II SA/Łd 866/08

II SA/Łd 866/08 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2009-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-11-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Grzegorz Szkudlarek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 50-58, art. 54 ust. 2 lit. "d"
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
art. 6
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
Sentencja
Dnia 29 kwietnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.) Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Protokolant Sekretarz sądowy Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2009 roku sprawy ze skargi Polskiego Czerwonego Krzyża [...] Zarządu Okręgowego w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. LS
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] Zarządu Okręgowego A, utrzymało w mocy decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, Nr [...] (znak: [...]) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji decyzją z dnia [...] roku, po rozpatrzeniu wniosku Miasta Ł., ustalił lokalizację dla inwestycji celu publicznego polegającego na budowie odcinka dwóch linii kablowych 110 kV, wraz z kablem światłowodowym, powiązanych z RPZ "C" w zastępstwie kolidującej linii napowietrznej 2x110 kV w rejonie stadionu przy ul. U. w Ł. Inwestycja obejmuje skablowanie odcinka linii napowietrznej 2x110 kV w rejonie al. B. oraz al. U. w Ł. (działki Nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...], obręb P-[...] ). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie orzeczeń i nazewnictwa stosowanego w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589). W treści decyzji organ określił warunki i szczegółowe zasady zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, szczegółowe warunki wynikające z charakteru inwestycji, warunki obsługi w zakresie infrastruktury oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek o wydanie decyzji, zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, został uzgodniony z zarządcą drogi (postanowienie Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, Nr [...]) oraz w zakresie zadań samorządu województwa (postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] roku, Nr [...]). W konkluzji organ podał, że po przeprowadzeniu wymaganej przepisami prawa procedury oraz po dokonaniu analizy stanu faktycznego warunków i zasad zagospodarowania terenu uznał, że inwestycja spełnia łącznie warunki określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a wnioskodawca wypełnił wymogi formalne i przedłożył wymagane przepisami prawa dokumenty.
W odwołaniu od powyższej decyzji [...] Zarząd Okręgowy A wniósł o jej uchylenie. Strona wskazała na naruszenie:
- art. 54 ust. 2 lit. "d" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez uznanie, że zaskarżona decyzja określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,
- art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 ze zm.), bowiem organ przyjął, że projekt budowlany dwóch linii kablowych wraz z kablem światłowodowym zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich,
- § 2 pkt 7 lit. "b" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku, gdyż nie określono w decyzji warunków ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez wibracje i zakłócenia elektryczne,
- art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2004 roku, Nr 261, poz. 2603 ze zm.), poprzez uznanie, że budowa linii kablowych wraz z kablem światłowodowym stanowi inwestycję celu publicznego,
- art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wydanie decyzji nie zawierającej uzasadnienia faktycznego oraz prawnego, co stanowi naruszenie prawa skutkujące koniecznością jej uchylenia, oraz
- art. 6, 7, 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organ wydał decyzję na realizację inwestycji na działkach prywatnych bez uwzględnienia wymagań ochrony środowiska, ładu przestrzennego oraz prawa własności.
