II SA/Łd 855/24

II SA/Łd 855/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-02-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Michał Zbrojewski /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Mikołajczyk
Tomasz Porczyński
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, ust. 3
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1436
art. 2 pkt 13 lit. a
Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii
Dz.U. 2024 poz 266
art. 3 ust. 7, ust. 9
Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 1145
art. 143 ust. 2
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. c, art. 200, art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1935
§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk, Asesor WSA Tomasz Porczyński, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lutego 2025 r. sprawy ze skargi E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 10 września 2024 r. znak: KO.420.140.2024 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Dobryszyce z dnia 22 maja 2024 r., nr 33/2024, znak: ZPDiZK: 6730.53.03.2024; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim na rzecz strony skarżącej E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. MR
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 10 września 2024 r. znak: KO.420.140.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572), powoływanej dalej jako: "k.p.a." utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Dobryszyce z 22 maja 2024 r. nr 33/2024, znak: ZPDiZK: 6730.53.03.2024 wydaną na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 503), powoływanej dalej jako: "u.p.z.p." oraz art. 104, art. 107 k.p.a. o odmowie E. Sp. z o.o. z siedzibą w K. , powoływanej dalej jako: "Spółka" wydania warunków zabudowy terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na: montażu magazynów energii o łącznej mocy nieprzekraczającej 75 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] (obr. [...] ), położonej w miejscowości Z. , gm. D. .
Z akt sprawy wynika, że sprawa z ww. wniosku była przedmiotem oceny Kolegium, co znalazło swój wyraz w decyzjach z 28 grudnia 2022 r. znak: KO.420.299.2022 oraz 30 listopada 2023 r. znak: KO.420.237.2023, mocą których uchylono poprzednie decyzje organu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
Wobec tego, że inwestor nie wykazał z jakim konkretnie zespołem urządzeń służących do wytwarzania energii z odnawialnych źródeł mają być połączone planowane magazyny energii elektrycznej oraz w jaki sposób organ I instancji wezwał go do stosownych wyjaśnień.
Organ I instancji pismem z 3 kwietnia 2023 r. wezwał inwestora do wyjaśnienia, z jakim konkretnym zespołem urządzeń służących do wytwarzania energii z odnawialnych źródeł mają być połączone planowane magazyny oraz w jaki sposób. W piśmie z 25 kwietnia 2023 r. inwestor wskazał: "Na terenie gminy Ł. oraz K. trwają postępowania uzgadniające projekty farm fotowoltaicznych realizowanych w ramach G. w skład, której wchodzi spółka E. (...)". W ocenie organu pismo inwestora jest bardzo ogólne i wprost nie wskazuje, z jakim konkretnie zespołem urządzeń do wytwarzania energii z odnawialnych źródeł mają być połączone planowane magazyny energii elektrycznej oraz w jakim sposób. Inwestor powinien wskazać konkretnie, na jakich oznaczonych działkach ewidencyjnych planowane są czy też istnieją farmy fotowoltaiczne, które mają być połączone z planowanymi magazynami energii elektrycznej, o jakiej mocy są farmy, czy w ramach tych farm są magazyny, przez jakie oznaczone działki nastąpi połączenie magazynów z farmami fotowoltaicznymi. Ponadto powinien wyjaśnić na jakim etapie są postępowania dotyczące farm fotowoltaicznych oraz czy zostały wydane decyzje lokalizacyjne. Inwestor powinien dostarczyć prawomocne decyzje lokalizacyjne na famy fotowoltaiczne jak również na połączenie tych farm z planowanym magazynem energii.
12 lutego 2024 r. organ wezwał Spółkę do złożenia stosownych wyjaśnień na czym dokładnie polegać ma posadowienie magazynów energii, czy planowany magazyn energii będzie połączony z wyodrębnionym zespołem urządzeń służących do wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych, czy też planowany magazyn energii stanowi odrębną inwestycję i nie będzie powiązany z odnawialnymi źródłami energii, a bezpośrednio będzie podłączony do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej i brać udział w rynku mocy. W przypadku gdy inwestycja nie będzie podłączona z instalacją odnawialnego źródła energii inwestor powinien przedstawić uzasadnienie dla uznania inwestycji za urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W nawiązaniu do ww. wezwania, inwestor pismem z 4 marca 2024 r. poza ogólnymi rozważaniami w zakresie na czym polega posadowienie magazynów energii oraz połączenia magazynu energii z siecią elektroenergetyczną, inwestor nie udzielił wyjaśnień, czy wnioskowane magazyny będą połączone z wyodrębnionym zespołem urządzeń służących do wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych i nie wskazał z jakim konkretnie wyodrębnionym zespołem urządzeń służących do wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych miałyby być połączone wnioskowane magazyny, czy stanowią odrębną inwestycję i nie będą powiązane z odnawialnymi źródłami energii.
Organ I instancji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze analizowanym wyznaczonym wokół terenu objętego wnioskiem w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Wyznaczono obszar analizy wynoszący 87,0 m wokół terenu objętego wnioskiem, który stanowi trzykrotność szerokości frontu terenu inwestycji inwestora wynoszącego 29,0 m (od drogi powiatowej).
Po przeprowadzeniu analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji organ wydając przywołaną na wstępie decyzję stwierdził, że przedsięwzięcie inwestycyjne nie spełnia wszystkich wymagań art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dotyczących kontynuacji funkcji. W obszarze analizowanym występują tereny rolnicze i tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zatem stwierdzono, że planowana inwestycja jest zabudową magazynową nieposiadającą charakteru obiektu towarzyszącego w stosunku do istniejących terenów rolnych oraz terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i nie stanowi uzupełnienia lub wzbogacenia funkcji podstawowej. Przedmiotem inwestycji jest montaż magazynów energii o łącznej mocy nieprzekraczającej 75MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą. Teren inwestycji zlokalizowany jest w obszarze terenów rolnych i terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, które nie są uzupełnione zabudową produkcyjną bądź magazynową. Na obszarze analizowanym nie ma ani jednej działki sąsiedniej zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, co oznacza, że warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie został spełniony.
Jednocześnie organ stwierdził brak przesłanek, aby zaliczyć magazyn energii elektrycznej do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumienia art. 2 pkt. 13 lit. a ustawy o odnawialnych źródłach energii (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1436 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.o.z.e. Uwarunkowane jest to połączeniem magazynu energii z zespołem urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii. W piśmie z 26 kwietnia 2023 r. określono, że na terenie gminy Ładzice oraz K. trwają postępowania uzgadniające projekty farm fotowoltaicznych realizowanych w ramach G. w skład, której wchodzi spółka EPLANT 90. Prowadzone postępowania, bez realizacji inwestycji w terenie, zwłaszcza na terenach innych gmin, nie stanowią podstawy do analiz w przedmiocie przez organ wydający decyzję.
