II SA/Łd 865/12

II SA/Łd 865/12 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2013-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-08-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Barbara Rymaszewska /sprawozdawca/
Joanna Sekunda-Lenczewska
Tomasz Zbrojewski_ /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 53 ust. 4 pkt 2, art. 54 pkt 2c, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1589
par. 2 pkt 6
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji  inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 134, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c), art. 153, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Dnia 31 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant pomocnik sekretarza Agata Zarychta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2013 roku sprawy ze skargi W. G. i M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżących W. G. i M. G. solidarnie kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., w skrócie K.p.a.) oraz art. 54 w związku z art. 64 ust. 1, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r., poz. 647, powoływana także jako ustawa), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] uwzględniającą wniosek P. B. i ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego z przeznaczeniem na biura i handel (powierzchnia sprzedaż do 200m2) wraz z urządzeniami budowlanymi przewidzianej do realizacji w Łodzi przy ul. A 112 (działki nr ewid. 247/9, 248/4 i 247/8 w obrębie [...]).
W toku postępowania ustalono, iż wyrokiem z dnia 21 października 2009r. sygn. akt II SA/Łd 606/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla ww. inwestycji.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w decyzjach organów administracji nie została należycie wyjaśniona kwestia dostępu do drogi publicznej terenu planowanej inwestycji i jego skorelowania z planowanymi miejscami postojowymi, które miałyby zostać zlokalizowane poza pasem drogi publicznej. Sąd zwrócił uwagę, że w sprawie konieczne jest wyjaśnienie możliwości rzeczywistej komunikacji, zarówno przez ciąg pieszy, a wobec określenia miejsc postojowych, także przez ciąg komunikacji dla pojazdów, które muszą mieć realną możliwość skorzystania z wyznaczonych miejsc. W ocenie Sądu, ustalenie warunków obsługi inwestycji w zakresie infrastruktury komunikacyjnej nie zostało poprzedzone wystarczającymi ustaleniami, umożliwiającymi obiektywną ocenę, iż ustalone warunki są realnie możliwe do wypełnienia.
Jako trafne natomiast sąd ocenił rozstrzygnięcie w zakresie ustalenia parametrów nowej zabudowy, w tym dopuszczalnej powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni nieruchomości, parametry elewacji, dachu, wysokości budynku, linii zabudowy, uwzględnienie jako działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym działki 278/4, nie będącej własnością wnioskodawcy. Tym samym jako niezasadne ocenił sąd pozostałe zarzuty skargi odnoszące się do tej problematyki zarzuty jak również zarzuty o sprzeczności pomiędzy treścią wydanej przez organ I instancji decyzji a treścią Uchwały z Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] Nr [...].
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...], nr [...] po raz kolejny ustalił warunki zabudowy dla budynku usługowego z przeznaczeniem na biura i handel (powierzchnia sprzedaż do 200m2) wraz z urządzeniami budowlanymi przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 112.
Powyższa decyzja została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że organ l instancji winien uzyskać stanowiska zarządcy terenu co do korzystania z drogi wewnętrznej, jak i sporządzić projekt decyzji o warunkach zabudowy, którego ustalenia w zakresie obsługi komunikacyjnej spełniałaby wymogi ustawowe i aktów doń wykonawczych.
Kolejną decyzją z dnia [...], nr [...], Prezydent Miasta Ł., ponownie ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji z uwzględnieniem wszystkich wskazań zawartych w decyzji organu odwoławczego z dnia [...]
Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Ł. złożył pełnomocnik M. G. i W. G. – współwłaścicieli nieruchomości przy ulicy A 114 – wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Pełnomocnik skarżących podniósł, iż zaskarżona decyzja narusza interes odwołujących się oraz przepisy prawa, a także nie uwzględnia zaleceń określonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 października 2009r. w zakresie dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej oraz do miejsc parkingowych. W punkcie trzecim skarżonej decyzji poświęconym warunkom obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji organ l instancji wskazał, że miejsca postojowe dla inwestycji przy ul. A 112 będą znajdować się na ogólnodostępnych parkingach, a takie określenie warunków infrastruktury technicznej i komunikacji jest dalece niewystarczające zarówno w świetle linii orzeczniczej ukształtowanej na tle art. 54 pkt 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i przepisów prawa administracyjnego. W konsekwencji nie można uznać za spełniony obowiązek ustalenia warunków zabudowy w zakresie obsługi infrastruktury technicznej i komunikacji z art. 54 pkt 2c, znajdującego odpowiednie zastosowanie w analizowanej sprawie.
