieżności pomiędzy obliczeniami a opisem, a ponadto w obliczeniach uwzględniono biofiltr jako źródło emisji może wskazywać na brak znajomości metodyki obliczeń oraz niewłaściwe odczytanie informacji zawartych w karcie informacyjnej. W karcie wskazano bowiem, że w nowo projektowanych budynkach nie planuje się zainstalowania urządzeń mogących być źródłem emisji do powietrza, co jest zgodne z projektowaną inwestycją. Przeprowadzone obliczenia zostały wykonane zgodnie z metodyką referencyjną zawartą w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu, co zostało zweryfikowane przez dwa niezależne organy, tj. Urząd Miasta Ł. i Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska w Ł. Również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko i uznał informacje zawarte w karcie za wystarczające do stwierdzenia, że instalacja nie będzie negatywnie oddziaływać m.in. na najbliższą zabudowę mieszkaniową.
Następnie Kolegium wyjaśniło, że w fazie realizacji inwestycji źródłami hałasu będą ruch pojazdów oraz praca urządzeń technologicznych i ta ustąpi wraz z zakończeniem prac. W fazie funkcjonowania przedsięwzięcia źródłami hałasu będą ruch pojazdów po terenie, rozładunek i załadunek odpadów, obiekty kubaturowe (ze względu na pracujące urządzenia technologiczne), instalacje wentylacji oraz biopłucznka. Zdaniem organu w przeprowadzonej symulacji komputerowej dotyczącej rozprzestrzeniania się hałasu uwzględniono wszystkie źródła emisji - samochody dowożące odpady, samochody osobowe pracowników i klientów firmy oraz istniejący budynek źródło (sortownia), wewnątrz którego prowadzona jest działalność związana z przetwarzaniem odpadów. Dodatkowo w obliczeniach wskazano punkty obserwacji przy najbliższej zabudowie mieszkaniowej, potencjalnie narażonej na przekroczenie obowiązujących norm. Symulacja emisji hałasu do środowiska wykonana została programem [...] firmy D, zgodnie z normą PN-ISO 9613-2:2002 Akustyka. Tłumienie dźwięku podczas propagacji w przestrzeni otwartej. Ogólna metoda obliczania oraz Instrukcję Instytutu Techniki Budowlanej nr [...] "Metoda określania emisji i immisji hałasu przemysłowego w środowisku". Norma ta obowiązuje w chwili obecnej i jest stosowana we wszystkich programach komputerowych do obliczania emisji hałasu. Model zastosowany w oprogramowaniu uwzględnia zjawiska pochłaniania dźwięku przez powietrze, a także poprawki spowodowane tłumieniem dźwięku przez grunt, zieleń, ukształtowanie terenu. Organ podkreślił, że przeprowadzone obliczenia wskazały, iż w zakresie oddziaływania akustycznego standardy akustyczne we wskazanych punktach zostaną zachowane, a obiekt nie stanowi zagrożenia akustycznego dla zabudowy mieszkaniowej. Standardy te określone zostały w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Również symulacja komputerowa związana z prezentacją emisji hałasu do środowiska obejmuje skumulowane oddziaływanie z istniejącymi w zakładzie źródłami: uwzględniono 17 źródeł punktowych zlokalizowanych łącznie w: budynku sortowni, budynku biurowym oraz dwóch budynkach warsztatowych; uwzględniono tzw. budynki źródła - istniejącą sortownię oraz budynki warsztatowe, emisja hałasu od urządzeń znajdujących się wewnątrz sortowni oraz związanych z pracą linii mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów zostały uwzględnione poprzez przyjęcie odpowiednich budynków jako źródła hałasu, w tych budynkach przyjęto maksymalny hałas, jaki może panować w jego wnętrzu, niezależnie od rodzaju i ilości maszyn/sprzętu tam pracującego; uwzględniono tzw. budynki ekrany - budynek biurowy, budynek magazynowy oraz budynki znajdujące się poza granicami zakładu. Również w przypadku pozostałych źródeł hałasu przyjęto do obliczeń najmniej korzystne warunki pracy. Kolegium podkreśliło, że przeprowadzone obliczenia uwzględniały skalę przedsięwzięcia, a w przypadku nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko przeprowadzenie obliczeń oddziaływania akustycznego i obliczeń w zakresie emisji pyłów oraz gazów do powietrza byłyby identyczne jak prezentowane w karcie informacyjnej. Przedstawione informacje w karcie informacyjnej wykazały, że planowana inwestycja przy zastosowaniu proponowanych rozwiązań nie będzie powodować pogorszenia klimatu akustycznego na obszarach chronionych.