Od ww. decyzji odwołanie wniosła E. Spółka z o.o. z siedzibą w K. zarzucając naruszenie art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię oraz uznanie, że magazyn energii nie stanowi instalacji odnawialnego źródła energii łub alternatywnie urządzenia infrastruktury technicznej oraz w następstwie niezastosowanie przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p., a co za tym idzie odmowę ustalenia warunków zabudowy z uwagi na niespełnienie tzw. "zasady dobrego sąsiedztwa", o której mowa w treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 7 k.p.a. poprzez niezastosowanie oraz rozpoznanie sprawy z pominięciem zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim po rozpoznaniu powyższego odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ na wstępie wyjaśnił, że w toku postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji uległy zmianie przepisy u.p.z.p., stanowiące podstawę prawną jej wydania. Jednakże zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688), powoływanej dalej jako: "ustawa zmieniająca" dokonującej tych zmian od 24 września 2023 r., do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia wżycie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym.
Następnie organ przywołując treść art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, ust. 3 u.p.z.p. oraz art. 2 pkt 13, pkt 22 u.o.z.e. wyjaśnił, że "dobre sąsiedztwo" oznacza "sąsiedztwo urbanistyczne" mieszczące się w wymaganiach "ładu przestrzennego" odnoszone nie tyle do umiejscowienia działek na mapie podziału geodezyjnego, ale przede wszystkim odniesienia wzajemnego oddziaływania zabudowanych działek do szerszego kontekstu, tworzenia pewnych struktur osadniczych, ale również terenów otaczających. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., realizując zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych funkcji i cech terenu działek sąsiednich. Jej celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego treścią art. 2 pkt 1 u.p.z.p. i rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne.
W celu przeprowadzenia analizy wyznaczono obszar analizowany w odległości 87 m od granic terenu objętego wnioskiem. Organ wyjaśnił, że wartość 87 m stanowi trzykrotną szerokość frontu terenu inwestycji inwestora wynoszącego 29 m (od drogi powiatowej). Z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że w obszarze analizy występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (na działkach nr ewid. [...] oraz [...]) oraz tereny rolne. W obszarze analizowanym nie występuje żadna zabudowa magazynowa (ani jakakolwiek inna), którą można byłoby uznać za sąsiedztwo dla planowanej inwestycji. Brak jest zatem obiektów budowlanych, których funkcja byłaby podstawą do uznania jej za wystarczającą do spełnienia warunku art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. dla planowanej inwestycji. Na terenie objętym analizą, na działkach sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej, nie znaleziono zabudowy stanowiącej tzw. dobre sąsiedztwo dla planowanej inwestycji, nie znaleziono zabudowy magazynowej. W przypadku planowanej inwestycji, mamy do czynienia z sąsiedztwem złym, a więc niewłaściwym dla wnioskowanej inwestycji z punktu widzenia kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Wprowadzenie na ten teren zabudowy magazynowej będzie wbrew zasadzie kontynuacji funkcji (brak zabudowy magazynowej na działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej). Projektowane zamierzenie ze względu na swój charakter nie stanowi uzupełnienia ani dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ani dla terenów rolnych. Wręcz przeciwnie, połączenie tych terenów i wnioskowanej zabudowy zakłóca ład przestrzenny oraz narusza zasadę dobrego sąsiedztwa. Wnioskowana inwestycja jest nie do pogodzenia z zabudową mieszkaniową jednorodzinną oraz z terenami rolnymi.
Kolegium stwierdziło również, że art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie ma zastosowania w sprawie, bowiem warunkiem koniecznym, aby zaliczyć magazyn energii elektrycznej do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 lit. a u.o.z.e. jest połączenie magazynu energii elektrycznej z zespołem urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii. Inwestor nie wykazał natomiast, z jakim konkretnie zespołem urządzeń służących do wytwarzania energii z odnawialnych źródeł mają być połączone planowane magazyny energii elektrycznej oraz w jaki sposób. Poza ogólnymi rozważaniami w zakresie na czym polega posadowienie magazynów energii oraz połączenia magazynu energii z siecią elektroenergetyczną, inwestor nie udzielił wyjaśnień, czy wnioskowane magazyny będą połączone z wyodrębnionym zespołem urządzeń służących do wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych i nie wskazał z jakim konkretnie wyodrębnionym zespołem urządzeń służących do wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych miałyby być połączone wnioskowane magazyny, czy stanowią odrębną inwestycję i nie będą powiązane z odnawialnymi źródłami energii, zatem planowana inwestycja nie może być zaliczona do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e.
Jednocześnie Kolegium stwierdziło, że inwestycji nie można także zaliczyć do urządzeń infrastruktury technicznej. Wnioskowanej inwestycji (planowana powierzchnia zabudowy oraz planowana powierzchnia podlegająca przekształceniu ma wynosić maks. 4 449 m2, planowana liczba magazynów energii do 75 szt.) nie można uznać, że ma charakter towarzyszący dotychczasowej funkcji (zagospodarowaniu terenu) i że nie zmieni zastanej funkcji (zagospodarowania terenu). Wnioskowana inwestycja nie pełni roli służebnej wobec zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i terenów rolnych w obszarze analizowanym oraz nie wpływa na zachowanie dotychczasowej funkcji. Lokalizacja wnioskowanej inwestycji eliminuje dotychczasową funkcję (dotychczasowy sposób zagospodarowania terenu inwestycji). Wnioskowana inwestycja ulokowana na terenie upraw rolnych wprowadza nowy sposób zagospodarowania terenu (z terenów rolnych na tereny zabudowy magazynowej o znacznej powierzchni).