Ponadto w ocenie pełnomocnika skarżących decyzja o warunkach zabudowy narusza także art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz art. 54 pkt 2a ustawy. Organ I instancji nie określił precyzyjnie ilości i położenia miejsc parkingowych dla realizacji potrzeb budowy rzeczonego obiektu. Brak precyzji w tym zakresie narusza ustawowy obowiązek przestrzegania ładu przestrzennego poprzez nieuwzględnienie uwarunkowań funkcjonalnych obiektu budowlanego. Wobec powszechnego i rozszerzającego się dostępu do środków komunikacji indywidualnej powstaje konieczność zagwarantowania odpowiedniej liczby miejsc postojowych w stosunku do wielkości inwestycji budowlanej. Bez uczynienia zadość temu postulatowi trudno byłoby mówić o realizacji funkcji, dla której rzeczony obiekt ma zostać wybudowany. W decyzji o warunkach zabudowy wskazano, że inwestycja ma realizować cele usługowe, a budynek jest przeznaczony do celów biurowych i handlowych. Bez możliwości dojazdu do obiektu budowlanego, zagwarantowanej klientom, nie będzie możliwa realizacja jego celów usługowych.
Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało je za bezzasadne i wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnienie decyzji Kolegium podkreśliło, iż organ I instancji prawidłowo wyznaczył dla terenu inwestycji obszar analizowany, w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki budowlanej, który przylega do drogi - al. B. Przeprowadzona analiza funkcji oraz cech i zagospodarowania terenu zawiera szczegółowe dane zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym w zakresie funkcji, linii zabudowy, szerokości elewacji, wysokości krawędzi elewacji oraz geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość i kierunek kalenicy, układ połaci). Planowane przedsięwzięcie polegające na budowie budynku usługowego z przeznaczeniem na biura i handel stanowi zatem kontynuację funkcji występującej w obszarze analizowanym.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznaczono, zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588, powoływane dalej jako rozporządzenie) od strony al. B i ul. A jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu został wyznaczony zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, tj. odpowiada on średniej wielkości tego parametru występującej w obszarze analizowanym - maksymalnie 0,60. Szerokość elewacji frontowej planowanego obiektu - do pełnych szerokości frontów terenu położonego w wyznaczonych liniach zabudowy. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki - stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia od strony ul. A wyznaczono jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do budynku znajdującego się przy ul. A 114; od strony al. B - jako kontynuacja wysokości ustalonej od strony ul. A. W decyzji organu I instancji zawarto również zapis, iż dopuszcza się zmniejszenie części projektowanego budynku w taki sposób, aby wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki stanowiła przedłużenie (kontynuację) tych krawędzi budynku na działce sąsiedniej o nr ewid. 248/3 przy al. B. Geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych) ustalono odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym, zgodnie z § 8 rozporządzenia.
W ocenie Kolegium, opisane wyżej elementy zabudowy i zagospodarowania terenu zostały określone prawidłowo w oparciu o ustalenia dokonane w toku postępowania wyjaśniającego. Tym samym określone w decyzji gabaryty i parametry planowanej inwestycji nie naruszają obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa i gwarantują zachowanie ładu przestrzennego na terenie, na którym zlokalizowana jest nieruchomość objęta wnioskiem inwestora. Powyższe ustalenia także stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawarte w wyroku z dnia 21 października 2009r., sygn. akt II SA/Łd 606/09.