W dalszej kolejności Kolegium wyjaśniło, że w fazie realizacji inwestycji przewiduje się wytworzenie odpadów związanych z budową obiektu. W fazie eksploatacji inwestycji przewiduje się wytworzenie przede wszystkim odpadów związanych z procesem kompostowania, rodzaje i kody podano zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1206). Sposób gospodarowania odpadami będzie zgodny z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, póz. 1243 ze zm.) oraz ustawą z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
Zdaniem Kolegium przyjęto również właściwy z punktu widzenia potrzeb ochrony wód i gleby przed zanieczyszczeniem sposób gospodarki wodno-ściekowej. Zgodnie z przedstawionymi informacjami inwestycja nie spowoduje zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich. W fazie eksploatacji przedsięwzięcia woda na cele socjalno-bytowe będzie pobierana z miejskiej sieci wodociągowej, a powstające ścieki odprowadzane będą do istniejącej kanalizacji sanitarnej. Woda do celów technologicznych będzie to głównie woda wykorzystywana do nawilżania materiału w tunelach kompostowych. Będzie ona krążyć w obiegu zamkniętym, tj. para wodna zawarta w powietrzu będzie skraplana i zawracana do obiegu, jak również ewentualne odcieki będą zbierane i zawracane do obiegu. Dodatkowo wody opadowe i roztopowe z dachów mogą być wykorzystywane do celów procesowych lub do celów przeciwpożarowych. Wody opadowe i roztopowe z nowo powstałych terenów narażonych na zanieczyszczenia będą odprowadzane przez system studzienek kanalizacyjnych z osadnikami. W zakresie gospodarki wodno-ściekowej m.in. zapotrzebowania na cele socjalne przedstawione w karcie informacyjnej to obliczenia uwzględniają łączne stan istniejący z projektowanym. Również informacje dotyczące emisji ścieków technologicznych oraz wód opadowych i roztopowych obejmują łącznie zarówno stan istniejący, jak i po rozbudowie. Nie ma zatem wątpliwości, że uwzględniono oddziaływanie zakładu jako całości, obejmując zarówno istniejącą sortownię wraz z budynkami warsztatowymi, jak i projektowaną kompostownię tunelową. Prezentowane oddziaływanie całego zakładu po jego rozbudowie nie wskazuje, aby przekroczone zostały standardy określone dla pozostałych terenów, między innymi najbliższej zabudowy mieszkaniowej, której sąsiedztwo zostało uwzględnione w obliczeniach.
W kwestii przekroczenia norm odorowych Kolegium wyjaśniło, że w zakresie dotyczącym zanieczyszczeń powietrza brak jest uregulowań prawnych dotyczących uciążliwości odorowych. W odniesieniu do biofiltra organ zauważył, iż zgodnie z przedstawionymi w karcie informacyjnej przedsięwzięcia informacjami biofiltr oczyszcza powietrze ze skutecznością co najmniej: 70% dla substancji niskocząsteczkowych, do których zaliczany jest m.in. amoniak, 99% dla substancji wielkocząsteczkowych takich jak np. wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne.
W zakresie zarzutu niepełnego i błędnego odniesienia się do kwestii kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, Kolegium stwierdziło, że w karcie informacyjnej wskazano, iż ze względu na charakter i skalę inwestycji nie będzie występowało kumulowanie się oddziaływań z innymi przedsięwzięciami. Planowany do realizacji obiekt zlokalizowany jest w południowo-wschodniej, skrajnej części terenów przemysłowo-usługowych. Pomiędzy terenem przedsięwzięcia, a także w najbliższym otoczeniu brak jest obiektów mogących powodować kumulowanie się oddziaływań w zakresie mającym wpływ na tereny chronione akustycznie położone przy ulicy E. O kumulacji oddziaływań można by mówić w przypadku, gdyby w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego obiektu znajdował się zakład produkcyjny emitujący hałas przemysłowy do środowiska. Tymczasem w otoczeniu obiektu znajdują się przede wszystkim obiekty magazynowe i usługowe niebędące znaczącymi źródłami hałasu. W zakresie kumulacji oddziaływań z istniejącymi w sąsiedztwie drogami z uwagi na odmienny charakter emisji hałasu (hałas przemysłowy od planowanego obiektu i hałas drogowy - ul. B, C) nie ma możliwości wykonania symulacji komputerowej łączącej te dwa oddziaływania. Organ wskazał przy tym na odmienne normy (standardy akustyczne) dla każdego z tych rodzajów oddziaływań, wskazując, że normy dla dróg są znacznie wyższe niż dla hałasu przemysłowego. Nie ma zatem możliwości zarówno technicznych, jak i prawnych, do prezentacji skumulowanego oddziaływania hałasu drogowego i hałasu przemysłowego. W zakresie przeprowadzonej symulacji dotyczącej oddziaływania emisji do powietrza w karcie informacyjnej uwzględniono tzw. tło otoczenia w oparciu o informacje z Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, które wskazuje na istniejące oddziaływanie sąsiadujących z inwestycją obiektów (nie tylko przemysłowych).