W uzasadnieniu strona wskazała, że jest właścicielem działek oznaczonych Nr [...],[...] i [...], na których zlokalizowana jest inwestycja i przez to narusza ona uprawnienia właścicielskie strony. Umiejscowienie budowy na terenie działek odwołującego się zmniejszy ich wartość oraz możliwość pełnego wykorzystania. Organ wydając kwestionowaną decyzję naruszył art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, ponieważ nie zbadał czy uzasadniony interes osób trzecich nie zostanie naruszony. Inwestycja wiąże się z uciążliwościami powodowanymi przez wibracje i zakłócenia elektryczne, a organ nie określił w decyzji warunków ochrony przed tymi uciążliwościami. Kwestionowana decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego. W sytuacji bowiem gdy inwestycja celu publicznego dokonywana jest kosztem ograniczenia prawa własności osób trzecich, obowiązkiem organu jest szczegółowe i wyczerpujące wyjaśnienie okoliczności sprawy, co powinno także znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] roku utrzymało w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Definicja pojęcia "inwestycja celu publicznego" zawarta jest w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi, że inwestycje celu publicznego obejmują działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), które stanowią realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z jego treścią celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zatem, że zgromadzony materiał dowodowy w sprawie pozwala stwierdzić, że zamierzone przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego, zgodnie z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z akt administracyjnych wynika, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego spełnia wymogi formalne, ponieważ został złożony w oparciu o obowiązujące przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. art. 53 ust. 1. Wniosek inwestora, zgodnie z wymogiem art. 52 ust. 2 w/w ustawy, zawiera ogólną charakterystykę planowanej inwestycji wraz z koncepcją zagospodarowania działki i przyjętymi rozwiązaniami architektonicznymi. Organ I instancji dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy. Z analizy wynika, że na obszarze objętym analizą nie znajdują się obiekty zabytkowe podlegające ochronie konserwatorskiej, ochronie przyrody i krajobrazu oraz ochronie archeologicznej. Inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przed wydaniem decyzji, stosownie do treści art. 53 ust 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ administracji zgromadził materiał dowodowy ustalając stan faktyczny i prawny terenu, na którym ma być przeprowadzona inwestycja (dokonał analizy urbanistycznej zabudowy i zagospodarowania terenu załączając wypisy z rejestru gruntów). Warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy organ zawarł w decyzji określając wszystkie niezbędne warunki i wymagania. Wydanie decyzji zostało poprzedzone uzgodnieniem z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Na tej podstawie organ stwierdził, że zostały spełnione warunki formalne przy wydaniu decyzji. Strony postępowania zostały o jego wszczęciu, jak i wydaniu decyzji zawiadomione stosownie do wymogów wynikających z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Ustosunkowując się do zarzutu odwołania dotyczącego ochrony interesów osób trzecich organ wyjaśnił, iż w decyzji I instancji znalazły się zapisy wyraźnie wskazujące, że decyzja ta nie rodzi praw do terenu i nie narusza prawa własności i innych uprawnień osób trzecich. Decyzja odwołuje się do treści art. 5 Prawa budowlanego, nakazując zachowanie zgodności z tym przepisem, ale na etapie projektu budowlanego. Jeśli decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wywoła skutki w postaci ograniczenia bądź wyłączenia dotychczasowego sposobu korzystania z nieruchomości lub spowoduje obniżenie jej wartości, nie ma przeszkód do dochodzenia przez właściciela nieruchomości roszczeń wskazanych w art. 36 ust. 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie oznacza zatem automatycznego pozbawienia właściciela bądź użytkownika nieruchomości jego uprawnień właścicielskich. Tym niemniej, stosownie do treści art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wraz z innymi przepisami, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Z przepisu tego wynika, że prawo właściciela nieruchomości do swobodnego i niczym nie skrępowanego korzystania ze swej własności na mocy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami może doznawać pewnych ograniczeń w zakresie wynikającym z tych ustaw. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Nie oznacza to jednak, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, z tego powodu, że dopuszcza lokalizację inwestycji na działkach nie należących do inwestora, narusza prawa osób trzecich i uzasadnione byłoby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 5 Prawa budowlanego organ wskazał, że jest on przedwczesny, gdyż organ wydając decyzję o warunkach zabudowy nie stosuje przepisów Prawa budowlanego. Kwestie wynikające z przepisów Prawa budowlanego (czyli określanie warunków realizacji inwestycji) badane są w kolejnym etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. W tym postępowaniu badaniu podlegać będą kwestie związane z ewentualnymi uciążliwościami i wibracjami, powodowanymi przez projektowaną inwestycję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dopatrzyło się także naruszenia art. 6, 7, 8 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż w decyzji wskazano podstawę prawną jej wydania oraz zawarto uzasadnienie faktyczne i prawne.