Następnie organ II instancji wskazał, że teren ma dostęp do drogi publicznej - pl. C (na odcinku ul. D / ul. E) poprzez drogę wewnętrzną - al. B, która stanowi własność Gminy Miasta Ł.). Obsługa komunikacyjna terenu inwestycji powinna odbywać się z drogi wewnętrznej - al. B, co zostało uzgodnione z Zarządem Dróg i Transportu w Ł. postanowieniem z dnia [...] nr [...]. Wyjaśniona również została jednoznacznie kwestia związana z negatywną "opinią" wyrażoną w piśmie Kierownika Referatu Komunalnego Delegatury Ł.-Ś. Urzędu Miasta Ł. z dnia 22 sierpnia 2008r. dotycząca braku możliwości korzystania z al. B w celach komunikacyjnych, bowiem stanowisko to zostało zmienione pismem Dyrektora Delegatury Ł.-Ś. Urzędu Miasta Ł. z dnia 22 lipca 2011 r., z treści którego wynika brak zastrzeżeń co do obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji od strony al. B. Zmiana stanowiska uzasadniona była "zmianą polityki Miasta oraz planowaną przebudową Pasażu B". Potwierdzenie tego faktu nastąpiło także w piśmie Prezydenta Miasta Ł. z dnia 11 sierpnia 2011 r. skierowanym do inwestora. Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, iż skoro nie istnieją przeszkody do korzystania z al. B w celu obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji, to tym samym istnieje możliwość dostępu (poprzez tę drogę) do zlokalizowanych przy niej ogólnodostępnych miejsc postojowych. Ponadto istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego, co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy pisma gestorów sieci. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołania dotyczącego braku precyzyjnego określenia w decyzji ilości i położenia miejsc parkingowych dla realizacji potrzeb budowy planowanego obiektu Kolegium wskazało, iż nie może on zasługiwać na uwzględnienie, bowiem zgodnie z treścią zaskarżonej decyzji miejsca postojowe przewidziane zostały na ogólnodostępnych parkingach, natomiast z treści art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. nie wynika, aby w decyzji o warunkach zabudowy organ obowiązany był wyznaczyć liczbę miejsc parkingowych lub też uzależnić wydanie decyzji od sposobu wyznaczenia i zabezpieczenia terenu pod miejsce parkingowe.
Następnie organ odwoławczy stwierdził, że kwestia miejsc postojowych dla samochodów osobowych uregulowana jest w § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Z przepisów tych wynika, iż ustalając miejsca parkingowe należy uwzględnić wskazane w decyzji o warunkach zabudowy parametry jak linia zabudowy, proporcje powierzchni zabudowanej do wielkości działki itp. Ustalenia te jednak, dokonywane są przez organ architektoniczno-budowlany, na etapie wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Natomiast decyzja o warunkach zabudowy zakreśla jedynie pewne ramy postępowania, ustala wymagania jakim powinna odpowiadać planowana inwestycja, wskazuje dopuszczalny sposób zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Wydanie takiej decyzji, nie przesądza o zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi.
Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do sądu administracyjnego wniósł pełnomocnik M. G. i W. G., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że teren przyszłej inwestycji ma dostęp do drogi publicznej w sytuacji braku potwierdzenia legalności takiego dostępu, jak również naruszenie art. 54 pkt 2 ppkt c) ustawy poprzez nieprawidłowe uznanie, że teren przyszłej inwestycji ma w sposób prawidłowy zapewnioną obsługę w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji poprzez zapewnienie ilości miejsc parkingowych potrzebnych do obsługi przyszłej inwestycji. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących przytoczył argumenty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji i na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.
Podstawę materialno prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) powoływanej dalej jako u.p.z.p., a także regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589).
Przepis art. 61 ust. 1 tej ustawy stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 omawianej ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 tejże ustawy;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Wskazane warunki ustala się i ocenia w oparciu o szczegółowe zapisy przywołanych wyżej rozporządzeń.
Przy rozpoznaniu niniejszej sprawy istotna jest też regulacja zawarta w art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którą ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą przy ponownym rozpoznaniu tej samej sprawy formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie (wyrok WSA w Opolu z dni 3.07.2012r. II SA/Op 239/12, LEX nr 1217989). Sąd zobowiązany jest zarówno do weryfikowania, czy organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy zastosował się do wskazań zawartych we wcześniejszym wyroku w tej samej sprawie, jak i sam jest związany oceną prawną w uzasadnieniu wyroku wydanego w tej samej sprawie. Naruszenie tej regulacji jest jednym z uchybień, jakie należy przypisać organom ponownie rozpoznającym sprawę.
Zaskarżona decyzja ustala parametry nowej zabudowy (wysokość, szerokość elewacji frontowej, geometrię dachu, linię zabudowy, wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni nieruchomości) w sposób tożsamy z tym, który był już przedmiotem weryfikacji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie II SA/Łd 606/09. Wówczas sąd nie dopatrzył się wadliwości przyjętych rozwiązań, która to ocena pozostaję wiążąca i aktualna w niniejszym postępowaniu.
Skarżący trafnie natomiast kwestionują przyjęte w decyzji rozwiązania dotyczące dostępu nieruchomości objętej wnioskiem do drogi publicznej, zarzucają też nieustalenie miejsc parkingowych. Zarzuty te należy uznać za uzasadnione, zwłaszcza w kontekście poglądów wyrażonych w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 października 2009 roku w sprawie II SA/Łd 606/09. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ nie wykonał wskazań sądu, jak i nie uwzględnił poglądów prawnych w tymże orzeczeniu przytoczonych, odnoszących się do koniecznych rozwiązań w zakresie miejsc parkingowych, jak i dostępu do drogi publicznej.