W ocenie Kolegium nie można zgodzić się z zarzutem, że prezentowane w karcie informacyjnej przedsięwzięcia oddziaływanie projektowanej instalacji na środowisko pomija kwestię pozostałych elementów zakładu, tj. istniejącej sortowni odpadów. Symulacja komputerowa prezentująca zasięg emisji do powietrza obejmuje istniejące źródła emisji. Jako źródło emisji technologicznej wskazano obydwa istniejące procesy prowadzone w zakładzie, tj. przesypywanie odpadów oraz sortownię odpadów komunalnych segregowanych. W hali sortowni i przesypowni w celu ochrony przed emisją zanieczyszczeń zastosowane są systemy odpylania składające się z filtra pulsacyjnego produkcji Konwent o skuteczności odpylania 99,98% i filtra dokładnego produkcji F o skuteczności działania 95% dla ziaren większych od 0,4 mikrometra. Filtr ten zatrzymuje praktycznie wszystkie bakterie. Powietrze po oczyszczeniu kierowane jest do wyrzutni o wysokości 13 m. Ponadto w obliczeniach uwzględniono istniejące źródła energetyczne dla części zakładu pokrywane przez lokalne źródła ciepła, które w stanie istniejącym stanowią dwa kotły umieszczone w dwóch budynkach warsztatowych. Kolegium dodało, że w związku z rodzajem inwestycji nie przewiduje się możliwości wystąpienia poważnej awarii przemysłowej i z uwagi na fakt, że przedsięwzięcie powstanie poza obszarami Natura 2000 (najbliższe obszary Natura 2000 znajdują się w odległości ponad 10 km) jego funkcjonowanie nie wiąże się z oddziaływaniem na te obszary.
Kolegium stwierdziło również, że niezasadnym jest zarzut stron o rażącym naruszeniu art. 84 ust. 2 u.o.o.ś poprzez zbyt oszczędną charakterystykę przedsięwzięcia załączoną do decyzji środowiskowej. Informacje o planowanym przedsięwzięciu zawarte w załączniku zawierają bowiem konieczne dane, które pozwalają na scharakteryzowanie przedsięwzięcia. Fakt zbytniej lapidarności czy też odwrotnie nadmiernej obszerności nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa.
W zakresie zarzutu pominięcia przez poprzedni skład orzekający Kolegium dołączonych przez odwołujących wniosków i dokumentów, a zwłaszcza opracowania eksperckiego "Prognoza uciążliwości akustycznej planowanej kompostowni odpadów" autorstwa mgr. inż. W.G. Kolegium wyjaśniło, że skoro przedstawiony w sprawie dokument pn. Karta Informacyjna określał oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, i - w ocenie organu - odpowiadał przepisom ustawy oraz jest spójny, logiczny i przekonujący, to nie jest koniecznym szczegółowa ocena wartości dowodowej tego dokumentu. W ocenie Kolegium organ nie jest zobowiązany do samodzielnego badania i ustalania parametrów w oparciu o wiedzę specjalistyczną, w sytuacji gdy dysponuje opinią, którą uznaje za wiarygodną i zupełną.
Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego nieprawidłowego informowania społeczeństwa o prowadzonym postępowaniu administracyjnym oraz pominięcia interesu społecznego oraz indywidualnych interesów stron postępowania Kolegium podkreśliło, że społeczeństwo ma zagwarantowany udział w tych postępowaniach, w których ustawa lub inne przepisy przyznają taką możliwość. Skoro więc kwestionowana decyzja została wydana bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, organ I instancji nie musiał w prowadzonym postępowaniu zapewnić udziału społeczeństwa. Jednocześnie organ dodał, że w sytuacji gdy liczba stron postępowania w przedmiotowej sprawie przekracza 20, to stosownie do art. 74 ust. 3 u.o.o.ś. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji stosuje się przepis art. 49 k.p.a., zgodnie z którym strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Z akt sprawy wynika, że w niniejszej sprawie na każdym jej etapie strony były zawiadamiane przez zamieszczenie obwieszczenia na tablicach ogłoszeń Urzędu Miasta Ł. (...), Urzędu Miasta Ł. - al. G 100 oraz na stronie internetowej biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta Ł. W związku z tym - zdaniem Kolegium - doręczenie decyzji dokonane w trybie powołanych wyżej przepisów należy uznać za prawidłowe, a w ustawowym terminie od decyzji z dnia 31 grudnia 2012 r. nie wpłynęły żadne odwołania.