W skardze [...] Zarząd Okręgowy A wniósł o uchylenie decyzji II, jak i I instancji w całości zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W odniesieniu do naruszenia przepisów prawa materialnego organ wskazał na uchybienie regulacji art. 54 ust. 2 lit. "d" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem organy uznały, że decyzja określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, jak i § 2 pkt 7 lit. "b" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku, gdyż w decyzji nie określono warunków ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez wibracje i zakłócenia elektryczne. W kwestii naruszenia przepisów postępowania strona zarzuciła uchybienie art. 7, art. 8 i art. 104 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy ustosunkowania się do zarzutu zawartego w odwołaniu, a dotyczącego naruszenia § 2 pkt 7 lit. "b" w/w rozporządzenia. W motywach skargi strona wskazała, że lakoniczne przytoczenie treści przepisu prawa nie oznacza spełnienia wymagań dotyczących m. in. ochrony interesów osób trzecich. Zdaniem strony, brak szczegółowych postanowień w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w tym zakresie, uniemożliwia weryfikację projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z warunkami tej decyzji. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, z uwagi na szczególnych charakter inwestycji, powinna wskazywać jakim wymaganiom powinien odpowiadać projekt budowlany, by nie naruszał on interesów prawnych osób trzecich. Decyzja o lokalizacji powinna określać pewne ramy, których nie należy przekraczać w kolejnych etapach realizacji inwestycji. Brak odpowiednich postanowień w decyzji stanowi naruszenie art. 54 ust. 2 lit. "d" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co jako naruszenie prawa materialnego, stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonych decyzji. Nadto, brak w decyzji I instancji ustaleń w zakresie wymagań dotyczących interesów osób trzecich, w szczególności ustalenia wymagań ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie. Brak tych zapisów w decyzji, zdaniem strony skarżącej, może wskazywać, że w ocenie organu takich niedogodności nie będzie. Z taki poglądem strona jednak się nie zgadza. Strona zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania, gdyż organ II instancji nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania. Nadto, Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało kwalifikacji zarzutów odwołania, uznając jedne za ważne, czy główne, a następne za mniej istotne. Działanie takie stanowi naruszenie art. 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem nie służy budowaniu zaufania, świadomości, czy kultury prawnej.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.
Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd zważył, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające prawu. W szczególności wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie nastąpiło w tej sprawie naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.
Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z treścią przepisu art. 50 ust. 1 w/w ustawy, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przy czym, zgodnie z treścią art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, inwestycjami celu publicznego są działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest m. in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.
Pojęcie celu publicznego, oznacza cel dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony (dostępny) dla wszystkich. Zastosowanie zasad i trybu przewidzianego dla lokalizacji inwestycji celu publicznego zależy więc od tego, czy zamierzenia inwestycyjne, wymagające uzyskania stosownej decyzji, posiadają "pierwiastek publiczny" (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2007 roku, IV SA/Wa 2037/06, Lex Nr 319149).
W stanie faktycznym sprawy inwestor wystąpił o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie odcinka dwóch linii kablowych wraz z kablem światłowodowym w zastępstwie kolidującej linii napowietrznej. Strona skarżąca w toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze podnosiła, że planowana inwestycja nie stanowi celu publicznego. Ustosunkowując się do tego zarzutu należy wyjaśnić, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, do celów publicznych – w myśl przepisu art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami – zaliczono urządzenia służące do przesyłania energii elektrycznej (por. np. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 8 maja 2008 roku, II SA/Sz 224/08, Lex Nr 435125, wyrok WSA w Lublinie z dnia 11 maja 2007 roku, II SA/Lu 200/07, źródło: orzecznictwo.nsa.gov.pl i inne). Celem publicznym jest także budowa linii światłowodowej (por. np. wyroki WSA w Bydgoszczy z dnia 14 czerwca 2007 roku, II SA/Bd 990/06 i z dnia 28 lutego 2007 roku, II SA/Bd 1035/06, nie publ.).