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E. Spółka z o.o. z siedzibą w K. , reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zaskarżyła w całości decyzję organu II instancji zarzucając naruszenie:
1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo wydania jej z naruszeniem przepisów prawa;
2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonaną w sposób wybiórczy, z pominięciem istotnej jej części, tj. wyjaśnień Spółki co do prowadzenia przez podmioty powiązane z nim kapitałowo inwestycji w zakresie rozwoju jednostek wytwórczych, instalacji odnawialnych źródeł energii w sąsiednich miejscowościach, które planowo zostaną połączone z magazynem energii elektrycznej stanowiącym przedmiot niniejszego postępowania, co skutkowało błędnym przyjęciem przez organ II instancji, iż planowane magazyny energii nie mają być połączone z zespołem urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej;
3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na całkowitym pominięciu okoliczności, że interes społeczny przemawia za wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji, ponieważ rozwój zarówno całego systemu odnawialnych źródeł energii, jak i poszczególnych jego elementów, uzasadniony jest potrzebami społeczeństwa dążącego do transformacji polityki energetycznej i zmniejszenia uzależnienia od tradycyjnej energii oraz ochrony środowiska naturalnego;
4. art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o interpretację przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. dokonaną contra legem, a nadto pominięcie w swoich rozważaniach takich aktów prawnych jak Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.328.82 z dnia 21 grudnia 2018 r. ze zm.) w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych i tym samym nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa, oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a nadto przyjęcie w niniejszej sprawie interpretacji niekorzystnej dla strony;
5. art. 61 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, powoływanej dalej jako: "u.g.n." w zw. z art. 3 pkt 9 i art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, powoływanej dalej jako: "prawo energetyczne" poprzez ich błędną wykładnię skutkującą nieprawidłowym uznaniem, że magazyny energii nie stanowią urządzeń infrastruktury technicznej i w konsekwencji, że w przedmiotowej sprawie do wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest spełnienie warunków tzw. "dobrego sąsiedztwa" określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., podczas gdy z treści ww. norm wprost wynika, że w przypadku inwestycji dotyczącej urządzeń infrastruktury technicznej, którymi są również magazyny energii, nie jest niezbędne spełnienie warunku "dobrego sąsiedztwa";
6. art. 3 pkt 10i,pkt 10k, pkt 11ba i pkt 59 prawa energetycznego w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przez ich błędne niezastosowanie i zaniechanie uznania, że infrastruktura techniczna jest pojęciem szerszym niż magazyn energii stanowiący jedynie element instalacji infrastruktury technicznej, a w konsekwencji magazyn energii należy zakwalifikować jako infrastrukturę techniczną korzystającą z wyłączenia, o którym mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p.;
7. art. 61 ust. 1 i 3 w zw. z art. 59 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie skutkujące bezzasadnym utrzymaniem w mocy decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego Spółki w sytuacji, gdy zostały spełnione łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. z uwzględnieniem, że zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. dla wydania decyzji o warunkach zabudowy do urządzenia infrastruktury technicznej nie stosuje się warunku tzw. dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.;
8. ewentualnie – art. 2 pkt 13 u.o.z.e. w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że warunkiem koniecznym zaliczenia magazynu energii elektrycznej do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 lit. a u.o.z.e. jest połączenie magazynu z instalacją wytwórczą, podczas gdy prawidłowa interpretacja tych zapisów powinna prowadzić do wniosku, że magazyny energii o parametrach wskazanych we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, stanowią samodzielną instalację odnawialnego źródła energii, korzystającą z wyłączenia, o którym mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p.;
9. ewentualnie – art. 2 pkt 13 u.o.z.e. w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że w momencie uzyskiwania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na montażu magazynów energii niezbędne jest precyzyjne wskazanie, z jakim konkretnie zespołem urządzeń służących do wytwarzania energii z odnawialnych źródeł mają być połączone planowane magazyny energii oraz w jaki sposób, podczas gdy przepis art. 2 pkt 13 u.o.z.e. nie warunkuje konieczności równoczesnego powstania instalacji wytwórczej oraz instalacji magazynującej, jak również nie warunkuje on konieczności bezpośredniego sąsiedztwa tych instalacji.
Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wskazała, że zaskarżone decyzje nie odpowiadają prawu oraz nie uwzględniają interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W ocenie Spółki uprawnionym i zasadnym jest właśnie przyjęcie, że magazyn energii wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą stanowi "urządzenie infrastruktury technicznej" w rozumieniu art. 61 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. Wobec braku legalnej definicji pojęcia "urządzenia infrastruktury technicznej" na gruncie przepisów u.p.z.p., zakwalifikowanie danych urządzeń do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej następować powinno poprzez odniesienie się do przepisów innych ustaw materialnego prawa administracyjnego i dokonanie ich stosownej wykładni.
W ocenie Spółki magazyn energii elektrycznej to urządzenie umożliwiające kontrolowane pobieranie oraz oddawanie energii do systemu elektroenergetycznego. Od strony technicznej to kontenerowe obiekty posadowione na gruncie lub konstrukcji wbijanej w grunt, przechowujące energię, które mogą być lokalizowane: wraz z urządzeniami odnawialnych źródeł energii (ze względu na zależność produkcji energii pochodzącej ze słońca lub wiatru od zmiennych warunków atmosferycznych); w takim przypadku instalacje te służą do magazynowania nadprodukcji tej energii lub niezależnie od urządzeń odnawialnych źródeł energii: podpięte do sieci elektroenergetycznej, służą do zrównoważenia wahań mocy energii, stabilizacji zmienności generacji energii oraz poprawianiu jakości prądu, tj. częstotliwości i napięcia. Magazyn energii może występować niezależnie od źródła energii, ale również jako samodzielna instalacja przy sieci elektroenergetycznej.
Magazyny energii to wyodrębnione urządzenie lub zespół urządzeń służących do przechowywania energii w dowolnej postaci, niepowodującej emisji będącej obciążeniem dla środowiska, w sposób pozwalający co najmniej na jej częściowe odzyskanie. Nadto w planowaniu przestrzennym najczęściej za infrastrukturę techniczną przyjmuje się zespół podstawowych obiektów, urządzeń, instalacji i sieci służących do realizacji danych procedur energetycznych, np. magazynowania energii. W konsekwencji magazyny energii elektrycznej stanowią urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych. Należy więc uznać, że infrastruktura techniczna jest pojęciem szerszym niż magazyn energii stanowiący jedynie element instalacji infrastruktury technicznej. W związku z powyższym, magazyn energii możemy zakwalifikować jako infrastrukturę techniczną.
Następnie Spółka stwierdziła, że podstawowym aspektem wykluczającym klasyfikację magazynu energii jako budynku jest fakt, że magazyny energii to obiekty kontenerowe, których montaż odbywa się bez fundamentowania. Kontenery te są połączone podziemnymi liniami kablowymi, a następnie miejscem przyłączenia. Magazyny energii mogą być lokalizowane w oparciu o miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego oraz, w przypadku ich braku, w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy. Zapisy w planach miejscowych ustalające lokalizowanie obiektów infrastruktury technicznej, przy pozytywnym rozstrzygnięciu pozostałych zapisów planu miejscowego, pozwalają na lokalizację magazynów energii.
Wykładnia językowa (gramatyczna), której zasady nakazują w przypadku braku definicji legalnej danego pojęcia, nadawać mu znaczenie możliwie najbliższe potocznemu rozumieniu danego wyrazu lub zwrotu, pozwala na uznanie, iż magazyn energii mieści się w językowej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna".
Nawet gdyby jednak odsunąć na bok argumentację związaną z wykładnią językową brzmienia przepisów u.g.n. w nawiązaniu do magazynów energii, to i tak nie sposób przejść obojętnie obok wyrażanego w orzecznictwie stanowiska, zgodnie z którym "przy dokonywaniu wykładni pojęcia "urządzenie elektryczne" na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., konieczne jest zastosowanie wykładni funkcjonalnej i dynamicznej, uwzględniającej po pierwsze cel, jakiemu ma służyć odwołanie się w tym przepisie do ww. pojęcia, a po drugie uwzględniającej okoliczność, że następuje ewolucja techniczna i technologiczna urządzeń elektrycznych i coraz większy procent energii jest wytwarzany ze źródeł odnawialnych. Magazyn energii stanowi urządzenie elektryczne, o którym mowa w art. 143 pkt 2 u.g.n. Pojemność pojęcia "urządzenia elektryczne" powoduje, że sformułowania takie mogą być interpretowane szeroko, obejmując zarówno urządzenia służące do przesyłu lub dystrybucji, jak i urządzenia kontrolne, po urządzenia produkujące energię elektryczną. Skoro więc do katalogu urządzeń elektrycznych można byłoby zaliczyć urządzenia kontrolne, to analogicznie także przedmiotowe magazyny. Podobnie, skoro wcześniej, mocą wykładni, zaliczano do nich urządzenia OZE produkujące energię, to możliwe jest również zaliczenie do urządzeń infrastruktury technicznej urządzeń, które energię magazynują. Analizując stan faktyczny i prawny przy lokalizacji magazynu energii, konieczne jest spełnienie warunków z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jednak z wyłączeniem ust. 1 pkt 1-2. W stosunku do urządzeń infrastruktury technicznej (do których zaliczamy magazyny energii) oraz instalacji odnawialnych źródeł energii (do których zaliczamy magazyny energii oraz urządzenia odnawialnych źródeł energii) nie stosuje się przepisów dotyczących zasady dobrego sąsiedztwa oraz zasady dostępu do drogi publicznej.