W kwestii zaś nieprzeanalizowania należycie konfliktów społecznych wynikających z planowanej inwestycji i potraktowania ich marginalnie Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 3 u.o.o.ś. przy wydawaniu decyzji środowiskowej bierze się pod uwagę wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Nie oznacza to jednak, że sprzeciw zgłoszony wobec planowanej inwestycji obliguje organ do odmowy wydania decyzji środowiskowej. Jedynie w ściśle określonych w ustawie wypadkach organ będzie uprawniony do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań, lecz nie mieści się w owych przesłankach zwalczanie proponowanej inwestycji przez lokalną społeczność.
Odnosząc się do zarzutu nieuzasadnionej odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] listopada 2012 r. w odrębnym postępowaniu, Kolegium wskazało, że w oparciu o normę prawną art. 61a § 1 k.p.a. postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tego aktu administracyjnego, co świadczy o tym, iż zarzut sformułowany przez wnioskujących w tym zakresie jest nietrafny.
W konkluzji Kolegium stwierdziło, że w sprawie zachodzi brak podstaw do eliminacji z obiegu prawnego decyzji własnej z dnia [...], co w konsekwencji oznacza, iż decyzja Prezydenta Miasta Ł., która była przedmiotem postępowania przed Kolegium, nie naruszyła prawa w sposób rażący. Nie budzi wątpliwości Kolegium, iż uzasadnienie decyzji nie było nadmiernie rozbudowane, nie stanowi to jednak o rażącym naruszeniu art. 85 ust. 2 u.o.o.ś. czy też art. 107 § 3 k.p.a., które mogłoby (lub miałoby) wpływ na wynik sprawy, bowiem nie sposób zarzucić wskazanej decyzji, iż nie zawiera oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Tym samym - w ocenie Kolegium - decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach nie narusza prawa w sposób rażący, uzasadniający jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, zgromadzony zaś w postępowaniu materiał dowodowy motywował wydanie tej decyzji. W uzasadnieniu decyzji zawarte są wszystkie wymagane prawem elementy. Ponadto decyzja ta wydana została w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, a okoliczności wskazane we wniosku z dnia 7 lipca 2017 r. nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia jej nieważności. Zdaniem organu brak również podstaw do uznania, że decyzja została wydana przez organ niewłaściwy i że dotyczy sprawy rozstrzygniętej poprzednio inną decyzją. Decyzja nie zawiera również - w ocenie Kolegium - wady powodującej jej nieważność z mocy prawa i była wykonalna oraz w razie wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą.
Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] wnieśli M.K., D.R. oraz L.A., reprezentowani przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego. Zaskarżając ww. decyzję w całości, pełnomocnik skarżących podniósł następujące zarzuty naruszenia prawa:
1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] wydanej w przedmiotowej sprawie, która podlegała uchyleniu w całości i zaniechanie wydania decyzji merytorycznej stwierdzającej nieważność decyzji środowiskowej w związku z jej wydaniem z rażącym naruszeniem przepisów powołanych w pkt 2) skargi;
b) art. 7, art. 77 § 1, art. 80. i art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez:
- błędną ocenę materiału dowodowego skutkującą uznaniem, że decyzja z dnia [...] nie naruszała prawa, zaś decyzja środowiskowa nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz bez podstawy prawnej;
- pominięcie lub błędną ocenę okoliczności wskazywanych przez skarżących w toku postępowania nadzwyczajnego oraz zaniechanie rzetelnej analizy okoliczności stanowiących podstawę wydania decyzji środowiskowej;
- pominięcie wszystkich dowodów składanych przez skarżących, które mają znaczenie dla sprawy;
- błędną ocenę naruszenia tych przepisów przy wydawaniu decyzji środowiskowej, które miało rażący charakter;
c) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 9, art. 6, art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez lakoniczność, niepełność, niekiedy wewnętrzną sprzeczność rozstrzygnięcia, w którym organ nie ustosunkował się, albo ustosunkował tylko pozornie, do zarzutów podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co świadczy o pozornym tylko rozpatrzeniu tego wniosku w stopniu naruszającym zasady: informacji, przekonywania i zaufania obywateli do organów państwa oraz praworządności;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że decyzja środowiskowa nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz bez podstawy prawnej;
b) art. 3 ust. 1 pkt 13 u.o.o.ś. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, choć nie dotyczyła ona całego Zakładu A, a tylko jego jednej części, powiązanej technologicznie ze wszystkimi pozostałymi częściami Zakładu;
c) art. 84 ust. 1 w zw. z art. 82 ust. 2 u.o.o.ś. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w przypadku nieprzeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dopuszczalne jest wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia w miejsce decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na niestwierdzeniu nieważności decyzji środowiskowej wydanej z rażącym naruszeniem tego przepisu;
d) art. 85 ust. 2 u.o.o.ś. w zw. z art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., art. 107 § 3 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, podczas gdy jej uzasadnienie było wprost sprzeczne z tym przepisem i jednocześnie naruszało zasady informowania stron i przekonywania;
e) art. 84 ust. 2 u.o.o.ś. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że charakterystyka przedsięwzięcia w decyzjach stwierdzających brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może być formułowana w dowolny sposób, ponieważ jest mało znaczącym dodatkiem do decyzji i że lapidarność tej części decyzji nie stanowi rażącego naruszenia tego przepisu oraz poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej wydanej z rażącym naruszeniem tego przepisu, tj. bez charakterystyki przedsięwzięcia sporządzonej zgodnie z celem postępowania;