Sąd akcentując konieczność ustalenia rzeczywistych połączeń komunikacyjnych i miejsc postojowych miał na względzie wymogi wynikające z unormowania art. 54 pkt 2c u.p.z.p. w związku z §2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 104, poz. 1589). Z powołanych przepisów wynika, że ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej zapisuje się w szczególności poprzez określenie (...) dostępu do drogi publicznej oraz wymaganej liczby miejsc parkingowych. Skoro sąd uprzednio odwołał się do tych konkretnych regulacji, to uznać należy, że wskazując na konieczność ustalenia rzeczywistych miejsc parkingowych oczekiwał, że decyzją określona zostanie liczba tych miejsc zaplanowana dla obsługi przyszłej inwestycji. Te wskazania nie zostały w ocenie sądu wypełnione. Wypada zatem powtórzyć ocenę, że nie ustalono liczby miejsc postojowych, w tym dla osób niepełnosprawnych, ani też realnego skomunikowania z drogą publiczna i zjazdu do niej
Organ I instancji określił w pkt II 2. decyzji z [...] warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej wskazując, iż obsługa komunikacyjna inwestycji, zgodnie z postanowieniem Zarządu Dróg i Transportu z dnia [...] odbywać się będzie poprzez drogę wewnętrzną z al. B. Organ ustalił również, że miejsca postojowe będą na ogólnie dostępnych parkingach, podkreślił również stosowanie silnych ograniczeń dla ruchu samochodowego, przy zapewnieniu priorytetu ruchu pieszego i komunikacji zbiorowej. Inwestor złożył do akt podpisane przez członka zarządu Spółki "A" oświadczenie o wyrażeniu zgody na korzystanie przez inwestora z działki 247/8 ( w alei B) jako dojazdu do działek 247/9 i 248/8, które to pismo pozwoliło organowi ustalić, iż teren inwestycji posiada zarówno faktyczny jak i prawny dostęp do drogi publicznej.
Jednakże, jak stwierdził już sąd "konieczne jest wyjaśnienie możliwości rzeczywistej komunikacji, zarówno poprzez ciąg pieszy, a wobec określenia miejsc postojowych także poprzez ciąg komunikacji dla pojazdów, które muszą mieć realną możliwość skorzystania z wyznaczonych miejsc. Określenie przez organ I instancji miejsc parkingowych wymusza istnienie dostępu dla komunikacji kołowej, a skoro tak to inwestor winien wykazać się prawem do dysponowania dojazdem do takich miejsc".
Problem zakresu, szczegółowości rozwiązań dotyczących wskazania miejsc parkingowych w decyzji określającej warunki zabudowy nie jest jednolity w orzecznictwie administracyjnym. Niemniej w niniejszym postępowaniu ustalenia organów należy oceniać z uwzględnieniem przytoczonej wcześniej normy art. 153 p.p.s.a. Należy zatem przyjąć, za poglądem wyrażonym w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Łd 606/09 (popartym przytoczonymi tam orzeczeniami), że organ winien określić liczbę miejsc postojowych i realny dostęp do drogi publicznej.
Poza sporem jest, ze nieruchomość objęta wnioskiem nie może mieć zjazdu na ulicę A, która zresztą ma obecnie status drogi wewnętrznej. Natomiast wyjaśnienie dostępu do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną, jaką stanowi pasaż B nadal jest niewystarczający. Pasaż B stanowi co do zasady ciąg pieszy. Jak wyjaśnia organ, prawo wjazdu mają właściciele i najemcy, mieszkańcy usytuowanych przy niej posesji. Nie podano jednak umocowania prawnego tego rozwiązania. Ponadto uprawnienie to nie jest tożsame z prawem dojazdu dla innych użytkowników, co jest istotne zważywszy na charakter inwestycji – budynek o przeznaczeniu handlowo – usługowym i konieczność zapewnienia dojazdu np. wozów dostawczych. Organ wskazuje na zmianę oceny swoich własnych agend co do przeznaczenia Pasażu B, ale mówi o zmianach przyszłych. Należało jednak uwzględnić stan obecny. Tymczasem w dacie zarówno orzekania przez organ, jak i przez sąd teren ten pozostaje co do zasady ciągiem pieszym, na którym w bliskim sąsiedztwie działek objętych wnioskiem inwestycyjnym znajduje się pomnik A, fontanna, wodopój i inne elementy małej architektury. Bezspornie nieruchomość zabudowana nie musi mieć bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, wystarczającym rozwiązaniem jest taki dostęp pośredni, przez np. drogę wewnętrzną, ale musi on być realny. Załączone do akt przez wnioskodawcę zdjęcia przedstawiające stojące przy pasażu samochody obrazują jedynie zastany stan faktyczny, nie wyjaśniają jeszcze podstawy prawnej tych działań. Tym bardziej, że na jednym ze zdjęć pokazano samochód dostawczy kwiaciarni usytuowanej przy Pasażu, zjeżdżający na ulicę A w sytuacji, gdy organ sam stwierdza, ze z nieruchomości nie ma zjazdu na tę ulicę.