Z daleko posuniętej ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia argumentacji, Spółka wskazała, że bezzasadne jest stanowisko organu, jakoby "warunkiem koniecznym, aby zaliczyć magazyn energii elektrycznej do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 lit. a u.o.z.e., jest połączenie owego magazynu energii elektrycznej z zespołem urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii". W ocenie Spółki magazyn energii może również być traktowany jako samodzielna instalacja odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. W ocenie Spółki magazyn energii należy rozumieć jako "instalację odnawialnego źródła energii" również w przypadku, gdy nie jest bezpośrednio połączony z instalacją odnawialnego źródła energii. "Wytwarzanie" to produkcja energii w procesie energetycznym. W sytuacji kiedy mamy do czynienia ze źródłami energii o nieregularnej produkcji (np. elektrownie fotowoltaiczne), magazyn energii umożliwia regulację tego procesu. Innymi słowy, magazyn energii jest niezbędnym elementem procesu wytwarzania energii w granicach jednego głównego punktu zasilającego (GPZ), a więc samodzielnie stanowi instalację odnawialnego źródła energii, także bez realizacji elektrowni fotowoltaicznej w bezpośrednim sąsiedztwie. Powyższe wynika z nieregularnej produkcji instalacji odnawialnych źródeł energii. Nieregularna zaś produkcja energii elektrycznej jest następstwem uzależnienia jednostek wytwórczych od czynników atmosferycznych. I tak, energia elektryczna jest wytwarzana w elektrowniach fotowoltaicznych w wiosenne oraz letnie, słoneczne dni, zaś szczyt wytwórczy osiągany jest wyłącznie na kilka godzin w ciągu dnia, nie więcej niż kilkanaście lub kilkadziesiąt dni w roku kalendarzowym. Analogicznie elektrownie wiatrowe, szczyt wytwórczy osiągają w dni wietrzne, głównie w porach wieczornych i nocnych, w okresie jesiennym i zimowym.
Za interpretacją i zakwalifikowaniem magazynu energii jako samodzielnej instalacji odnawialnego źródła energii przemawia szereg korzyści wynikających z magazynowania energii, takich jak poprawa bezpieczeństwa energetycznego, szybsza reakcja na zmieniające się zapotrzebowanie na moc w Krajowym Systemie Elektroenergetycznym, poprawa warunków napięciowych funkcjonowania sieci czy wreszcie poprawa wykorzystania energii z instalacji odnawialnych źródeł energii. Magazyny energii elektrycznej są szansą na usprawnienie funkcjonowania polskiego systemu elektroenergetycznego, a także stwarzają możliwość rozwoju odnawialnych źródeł energii, co wpisuje się w założenia polityki energetycznej na szczeblu zarówno krajowym, jak i międzynarodowym.
Ponadto ustawodawca posłużył się w treści przepisu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. terminem "połączenia" wytwórczej jednostki, instalacji odnawialnego źródła energii z magazynem energii, nieposiadającym definicji legalnej. Zdaniem Spółki brak jest podstaw do uznania, że przez "połączenie" należy rozumieć bezpośrednie połączenie tych instalacji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że "połączenie" również jest pojęciem szerokim. "Połączenie" jednostki wytwórczej z magazynem energii może być również rozumiane jako połączenie pośrednie, przez instalacje operatora systemu przesyłowego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że system elektroenergetyczny stanowi pewną całość, zaś przyłączenie magazynu energii do sieci powoduje równoczesne spełnienie przesłanki (pośredniego) "połączenia" z jednostką wytwórczą. Wykładnia tego przepisu powinna być dokonywana w sposób zmierzający do sprzyjania i ułatwienia realizacji instalacji odnawialnych źródeł energii oraz towarzyszących im instalacji takich jak magazyny energii elektrycznej, stanowiących istotne elementy systemu elektroenergetycznego.
Z ostrożności procesowej Spółka zwróciła uwagę na okoliczność, że nawet gdyby hipotetycznie na potrzeby dalszego wywodu przyjąć obligatoryjność połączenia magazynu energii z jednostką wytwórczą, przepis art. 2 pkt 13 u.o.z.e. nie warunkuje konieczności równoczesnego powstania instalacji wytwórczej oraz instalacji magazynującej, nie warunkuje on także konieczności bezpośredniego sąsiedztwa tych instalacji. Podmioty powiązane kapitałowo ze Spółką są w trakcie rozwoju jednostek wytwórczych, instalacji odnawialnych źródeł energii w sąsiednich miejscowościach, które planowo zostaną połączone z magazynem energii elektrycznej stanowiącym przedmiot niniejszego postępowania. Okoliczności te podnoszone były na łamach kierowanej w niniejszej sprawie korespondencji, czego jednak organy ją rozpoznające w swoich rozważaniach pominęły.
Brak jest podstaw do uznania, że warunkiem uznania magazynu energii za cześć instalacji odnawialnego źródła energii jest objęcie ich jednym opracowaniem, zwłaszcza biorąc pod uwagę okoliczność, że elementem łączącym oba obiekty byłoby przyłącze w rozumieniu przepisu § 2 pkt 32 Rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 22 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego, a co za tym idzie nie wymagałoby pozwolenia na budowę, ale wyłącznie zgłoszenia, na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 23 lit. a ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W świetle powyższego z ekonomicznego punktu widzenia, uzasadnione byłoby realizowanie tego rodzaju inwestycji na podstawie odrębnych dokumentacji. W przypadku instalacji odnawialnego źródła energii o długiej trasie przyłączeniowej do sieci dystrybucyjnej, zasadne, a niekiedy konieczne może okazać się przyłączenie obiektu poprzez zastosowanie sterowanych magazynów energii umożliwiających uzupełnienie deficytów mocy czynnej bądź biernej w systemie elektroenergetycznym. Magazyn energii ma dostateczne właściwości statyczne oraz dynamiczne, które umożliwiają jego zastosowanie jako sterowanego kompensatora mocy biernej oraz jako źródła mocy czynnej, co stabilizuje pracę krajowego systemu elektroenergetycznego oraz zapobiega spadkom parametrów jakości sieci elektroenergetycznej. Magazyn energii stanowi istotny element sieci służący do przesyłania oraz dystrybucji energii elektrycznej, a także usprawnienia tych procesów poprzez stabilizację działania systemu elektroenergetycznego. W związku z powyższym nastąpi czy to pośrednie przez sieć dystrybucyjną lub przesyłową, czy to bezpośrednie za pomocą przyłącza elektroenergetycznego, połączenie magazynu energii do instalacji odnawialnego źródła energii, a co za tym idzie oczywistym jest, że planowana przez Spółkę inwestycja stanowi odnawialne źródło energii korzystające ze zwolnienia, o którym mowa w treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p.