f) art. 156 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, pomimo oczywistej wadliwości jej osnowy (brak jasności, precyzyjności rozstrzygnięcia) oraz sprzeczności osnowy z uzasadnieniem i przedmiotem postępowania środowiskowego;
g) art. 82 ust. 1 u.o.o.ś. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, pomimo ukształtowania jej sentencji jako decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania w miejsce decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz pomimo "ustalenia" w decyzji środowiskowej warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób nieprawidłowy (zbyt ogólny, bezużyteczny), stanowiący zaprzeczenie celu postępowania;
h) Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska z dnia 25 czerwca 1998 r. sporządzonej w Arhus w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 15 u.o.o.ś., art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. c) u.o.o.ś., art. 80 ust. 1 pkt 3 u.o.o.ś., art. 8, art. 7 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, która została wydana: bez zapewnienia społeczeństwu, w tym organizacjom ekologicznym, formalnego udziału w postępowaniu i wydawaniu decyzji środowiskowej, dotyczącej realizacji przedsięwzięcia oddziałującego na tysiące mieszkańców; braku jawności postępowania w rozumieniu przepisów Konwencji oraz - bez analizy konfliktów społecznych (które miały miejsce już w toku postępowania, a są błędnie nazywane udziałem społeczeństwa), która może być przeprowadzona tylko w toku postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; i tym samym z rażącym naruszeniem interesu społecznego i zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa;
i) art. 85 ust. 3 u.o.o.ś. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 11 u.o.o.ś. w zw. z Konwencją o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska z dnia 25 czerwca 1998 r. sporządzonej w Arhus w zw. art. 8 k.p.a., w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez zaniechanie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, pomimo niepodania do publicznej wiadomości informacji o jej wydaniu i o możliwości zapoznania się z jej treścią i dokumentacją sprawy w miejscu planowanego przedsięwzięcia i tym samym naruszenia interesu społecznego, jak również zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;
j) art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. w zw. z art. 84 ust. 1 u.o.o.ś., art. 66 ust. 1 pkt. 8 lit. c) u.o.o.ś., art. 62 ust. 1 pkt 1 lit a) u.o.o.ś, art. 66 ust. 1 pkt 7 lit. a) u.o.o.ś, art. 66 ust. 1 pkt 15 u.o.o.ś., art. 3 ust. 1 pkt 8) lit. c) u.o.o.ś., art. 80 ust. 1 pkt 3) u.o.o.ś. i 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, pomimo jej wydania bez przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz w oparciu o postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] listopada 2012 r. stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wydane z rażącym naruszeniem tego przepisu, pomimo nieprzeanalizowania lub niedostatecznego przeanalizowania uwarunkowań, o których mowa w tym przepisie, dotyczących m. in.: rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia z uwzględnieniem jego skali; powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie; emisji i występowania innych uciążliwości; usytuowania przedsięwzięcia z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska z uwzględnieniem m. in. gęstości zaludnienia, a także rodzaju i skali możliwego oddziaływania wynikających m. in. z zasięgu oddziaływania - obszaru i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać;
k) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 u.o.o.ś. i art. 49 k.p.a. poprzez zaniechanie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, pomimo niezapewnienia stronom udziału w postępowaniu poprzez ich niewłaściwe informowanie o czynnościach podejmowanych w sprawie, a nawet nieustalenie kręgu stron czy zasięgu oddziaływania inwestycji;
l) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 8, art. 11 i art. 6 k.p.a. poprzez zaniechanie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, pomimo jej wydania z rażącym naruszeniem przepisów proceduralnych polegającym na niewłaściwym ustaleniu okoliczności faktycznych (wręcz ich nieustaleniu) służących za podstawę oceny uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., co doprowadziło do wydania rozstrzygnięć o braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - w stopniu stanowiącym rażące naruszenie zasady praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz interesu społecznego;
m) rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, pomimo jej wydania bez dokonania wymaganego przepisami określenia poziomów szkodliwych substancji emitowanych z przedsięwzięcia do powietrza;
n) rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej wydanej dla przedsięwzięcia naruszającego dopuszczalne poziomy hałasu na obszarach zabudowy mieszkaniowej.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie z wyczerpującym powołaniem w tym względzie argumentacji przytoczonej uprzednio we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podkreśliła, że Kolegium w zasadzie nie rozpatrzyło tego wniosku. Większość istotnych zarzutów i okoliczności powołanych przez skarżących została zupełnie pominięta, część przytoczona w nieprawdziwy sposób, a część rozpatrzona tylko pozornie, ponieważ wprost skopiowano części uzasadnienia z decyzji objętej wnioskiem albo w innych słowach powtórzono jej treść, bez ustosunkowania do argumentacji skarżących.