Z cytowanych przepisów i orzeczeń wynika, że planowane, w przedmiotowe sprawie, przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego. Zatem organ dokonał prawidłowej kwalifikacji wniosku do trybu postępowania uregulowanego w art. 50 – 58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym zarzuty strony skarżącej w tym zakresie nie są uzasadnione.
W treści skargi strona wskazywała także na naruszenie regulacji art. 54 ust. 2 lit. "d" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż organ nie określił warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Odnosząc się do tego zarzutu skargi należy wyjaśnić, iż w treści decyzji I instancji organ wskazał, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, a na etapie projektu budowlanego należy zapewnić poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego. W ocenie składu orzekającego, takie stwierdzenia są wystarczające. Organ wydający decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może wymagań w tym zakresie sprecyzować bardziej szczegółowo gdyż uprawniony jest jedynie do określenia zgodności planowanej lokalizacji inwestycji z dotychczasowym zagospodarowaniem pobliskich terenów. Postępowanie zmierzające do uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wstępnym etapem projektowania zamierzenia inwestycyjnego. Dopiero na dalszych etapach inwestycji następuje konkretyzacja poszczególnych elementów projektu z uwzględnieniem innych niezbędnych do uzyskania opinii, czy uzgodnień. Dlatego organ nie może ograniczać w tym zakresie inwestora, jak i innych organów, które będą uzgadniać, czy opiniować zamierzenie, bądź projekt budowlany.
Zdaniem strony, organy naruszyły również przepis § 2 pkt 7 lit. "b" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. Przepis ten wymaga by ustalenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, w zakresie ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zapisywane były, w szczególności poprzez określenie warunków ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie. Na wstępie zauważyć należy, iż przepis ten posługuje się sformułowaniem "w szczególności". Oznacza to, iż organ określając wymagania w tym zakresie może skorzystać z innych rozwiązań, ale nie jest zobligowany do zastosowania wytycznych z tego przepisu. Owszem organ jest zobowiązany do ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Tym niemniej nie musi tego dokonywać poprzez konkretnie wskazane zapisy. Z tego też powodu Sąd nie uznał zasadności również tego zarzutu, gdyż organ zrealizował wymagania komentowanego przepisu.
W treści skargi strona wskazała również na naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 8 i 104 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem strony, organ II instancji uchybił tym przepisom poprzez kwalifikację części zarzutów odwołania jako istotnych, a kolejnych jako pobocznych. Sąd, w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie, nie podziela tego zarzutu. Owszem organ odwoławczy rozpoczął swoje rozważania od zarzutu tego, że w sprawie nie mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego, co niewątpliwie miało znaczenie pierwszorzędne. Stwierdzenie takie bowiem kwalifikuje wniosek inwestora do określonego trybu postępowania. Zatem w razie stwierdzenia, że planowana inwestycja nie stanowi inwestycji celu publicznego, stanowi to podstawę do uchylenia decyzji I instancji i ponownego przeprowadzenia postępowania w nowym trybie. Ustalenie, że w sprawie mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego warunkuje i wpływa zatem na dalsze postępowanie, w tym na argumentację stanowiącą ustosunkowanie się do zarzutów odwołania. Sąd analizując uzasadnienie kwestionowanej decyzji, nie dostrzegł ujemnych konsekwencji dokonania przez organ takiego pogrupowania zarzutów zawartych w odwołaniu.
W treści skargi strona wskazała również, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutu naruszenia § 2 pkt 7 lit. "b" rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Tym niemniej, kwestia realizacji przez organ wymagań z tego przepisu zostaje w ścisłym związku z zarzutem naruszenia art. 5 Prawa budowlanego. Do tego natomiast zarzutu organ odniósł się w sposób dokładny i wyczerpujący.
Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.
K.O.