Spółka stwierdziła również, że nie można tracić z pola widzenia kontekstu całokształtu okoliczności społecznych i gospodarczych, które wpłynąć powinny na ostateczny osąd kwestii będącej przedmiotem sprawy. Pomimo rozbudowanej i wyczerpującej tę tematykę argumentacji zaprezentowanej przez Spółkę w odwołaniu, organ odwoławczy w całości to stanowisko odrzucił. W ocenie Spółki stanowisko zaprezentowane przez organ II instancji w tym aspekcie: wyklucza możliwość ważenia w toku postępowania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, do czego organy administracji publicznej zobowiązane są na mocy art. 7 k.p.a., bezsprzecznie prowadzi do podważenia zaufania uczestników postępowania do władz publicznych, podważa pogląd prezentowany przez orzecznictwo sądów administracyjnych na kanwie oceny przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa, zgodnie z którym "nie sposób uzasadnić pierwszeństwa zasady kontynuacji przed korzyściami, jakie dla społeczeństwa płyną z energii słonecznej, to jest zwiększeniem bezpieczeństwa energetycznego, stabilnością jej cen oraz korzyściami dla klimatu, takimi jak ograniczenie odpadów, oszczędność paliw kopalnych oraz zmniejszeniem w skali globalnej emisji zanieczyszczeń do atmosfery" oraz przeczy celom dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych. Jednym bowiem z celów tej dyrektywy, który został uprzednio również wyrażony w Dyrektywach 2009/28/EC oraz 2001/77/EC, jest zalecenie uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych dotyczących realizacji inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii. Każdy krok w celu zwiększenia dostępności energii słonecznej ma fundamentalne znaczenie w transformacji polityki energetycznej i zmniejszenia uzależnienia od tradycyjnej energii jak i ochronę klimatu. Wdrożenie technologii fotowoltaiki słonecznej i energii słonecznej termicznej daje szanse przynoszenia obywatelom i przedsiębiorstwom korzyści, tak w zakresie ochrony klimatu, jak i korzyści ekonomiczne. Wykorzystanie energii słonecznej, w połączeniu z efektywnością energetyczną, stanowi sposób na ochronę obywateli i przedsiębiorców przed zmiennością cen paliw kopalnych. Te fundamentalne wartości leżące u podstaw ograniczenia barier w rozwoju instalacji fotowoltaicznych w pełni uzasadniały odejście od zawartej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ustawowej zasady kontynuacji, mającej na celu zapewnienie ładu przestrzennego, z której wynikałaby dopuszczalność realizacji takich inwestycji tylko w sąsiedztwie zabudowy przemysłowej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych i przyczyny wzruszenia aktów organów administracji publicznej Sąd stwierdził, że zaskarżone decyzje nie odpowiadają prawu co uzasadnia ich uchylenie.
Oceniając legalność zaskarżonych decyzji Sąd uznaje, że organy obu instancji dokonały wadliwej subsumpcji stanu faktycznego pod przepisy u.p.z.p. i wydały rozstrzygnięcie nieodpowiadające zebranemu materiałowi dowodowemu oraz przepisom prawa.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przedmiotem skargi w kontrolowanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Dobryszyce o odmowie ustalenia warunków zabudowy terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na montażu magazynów energii o łącznej mocy nieprzekraczającej 75 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą.
Wobec tak zakreślonego przedmiotu stwierdzić należy, że przedmiotem analizy jest prawidłowość dokonanej przez organy obu instancji oceny braku możliwości ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.
W kontrolowanej sprawie organ I instancji stwierdził, że planowana inwestycja jest zabudową magazynową nieposiadającą charakteru obiektu towarzyszącego w stosunku do istniejących terenów rolnych oraz terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i nie stanowi uzupełnienia lub wzbogacenia funkcji podstawowej. Jednocześnie stwierdził brak przesłanek, aby zaliczyć magazyn energii elektrycznej do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumienia art. 2 pkt. 13 lit. a u.o.z.e. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim podzieliło stanowisko organu I instancji i wskazało, że w obszarze analizowanym nie występuje żadna zabudowa magazynowa (ani jakakolwiek inna), którą można byłoby uznać za sąsiedztwo dla planowanej inwestycji. Zamierzenie ze względu na swój charakter nie stanowi uzupełnienia ani dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ani dla terenów rolnych i nie można uznać, że ma charakter towarzyszący. Jednocześnie stwierdziło, że inwestycji nie można także zaliczyć do urządzeń infrastruktury technicznej, natomiast warunkiem koniecznym, aby zaliczyć magazyn energii elektrycznej do instalacji OZE jest połączenie magazynu energii elektrycznej z zespołem urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii. Z kolei strona skarżąca stoi na stanowisku, że infrastruktura techniczna jest pojęciem szerszym niż magazyn energii stanowiący jedynie element instalacji infrastruktury technicznej w związku z czym nie jest niezbędne spełnienie warunku "dobrego sąsiedztwa". Odnosząc się do kwestii uznania magazynu energii za instalację OZE Spółka stwierdziła, że art. 2 pkt 13 u.o.z.e. nie warunkuje konieczności równoczesnego powstania instalacji wytwórczej oraz instalacji magazynującej, jak również nie warunkuje on konieczności bezpośredniego sąsiedztwa tych instalacji.
Mając tak ustalony przedmiot sporu pomiędzy stronami w pierwszej kolejności godzi się stwierdzić, że przedmiot planowanej inwestycji stanowi montaż magazynu energii o łącznej mocy nieprzekraczającej 75 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą. Nie budzi wątpliwości, że w obszarze analizy występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (na działkach nr ewid. [...] oraz [...]) oraz tereny rolne. Nie występuje natomiast żadna zabudowa magazynowa (ani jakakolwiek inna).
Kwestią sporną pomiędzy stronami pozostaje zatem rozbieżna kwalifikacja magazynu energii, co w okolicznościach niniejszej sprawy wiąże się z oceną wniosku skarżącej Spółki pod kątem spełnienia przesłanek o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym zasady "dobrego sąsiedztwa" (pkt 1).
Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.), powołanej dalej jako: "u.p.z.p.". Wniosek Spółki z 29 czerwca 2022 r. o ustalenie warunków zabudowy wpłynął do organu 1 lipca 2022 r. W toku postępowania uległy zmianie przepisy u.p.z.p., jednakże zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688), dokonującej tych zmian od 24 września 2023 r., do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia wżycie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym.
Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Z kolei art. 61 ust. 3 u.p.z.p. stanowi, że przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę zamierzoną inwestycję w postaci magazynu energii o łącznej mocy nieprzekraczającej 75 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą należy uznać za urządzenie infrastruktury technicznej o jakim mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p.
Kluczowe znaczenie w rozpoznawanym stanie faktycznym ma treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p. oraz normatywne rozumienie pojęcia "urządzenia infrastruktury technicznej". Brak ich definicji w u.p.z.p. powoduje konieczność odwołania się do przepisów innych ustaw, praktyki orzeczniczej, definicji słownikowej i w konsekwencji dokonania stosownej wykładni w procesie której konieczne jest również uwzględnienie historycznego kontekstu kształtowania się omawianej instytucji.
Jak wyjaśnił NSA w wyroku z 27 września 2017 r., sygn. akt II OSK 158/16, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA", historycznie źródłem definicji "urządzenia infrastruktury technicznej" było pojęcie "urządzenia komunalnego" przyjęte w ustawie z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 32, poz. 159). Wydane na podstawie tej ustawy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26 lipca 1962 r. o pokrywaniu kosztów pierwszego urządzenia ulic i placów komunikacyjnych oraz innych urządzeń komunalnych (Dz. U. z 1969 r. Nr 5, poz. 41) wskazywało w § 1, że pojęciem tym objęte są urządzenia kanalizacyjne, wodociągowe, gazowe, elektryczne i ciepłownicze. W kolejnej ustawie z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 z późn. zm.) (obowiązującej do 31 grudnia 1997 r.) posługiwano się pojęciem "urządzenia energetycznego". Konsekwentnie jednak w latach 1961-1997 powyższe określenie miało znaczenie wyłącznie dla instytucji opłat adiacenckich.
W ustawie o gospodarce nieruchomościami pojęcie "urządzenia komunalnego" zastąpiono "urządzeniem infrastruktury technicznej", a ustawodawca w jego ramach posłużył się m.in. określeniem "urządzenie elektryczne". Na gruncie u.g.n. zakres stosowania definicji zawartej w art. 143 ust. 2 u.g.n. nie ogranicza się wyłącznie do instytucji opłat adiacenckich i został oderwany od kwestii uzbrojenia terenu.
Na dalszym etapie, kolejne akty prawne zaczęły odwoływać się do pojęcia "urządzenia infrastruktury technicznej", jednakże bez jakiegokolwiek związku z pierwotnym celem tej definicji, tj. opłatami adiacenckimi, np. w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w 1997 r. w art. 13 ust. 1 pkt 3 wprowadzono zapis, że plan miejscowy sporządza się dla obszaru, na którym przewiduje się zadania dla realizacji lokalnych celów publicznych, z wyjątkiem zadań związanych z budową urządzeń infrastruktury technicznej w granicach pasa drogowego. Od tego momentu konieczne stało się definiowanie tego pojęcia również w kontekście planistycznym.
Kontekst planistyczny analizowanej definicji zyskał większy wymiar na gruncie stanowiącej podstawę wydania zaskarżonej decyzji u.p.z.p. Jednym z istotnych elementów tego kontekstu jest zawarte w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wyłączenie spełnienia dla urządzeń infrastruktury technicznej przesłanki "dobrego sąsiedztwa". Mając na uwadze powyższe uwarunkowania i dostosowywanie prawa do aktualnego sytuacji faktycznej oraz wykorzystując dostępne metody wykładni, orzecznictwo sądowe przyjęło w ostatnich latach m.in., że elektrownie wiatrowe oraz – początkowo – instalacje fotowoltaiczne stanowią urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Ponadto 29 sierpnia 2019 r. nastąpiła zmiana brzmienia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. i w myśl przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, jak już wyżej wskazano, przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się m.in. do obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii do których zalicza się instalacje fotowoltaiczne. Powyższe ukazuje jak na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat modyfikacji uległy cele jakim ma służyć omawiana regulacja prawna i zawarte w niej sformułowania. W konsekwencji zmian ustawodawczych nasuwa się wniosek, że budowa określonych urządzeń ze swej istoty nie może nawiązywać do analogicznej zabudowy w sąsiedztwie, a kategoryzacja ich do określonego typu urządzeń musi uwzględniać zarówno kwalifikacje ustawowe jak i społeczne i polityczne, w tym kwestie transformacji polityki energetycznej i związaną w nią ochrony środowiska i klimatu.
Jak już wyżej zaznaczono, u.p.z.p. nie definiuje pojęcia "infrastruktura techniczna", jednakże bazując na wykładni systemowej, w tym na regulacjach zawartych m.in. w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2024 poz. 1145), powoływanej dalej jako: "u.g.n." oraz ustawie z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (tekst jedn. Dz. U. z 2024 poz. 266 ze zm.), powoływanej dalej jako: "prawo energetyczne" wskazać należy, że art. 143 ust. 2 u.g.n. stanowi, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z kolei z definicji pojęcia urządzenia zawartej w art. 3 ust. 9 prawa energetycznego wynika, że przez urządzenia należy rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych. W myśl zaś art. 3 ust. 7 prawa energetycznego procesy energetyczne to techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii.
Jak wskazuje się w orzecznictwie, urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej, do których w ocenie Sądu zaliczyć należy właśnie magazyny energii elektrycznej. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że magazyn energii elektrycznej jest urządzeniem pozwalającym na kontrolowane pobieranie oraz oddawanie energii do systemu elektroenergetycznego przez jej magazynowanie w sytuacji zaistnienia stanu nadprodukcji energii elektrycznej. Ponadto pozwalają na równoważenie wahań mocy energii, służą poprawie jakości dostarczanego prądu, a także niwelują zmienność generacji energii przyczyniając się do jej ustabilizowania.
Podkreślić również należy, że pojęcie infrastruktury nie ogranicza się jedynie do urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, ale obejmuje także urządzenia, które służą do jej wytwarzania bądź też magazynowania. Zgodnie z definicją Słownika Języka Polskiego, dostępnego pod adresem: www.sjp.pwn.pl, infrastruktura to urządzenia i instytucje usługowe niezbędne do należytego funkcjonowania społeczeństwa i produkcyjnych działów gospodarki. Natomiast infrastruktura techniczna to urządzenia przesyłowe i związane z nimi obiekty w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu, nieodzownie potrzebnych dla właściwego funkcjonowania społeczeństwa i produkcyjnych działów gospodarki.