W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżących, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, względnie utrzymanej nią w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]; zobowiązanie organu do wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji środowiskowej w terminie jednego miesiąca od dnia uprawomocnienia się orzeczenia (w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie prawa materialnego) oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz uznając, że zarzuty skargi są w istocie analogiczne do zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]grudnia 2012 r. nr [...] oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Kolegium z dnia [...].
Pismem z dnia 3 kwietnia 2018 r. zatytułowanym "Odpowiedź na skargę" uczestnik postępowania A Sp. z o.o. w W. Oddział w Ł. wniósł o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej i szczegółowo odniósł się do zarzutów skargi, w tym zarzutów dotyczących rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego, podkreślając, iż w jego ocenie są one nielogiczne, niespójne lub formułowane w oparciu o odmienną ocenę materiału dowodowego oraz stanu faktycznego.
W dniu 28 maja 2018 r. pełnomocnik skarżących złożyła do akt sprawy załącznik do protokołu rozprawy z dnia 25 maja 2018 r. wraz z wnioskiem o otwarcie rozprawy i przeprowadzenie dowodów złożonych na rozprawie, dotyczących postępowania prowadzonego przez Marszałka Województwa [...] w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego dla uczestnika postępowania - A Sp. z o.o. w W.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga podlega uwzględnieniu.
Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Kontrola ta dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dniu wydania zaskarżonej do sądu decyzji, a przy rozstrzyganiu sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie Sąd, dokonując w zakreślonych wyżej granicach kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymującej w mocy wcześniejszą decyzję Kolegium z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie zakładu A Sp. z o.o. w W. o kompostownię tunelową - uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem decyzja ta narusza przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Przede wszystkim Sąd nie podziela stanowiska Kolegium przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy motywował wydanie ww. decyzji z dnia [...]grudnia 2012 r. przez Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach i że decyzja ta nie narusza prawa w sposób rażący, uzasadniający jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Zdaniem Sądu, tę ocenę Kolegium uznać należy za nieuprawnioną i przedwczesną. Przyjęcie bowiem takiego stanowiska, jak dowodzi analiza akt sprawy, jest konsekwencją braku przeprowadzenia rzetelnego postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach i należytego rozpatrzenia zarzutów skarżących podniesionych uprzednio we wniosku o stwierdzenie nieważności, a następnie we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także pominięcia dowodów wskazywanych przez skarżących na uzasadnienie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] grudnia 2012 r.
Trafnie w tym względzie pełnomocnik skarżących podkreśla w skardze, że organ w zasadzie rozpatrzył tylko zarzuty odnoszące się do rażącego naruszania art.84 i art. 85 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Przy czym to rozpatrzenie – jak słusznie podnosi pełnomocnik skarżących – polegało w istocie na powtórzeniu poglądu zawartego w decyzji Kolegium z dnia [...] bez należytego ustosunkowania się do argumentacji zawartej we wniosku skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazującej na rażące naruszenie prawa. Jednocześnie Sąd pragnie podkreślić, że nie sposób uznać stanowiska Kolegium za prawidłowe w kwestii oceny naruszenia art. 84 ust. 1 u.o.o.ś. Z przepisu tego bowiem wynika, że w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem organu nie oznacza to jednak, że osnowa decyzji i jej uzasadnienie musi się ograniczać do tego stwierdzenia i na poparcie swej argumentacji organ odwołuje się do brzmienia obecnie obowiązującego art. 84 ust. 2a ww. ustawy, podczas gdy norma ta nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta Ł. wydanej w dniu [...]grudnia 2012 r.