Dostęp do drogi publicznej oczywiście nie musi być dostępem bezpośrednim, może się odbywać np. poprzez drogę wewnętrzną, inną nieruchomość, ale przypomnieć w tym miejscu wypada, że w uzasadnieniu wyroku w sprawie 606/09 wskazano na konieczność określenia możliwości realnego dostępu do drogi publicznej, przy czym możliwość ta musi dotyczyć również dojazdu do nieruchomości, także w kontekście charakteru inwestycji. Warunki zabudowy ustalono bowiem dla budynku usługowego z przeznaczeniem na biura i handel o powierzchni sprzedaży do 200 m2.
Niezależnie od zarzutu niezrealizowania wytycznych WSA i działając w trybie art. 134 p.p.s.a., zwrócić należy uwagę na uchybienie procesowe, w skardze pominięte , a mogące mieć wpływ na wynik postępowania.
Inwestycja jest planowana na terenie zabytkowego zespołu urbanistycznego ulicy A, wpisanego do rejestru zabytków. W projekcie nr 3 decyzji w punkcie II 1.5. zd. ostatnie wpisano wymóg uzyskania akceptacji Architekta Miasta dla projektu koncepcyjnego, będącego podstawą do wykonania projektu budowlanego. Ponadto w punkcie II 2. zd. ostatnie projektu nr 3 wpisano wymóg uzyskania akceptacji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dla projektu koncepcyjnego, będącego podstawą wykonania projektu budowlanego. Takie jest brzmienie projektu, który został poddany uzgodnieniu [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.
Tymczasem w decyzji z dnia [...] zawarto jedynie wymóg uzyskania akceptacji Architekta Miasta Ł. dla projektu koncepcyjnego w zakresie elewacji budynku, będącego podstawą projektu budowlanego oraz wymóg uzyskania opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w sferze ochrony konserwatorskiej układu urbanistycznego ul. A. Przy tym organ nie wyjaśnił rozbieżności między zapisem projektu a rozwiązaniem przyjętym w decyzji.
Z porównania obydwu zapisów(w projekcie i w decyzji) wyraźnie wynika, że rygory uzgodnienia czy akceptacji nowej inwestycji zarówno przez służby konserwatorskie, jak i architekta miasta zostały znacząco osłabione i to w zakresie nader istotnym dla organu uzgadniającego. Czym innym jest bowiem zasięgniecie opinii, czym innym zaś akceptacja, czym innym jest projekt koncepcyjny elewacji, czym innym zaś projekt całego budynku. Porównanie to prowadzi do nieuchronnego wniosku, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków nie otrzymał do uzgodnienia tej wersji decyzji, którą organ wydał, zatem projekt decyzji nie został uzgodniony wbrew wymogom zawartym w art. 53 ust.4 pkt 2 w zw. z art. 60 ust.1 u.p.z.p.
Reasumując, poddane sądowej kontroli postępowanie dotknięte jest wadami w postaci niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, niezbędnych dla wydania prawidłowej decyzji, w tym nieustalenia liczby i lokalizacji miejsc postojowych, skorelowanych z dostępem realnym – dojazdem - do drogi publicznej. Nie poddano tez uzgodnieniu projektu decyzji, który był tożsamy z wydaną decyzją. Wskazuje to na zakres niezbędnego uzupełnienia postępowania wyjaśniającego oraz konieczność zastosowania wskazówek i uwzględnienia poglądów prawnych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 października 2009r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 606/09. Stanowi to o naruszeniu unormowania zawartego w art. 153 p.p.s.a., jak również zasad postępowania określonych w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.
Z uwagi na wyżej wskazane naruszenia prawa Sąd wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
LS