Istotne znaczenie w identyfikacji pojęcia "urządzeń infrastruktury technicznej" ma również zrozumienie ich charakterystycznych cech, do których zalicza się w szczególności: służebny i usługowy charakter inwestycji, długowieczność i trwałość, komplementarność względem innych urządzeń, czyli zdolność do wzajemnego uzupełniania się, korzyści skali oraz, co kluczowe, ścisły związek potrzeb społeczności z przestrzenią i następcza konieczność zapewnienia zgodności czasowej i przestrzennej ich zaspokojenia wobec tworzenia i wykorzystania infrastruktury technicznej. Zatem również wykładnia językowa (gramatyczna), której zasady obligują, w przypadku braku definicji legalnej określonego pojęcia, nadawać mu znaczenie możliwie najbliższe potocznemu rozumieniu danego wyrazu lub zwrotu, pozwala na uznanie, że magazyny energii elektrycznej mieszczą się w językowej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna". Prawidłowo funkcjonująca i uzupełniająca się infrastruktura techniczna ma bowiem niezwykle istotne znaczenie dla zrównoważonego rozwoju gospodarczo-społecznego, a jej brak uniemożliwiałby podejmowanie wielu istotnych inwestycji dla rozwoju.
Jednocześnie w ocenie Sądu przy dokonywaniu wykładni pojęcia "urządzenie infrastruktury technicznej" na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. konieczne staje się uwzględnienie wykładni funkcjonalnej i dynamicznej, która uwzględnia zarówno cel jakiemu ma służyć odwołanie się w przepisie do ww. pojęcia jak i okoliczności dynamicznej ewolucji technicznej i technologicznej urządzeń technicznych, w tym wszelkiego rodzaju związanych z energią elektryczną i coraz większy procent energii wytwarzany ze źródeł odnawialnych.
Nie budzi również wątpliwości, że interes społeczny planowanej inwestycji uzasadniony jest celem transformacji polityki energetycznej, w tym w szczególności zmniejszenia uzależnienia od energii konwencjonalnej, dekarbonizacji, optymalizacji środków oraz ochrony środowiska naturalnego umożliwiającej maksymalne wykorzystane ekologicznej energii. Warto również zwrócić uwagę na zapewnienie – dzięki magazynom energii – bezpieczeństwa energetycznego, w tym odciążenie i uelastycznienie sieci elektroenergetycznych, uniezależnienie od dostaw energii elektrycznej z sieci tradycyjnej oraz podniesienie świadomości i poziomu autokonsumpcji energii pochodzącej z wszelkiego rodzaju instalacji. Magazyny energii mogą z całą pewnością aktywnie uczestniczyć w rynku bilansującym i odgrywać szczególną rolę w zakresie efektywności optymalizacji pracy sieci energetycznej.
Mając na względzie wskazaną powyżej argumentację, Sąd stwierdza, że inwestycję w postaci magazynu energii o łącznej mocy nieprzekraczającej 75 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą należy uznać za urządzenie infrastruktury technicznej o jakim mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p.
Konsekwencją przyjęcia stanowiska, że inwestycja objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy powinna być uznana za urządzenie infrastruktury technicznej jest stwierdzenie, że w myśl art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie stosuje się do niej przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., co oznacza, że wydanie decyzji dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie magazynu energii elektrycznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą nie jest uzależnione od spełnienia m.in. zasady "dobrego sąsiedztwa". Sąd stwierdza zatem, że organy obu instancji w sposób dowolny i nieuprawniony dokonały nieprawidłowej wykładni przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że wnioskowana inwestycja musi spełniać wszystkie przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p.
Jednocześnie Sąd podziela stanowisko zawarte w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że argument jakoby takiego rodzaju instalacja zawsze prowadziła w efekcie do faktycznej zmiany przeznaczenia jednostki urbanistycznej z przeważającej funkcji upraw rolnych na funkcję przemysłowa, nie może być stawiany jako argument przeciwko dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy, której dopuszczalnym celem jest zmiana funkcji, czy przeznaczenia danego terenu. Nieskorzystanie przez organy gminy z władztwa planistycznego i rezygnacja z uchwalenia planu miejscowego dla określonego terenu, oznacza podporządkowanie określonego terenu reżimowi ustawowemu, tj. dopuszczalność zmiany jego zagospodarowania właśnie w oparciu o indywidualną decyzję o warunkach zabudowy. Taka decyzja, jeżeli spełnione są przesłanki określone w art. 61 u.p.z.p. może doprowadzić do zmiany sposobu zagospodarowania terenu, ale nigdy do zmiany przeznaczenia, bo takie przeznaczenie w sensie normatywnym nie istnieje (por. wyrok NSA z 27 września 2017 r., sygn. akt II OSK 158/16, CBOSA).
Odnosząc się do drugiej części stawianych w skardze zarzutów, Sąd nie podziela natomiast stanowiska skarżącej Spółki jakoby samoistny magazyn energii elektrycznej można byłoby zaliczyć do kategorii instalacji OZE w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Zgodnie z tym przepisem instalacją odnawialnego źródła energii jest instalacja odnawialnego źródła energii - instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła lub chłodu opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia elektryczna lub ciepło lub chłód są wytwarzane z odnawialnych źródeł energii, lub b) obiektów budowlanych i urządzeń, stanowiących całość techniczno-użytkową służącą do wytwarzania biogazu, biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej, magazyn biogazu lub instalacja magazynowa w rozumieniu art. 3 pkt 10a ustawy - Prawo energetyczne wykorzystywana do magazynowania biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego.
Z definicji tej wynika, że instalacja OZE obejmuje zarówno wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii ze źródeł, o których mowa w tym przepisie, ale również połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej. Prawidłowa wykładnia art. art. 2 pkt 13 u.o.z.e. oznacza, że możliwe byłoby uznanie magazynu energii elektrycznej za instalację OZE wyłącznie w sytuacji, gdyby był on połączony z zespołem urządzeń służących wytwarzaniu energii elektrycznej o którym mowa w art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Powyższa regulacja ustawowa odnosi się przede wszystkim do urządzeń służących wytwarzaniu energii z odnawialnych źródeł, zaś magazyn energii elektrycznej pełniący rolę służebną wobec takich urządzeń mógłby stanowić urządzenie OZE w myśl tego przepisu wyłącznie jako całość techniczno-użytkowa służąca do wytwarzania i magazynowania energii elektrycznej. Dopiero w takiej sytuacji wydanie warunków zabudowy dla magazynu energii elektrycznej jako urządzenia OZE nie byłoby warunkowane spełnieniem wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przesłanki "dobrego sąsiedztwa".
Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wskazać należy, że z wniosku inwestora nie wynikało, czy magazyn energii będzie połączony z urządzeniami służącymi do wytwarzania energii wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii. W związku z powyższym organ I instancji prawidłowo dwukrotnie wezwał Spółkę w pismach z 3 kwietnia 2023 r. i 12 lutego 2024 r. do złożenia wyjaśnień w tym zakresie. I tak w pierwszym z ww. pism wezwał do: "wyjaśnienia z jakim konkretnym zespołem urządzeń służących do wytwarzania energii z odnawialnych źródeł mają być połączone planowane magazyny energii elektrycznej oraz w jaki sposób. Wyjaśnienia wymaga z jakim urządzeniem służącym do wytwarzania energii opisanym przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, miałyby być połączone magazyny energii". W odpowiedzi na ww. pismo Spółka poinformowała, że "na terenie gminy Ł. oraz K. trwają postępowania uzgadniające projekty farm fotowoltaicznych realizowanych w ramach G. w skład której wchodzi spółka Eplant 90. Po uzyskaniu niezbędnych decyzji i pozwoleń omawiane magazyny energii zostaną do nich podłączone stanowiąc ważny element wspomagający sieć elektroenergetyczną". W drugim z ww. pism organ ponowił i sprecyzował zapytanie wzywając do: "wyjaśnienia na czym dokładnie polegać ma posadowienie magazynów energii. Czy planowany magazyn energii będzie połączony z wyodrębnionym zespołem urządzeń służących do wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych. Czy też planowany magazyn energii stanowi odrębną inwestycję i nie będzie powiązany z odnawialnymi źródłami energii, a bezpośrednio będzie podłączony do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej i brać udział w rynku mocy". Odpowiadając na wezwanie Spółka nie odniosła się bezpośrednio do postawionego pytania, lecz pobieżnie opisała kwestię stosowania odnawialnych źródeł energii i ich połączenia z siecią elektroenergetyczną wskazując, że wcześniej niemożliwym jest określenie, gdzie zostanie wskazane miejsce wpięcia, a o ostatecznym doborze wielkości magazynów, ich liczby oraz miejscu zainstalowania powinny decydować analizy ekonomiczno-techniczne.
Uwzględniając powyższe okoliczności należy wskazać, że Spółka nie wykazała, że magazyn energii połączony będzie z urządzeniami służącymi do wytwarzania energii wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii, stosownie do warunku wynikającego z art. 2 pkt 13 u.o.z.e., co uniemożliwia uznanie przedmiotu inwestycji za urządzenie OZE. Argumenty Spółki są bardzo ogólne i wprost nie wskazują z jakim konkretnie zespołem urządzeń do wytwarzania energii z odnawialnych źródeł ma być połączony planowany magazyn energii elektrycznej oraz w jaki sposób. Spółka nie powołała się chociażby na zawarte umowy lub porozumienia, a ponadto z wyjaśnień nie wynika nawet rodzaj, parametry i lokalizacja powstających farm fotowoltaicznych, a także sposób ich połączenia z magazynem. Następstwem takich ustaleń jest konieczność uznania, że w rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczy wyłącznie budowy magazynu energii elektrycznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą bez wyodrębnionego zespołu urządzeń służących do wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych i w konsekwencji brak możliwości uznania wnioskowanej inwestycji za instalację OZE w rozumieniu art. 2 pkt 13 lit. a u.o.z.e. Powyższe uwagi nie odgrywają jednakże decydującej roli w sprawie wobec kwalifikacji magazynu energii jako urządzenia infrastruktury technicznej, która również, jak już wyżej wspomniano, korzysta ze zwolnienia wynikającego z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. i nie wymaga spełnienia wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasady "dobrego sąsiedztwa".
Zastrzeżenia Sądu wzbudził jednocześnie dowolny i nieprecyzyjny wniosek Inwestora, co zostało pominięte przez organy w toku prowadzonego postępowania. W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę na przedmiot wniosku, który został określony jako "montaż magazynów energii o łącznej mocy nieprzekraczającej 75 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą". Sąd stoi na stanowisku, że przedmiot wniosku stanowi magazyn energii elektrycznej składający się z konkretnej ilości powtarzalnych modułów kontenerowych zarządzanych wspólnie wraz ze stacją transformatorową oraz przyłączem do sieci. Konstrukcyjnie i technicznie wszystkie te elementy stanowią w ocenie Sądu jeden magazyn energii elektrycznej. Ponadto wątpliwości Sądu wzbudziło określenie we wniosku powierzchni w pkt 7.2.1. "Powierzchnia terenu inwestycji w metrach kwadratowych" poprzez wskazanie: "max 4999" oraz ilości obiektów w pkt C.5 "Liczba obiektów budowlanych niebędących budynkami o takich samych parametrach, w przypadku gdy wniosek obejmuje większą liczbę takich obiektów" poprzez wskazanie: "do 75 sztuk". Wola Spółki w tym zakresie została wyartykułowana nazbyt szeroko, co wymaga od organu jej doprecyzowania poprzez wezwanie Inwestora do udzielenia stosownych wyjaśnień pod rygorem wydania decyzji odmownej. Zarówno powierzchnia terenu inwestycji, która zawiera się w przedziale 1-4999 m2 jak i liczba obiektów w zakresie 1-75 zostały określone nieprecyzyjnie i nie jest możliwym ustalenie warunków zabudowy inwestycji, której nie daje się jasno sprecyzować. Określenie tylko górnych granic parametrów stanowi naruszenie przepisów i w rzeczywistości daje możliwość Inwestorowi na zrealizowanie różnego rodzaju zabudowy, również znacząco odbiegającego od projektowanej.
Mając zatem na uwadze wszystkie przytoczone powyżej okoliczności obowiązkiem organów będzie wezwanie Inwestora do złożenia wyjaśnień i uzupełnienia wniosku, a następnie jego ponowne rozpoznanie z uwzględnieniem okoliczności, że wnioskowana inwestycja, tj. montaż magazynu energii o łącznej mocy nieprzekraczającej 75 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą powinien być traktowany jako urządzenie infrastruktury technicznej i w związku z tym korzystać z wyłączenia określonego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p.
Wobec powyższego godzi się stwierdzić, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy Dobryszyce w przedmiocie warunków zabudowy wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 w zw. z ust. 3 u.p.z.p. oraz przepisów prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które to uchybienia rzutowały w istotnym stopniu na wynik sprawy i obligowały Sąd do ich usunięcia z obrotu prawnego. Należy bowiem jednoznacznie stwierdzić, że ustalenia organów w zakresie spełniania warunków wydania decyzji o warunkach zabudowy powinny odbywać się z zachowaniem podstawowych zasad k.p.a., które kształtują postępowanie dowodowe w sprawie. Kolegium musi mieć jednocześnie na uwadze, że w postępowaniu odwoławczym obowiązują te same zasady co w postępowaniu przed organem I instancji i zobowiązują do zebrania kompletnego materiału dowodowego i jego pełnej, rzetelnej i prawidłowej oceny (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), uwzględniającej istotę i wartość dowodów zgromadzonych w sprawie, wskazując jednocześnie, którym dowodom przyznał rację, a którym jej odmówił (art. 80 k.p.a.). Wyniki dokonanej oceny na które składają się ustalenia istnienia okoliczności faktycznych powinny być zgodne z zasadami logiki i znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji w szczególności zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Natomiast uzasadnienie prawne powinno wyjaśniać podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (por. wyroki WSA w Łodzi: z 9 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 906/23 oraz z 4 października 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 560/24, CBOSA).
Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego prowadzenia postępowania wyrażone w wyroku dokonując prawidłowej oceny materiału dowodowego z uwzględnieniem wyrażonego przez Sąd stanowiska. Obowiązkiem organów będzie zatem uzupełnienie materiału dowodowego oraz wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie warunków zabudowy mając na uwadze, że wnioskowana inwestycja stanowi urządzenie infrastruktury technicznej.
Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.
W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).
IB