Podobnie jako wadliwe Sąd uznaje stanowisko Kolegium mające uzasadniać poprawność dokonanej oceny zarzutu braku poprawności sformułowania zawartego w sentencji decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] grudnia 2012 r., iż: "projektowana kompostowania będzie posiadać przepustowość na poziomie 45 tys. Mg rocznie, a wskazana wielkość 120 Mg rocznie dotyczy całego Zakładu (tzn. istniejącej sortowni łącznie z projektowaną kompostownią po dokonaniu planowanej rozbudowy"). Sąd za zupełnie dowolne i zarazem niedopuszczalne uznaje zakwalifikowanie sformułowania sentencji decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. wyłącznie w kategoriach: "tzw. usterki w szyku wyrazów i błędów stylistycznych, które polegają na niedostosowaniu użytego środka językowego do całości wypowiedzi ze względu na jej treść lub formę". Organ nie może bowiem zapominać, że rozstrzygnięcie musi być sformułowane w sposób jasny i precyzyjny, stanowi bowiem wiążące ustalenie konsekwencji stosowanego prawa materialnego i w tym sensie stanowi rozstrzygnięcie sprawy co do istoty sprawy. Sąd w pełni przy tym podziela przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że osnowa i uzasadnienie muszą być spójne, bowiem stanowią jedność w znaczeniu materialnym i formalnym i nie mogą samodzielnie istnieć w obrocie prawnym (por. np. wyrok NSA OZ w Ł. z dnia 30 czerwca 1998 r., I SA/Łd 1478/96).
Zgodzić się należy także z pełnomocnikiem skarżących, iż organ pominął rozpoznanie zarzutów rażącego naruszenia prawa przez decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach i w konsekwencji decyzję objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, w tym: art. 3 ust. 1 pkt 13 u.o.o.ś., art. 107 § 1 k.p.a., art. 82 ust. 1 u.o.o.ś. (w kontekście sposobu określenia warunków realizacji inwestycji), art.63 ust. 1 u.o.o.ś. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 7 lit a) u.o.o.ś. w związku z art. 66 ust.1 pkt 15 u.o.o.ś. (w kontekście rażącego naruszenia prawa poprzez wydanie rozstrzygnięć o braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, pomimo braku informacji na temat liczby ludności, na którą inwestycja będzie oddziaływała, a także niezapewnienia społeczeństwu udziału w postępowaniu środowiskowym i dokonania analizy konfliktów społecznych), art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. (w kontekście rażącego naruszenia prawa poprzez wydanie rozstrzygnięć stwierdzających brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, pomimo istnienia w otoczeniu przedsięwzięcia wielu innych przedsięwzięć oddziałujących z nim w sposób skumulowany, a także pomimo niewyjaśnienia okoliczności związanych ze skalą i charakterystyką przedsięwzięcia, jak również niepełnych i błędnych informacji w karcie informacyjnej dotyczących rodzaju i wielkości emisji), art. 7 k.p.a. (w kontekście rażącego naruszenia interesu społecznego w związku z przeprowadzeniem postępowania środowiskowego bez udziału społeczeństwa oraz wydania decyzji środowiskowej dla jednej z najbardziej uciążliwej odorowo instalacji w sąsiedztwie miejsc zamieszkania tysięcy ludzi), art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zakresie, w którym strony wykazywały na pominięcie przez organ w decyzji z dnia [...] zarzutów dokonania przez Prezydenta Miasta Ł. oczywiście błędnych ustaleń okoliczności faktycznych na podstawie niezweryfikowanych, nieprawdziwych i niezupełnych informacji przedstawionych przez inwestora, które stanowiły podstawę do wydania rozstrzygnięć o braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, art. 85 ust. 3 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 11 u.o.o.ś., rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu, art. 156 ust. 1 pkt 2 k.p.a. (w kontekście wydania decyzji środowiskowej bez podstawy prawnej). Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji w tym względzie dowodzi, że organ w zasadzie wiernie przeniósł ustalenia poprzedniej decyzji, w tym ustalenia dotyczące emisji hałasu i emisji do powietrza, całkowicie pomijając argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucającą wadliwość tych ustaleń. Ponadto rozpatrzenia wymaga zarzut wydania z rażącym naruszeniem prawa postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] listopada 2012 r. stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Powyższe spostrzeżenia Sądu prowadzą do konkluzji, że w istocie Kolegium jedynie pozornie ponownie rozpoznało sprawę, co stanowi naruszenie art. 15 w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Przeprowadzona zatem jedynie pozorna kontrola "instancyjna" w żadnej mierze nie dawała podstaw do utrzymania w mocy decyzji Kolegium z dnia [...]o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie zakładu A Sp. z o.o. o kompostownię tunelową, co tym samym przesądza także o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając zatem na uwadze powyższe, Kolegium przy ponownym rozpoznawaniu sprawy rozpatrzy wszystkie zarzuty naruszenia prawa wskazane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wskazaną w nim argumentację na uzasadnienie zarzutów rażącego naruszenia prawa, a także wydania decyzji bez podstawy prawnej, wraz z przedłożonymi dowodami, i rozpozna sprawę z zachowaniem standardów rzetelnego postępowania administracyjnego, a więc z należytym poszanowaniem zasad ogólnych rządzących tym postępowaniem, w tym zasady praworządności, uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu jednostki, budzenia zaufania obywateli do organów państwa oraz zasady informacji, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., stosując się przy tym do powyższej oceny i wskazań Sądu, stosownie do art. 153 p.p.s.a.
Jednocześnie Sąd wskazuje, że w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skargi i zobowiązania organu do wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji środowiskowej w terminie 1 miesiąca od dnia uprawomocnienia się orzeczenia (w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego). Przepis art. 145a p.p.s.a., do którego odwołuje się pełnomocnik skarżących, ma zastosowania jedynie w przypadku stwierdzenia przez Sąd, iż doszło w sprawie do naruszenia przepisów prawa materialnego. Ocenę zaś tego naruszenia Sąd, z uwagi na powyższe uchybienia procesowe organu skutkujące koniecznością ponownego rozpoznania sprawy, uznał na tym etapie postępowania za przedwczesną.
Ponadto odnosząc się do kwestii oddalenia wniosków dowodowych złożonych przez pełnomocnika skarżących na rozprawie w dniu 25 maja 2018 r. w postaci dokumentów dotyczących postępowania o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla A Sp. z o.o., należy wyjaśnić, że stosownie do art. 133 p.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, a postępowanie dowodowe w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma jedynie uzupełniający, wyjątkowy, charakter, podyktowany łącznym spełnieniem przesłanek z art. 106 § 3 p.p.s.a., czyli: 1) jeśli przeprowadzenie dowodu jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie (a takich wątpliwości Sąd nie miał, dlatego oddalił wnioski dowodowe pełnomocnika skarżących złożone na rozprawie w dniu 25 maja 2018 r.) i nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W ocenie Sądu przedłożone na rozprawie w dniu 25 maja 2018 r. dokumenty dotyczą postępowania przed innym organem administracji niż organ, którego decyzja stanowi przedmiot skargi i dotyczą innej sprawy niźli sprawa kontrolowana przez Sąd w niniejszym postępowaniu (dotyczą obecnie prowadzonego przez Marszałka Województwa [...] postępowania w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego dla A Sp. z o.o.). Sąd natomiast, jak wskazano na wstępie, sprawuje kontrolę legalności zaskarżonej decyzji według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dniu jej wydania. Uwzględnienie powyższych wnioskowanych dowodów, mimo braku spełnienia wskazanej w art. 106 § 3 p.p.s.a. przesłanki niezbędności wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, mogłoby zatem prowadzić do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania w niniejszej sprawie.
Podnieść należy także, iż Sąd w zakresie swej właściwości, mającej umocowanie w art. 184 Konstytucji RP, jest kompetentny do dokonania własnej oceny legalności zaskarżonej decyzji bez potrzeby odwoływania się do oceny dokonywanej przez organ administracji publicznej w innym postępowaniu. Przyjęcie odmiennego zapatrywania na tę kwestię godziłoby w niezależność oceny Sądu dokonywanej w niniejszej sprawie. Złożenie zaś ww. dokumentów pełnomocnik skarżących może rozważyć w ponownie prowadzonym postępowaniu przed Kolegium. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje bowiem otwarty katalog dowodów i w świetle art. 75 § 1 k.p.a. strona w ramach składania dowodów może złożyć wszelkie dokumenty, które przyczynią się do wyjaśnienia sprawy, a nie są sprzeczne z prawem.
Z analogicznych przyczyn Sąd nie znalazł także podstaw do uwzględnienia wniosku pełnomocnika skarżących o otwarcie rozprawy i uwzględnienie wnioskowanych przez nią dowodów, którego podstawy zapewne upatrywała w art.133 § 3 p.p.s.a. Żadna bowiem z okoliczności wskazanych w tym przepisie nie wystąpiła w sprawie, z całą przy tym pewnością nie ujawniły się po zamknięciu rozprawy w dniu 25 maja 2018 r. istotne dla sprawy okoliczności, które mogły mieć wpływ na treść wyroku w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, iż zamknięcie rozprawy w dniu 25 maja 2018 r. nastąpiło po uznaniu przez Sąd sprawy za dostatecznie wyjaśnioną zarówno w kwestii legalności zaskarżonej decyzji, jak i zasadności zarzutów skargi.
Z powołanych wyżej względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a.
W kwestii kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r., poz. 1804).
k.ż.